ZONDER OUDERS 



home contactwie zijn wijervaringen van anderen boekenadressenlinks
 
ERVARINGEN VAN ANDEREN
 

De emoties die na de dood je ouder(s) over je heen komen, zijn niet gemakkelijk te beschrijven. 'Want zoals velen met mij ook ervaren, dit onderwerp kan men niet aan en dus wordt het een dubbel eenzame gebeuren. En dat is dieptriest.' Jeannette

    Hoe leg je die angstaanjagende leegte om je heen uit aan iemand die dat gevoel niet kent, dat eindeloze niets, die absolute eenzaamheid. 'De pijn die daarop volgde is onbeschrijfbaar' Dorine.
'Het lijkt soms wel of ik niks meer kan voelen, of ik me er voor afsluit.' Krista
'Ik denk vaak aan het gevoel dat m’n ouders moeten hebben gehad op het moment dat ze wisten dat ze ons achter moesten laten, ook al is het maar een fractie van een seconde. Dit kan ik maar niet van mij afzetten. Ook denk ik weleens aan het gevoel wat ze moeten hebben áls ze ons op dit moment kunnen zien, maar niet kunnen bereiken. Is dit vreemd?' Iris
' Ik ben mezelf kwijt. het voelt alsof ik langzaam in het niets verdwijn. (...) Het doel van dit verhaal is dat ik hoop dat het wat herkenning geeft. Want je voelt je zo alleen' Marie-Anne. (21-02-03)
'Maar ik moet toegeven dat ik er op dit moment niet meer uitkom. (...) op dit moment voel ik me verdomd alleen' Sabrina
Verdriet, pijn, eenzaamheid, heel veel vragen. 'Het enige wat ik wilde en nog steeds wil is een antwoord waarom. Waar hebben wij dit aan te danken?' Sylvia, maar vaak ook woede zijn maar enkele van de emoties die door je heen razen. '(...) terug in de plaats waar we geboren waren kwamen de vragen en daarmee de woede.' Inge
'En daar kan ik nog elke dag verdriet om hebben, ook omdat ik zo weinig nog maar van hem weet, ik leefde zo in mijn eigen wereld. Ik zit nu nog met zoveel vragen: wat vind hij nu van mij, mist ie me, is hij trots op me. Het is zo moeilijk om daar geen antwoord meer op te krijgen!En daar kan ik nog elke dag verdriet om hebben, ook omdat ik zo weinig nog maar van hem weet, ik leefde zo in mijn eigen wereld. Ik zit nu nog met zoveel vragen: wat vind hij nu van mij, mist ie me, is hij trots op me. Het is zo moeilijk om daar geen antwoord meer op te krijgen!' Natasja
    Om de gevoelens aan jezelf toe te geven is al een hele opgave en heel veel van ons zijn, ook jaren later, nog steeds met veel moeite in staat om hun gevoel een plaats te geven.
Voor Tineke begint haar echte verwerkingsproces nu pas en wil graag mailen met mensen die ook zonder ouders en broer of zus zijn.'Vorig jaar is ook mijn moeder overleden en ben ik echt alleen overgebleven. (...) ik vind het prettig om de herkenning te vinden van mijn gevoelens (...)'
'Het is nu nog een hele vreemde tijd. Men zegt dat je je verdriet een plek moet geven. Maar waar is die plek dan? Op veel momenten ben ik nog steeds heel gelukkig. En op andere momenten helemaal niet. dan ben ik bang zelf ook jong te zullen sterven.' Babette.   De angst om in die leegte te verdwalen is bij iedereen aanwezig, net als de angst dat bij het toegeven hiervan je inderdaad verdwaalt en je de weg terug nooit meer terug zal kunnen vinden.

    Maar de weg terug waarnaar eigenlijk? Terug naar de tijd voor die leegte, of terug naar het moment waar je nu bent? Er is geen weg meer terug. Je moet door dat schijnbaar eindeloze niets heen om vooruit te komen. En niemand weet wat er aan de andere kant ligt. Als er al een andere kant is! Dan lijkt het veiliger om te blijven waar je bent met de pijn die je vertrouwd is. Beter deze dan een andere die je niet kent. Toch...? Veel mensen leven in een roes. Zo ook Floor, Jeanny en Ilona.
'De dagen daarna leefde ik in een roes en wilde het nog steeds niet geloven. Daarna heb ik me helemaal gestort op mijn werk. Heb toen niet de tijd genomen om alles een beetje te verwerken. ' c
'(...) ik poetste en was een steun voor iedereen. Iedereen vond het knap hoe ik het deed...' Jeanny
'Op dit moment leef ik een roes. (...) maar dit gemis is zo enorm.' Ilona (27-11-2002).

    Vooral jonge mensen en kinderen krijgen vaak het gevoel dat het verdriet nou maar eens over moet zijn omdat ze vaak uit hun  omgeving horen 'dat het zolang geleden is' als het onderwerp ter sprake komt, en stoppen hun pijn maar heel ver weg.
Ook voor Jessica  is dit een probleem. (...) dus praat ik er maar niet over terwijl ik dat soms wel zou willen. (11-01-2003)

    Gelukkig gaat het leven door en kunnen we, ondanks alles, gelukkig zijn.
'Is het wel normaal dat ik gewoon door blijf functioneren, dat het goed met me gaat en dat ik toch gelukkig kan zijn?' Jacqueline
   Iedereen verwerkt de dood van zijn ouder(s) op zijn eigen manier, met zijn eigen emoties en zijn eigen verdriet.
'Ik heb daar zonder gezeur van overige familieleden, het verlies van mijn moeder enigszins kunnen verwerken.' Jouri
Voor de ene zal het jaren duren voor hij de stap zal durven nemen om zich een weg door dat niets te banen.
'Ik wist dat ze dood was. Maar gevoelsmatig zat ze ergens in een kuuroord ver bij mij vandaan.' Sabine
De ander gaat misschien direct met opgeheven hoofd de leegte in.
'1 ding weten mijn zusje, mama en ik zeker! We gaan door met ons leven ook al is het niet altijd makkelijk!!! ' Wendy
    De meeste van ons zullen toch vol goede moed beginnen, regelmatig de weg kwijt raken, even blijven steken, en langzaam maar zeker de balans vinden om die verlatenheid achter zich te kunnen laten.
'Tuurlijk heb je je ups en downs maar de ups zijn er nu vaker en langer dan de downs.' Anja Hadderingh
    Sommige doen het alleen, anderen zoeken professionele hulp omdat het gevecht tegen de depressie te zwaar wordt.
'Heb op dit moment begeleiding van een psycholoog. En heb de laatste tijd ook steeds weer de neiging om mijn moeder te gaan bellen. Ik denk dat de tijd van verwerken is aangebroken! ' Jolanda
'Wij zijn beide naar een therapeute geweest voor hulp bij de rouwverwerking. Dit heeft heel veel geholpen.' Helene en Linda (27-12-2002).
'Ik probeer nu mijn leven weer op de rails te krijgen maar met hulp. Het is ook gewoon moeilijk als de mensen in je omgeving het goed bedoelen maar niet weten wat je voelt' Miek
'Alles ontplofte in mij , inclusief mijn huwelijk. En nu drie maanden verder staat alles nog steeds op z'n kop. Maar eindelijk ben ik wel zover dat ik professionele hulp heb gezocht, ben ik er achter dat ik nog steeds mag rouwen, dat ik daar niet alleen in sta en dat ik eindelijk mag toegeven dat dat een een leven zonder ouders, hoe oud of hoe jong je ook bent, erg moeilijk is' Marielle
 

    Wij hebben het ook ieder op onze eigen manier gedaan. Zoals jullie al hebben kunnen lezen zocht Annette haar steun bij de dieren en Michèle  in  de drank, om de kracht te verzamelen die ons door de eenzaamheid zou kunnen leiden. Uiteindelijk kwamen wij er, onafhankelijk van elkaar, achter dat je de kracht in jezelf moet zoeken en niet daarbuiten. Twee totaal verschillende wegen hebben ons gelukkig wel het inzicht gegeven dat het niet uitmaakt hoe je je kracht opzoekt, als je het maar doet!  Door de correspondentie die tussen ons ontstond, in de periode dat we, in twee verschillende landen, in twee verschillende werelden leefden kwamen we er achter dat we, ondanks de totaal verschillende manieren waarop we het uitten, wij ons verdriet hetzelfde voelden. Eindelijk hadden we iemand gevonden met wie we ons verdriet werkelijk konden delen, alleen maar omdat de ander de emoties kende en herkende.
'Schrijf je verhaal op, praat erover, huil erom, schreeuw het uit, maar uit het. De manier waarop maakt niet uit.' Hennie (21-02-03)
'Soms heb ik opeens een slechte dag, komt alles in alle hevigheid weer boven. Vandaag was ook weer zo'n dag, maar het verhaal met anderen te kunnen delen, doet mij in ieder geval goed en ik hoop dat anderen er ook iets aan kunnen hebben.' T (anoniem)
'Ik heb gemerkt dat je met mensen die dit zelf ook meegemaakt hebben beter kunt praten en beter begrepen wordt dan vele mensen die zelf geen ervaringen hiermee hebben.  Wie , hopelijk, wil reageren kan mailen.' Joyce
'Ik hoop dat ik hier reacties op krijg van iemand die ook een ouder is kwijtgeraakt en het maakt niet uit hoe oud jullie zijn.' Natasja
 'Niemand begreep me. Hoe konden ze ook... ' Lieke

    Naast het verdriet van het verlies, voelen veel mensen gelukkig toch nog elke dag de warmte en de liefde van hun ouders. Op hun eigen manier zijn ze er nog steeds, steunen ons in onze keuzen en geven ons kracht in moeilijke tijden. 'Ik droom vaak over mijn ouders, het gekke is dat ze nooit samen in dezelfde droom voorkomen, altijd apart.(...) Toen ik weer in slaap viel ging deze droom gewoon verder, dit keer was ze overleden maar toen ik thuiskwam in Canada, zat ze in de schommelstoel in de huiskamer, ik vroeg wat ze hier deed en dat ik dacht dat ze overleden was en ze zei dat ze ook overleden was maar nog even terugkwam om te vertellen dat ze me altijd kon zien en horen.' Heidy

   Als je jezelf kan voorstellen dat je vader en moeder geen pijn meer hebben, niet meer hoeven te lijden en nu altijd, krachtig, vlak bij je zijn om je door je diepste dalen te begeleiden, geeft dat vaak een een warm, bijna lichtgevend gevoel in je hart waardoor je in jezelf de kracht hervindt om door te gaan.
'Als je dit meemaakt denk je hier kom ik nooit meer overheen, maar ergens geloof ik erin dat mijn ouders mij de kracht geven om door te gaan.' Anja .
'Ik weet dat mijn vader nog erg dicht bij mij is en dat hij verder leeft in een dimensie waar
het leven goed is en waar het fijn is.' Miriam
 

    De pijn het gemis zullen we nooit kwijtraken. Al verandert het wel en wordt het een deel van ons, er blijven altijd momenten waarop het je kan overvallen. 'Mijn eerste keer dat ik me moest scheren bijvoorbeeld. Ja wie kon mij dat eventjes voordoen? Klinkt gek misschien, maar met een moeder en een zus was ik de enige man in het huis. Laat staan het fenomeen verliefdheid.' Vincent
    'Donderdag moet ik rijexamen doen iets waar mijn moeder ook voor in de spanning zou hebben gezeten, maar nu moet ik dat helemaal alleen doen.' Ilse
'Hoe gek het ook klinkt, maar in de periode dat mijn kinderen opgroeien bleef (en blijf) ik mijn ouders en broer missen.' Bert

    Dat moment van gemis geldt niet alleen voor gebeurtenissen uit het heden, maar vaak ook uit het verleden. Hoe was ik toen ik zou oud was als mijn kind nu? Wat zou mijn vader of moeder in zo'n geval gedaan hebben? '(...) toch kan ik niet de band met hun maken die ik zoek, die ik mis, om mijn verleden te delen.' 'Romaanlo'
'Nu vraag ik mij regelmatig af, hoe was zij, lijk ik erg op haar, wat zou zij nu doen, wat zal ze van mij vinden?' Martine
'Ik heb nu echt het gevoel dat ik mijn jeugd kwijt ben, mijn voorgeschiedenis. Ik kan het niet meer navragen. En als ik me dan even wil kletsen, kan ik niet meer de telefoon pakken om mijn moeder te bellen. Het is ook moeilijk om alle voorbereidingen voor moederdag nu te zien in alle winkels.' Bianca

  In een vraaggesprek met Rosita Steenbeek en Henk Westboek dat ik op de televisie zag, kwam de dood ter sprake. Rosita vertelde dat ze, doordat zij de dood van dichtbij had meegemaakt, zij ermee bekend was en daardoor alles uit het leven wilde halen omdat het zo kort was. Ik herken dat. Ik was er van overtuigd dat ik de 35 nooit zou halen, al kwam ik daar pas op die leeftijd achter, en leefde ook op die manier. Ik denk dat ik niet de enige ben die dat gevoel kent. Ik dacht namelijk heel vaak aan de dood ik dacht dat ik zelf ook snel zou dood gaan (...)' Hilde
 

terug
Home

NATASJA

Hallo,

    Ten eerste wil ik even zeggen dat ik het echt heel fijn vind dat ik deze site heb gevonden. Jammer dat ik nooit eerder hier geweest ben. Ik zal me even voorstellen, ik ben Natasja 21 jaar en studeer psychologie. Ik ben mijn vader 7 jaar geleden aan kanker verloren. Ik was toen 14 jaar en plots was mijn onbezorgde leventje over. Ik kom uit een warm en gezellig gezin waar nooit iets aan de hand was. Ik was in die tijd dan ook alleen met mezelf bezig, uit gaan, vriendjes. Totdat mijn vader zich ziek ging voelen, hij at minder en was minder vrolijk dan vroeger. Hij werd in juli 50, ik dacht nog dat het erbij hoorde, bij de leeftijd hij wordt immers wat ouder. Helaas werd het steeds erger en vermagerde hij snel, totdat hij ineens bloed overgaf. Vrijdags kwam er een dokter, zaterdag ging mijn vader naar het ziekenhuis om testen te doen. Ik ben gewoon nog die zaterdag uit geweest omdat ik dacht dat alles wel weer goed zou komen. Zondag bij hem op visite geweest, toen was ie weer de vrolijke papa, ik ging dus met een heel gerust gevoel naar huis. Maandag toen ik in het ziekenhuis kwam, kwam mijn moeder huilend naar mij toe en zij heeft me toen verteld dat mijn vader een niertumor had en er niks meer aan te doen was, we zouden hem kwijt raken. Maandag was hijzelf niet aanspreekbaar. Dinsdag wel, en toen hebben mama en ik samen aan hem verteld wat de dokter had gezegd, dit was heel emotioneel. De volgende dag (woensdag) is hij om 17.00 overleden.
Dit is allemaal zo snel gegaan, dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen. En daar kan ik nog elke dag verdriet om hebben, ook omdat ik zo weinig nog maar van hem weet, ik leefde zo in mijn eigen wereld. Ik zit nu nog met zoveel vragen: wat vind hij nu van mij, mist ie me, is hij trots op me. Het is zo moeilijk om daar geen antwoord meer op te krijgen!
Heb ook vanaf toen een sterke verlatingsangst ontwikkeld. Ik was bang dat mijn moeder er plots niet meer zou zijn en ook mijn vriend. Heb daar nu therapie voor en stapje voor stapje gaat het gelukkig beter.
Ik zou graag mailen met mensen van mijn leeftijd die iets dergelijks hebben meegemaakt.
Liefs Natasja
Mijn verhaal mag gewoon, graag zelfs, door iedereen gelezen worden. Alvast bedankt!

Natasja, 25 april 2003
natasjahalekor@go.com

terug
Home

BIANCA
 

Het is fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die net als ik geen ouders meer hebben. Als je de mensen om je heen hoort, denk je wel eens dat je de enige bent.
Ik ben Bianca, 29jaar. In januari 1999 heeft mijn vader een hersenbloeding gehad, ik was op mijn werk toen mijn zusje belde dat Pa in elkaar gezakt was, en dat hij naar het ziekenhuis gebracht was. Hij heeft een maand in het ziekenhuis gelegen, en ontzettend moeten knokken om weer te kunnen lopen. Hij was aan zijn linkerkant verlamd. In de zomer van 2000 voelde hij zich weer zo goed, dat hij het aandurfde om met de auto op vakantie te gaan naar Zwitserland. De dag voor zijn vakantie ging hij nog even weg, en ik ben blij dat ik toen nog even naar hem toe ben gegaan om gedag te zeggen. Hij heeft nog een paar keer gebeld, ik kon horen dat hij genoot, maar toch was ik niet gerust. Op zondag 6 augustus kreeg ik ‘s avonds een telefoontje van mijn moeder. Mijn vader had een hartaanval gehad. Ze bleef even stil en ik dacht: oké, zeg maar in welk ziekenhuis hij ligt. Toen ging ze verder: en hij is overleden. Dan stort alles in elkaar. Dat kon toch niet, dat mocht toch niet? Mijn moeder kon mijn zusje niet bereiken, ze moest ook nog andere telefoontjes plegen, en uiteindelijk heb ik mijn zusje aan de telefoon gekregen. Ik zei haar dat ze goed moest gaan zitten, en vertelde toen dat Pa was overleden. Vrienden van haar hebben haar opgehaald en naar mij toegebracht. Ook mijn moeder kwam, en vanaf toen hebben we heel veel geregeld. Fijn dat mijn moeder ons daarbij wilde helpen, mijn ouders waren al 14 jaar gescheiden. Ik woonde samen met mijn vader in zijn huis. Omdat hij in Zwitserland was overleden, moest er veel meer geregeld worden, dat heeft mijn moeder allemaal gedaan. Mijn vader zou woensdag teruggereden worden naar Nederland, een dag waar geen einde aan leek te komen. Pas om half 12 ‘s avonds hoorden we dat hij er was. Donderdagsochtends heb ik hem voor het eerst gezien. Pas toen ik het met mijn eigen ogen zag, moest ik het wel geloven. De dag erna was de begrafenis. Voor mijn gevoel veel te snel. Het was de vraag of ik in het (huur)huis van mijn vader kon blijven wonen. Het was een heel geregel allemaal, maar het is gelukt, en ook mocht ik in het huis blijven wonen. Ook kreeg ik in die periode een lieve vriend van mij ik veel steun kreeg.
Nog geen jaar na het overlijden van mijn vader werd mijn moeder ziek. Haar buik werd heel dik, ze kon niet meer naar het toilet. Na heel veel onderzoeken bleek er een ontsteking in haar darm te zitten die alles afsloot. Ze is eind juni 2001 geopereerd. Het zou een simpele operatie zijn, en met een week of 2 zou ze weer naar huis gaan. De vrijdag na de operatie hadden we een bruiloft. ‘s Middags heb ik haar nog heel even gebeld, ze klonk angstig, voelde zich niet goed. Ik probeerde haar wat moed in te praten, voor de batterij van mijn mobieltje het opgaf. Toen we terug naar huis reden, luisterde mijn vriend de voicemail thuis af. Hij hoorde mijn zusje, dat het niet goed ging met mijn moeder en dat ze weer geopereerd moest worden. Pas toen we thuis stil stonden heeft mijn vriend verteld dat mijn zusje gebeld had. We zijn naar het ziekenhuis gereden, waar ze  geopereerd werd. Het was een lange nacht van angstig afwachten. Ze zijn tot een uur of 5 met haar bezig geweest. Toen mochten we heel even naar haar toe, ze sliep. Ze had een stoma gekregen, en lag aan heel veel slangetjes en werd beademd. Hierna volgden 2 spannende maanden op de intensive care, waarbij er steeds weer tegenstagen waren, en ze is nog 5 keer geopereerd. Al met al is ze 9 maanden bezig geweest met ziekenhuis en verpleeghuis voor ze op 15 maart 2002 naar huis kon. Ondertussen was ik gaan samenwonen met mijn vriend. Thuis had ze veel hulp nodig. Door haar te dikke buik kon ze niet meer bukken. Ook het stoma zorgde regelmatig voor problemen. Ze probeerde net als altijd alles goed te regelen, en ze knapte heel langzaam een beetje op. Ze kreeg toch weer wat tegenslagen en ook een aantal spannende momenten te verduren, waaronder 1 keer met haar longen, toen is het weer erg kritiek geweest, maar ook nu kwam ze er weer doorheen.
Begin dit jaar werd het steeds vervelender met het stoma, soms had ze een paar keer per dag lekkage, en iedere keer moest ze weer de wijkverpleegkundige laten komen. Ze begon toch steeds meer te denken aan een hersteloperatie om het stoma op te laten heffen en haar buik, die steeds dikker werd, weer wat beter te maken. Ze was ontzettend bang om weer geopereerd te worden. Bang dat het weer fout zou gaan. Doordat het stoma zo lekte is de operatie toch iets vervroegd. 10 februari werd ze opgenomen, en 12 februari was de operatie. Maandags na de operatie is er een controlefoto gemaakt en alles was goed. Woensdag zeiden ze dat ze de maandag erna naar huis moest. Ze voelde aan dat er iets niet goed was, en wilde ook absoluut niet naar huis. Die vrijdag ontdekten ze dat er een gaatje in haar darm zat boven de naad. Een operatie was te riskant, dus hebben ze een slangetje geplaatst die de viezigheid weg moest halen. Ook een bacterie die ze al eerder op intensive care gehad had, kreeg ze nu weer. Die zorgde voor heel veel problemen. En uiteindelijk werd het voor haar longen teveel. Zondag 16 maart is ze naar intensive care gebracht omdat ze ontzettend benauwd was. Ze heeft toen heel duidelijk aangegeven dat ze niet beademd wilde worden. Ze wilde kunnen blijven praten, niet meer zo’n slangetje in haar keel. Dat moet je dan respecteren, hoe moeilijk het ook is. Maandagochtend werd ik gebeld door het ziekenhuis, vlak voor ik naar mijn werk wilde gaan. Het ging niet goed en we moesten komen. Ik was er als eerste, en ze was echt heel benauwd. De arts kwam langs en die zei dat beademen ook geen zin zou hebben, dat het alleen maar rekken was, en dat ze niets voor haar konden doen, alleen morfine geven. Mijn moeder werd toen rustig, en besefte dat ze afscheid moest gaan nemen. Ik voelde niets meer, alle kracht leek uit me weggezogen, ik wilde mijn moeder niet kwijt. Ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik haar zou missen als ik iets aan haar had willen vragen. Bijvoorbeeld als ik zelf ooit kinderen mag krijgen. Ik heb haar ook gezegd dat ik van haar hou. Toen zei ze, je weet dat ik ook van jou hou, maar ik zei dat ik het graag wilde horen. Dat deden we nooit zo erg. Sindsdien hebben we het regelmatig tegen elkaar gezegd. Mijn moeder heeft een aantal mensen gebeld en er zijn ook een aantal mensen langs geweest om afscheid van haar te nemen. Ik vond eigenlijk dat ze wel weer een beetje opgeknapt was, en dat maakte dat ik me een klein beetje hoopvol voelde. Dinsdag mocht ze weer terug naar de gewone afdeling, waar ze ‘s avonds toch weer erg benauwd werd en we weer geroepen werden. Toen begon ze al aan te geven dat het haar teveel werd. Woensdag heeft ze tegen de arts gezegd dat ze niet meer verder wilde, die kon weinig meer voor haar doen dan haar morfine geven. Voordat ze de morfine kreeg, heb ik beseft dat mijn hoop niet terecht was, en dat ik haar moest steunen in haar laatste stukje. Dat heb ik haar ook laten blijken, hoe moeilijk het ook was. Vanaf toen werd ze steeds suffer, en hebben we de nacht van donderdag op vrijdag in 2 ploegen bij haar gewaakt. Vrijdagmiddag 21 maart waren we er allemaal toen de arts kwam en de morfinepomp verhoogde. Hij was nog niet weg of haar ademhaling stokte. Pas toen drong het tot me door dat er echt geen hoop meer was.
Hierna begon het, helaas, bekende geregel voor de begrafenis. Ze had me gevraagd of ik een nummer wilde zingen tijdens de mis. Dat is me gelukt. Ik weet nog niet waar ik de kracht vandaan heb gekregen, maar achteraf voelde het ook heel goed dat ik dat nog voor haar heb kunnen doen, een mooi afscheid, hoe triest het ook is. Zowel mijn vader als mijn moeder liggen in het familiegraf bij hun ouders. Dat voelt goed. Het is voor ons nu heel moeilijk om door te gaan. We zijn nog druk bezig het huis van mijn moeder op te ruimen. Ik heb nu echt het gevoel dat ik mijn jeugd kwijt ben, mijn voorgeschiedenis. Ik kan het niet meer navragen. En als ik me dan even wil kletsen, kan ik niet meer de telefoon pakken om mijn moeder te bellen. Het is ook moeilijk om alle voorbereidingen voor moederdag nu te zien in alle winkels.
Ik weet nu wel dat ik de kracht in me heb om hier doorheen te komen, maar het zal weer een lange weg worden. Ik ben blij met de steun van mijn lieve vriend en mijn zusje en alle mensen om me been die ik nog hard nodig zal hebben.
Ik hoop dat jullie iets aan mijn verhaal hebben, en ik wens iedereen die eenzelfde verlies moet meemaken heel veel sterkte toe.

Groetjes,

Bianca, 29 april 2003
hillege@chello.nl

terug
Home

SABRINA

Lang heb ik gezocht naar een site die mij aanspreekt en mij raakt, ergens anders zou ik dit namelijk nooit neerzetten. Daarvoor is het te gevoelig en te pijnlijk.

Mijn naam is Sabrina en ik ben 24 jaar oud. Toen ik 9 was overleed mijn moeder aan kanker. Toen ik 4 jaar oud was begon het met een knobbeltje in haar borst en uiteindelijk zat het in haar hele lichaam. Ik heb bijna geen herinneringen meer van haar. Nadat mijn moeder was overleden is mijn vader aan de drank gegaan en is extreem gaan gokken. Dit hed als resultaat dat wij thuis of heel veel geld hadden of heel weinig. Rekeningen werden ook bijna niet betaald, Douchen bij de buren of je wassen met het water van de wasmachine, omdat het gas weer eens was afgesloten waren bij ons niet zo vreemd. Ik heb een oudere zus maar ook de periode dat zei nog thuis woonde kan ik niet terughalen. Het is zo frustrerend als je zoveel kwijtraakt en dat dan ook je geheugen je in steek laat. Mijn vader kreeg op een gegeven moment al een nieuwe vriendin ( ik weet niet meer hoelang daar tussen heeft gezeten). Na die vriendin volgde een nieuwe en een nieuwe. Afijn de tel was ik al kwijt. Mijn vader heeft ons ook vaak genoeg verteld dat hij ons nooit gewild heeft en dat mijn moeder kinderen wou, Nou dat was te merken ook, vaak was het enige wat er in huis te eten was beschimmeld brood. En dan moest je maar weer naar de kroeg toe om geld te halen om iets te kunnen eten. Mijn vader was ook niet vaak thuis. Hij werkte dan wel maar zat daarna vaak in de kroeg. En waar hij s'nachts was, dat was niet altijd bekend. Ik woon nu na een lange weg 3 jaar samen. Maar mijn omgeving snapt het niet. Om de een of andere reden kan ik het verleden niet loslaten en dat is iets wat mij vaak wordt verweten. Mensen zeggen iedere keer tegen me dat ik niet goed bezig ben en dat ik niet opgevoed ben. Ik weet dat wat mijn vader ons gegeven heeft geen opvoeding was, dus uiteindelijk heb ik het zelf gedaan. Ik kan er dan ook zo kwaad om worden als ze tegen mij zeggen dat ik geen goede opvoeding heb gehad. Ik heb mezelf opgevoed, ik zit niet aan de drank, ik heb nog nooit drugs gebruikt. Ik had mijn eerste vriendje toen ik 20 was. Dan vind ik toch dat ik het goed heb gedaan.

Maar ik moet toegeven dat ik er op dit moment niet meer uitkom. Heeft 'men' dan toch gelijk en doe ik het fout of is het begrijpelijk dat ik in de war ben. Er is nu ook een depressie bovenop gekomen door het verleden, maar is dat dan mijn keus??? Er wordt tegen mij namelijk gezegd dat het mijn eigen keuze is om in het verleden te leven maar ik heb het gevoel dat ik dat niet in de hand heb.

Ik weet dat ik dit aan het begin moest zeggen, maar ja beter laat dan nooit.
Ik wil even zeggen dat ik heel blij ben met jullie site. En ik zou het ook op prijs stellen als er mensen zijn die op mijn verhaal willen reageren, want ik moet toegeven op dit moment voel ik me verdomd alleen.

Sabrina,  18 maart 2003

Dopey7@hotmail.com

terug
Home

SYLVIA

Hallo,

Eerst wil ik zeggen wat goed dat jullie met je verhalen op internet staan.
Dat deed mij zo goed dat ik andere verhalen kon lezen, zodat je het gevoel krijgt dat je niet alleen bent. De verhalen zijn zeer ontroerend en ook verschillend, maar wat we allemaal gemeen hebben is het verdriet hebben over de allerliefste mensen die we kenden.
Het verdriet is niet zomaar weg te poetsen, we moeten er mee leren omgaan en dat gaat niet zomaar we moeten de pieken en dalen nemen en dan kom je ooit een keer
Dat je er liefdevol en zonder at teveel verdriet naar de herinneringen terug kunt kijken. 1k vind dit erg banaal klinken als ik dit lees, maar toch is het zo tenminste voor mij want ik moest dit 2 keer meemaken.

Mijn moeder was altijd mijn moeder, maar ook een vriendin. 1k was een echt mama’s kindje toen. In (ongeveer) 1989 kreeg mijn moeder te horen dat ze borstkanker had.
Dat was dus schrikken. Na eerst een operatie en 1 jaar chemokuren, misselijk zijn en kaal, was ze klaar. De foto’s wezen uit dat ze kanker vrij was.
Na 2 a 3 jaar kreeg ze een tumor in haar hals. Doordat ze het niet konden opereren kreeg ze weer chemo. Maar ook werd haar arm verlamd,doordat de tumor erg op haar
Zenuwen en spieren drukten. Na driekwart jaar was haar pillen en chemo het enigste wat ze nog at. Eten kreeg ze bijna niet meer weg. Doordat ze een keer zo benauwd werd is ze opgenomen in bet ziekenhuis. Na een paar dagen kregen we een telefoontje dat we allemaal naar het ziekenhuis moesten komen, want onze ma wilde ons wat vertellen.
Ze vertelde ons dat ze niet meer verder wilde leven, omdat haar bord pillen nog groter was dan haar bord eten. Ze had veel pijn en was bang dat ze ooit zou stikken (door die tumor). Dus daar sta je dan genageld aan de grond samen met mijn 2 broers en 1 zus (ik ben de jongste).en mijn vader. Maar achteraf had ze dit al ooit eens besproken met mijn vader. Het ging toen heel snel er werd een pastor bij gehaald, de morfine pomp aangesloten, en na ongeveer 3 uurtjes viel ze in slaap en daarna in coma. Om de beurt hebben we gewaakt die nacht, ‘s ochtends hebben we met zijn allen nog thuis gegeten en om half 2 waren we weer in het ziekenhuis. Toen we op de afdeling liepen en naar bet kamertje gingen hoorden we haar al heel gek ademen en daarna is ze ook overleden, Ik was toen 22 jaar, had gelukkig een hele lieve vriend die mijn steun en toeverlaat is (nog steeds). Woonde toen dus samen met mijn vader en m’n jongste broer. Doordat mijn vader en ik alles nu samen moesten doen, heb ik hem een hoop geleerd, strijken, koken en natuurlijk poetsen. Mijn vader was echt een buiten mens. Hij heeft vroeger ook een tuinderij gehad, dus vandaar en nu werkte hij bij de gemeente in de Plantsoenendienst.
Veel verdriet had ik en de rest van de familie natuurlijk ook, ik ging vaak naar de kerk met mijn vader en naar het graf toe. 1k werd van moeders-kindje een vaders-kindje.
En dat voelde ook goed

Nu bijna tien jaar later (21-01-2002) gaat pa kaarten bij zijn vrienden. Om ongeveer 12.15 uur fietst hij naar huis en krijgt een hartstilstand. Hij is toen een 20 minuten later (denken ze) gevonden. Dat is zo’n raar idee dat hij daar alleen lag in de kou, zo verlaten alleen.
‘s Nachts om 4 uur staat de politie aan de deur bij mijn zus(vader had allen een telefoonnummer. van haar in de portemonnee zitten)
Onze zwager stand om half 5 bij ons aan de deur, wat er dan door je heel gaat is niet te beschrijven. Onbegrip, waarom, hoe   hij was toch nooit ziek.En nu is hij zomaar van ons weg... dat geloof je toch niet. Pas de volgende dag konden we hem pas zien en geloven dat bet echt waar was. Ik heb 3 dagen in een shock geleefd. Geen afscheid of niks. Zomaar weg dat vind ik zo erg.... Terwijl je nog zoveel te zeggen had. De wereld stond voor nu echt stil, wilde niks meer, voelde niks meer.
Het enige wat ik wilde en nog steeds wil is een antwoord waarom. Waar hebben wij dit aan te danken. Eerst hadden mijn ouders verdriet om de tuinderij die ze 2 keer moesten verkopen, 5 keer verhuisd, ma die ziek is geworden en op 56 jarige leeftijd overleed.
En dan ook nog eens het plotseling overlijden van mijn vader. En dat net nu wij gingen trouwen in april.(eindelijk zij hij toen nog)

Je ziet het we hebben 2 verschillende manieren gehad, allebei gun je het niemand Maar bij mijn moeder hebben we nog afscheid genomen, bij pa kan dat niet en dat is heel er frustrerend.
Pa is nu 1 jaar al weer dood, het gaat zo snel en je ziet het om je heen: de wereld gaat gewoon door of er niets aan de hand is geweest. Maar wij zitten nog met het verdriet. Ongeloof, , vragen en gedachtes over vroegen en zo.
Het gaat wet steeds beter met mij maar soms mis ik vroeger zo.. het mooie huis aan de slenterweg, de hond, ma en pa buiten op het terras.

We houden ons maar vast dat ze nu weer gelukkig samen zijn, en wij..., samen gaan we weer verder en hopen we dat we net zo gelukkig worden als onze ouders samen waren, ondanks alle tegenslagen die ze gehad hebben. Ze bleven van elkaar houden en van ons.

Dit was het verhaal van mij, het is een beetje onsamenhangend, maar het is ook best moeilijk om het allemaal te vertellen in een korte(!!)brief.

Vele groetjes van mij,

Sylvia Gieling van Onna, 23 januari 2003
sgieling@xs4all.nl
 

terug
Home

HENNIE

Hallo,

Wat fijn dat ik deze site heb gevonden, want ik wil graag mijn verhaal vertellen aan mensen, die weten wat het is en hoe het voelt om je ouder(s) te verliezen.
Ik ben Hennie, 42 jaar en heb (door omstandigheden) een beschermde, maar toch goede jeugd gehad. Ook na mijn trouwen (en het verhuizen naar het zuiden van het land) heb ik nooit tevergeefs een beroep op mijn ouders gedaan. Wij woonden 130 kilometer van elkaar.
Mijn ouders begonnen pas op wat oudere leeftijd aan kinderen. Ik heb ook nog een oudere zus (5,5 jaar ouder). Begin 2002 was mijn vader 79 en mijn moeder 78 jaar.
Mijn vader begon vanaf 2000 wat ouderdomskwalen te krijgen, maar echt ernstig ziek, nee dat is hij nooit geweest. Hij liep vanaf die tijd wel met een wandelstok en vanaf oktober 2001 werkte zijn blaas niet meer, maar daar bleef het bij. Mijn moeder hielp hem. Mijn ouders woonden nog steeds geheel zelfstandig, zonder enige vorm van hulpverlening.
In februari 2002 ontbraken mijn ouders op een familieverjaardag en daar hoorde ik, dat ze niet zouden komen, omdat mijn vader niet goed “uit de voeten” kon. Ik heb geen seconde hoeven te twijfelen, ben eerder weggegaan op de verjaardag en samen met de rest van mijn gezin (man en kinderen) naar mijn ouders gereden. Heerlijk vonden ze het, dat we toch nog even aan kwamen. Mijn vader is in die week daarna slecht gaan eten, at uiteindelijk alleen vloeibaar, want het smaakte hem niet meer.
Op maandagavond 4 maart 2002 kon papa halverwege de trap niet meer verder. Mijn moeder heeft toen 112 gebeld en vrij snel was er hulp ter plaatse. Ze brachten papa naar boven en op het moment dat hij op bed lag, kreeg hij een hartstilstand. Ze hebben hem gereanimeerd en naar het ziekenhuis gebracht. In de eigen woonplaats was geen plaats, dus werd het een regio ziekenhuis en mijn moeder is toen elke dag op bezoek gegaan (gewoon net als normaal, met het openbaar vervoer). Er werden onderzoeken gedaan en op vrijdag 22 maart kregen wij de verpletterende uitslag: terminaal kanker. Er was niets meer aan te doen. Er werd niet in termijnen van maanden gesproken, maar slechts van enkele weken. Op maandag 25 maart is er verzorgende hulp geregeld en we waren erg blij, dat papa op woensdag 27 maart ’s morgens thuis werd gebracht.
Mijn tante (een schoonzus van mijn moeder) kwam ook bij mijn vader en moeder in huis en zij zou zo lang blijven als nodig mocht zijn. Op eerste Paasdag (31 maart) zouden wij naar papa gaan, maar kregen om 09.30 uur telefoon, dat papa was overleden. Kalm en rustig was hij ingeslapen. Het gebeurde ineens. Groot was mijn verdriet. Zo snel, dat was niet eerlijk. Hij zou nog enkele weken blijven leven en niet 10 dagen. In diezelfde periode was ik ook ziek, dus kon ik voor mijn gevoel niet vaak genoeg naar papa. In januari was ik als herintreder 20 uur per week gaan werken en het beviel wel. Een week nadat papa naar het ziekenhuis was gebracht, werd ik ziek en toen ik mijn werkgever vertelde wat er speelde en de snelheid waarmee alles verliep, hoopte ik op een beetje begrip ….. Maar ik kreeg de kous op mijn kop: ik kon kiezen: of komen werken of mijn ontslag indienen. Geen greintje begrip. Mijn keus was niet moeilijk. Mijn ontslagbrief lag de volgende dag al in de brievenbus. Geen spijt, geen seconde spijt heb ik van die beslissing. De dagen na het overlijden zijn we regelmatig naar mijn moeder gereden en waren erg blij dat mijn tante nog bij haar bleef. Mijn vader is op 5 april begraven en moesten we definitief afscheid van hem nemen. Wat deed dat pijn. Hem te moeten missen. Die lieve papa, die altijd voor me klaar stond. Op 10 april heb ik mijn verjaardag niet gevierd. Mijn hoofd stond er niet naar, maar vond het wel heel erg fijn, dat mijn moeder en tante een dagje bij me kwamen. Sinds ik niet meer thuis woon belde ik elke week wel enige malen met mijn moeder (en omgekeerd). Ik heb in de ziekenhuisperiode van papa elke dag met mijn moeder gebeld en bleef dat na zijn overlijden ook doen. Totdat mama in juni tegen mij zei, dat we het niet meer hoefde. Maar toch bleef ik haar vaker bellen dan daarvoor. We hebben mama in mei nog geholpen met het opruimen van de zolder en ik heb in juli, toen de kinderen op scoutingkamp waren, een paar dagen bij mijn moeder gelogeerd. We zijn zelfs nog een dagje samen op stap geweest. Heel erg gezellig. In augustus is mijn jongste, een meisje van 11, ook nog een week bij haar gaan logeren. Dikke pret, want ondanks de leeftijd van mijn moeder (79) hebben ze toen zelfs nog een partijtje midgetgolf gespeeld.
In oktober vond ik ander werk en met veel enthousiasme ging ik aan de slag. Twee ochtenden per week als secretaresse in een ziekenhuis. Heel leuk en afwisselend werk en een stel heel fijne collega’s. Toen ze hoorden welke periode ik achter de rug had, vond ik alleen maar begrip. We probeerden allemaal weer het leven van alledag op te pakken en dat lukte (vond ik) vrij aardig.
Natuurlijk was het gemis enorm, maar we probeerden er wat van te maken. We kabbelden de dagen een beetje door, totdat in de herfstvakantie, op dinsdag 22 oktober 2002, de huisarts van mijn moeder mij opbelde en vertelde, dat mijn moeder de volgende dag opgenomen zou worden in het ziekenhuis. Mama moest worden opgenomen, want zij vermoedde, dat mama een tumor in haar buik had. De wereld stond stil. Ik klapte dicht en wist niet wat ik moest zeggen. Dit kon niet. Absoluut onmogelijk. Ons mam? Nee, echt nog nooit een dag ziek geweest, zelfs geen griep. Wel een keertje wat verkouden. Zo kort na ons pap. Ik heb vreselijk zitten huilen. De kinderen hebben mijn man wakker gemaakt (die lag te slapen, was net thuis uit de nachtdienst) en verslagen zaten wij bij elkaar. Ik kan niet omschrijven hoe het voelde toen ik dat hoorde. De grond spleet onder mijn voeten open. Korte tijd later heb ik mama gebeld en gezegd dat ik even niets wist te zeggen en begonnen elkaar toch maar wat moed in te spreken. Later op de avond hebben we elkaar weer gebeld en weer ons ongeloof uitgesproken, want we konden het beiden niet bevatten. Ik heb vanaf dat moment elke dag dat ik haar aan de telefoon had of haar zag gezegd: ik hou van je, lieverd.  Ze kreeg inderdaad onderzoeken en op maandag 4 november na afloop van een onderzoek kregen mama en mijn zus te horen, dat ze er voor 80% rekening mee moesten houden, dat het geen goed nieuws zou zijn. Dat was tegen de afspraak in, want vrijdag zou het gesprek pas plaatsvinden en zo stond wederom mijn wereld op z´n kop.
Vrijdag de achtste november hebben wij inderdaad te horen gekregen, dat ons mam terminaal kankerpatiënte was. Ze was al te zwak voor kuren en zo. Levensverwachting: tussen de twee en zes maanden. Weer stond mijn tante voor ons klaar. En wat was mijn moeder blij toen ze mij op maandag 11 november belde en de woorden uitsprak: ik ben thuis. O, zei ik, lieve schat wat ben ik blij voor je. Dat is fantastisch. Maar achterin mijn hoofd dacht ik, nu gaat het aftellen beginnen. Elke dag belde ik met mama. En elke dag opnieuw vertelde ik haar van alles en eindigde ik met de woorden: lieverd ik hou van je. De gesprekjes werden steeds korter, maar toch je hoorde elkaar even en het brak de dag. Ik hoorde wel aan haar stem, dat het haar steeds meer moeite kostte, maar ze liet niets merken. Op zaterdag de 16de november belde ik haar weer en ze nam op, ik zei: met Hennie en toen zei ze: ja, het komt nu niet uit hoor, ik moet eten, dag, en we hingen op. Ik keek naar de telefoon in mijn hand en zei tegen mijn man en kinderen: dit is volgens mij het laatste gesprek dat ik met oma heb gehad, want zo is het nog nooit geweest. Wat ze had gezegd klopte niet. Mijn tante had al enkele dagen daarvoor gezegd, dat mama niet meer at. Het smaakte haar niet meer ….. Achteraf zou blijken dat ik gelijk had. Zondagavond reden mijn man en ik naar mama toe, om daar samen met mijn tante bij haar te eten. Ze heeft de hele tijd liggen slapen en was zich niet meer bewust van onze aanwezigheid. Vlak voor het weggaan heb ik mama samen met mijn tante nog verzorgd voor de nacht en kreeg ze, een korte opleving. Ze vond het fijn dat ik dinsdags zou komen en zou blijven slapen tot woensdag. Even nog met elkaar, nu kon het nog …… We zeiden elkaar gedag en wij reden weer 130 kilometer terug naar huis. Maandagmiddag om 14.30 uur kreeg ik telefoon van mijn zus. Mijn tante had naar haar gebeld. Sinds wij zondagsavonds weg waren, was het snel achteruit gegaan met mama en we moesten er ernstig rekening mee houden, dat het wel eens snel zou kunnen gaan. Om iets over half vier heb ik naar het huis van mama gebeld en aan de juffrouw van de hospice-service gevraagd hoe het met mama ging (mijn tante had een middagje “vrij”). Tja het ging wel achteruit. Het was volgens haar een kwestie van enkele uren tot enkele dagen …..
Rond vier uur belde mijn zus, mijn tante had gebeld en gezegd dat wij moesten komen, want volgens haar ging het snel achteruit. De keus was voor ons niet moeilijk: de kinderen wegbrengen (hadden we net ’s middags geregeld), in de auto en rijden. We kwamen om 18.15 uur bij mama en om 18.45 uur is ze heel rustig en vredig ingeslapen. Koud en kil werd op dat moment de wereld om mij heen. Weer tien dagen in plaats van 2 tot 6 maanden.
Wat een verdriet. Geen woorden zijn er voor te vinden, wat er toen door mij heenging. De dagen daarna doorgeworsteld. Elke dag zijn we even bij mama gaan kijken. Op 25 november is mama begraven. Bij papa in het graf, waar net een maand de steen op stond …..
De 26ste november zouden we eigenlijk feest hebben gehad, papa zou 80 jaar geworden zijn.
Dat zou eigenlijk een dubbelfeest worden, want half december zouden ze hun gouden bruiloft vieren …..
Moeilijke weken van opruimen volgden. In een roes heb ik de feestdagen beleefd.
Het enige wat me van die tijd wel is bijgebleven: een baas met begrip. Fijne collega’s, waar ik mijn verhaal ook kwijt kon. Een luisterend oor, maar vooral begrip. Een baas die niet moeilijk deed, omdat ik niet kon komen werken, terwijl ik midden in mijn proeftijd zat.
Nu, momenteel, leef ik bij de dag. De goede pluk ik en de slechte worstel ik door.
Waar ik nog het meest mee zit: ik kan de telefoon niet meer pakken om mama te bellen.  Niemand kan haar vervangen. Nog even haar stem horen en kletsen. Nog een keer te kunnen zeggen hoeveel ik van haar en papa hou ….. Het doet zo verschrikkelijk veel pijn van binnen.
Vorige week vrijdag had ik zo’n slechte dag. Ik kwam thuis van werken, werd onderweg verdrietig. Thuisgekomen kreeg ik van mijn man voor Valentijnsdag een cadeautje en weer zitten huilen. Het gemis is zo groot. Bleek de volgende dag, dat ze op Valentijnsdag de steen hadden herplaatst. Waarom nou juist op die dag? Maar aan de andere kant, Valentijnsdag, de dag waarop je elkaar de liefde kan verklaren …..
Ik weet momenteel niet met welk verdriet ik bezig ben: huil ik nu om papa, om mama, om allebei?
Ik weet het soms echt niet meer, maar ik ga door en vecht. En ik schrijf in een mooi, speciaal gekocht schrift alles op. Mijn gevoelens, herinneringen, van alles. Niet elke dag, maar wanneer ik er behoefte aan heb. Schrijf je verhaal op, praat erover, huil erom, schreeuw het uit, maar uit het. De manier waarop maakt niet uit.
Heel fijn dat ik mijn verhaal met jullie kan delen en als je ook iemand bent verloren, dan wens ik je verschrikkelijk veel sterkte.

Liefs van Hennie Berendsen, 21 februari 2003
hennieberendsen@hotmail.com

terug
Home

MARIE-ANNE
Mijn moeder is op 28 december overleden. Dit was niet onverwacht, ze heeft erg geleden. Hoewel de omgeving en hulpverleners het niet wilden erkennen, wisten mijn moeder en ik dat ze stervende was.
Ik ben er niet bij geweest. Ik woon in Engeland en mijn moeder in Nederland. Ze had een afspraak met de specialist die haar gelijk heeft opgenomen. Ze is diezelfde nacht overleden. Ze was (vind ik) pas 71.
Ik ben toen natuurlijk gelijk naar Nederland gekomen, waar de uitvaart op 3 januari plaatsvond.
Mijn vader (76) was sinds november in een verpleeghuis wegens dementie. Daar heb ik hem in november ook opgezocht en zou begin januari weer gaan.
Door alles wat er bij een overlijden komt kijken, kon ik niet eerder dan 8 januari naar hem toe.
Op de morgen van 8 januari belde mijn tante om me te vertellen dat mijn vader was overleden.
Ik ben het die dag helemaal kwijt geweest. Ik kon alleen maar denken: wat moet ik nou. Nou, niks natuurlijk, alles rond mijn vaders uitvaart werd door mijn halfbroer geregeld en voor de rest gewoon doorgaan met de flat van mijn moeder leegmaken etc etc.
Maar het voelde zo verloren. Ik voelde me zo verloren.
Inmiddels is de flat van mijn moeder leeg en ben ik weer thuis in Engeland. Ik ben nog niet aan het werk geweest, maar ga maandag.
Ik sta bekend als een sterke persoonlijkheid en dat heb ik ook. In de maand na het overlijden van mijn ouders ging ook alles goed met me. Beide uitvaarten heb ik me sterk gevoeld. De speeches gingen goed, zonder haperen, zonder dat mijn stem brak. Daar was ik zo blij mee.
En nu, er wordt van me verwacht en ik verwacht het ook van mezelf dat ik mijn leven weer gewoon oppik.
Maar zo werkt het gewoon niet.
Niets is meer hetzelfde. Ik ging elke 6 weken naar Nederland om mijn ouders op te zoeken.
Ik heb nog vrienden in Nederland en in juli ga ik nu weer voor de verjaardag van mijn vriendin.
Maar het voelt alsof er niets meer is om naar terug te gaan.
Ik heb momenten dat ik het wel uit zou willen gillen. Wat precies? Dat kan ik niet omschrijven.
Ik ben niet boos op mijn ouders omdat ze nu dood zijn. Ik kan alleen maar blij voor ze zijn.
Ik ben niet boos omdat ik nu alleen ben. Ik weet het gewoon niet. Maar er is een boosheid in me. En omdat ik het niet kan benoemen, kan ik er niks mee.
Mijn verdriet zit in hun lijden. Een daar ook wel een stuk van mijn boosheid, denk ik. Boos omdat ze dit moesten meemaken.
Er zijn momenten dat de tranen zo hoog zitten (ik heb nog heel weinig gehuild. Het mag best van mezelf, maar het gebeurt gewoon niet) zonder enige aanleiding.
Er zijn momenten dat ik zo moedeloos word van alles wat er nog geregeld moet worden omdat zo’n beetje alles fout gaat bij instanties.
Er zijn momenten waarop ik merk dat mensen het helemaal niet willen weten hoe het met me gaat en dat neem ik ze kwalijk. Dat is niet terecht van me, maar voor mij voelt het alsof ze me de kans ontnemen om me te uiten. Mensen die helemaal niet gereageerd hebben omdat ze niet weten wat ze zeggen moeten, zeker na een dubbel verlies.
Begrijpen mensen dan niet dat aangeven dat je niet weet wat je zeggen moet al steun is.
Sommigen hebben de moed gehad om dat tegen me te zeggen en ik zei dan alleen maar: nee, ik zou het in soortgelijke omstandigheden ook niet zo snel weten. Maar het feit dat je niet wegloopt is al meer dan genoeg.
Ik merk dat mensen zich afsluiten als ik wil praten. Ze willen het gewoon niet weten.
Wie wil andermans verdriet?
Ik voel me onzeker (had ik hiervoor geen last van), opgejaagd.
Ik ben mezelf kwijt. Het voelt alsof ik langzaam in het niets verdwijn.
Er zal een ander iemand uit dit rouwproces opstaan.
Ik functioneer niet goed, vergeet dingen, alles duurt veel langer en ik ben zo verschrikkelijk moe.
Het doel van dit verhaal is dat ik hoop dat het wat herkenning geeft.
Want je voelt je zo alleen.

Marie-Anne (43), 21 februari 2003
Cheltenham UK
odile1959@hotmail.com

terug
Home

TINEKE

Dag allemaal.

Ik ben Tineke en ik ben 43 jaar. Mijn vader is aan leukemie overleden toen ik 12 jaar was. Mijn moeder had een paar maanden tevoren verteld dat mijn vader heel erg ziek was en dat hij niet meer beter kon worden. Ik weet nog dat ik op de grond zat, toen mijn moeder het vertelde en ik dacht echt dat het niet waar kon zijn, maar het was wel waar, want op zaterdag 13 november overleed hij toen. Mijn moeder ging met mijn zus afscheid nemen van mijn vader in het ziekenhuis en ik mocht niet mee, want ik was te jong volgens mijn moeder. Mijn oom, de broer van mijn vader, regelde de crematie. Ik weet nog heel goed dat ik moest huilen toen de kist naar beneden ging en ik niet mocht huilen van mijn moeder. Zij kon niet goed overweg met emoties of verdriet. Mijn moeder is na het overlijden van mijn vader continue op de vlucht geweest, zodat ze geen verdriet hoefde te voelen. Zij ging met een buurvrouw weg en mijn zus en ik wisten niet waar ze was en wanneer ze thuiskwam. Als ik uit school thuiskwam, was mijn moeder er bijna nooit. Gelukkig wist ik dat mijn zus, die zeven jaar ouder was, thuiskwam. Wij konden bij elkaar steun vinden, maar voor mijn zus was het nog moeilijker, omdat zij de vaderrol door mijn moeder toebedeeld kreeg.  Mijn moeder is haar hele leven met zichzelf en haar verdriet bezig geweest en heeft ons niet kunnen troosten. Hierdoor heb ik me heel erg eenzaam gevoeld.
Mijn zus ik hebben hebben altijd een hele hechte band gehad en vier jaar geleden is zij ook overleden. Zij is van haar laatste drie jaren ongeveer een jaar bij ons, mijn gezin van 3 kinderen en mijn echtgenoot, in huis geweest. Mijn man en ik hebben haar zo goed mogelijk proberen te begeleiden, uiteindelijk naar haar sterven.
Ik ben blij dat ik dit voor haar heb kunnen doen en ervoor heb kunnen zorgen dat zij is gestorven tussen haar eigen spulletjes met mij en mijn man erbij, maar na het overlijden van mijn zus ben ik in een hele erge depressie geraakt. Ook met dit verdriet kon ik niet bij mijn moeder terecht en iedereen zei tegen mij dat het zo erg voor mijn moeder was. Mensen hadden niet in de gaten dat ik ook verdriet had, want het was mijn zus.
Vorig jaar is mijn moeder overleden en ben ik echt alleen overgebleven.
Als ik de mails lees van de anderen herken ik de gevoelens. Ik heb ook dat ik genoeg dingen heb om gelukkig en blij te zijn, maar regelmatig wordt dit helemaal overschaduwd door mijn gevoel van eenzaamheid en wil ik graag naar mijn familie. Ook ik heb moeite met relaties. Ik heb gelukkig een lieve man, maar die heeft het niet altijd even makkelijk met mij als ik in een sombere bui ben en die zijn er de laatste jaren veel geweest.
Ik vind het prettig om de herkenning te vinden van mijn gevoelens, zodat ik me daar niet zo eenzaam in weet en ik merk dat ik graag zou willen mailen met mensen die ook zonder ouders en broers of zus zijn.

Tineke

tt.postma@keyacess.nl

terug
Home

JESSICA

Hallo,

Hierbij wil ik toch ook mijn verhaal toevoegen, ik herken veel van de verhalen die ik lees.

Mijn vader was ik zolang ik mij kan herinneren ziek, hij was manisch/depressief, mijn eerste jeugdherinnering is ook het moment dat ik hoorde dat hij ziek was, hij kreeg ontslag en was vanaf dat moment thuis, ons huis moest verkocht worden en vanaf dat moment veranderde alles.
Hij werd 2x in het jaar opgenomen op de PAAZ omdat het dan echt niet meer ging, wel leefden van dag tot dag en we wisten elke dag weer niet wat we moesten verwachten.
Hij was altijd verschrikkelijk lief voor me ook al had hij het zo zwaar.
Hij sliep vaak hele dagen en elke dag voordat ik naar bed ging, ging ik naar de slaapkamer en ging stilletjes naast hem staan om te kijken of hij nog leefde (ik heb altijd het gevoel gehad dat hij dood zou gaan).
Als ik dan een kus van hem kreeg ging ik weer rustig slapen.
Het ging steeds beter na 10 jaar md te zijn geweest hoefde hij voor het eerst dat jaar niet naar
de PAAZ, we hadden ook nog een huis gekocht, de toekomst zag het voor het eerst rooskleurig uit tot de dag (een maand voordag we gingen verhuizen) waarop mijn vader een ongeluk kreeg en achterover van de trap afviel, hij was donald ducks van de zolder aan het afhalen voor mij buurjongentjes die waren mee naar boven gegaan, ik hoorde de klap, mijn buurjongentjes kwamen naar beneden en gingen de buurvrouw halen, ik ging naar boven hij lag onderaan de trap en reageerde niet meer, ik heb hem overeind getrokken (een meisje van 12 van 40 kilo een man van 120 kilo overeind trekken maar blijkbaar heb je dan superkracht) maar hij viel weer terug, reageerde niet meer.
Ondertussen was de buurvrouw gekomen en heeft de dokter gebeld, die kwam en belde de ambulance en zijn dat hij comatief was, mijn moeder kwam thuis van het boodschappen doen en heeft mij in de keuken gezet.
Mijn vader werd opgehaald met de ambulance en is naar het ziekenhuis gebracht, ik ging naar mijn oom en tante en mijn broer kwam later ook. We werden gebeld en moesten naar het ziekenhuis, ik heb de hele weg gebeden dat hij beter zou worden, toen we in het ziekenhuis aankwamen zijn mijn moeder dat hij het niet zou redden, het eerst wat in me opkwam was "ik heb geen vader meer".
Het werd een drukke tijd mensen over de vloer, de crematie, de verhuizing.
Ik vond het vreselijk mijn moeder zo te zien, ook al deed ze verschrikkelijk haar best om er voor ons te zijn, maar s' nachts hoorde ik haar elke nacht weer huilen.
Ik probeerde alles door te laten gaan, ik ging ook door net alsof er niks gebeurd was, 2 jaar later toen mijn broer en moeder een groot gedeelte al verwerkt hadden, storte ik volledig in, ik werd vreslijk derpessief en kon niet meer eten, iedereen maakte zich zorgen maar ik kon niet praten, ik wist niet wat ik moest zeggen, ik wist alleen dat ik me verschrikkelijk eenzaam voelde.
Ik ben nu 13 jaar verder en soms word ik ineens weer overvallen door eenzaamheid, ik mis hem soms verschrikkelijk, vraag me af hoe hij nou zou zijn, of we goed zouden kunnen praten, hij is voor mij ook alleen maar een foto met een paar herinneringen, ik merk dat steeds meer vervaagd, het is soms moelijk om te beseffen dat ik hem nooit meer zou zien of zou horen !
Als ik dit typ is het ook moeilijk het verdriet komt weer naar boven en soms lijkt het of het nooit minder word.
Je leerd er mee leven maar het is moeilijk te accepteren, begrip van anderen krijg ik niet ze zeggen allemaal "het is zo lang geleden" dus praat ik er maar niet meer over terwijl ik dat soms wel zou willen.
Ik kan met mijn moeder goed praten, alles wat ik kwijt wil, maar zij is opnieuw getrouwd en ik weet dat ze hem nooit zou vergeten maar zij moet ook verder.
Ik herken heel veel verhalen, ik denk dat het verliezen van een ouder veel meer inpact heeft dan iedereen denkt, duurt denk ik jaren, misschien blijft het altijd.

Liefs Jessica

rayjes@planet.nl

terug
Home

HELENE EN LINDA

hallo lotgenoten,

Mijn zus en ik zijn op 10 januari 1999 onze vader verloren na een kortziek bed door kanker. Op 5 februari 1999 hebben wij onze moeder in coma gevonden en zij is hier niet meer uitgekomen en is op 9 februari 1999 overleden. Dit is nu bijna 4 jaar geleden. Wij zijn beide naar een therapeute geweest voor hulp bij de rouwverwerking. Dit heeft heel veel geholpen. Toch nog steeds bekruipt mij bijvoorbeeld tijdens de feestdagen, toen de ziekte van mijn vader naar buiten kwam, het gevoel van angst en onrust.
Wij zouden graag reacties vernemen van mensen die soortgelijk iets hebben meegemaakt en hoe zij met hun angst en onrust omgaan. Wij hebben jonge kinderen en willen proberen hun daar niet te veel deelgenoot van maken, maar dit is heel moeilijk en kost een hoop energie.

Twee zussen Helene en Linda
hteerds@chello.nl

terug
Home

HEIDY
Mijn ouders zijn allebei aan kanker overleden, ik ben nu 24 en besef nu meer van het leven dan ik waarschijnlijk ooit gedaan heb.
Dit is mijn verhaal:

Ik ben enigst kind op sommige punten misschien best wel verwend maar ik moest er ook voor werken voor de dingen die ik graag wilde.
Voor de buitenwereld waren wij een gewoon gezellig gezin waar altijd de koffie klaar stond en als je binnenkwam tijdens het eten dan werd er gewoon een bord bijgezet.
Over mijn jongere jaren heb ik ook niet veel te klagen, mijn vader gaf mij wel een opvoeding met strenge hand maar dat had ik soms ook wel verdient.
Meer toen ik een jaar of 12/13 werd en ik een eigen wil kreeg begon het wat onstuimiger tussen mijn vader en mij te worden en dat was voor mij ook wel vaak te voelen.
Mijn moeder nam het altijd voor mij op als het weer eens zover was, zo ook op die ene zomerdag dat ik weer een onenigheid met mijn vader had wat zoals gewoonlijk om niks ging maar omdat mijn vader zo'n driftkop was wakkerde het alleen maar aan.
Mijn moeder nam het weer voor mij op en de ruzie ging ineens tussen hen en ik stond het op een afstandje te bekijken.
Mijn moeder liep naar de keuken en mijn vader erachteraan en voor ik het wist sloeg hij m'n moeder recht ik het gezicht met gevolg dat haar neus brak.
Het beeld dat ik toen zag vergeet ik nooit meer, het bloed spoot uit haar neus en in no time zag ik overal in de keuken bloed.
Ze is weggelopen, en na 2 weken is mijn vader erachter gekomen waar ze was en heeft haar opgehaald, zand erover, klaar.
Ik kan nog een hoop dingen gaan vertellen over dit soort dingen maar dit is meer om jullie het idee te geven wat voor man mijn vader was.
In 1998 begon mijn vader te klagen over het eten dat niet goed wilde zakken, zoals hij dit beschreef.
Nou was hij een verschrikkelijke piepert als hij een griepje had enzo dus ik nam het maar niet serieus, totdat hij tijdens het eten maar de wc moest en alles uitspuugde wat hij net naar binnen had zitten werken.
Het wilde helemaal niet meer zakken wat hij at.
De volgende dag ging hij naar de huisarts die hem doorstuurde naar het ziekenhuis waar ze een hoop onderzoeken met hem deden en een paar dagen later kreeg hij de uitslag te horen van de huisarts, slokdarmkanker.
DIt maakte het leven er niet gemakkelijker op, hij werd zo verschrikkelijk kwaad op iedereen, waarom moest hij nou deze ziekte krijgen, hij begreep het niet en we konden er ook niet over praten want dan kreeg hij weer van die driftbuien.
Hij onderging een operatie, tijdens deze operatie zouden ze de slokdarm verwijderen en van zijn maag een slokdarm maken, na 5 uur was de operatie geslaagd en werd hij naar de ic gebracht.
Maar nog maar net op de ic aangekomen vulde de drains zich met bloed, de bloeddruk viel weg en het hart stopte.
De aorta was gesprongen en er werd een noodoperatie uitgevoerd, weer een operatie van 5 uur.
Ook deze operatie slaagde, dit keer had hij ook een bloedtrasfusie nodig maar het ging allemaal vrij goed.
Ze hielden hem wel de komende tijd slapende zodat hij zo min mogelijk pijn hoefde te voelen.
Maar ook dit was niet genoeg, hij kreeg er een longontsteking bij en de beademingsslang die in zijn mond zat begon te lekken.
Ze maakte een klein sneetje in zijn luchtpijp en sloten de beademing rechtstreeks op de luchtpijp aan.
Toen dat voorbij was begon zijn lichaam de infusen die in zijn hand en arm zaten af te stoten, zijn arm werd enorm dik en rood en het vel glom, zó strak stond het.
Dus de infusen werden in zijn lies gedaan wat na een tijdje dezelfde reactie gaf en zo werden iedere keer de infusen verhuist, van arm naar been en van been naar arm.
Maar ook hier kwam hij er weer van bovenop en langzaam lieten ze hem bijkomen.
Toen hij volledig bij was kwamen de doktoren erachter dat zijn linkerpols, schouder en beide knieen verkalkt waren door het lange stil liggen en dat daar niks aan te doen was, hij zou niet meer kunnen lopen.
Mijn vader daarintegen zijn dat hij het ziekenhuis uit zou lopen en niet de rest van zijn leven als een invalide zou zijn.
Met deze instelling kwam hij op Groot Klimmendaal terecht, een revalidatiecentrum in Arnhem.
Daar leerde hij met zijn situatie om te gaan, en hij leerde lopen!
We moesten wel ons huis aanpassen, een bewegend bed, en speciale stoel die hem hiep met opstaan, een superhoge wc omdat hij nogsteeds zijn knieen niet kon bewegen, een speciale kraan in de keuken zodat hij niet aan de knoppen hoefde te draaien en een electrische rolstoel.
Ik had in die tijd net verkering met mijn vriend, mijn vader vond hem ook al niet goed omdat mijn vriend mijn vader niet zijn zin gaf tijdens gesprekken, hij praatte niet met mijn vader mee maar vertelde gewoon hoe hij erover dacht.
Daar kon mijn vader niet tegen dus deze vent deugde ookal niet.
En na een paar weken met mijn ouders in 1 huis te hebben gezeten terwijl mijn moeder en ik 1 jaar gezellig samenwoonde kon ik er niet meer tegen, niks was er goed genoeg voor hem en ik was dat zo zat dat ik eindelijk mijn spullen pakte en het huis uit ging.
Ik ging samenwonen in een caravan met mijn vriend, een grote stap die mijn leven totaal veranderde.
'Na een half jaar kreeg mijn vader last van galstenen die operatief verwijderd werden en terwijl ze daar mee bezig waren zagen ze de tumoren door het hele lichaam zitten.
Er was niks meer aan te doen, hij zou nog 3 maanden hebben.
Die tijd ging heel hard en hij kreeg een hoop morfine waardoor hij ons weer begon te vervloeken voor alles wat we in zijn ogen verkeerd deden.
Soms werd ik daar zo verschrikkelijk kwaad om dat ik gewoon zin kreeg om hem een overdosis te geven, gewoon om van hem af te wezen.
We deden zo ons best voor hem, we vlogen zowat als hij iets wilde en nog was het niet goed.
4 July werd hij 50 en op 30 juli overleed hij.
We rouwden wel maar het leven gaat door, ik ging weer aan het werk en mijn moeder zocht ook een baantje om haar gedachte een beetje bezig te houden.
Op 26 mei 2000 trouwde ik met mijn vriend in Canada, dit omdat we plannen hadden om te emigreren naar dit land en omdat we iets anders wilde dan een standaard bruiloft.
Mijn moeder, zijn ouders en zijn zus gingen mee en het werd een geweldige tijd.
In Juni 2001 werd ik zwanger, een groter plezier kon ik mijn moeder niet doen maar net toen ik echt lekker zwanger aan het wezen was begon mijn moeder verschrikkelijk veel maagpijn te krijgen.
Ze werd doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een aantal onderzoeken en de huisarts gaf haar na een paar dagen de uitslag, maagkanker.
Een paar weken voordat mijn man en ik zouden emigreren werd ze geopereerd, haar maag zou volledig worden verwijderd maar tijdens deze operatie werd ook haar milt, een stukje dikke darm en een paar lymfeklieren verwijderd.
Ze herstelde vrij snel en ging bij haar jongere zusje in huis omdat we de stap zette om naar Canada te verhuizen en ik niet voor haar kon zorgen terwijl ze toch nog hulp nodig had.
We belde vanaf die tijd 2 keer per week en hielden elkaar goed op de hoogte van alles.
Op 8 februari 2002 werd ons dochtertje geboren en een week later kwam mijn moeder naar Canada, hoe zwak ze ook was, ze moest en zou haar kleindochter vast komen houden.
Ze zou eigenlijk 3 weken blijven maar omdat ook bij haar het eten niet wilde zakken kon ze maar een weekje blijven en daarna meteen weer geopereerd worden in Nederland.
Wat was ze trots op "haar kleine prinsesje"
Ze werd geopereerd en na de operatie belde haar vriendin mij op, "de doker heeft haar open gemaakt en meteen weer gesloten, er is niks meer aan te doen, het zit door haar hele lichaam"
Haar laatste wens was om de kleine nog 1 keer vast te kunnen houden.
En op 15 april vertok ik met de kleine van toen 9 weken naar Nederland om afscheid te gaan nemen van mijn moeder.
Ze was verschrikkelijk mager geworden en leefde alleen maar van infuusvocht.
En nadat ik aangekomen was in Nederland ging zij ineens drastisch achteruit, iedere dag zag je haar verder gaan.
Ik heb nog wel heel goed met haar kunnen praten en we hebben samen met een zuster aan haar bed gebeden, op dat moment heeft zij echt afscheid van de kleine en mij genomen.
Ik mocht niet huilen want ze ging nou naar een plek waar het beter was en waar ze geen pijn meer had.
En op 23 april is ze in haar slaap overleden na heel veel pijn te hebben gehad, ze was 49 jaar.
27 april stond ik aan haar graf met ons dochtertje in mijn armen en iets in mij heeft mij de kracht gegeven om ook nog wat te vertellen over haar, over ons en een gedicht die mijn man naar mij opstuurde omdat hij niet naar Nederland kon komen.
Ik zit nu weer thuis in Canada, meer bewust van het leven en alles om mij heen dan ooit te voren, ik geniet van de simpelste dingen, heb een klein herdenkingsplaatsje in de tuin gemaakt met struiken en rotsen.
Struiken die haar lievelingskleur hebben, geel.
Ik heb haar belooft om de kleine te vertellen wie haar oma was en dat ze nou bij de engeltjes in de hemel is en zelf een engel is geworden die altijd naar beneden kan kijken hoe haar kleine prinsesje opgroeit.

Ik droom vaak over mijn ouders, het gekke is dat ze nooit samen in dezelfde droom voorkomen, altijd apart.
En als ik over mijn vader droom hebben we altijd ruzie alleen zijn de rollen nu omgedraaid, ik ben nu degene de scheld en schreeuwt en ik ben nu degene die de klappen uitdeeld.
Mijn moeder kwam pas nog in mijn dromen voor, ze wist dat ze ging sterven en we gingen samen door haar spullen heen, ik werd huilend wakker.
Toen ik weer in slaap viel ging deze droom gewoon verder, dit keer was ze overleden maar toen ik thuiskwam in Canada, zat ze in de schommelstoel in de huiskamer, ik vroeg wat ze hier deed en dat ik dacht dat ze overleden was en ze zei dat ze ook overleden was maar nog even terugkwam om te vertellen dat ze me altijd kon zien en horen.
Weer werd ik huilend wakker en deed geen oog meer dicht die nacht.

Dit gedicht heb ik voorgedragen tijdens de begrafenis, het heeft mij heel veel geholpen, misschien heeft iemand er ook steun aan.

God looked around in His garden
and he saw an empty space.
Then He looked down from Heaven
and He saw your tired face.
He put His arms around you
and lifted you to rest.
God's garden must be beautiful
and He only takes the best.

It broke our hearts to loose you
But you did not go alone.
Because part of us went with you
The day God called you home.

Heidy Boonzaaijer
nedcan@wightman.ca

terug
Home

ILONA
 Hallo allemaal, Ook voor mij klinken deze verhalen erg bekend.  Ik ben Ilona, 30 jaar. Dit jaar (2002) moest een super jaar worden. Mijn zus is 17 mei getrouwd en dat was een superfeest. Ze gingen daarna op huwelijksreis en ook mijn vader ging die week met zijn vriendin op vakantie. Toen mijn zus net 2 dagen thuis was kregen we midden in de nacht een telefoontje vanuit Turkije. Het ging niet goed met mijn vader, hij had ademhalings problemen en hij was naar het ziekenhuis gebracht. Hij zou daar in goede handen zijn...en we hoefde ons niet druk te maken. Na veel contact met de verzekering die ons bleef vertellen dat het niet noodzakelijk was daar heen te gaan kregen we een 3 dagen later een telefoontje van zijn vriendin. Hij was toch plotseling aan alle complicaties overleden. Op dat moment stort je leven in. Hij was nog veel te jong, 56 jaar.We hebben zijn vriendin van Schiphol gehaald en in een roes zijn de weken daarna ingegaan. Toen we alles weer een beetje op de rails hadden kregen we het verschrikkelijke bericht dat de vriendin van mijn vader niet meer zonder hem wilde leven. Ze heeft toen zelf een einde aan haar leven gemaakt. Afgelopen maand ging mijn moeder op vakantie naar Tunesie. Ze heeft daar met een groepje vrienden meegedaan aan een tennis toernooi. Een dag voordat ze naar huis zou komen kregen we weer zo'n verschikkerlijk telefoontje. Nu van een vriendin van mijn moeder. Ze was ineens in elkaar gezakt op het terras. Nadat ze haar naar haar kamer hadden gebracht en een dokter langs in geweest is ze overleden. Ook zij was nog veel te jong, ook 56 jaar. Ze zeggen dat het een hartinfarct is geweest maar we weten het niet zeker. Er is wel autopsie gedaan, maar ze willen dat rapport niet vrijgeven. Dat is beroepsgeheim zeggen ze. Onze huisarts is daar nu meer bezig.Op dit moment leef ik in een roes. Mijn zus en ik hebben gelukkig elkaar en beide hebben we een lieve vriend....maar dit gemis is zo enorm. Hoe moet je nu doorgaan als je binnen een halfjaar tijd alletwee je ouders verliest.Mijn vriend en ik hebben net een nieuwe huis gekocht, dit kan ik niet meer aan mijn vader of moeder laten zien. En alle verder dingen die wij in ons leven nog meegaan maken. We kunnen het niet meer delen met mijn ouders.Mijn ouders genoten beide van het leven. Ik weet dat ik ook die kracht weer ga krijgen om door te gaan. En ik ga er voor zorgen dat ze trots op ons zullen zijn.Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb, want het lucht op er over te kunnen praten met mensen die het zelfde voelen. Ik wil iedereen dan ook heel veel sterkte wensen met het verwerken van dit dierbare verlies.

Groetjes  Ilona
ilona_b@wanadoo.nl

terug
Home

 

MIEK

Hallo
Ik vind het inderdaad een beetje moeilijk om te beginnen maar, ik zit eigenlijk nog middenin een rouwproces. Nu ben ik 34jaar en alleen. Geen ouders en geen broer meer.
 Het begon allemaal op 2 oktober 1992 met de dood van mijn broer. We hadden altijd goed contact en hij was mijn beste vriend en maatje. Hij was 10 maanden getrouwd en zijn vrouw was èèn maand zwanger toen hij overleed. Hartstilstand. Hij stond te wachten op de tram om naar huis te gaan. Om elf uur ’s avonds belde hij naar huis om te zeggen dat hij klaar was met werken en 2 minuten later zakt hij in elkaar bij de tramhalte. Niks meer aan te doen, nog gereanimeerd maar tevergeefs. Hij was 28 jaar oud. We hadden feest in de stad. Dat wordt 2 dagen gevierd en wordt gevierd met een grote kermis in de binnenstad. Die avond zou ik bij mijn ouders slapen want, die wonen in het centrum dus, lekker dichtbij. Een beetje aangeschoten kwam ik ’s nachts om half 2 thuis en kwam daarbij mijn ouders in de straat tegen. Wat hun eigenlijk nooit deden, was gebeurd. Ze waren in de kroeg beland op de hoek. Hadden het leuk gehad. Binnen gekomen ging mijn vader naar bed en belde ik een taxi voor een vriendin van me.
Mijn moeder bleef nog even gezellig zitten bij ons. Om 2 uur gaat de telefoon, mijn schoonzus aan de andere kant. Het dringt op dat moment niet eens door, hoe laat het is. Kalm verteld ze me, dat mijn broer is overleden. Er gaat van alles door je heen en ik heb heel rustig de hoorn neergelegd. Mijn ouders verteld wat ze zei en de taxi genomen die voor mijn vriendin bedoeld was. Naar Amsterdam gegaan, daar woonde hij. Mijn ouders hadden ontzettend veel verdriet en in die tijd heb ik mezelf een beetje weggecijferd omdat, ik het voor hun zo moeilijk vond. Praten deed ik eigenlijk niet zo veel.
Toen we eigenlijk de klap een beetje te boven waren gekomen (ik niet want, ik deed net of het goed met me ging), overleed 27 maanden later op 9 januari 1995 mijn vader. Hartstilstand.  Onze wereld stortte in. Die week ben ik bij mijn moeder blijven slapen en heb ik ook in die week besloten om mijn huis op te zeggen en terug te gaan.
Samen hebben we elkaar door de moeilijkste fase heen geholpen. Daarna ben ik pas aan het rouwproces van mijn broer begonnen en heb dat samen met mijn moeder gedaan.
In 1997 werd mijn moeder ziek. Longkanker, kwaadaardig. In het ziekenhuis hebben ze toen besloten dat het het beste was als de hele long verwijderd zou worden. Dat is gebeurd en na de operatie heeft ze nog heel slecht gelegen maar, overleefd. Ze woog nog 35 kilo toen ze uit het ziekenhuis kwam dus, lopen was er niet bij. Na veel gepraat wilde ze wel in een rolstoel want, het was hartje zomer en ze kon nergens mee naar toe. Een jaar later was ze helemaal hersteld van de operatie. Dus gingen we weer de goede kant op.
In juli 2000 werd ze opnieuw ziek. Naar het ziekenhuis gegaan en daar constateerde ze dat er weer een tumor zat in de stomp waar de long was uitgehaald. Verder hebben ze niets onderzocht want, ze konden niets meer aan haar doen. Of het kwaadaardig was hebben ze nooit onderzocht.  Toen hebben we een second opinion aangevraagd in Amsterdam, het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Daar zagen ze het allemaal niet zo heel somber in als het niet was uitgezaaid. Daar kwamen ze erachter dat het in haar goede long ook zat en inderdaad op de zogenaamde stomp maar ook in haar luchtpijp. De luchtpijp hebben ze die zelfde maand nog behandeld en de tumor succesvol verwijderd. Die long was een ander verhaal.  Onderzoeken gedaan en als mijn moeder het aandurfde dan durfde zij ook. Ze hadden namelijk geen vergelijkingsmateriaal. Geef niets, mijn moeder pakte elke kans die ze krijgen kon.
Half augustus 2000 zijn ze begonnen met bestralen, elke dag, 6 weken lang.
Elke dag ben ik met haar mee geweest, tussen mijn werk door. Toen we nog een week te gaan hadden kreeg mijn moeder plotseling een epileptische aanval. De andere dag door de scanner want, ze had geen epilepsie. Nadat ze door de scanner was geweest, kregen we dezelfde dag nog de uitslag. Hersentumor. Of het nog niet genoeg was. Er werd even niet bestraald want, ze moesten een masker van haar hoofd maken.
Die week erna was het zover. Ze stopte de behandeling van de long, 5 weken was genoeg.
Ze zijn verder gegaan met de bestraling van haar hoofd.
Op 3 oktober 2000 was de laatste behandeling. Ze zou nog wel epileptische aanvallen houden maar, dat kon geen kwaad. Na een half jaar ging ze weer door de scanner en de hersentumor was inderdaad gekrompen. Hij was niet echt actief maar zat wel ergens tegenaan te drukken wat die aanvallen veroorzaakten. Op 4 oktober begonnen de bestraling hun tol te eisen en klapte ze in elkaar. Kon niet meer ver lopen maar, zou tijdelijk zijn. En inderdaad na de winter ging ze zich beter voelen. Na de winter ging ze ook weer naar buiten met de hond lopen. Deze werd nu door de buurvrouw uitgelaten. De rest deed ik als ik uit werk kwam. Mijn moeder ging weer opknappen. Het liep tegen mei aan en het ging eigenlijk wel aardig met haar. Op een gegeven moment kon ze toch geen uren meer lopen en hebben we voor de vakantie van juli/augustus 2001 een rolstoel gehuurd. We hebben een hele leuke vakantie gehad op de camping. Dat vele lopen zou er niet meer in zitten dus, een eigen rolstoel hadden we intussen ook al aangevraagd. Na de vakantie, hebben we nog een paar dagen naar Euro disney geboekt voor de maand september. Dat is allemaal gebeurd, geweldig weer gehad. Op 24 september waren we weer thuis en ze had het benauwd, ook voor dat we weg gingen maar, ze mocht van de arts. Op 28 september heb ik de dokter gebeld en ze kreeg een kuur van 2 weken. Op 30 september ’s nachts had ze het zo benauwd dat ik 112 heb gebeld. Ze hebben haar meegenomen, naar het ziekenhuis in Leiden gebracht. Ze had een virus in haar long en die gingen ze proberen te bestrijden.
Een paar dagen lag ze in het ziekenhuis en zei tegen me: “je moet wel 3 oktober gaan vieren hoor”, luister je? Ik vertelde nog dat ik geen zin had maar daar wilde ze niets van horen.
Ik ben inderdaad die avond ben ik naar de kermis gegaan. Echt genoten heb ik niet maar, om te bewijzen dat ik geweest was heb ik een trui gekocht. Traditie. De andere dag 4 oktober werd ik gebeld door het ziekenhuis toen ik op werk koffie zat te drinken. Ik was niet aan het werk maar gewoon, afleiding. Het ging heel slecht met mijn moeder dus, ben ik naar haar toegegaan. Ze heeft niets meer gezegd, ze had het benauwd. Dat was ’s morgens om kwart over tien. ’s Avonds om kwart voor zeven is ze overleden. Ze heeft niets meer gezegd maar, heeft me nog heel even aangekeken. Ik heb haar gezegd dat ik het begreep en dat ze naar mijn broer en mijn vader moest gaan. Daarna sloot ze haar ogen en overleed ze. En ik, ik hield haar vast.
Na alles geregeld te hebben ben ik in december naar werk gegaan.
Helemaal in gestort, toen iemand me condoleerde. En tot op heden ben ik thuis en loop bij een psycholoog omdat, ik mezelf in die jaren dat ik voor mijn moeder zorgde kwijt ben geraakt en depressief ben. Ik heb mijn moeder een lange tijd geleden beloofd dat ik goed voor mezelf zou zorgen en ik geloof dat ze mij kan zien en in de gaten houdt. Ik probeer nu mijn leven weer op de rails te krijgen maar met hulp. Het is ook gewoon moeilijk als de mensen het in je omgeving goed bedoelen maar, niet weet wat je voelt.

Ik ben erg blij dat ik jullie website heb gevonden. En dat allemaal door een krantje.
Als jullie dit gaan inkorten begrijp ik het best maar, ik kon geen kortere versie bedenken want, ik ben maar gewoon gaan tikken.

Met vriendelijke groet,
m.de.bruijn6@freeler.nl

terug
Home

MARIELLE

Mijn verhaal:

Totdat ik 17 jaar was had ik een onbezonnen jeugd. Ik groeide op in een warm gezin, m'n ouders, mijn zus, mijn twee broers en ik als jongste. Maar mijn moeder veranderde plotsklaps in haar doen en laten. Ze ging allerlei dingen vergeten en juist zij die altijd de spil van ons gezin was. Na een tijdje durfden mijn broers, mijn zus en ik het aan mijn vader te vertellen en die had 't ook al gemerkt. Na vele medische onderzoeken bleek mijn moeder de zgn ziekte van Pieck, een ernstig hersenvirus te hebben. Dat heeft de symptomen van Alzheimer maar 't komt op jonge leeftijd voor en je kan er niet oud mee worden. Mijn moeder bleef thuis bij mijn vader en haar toestand verslechterde met de dag. Mijn vader, absoluut geen prater, werd mentaal en fysiek ook een wrak door de ziekte van mijn moeder. Mijn jongste broer werd een steun en toeverlaat voor hem en is weer tijdelijk thuis gaan wonen. In de periodes dat ik thuis kwam waren de rollen tussen m'n moeder en mij omgedraaid. Zij werd in bad gedaan, als een klein kind door mij die eigenlijk de leeftijd had om volwassen te worden. Vreselijk vond ik het om mijn moeder zo te zien aftakelen. Ik ben ook weinig thuis geweest want ik kon 't allemaal niet aan. Het laatste 3/4 jaar van haar leven heeft ze in een inrichting  gewoond tussen demente bejaarde mensen. Na 3 jaar ziekte overleed mijn moeder, op 58 jarige leeftijd, ik was net 21 jaar oud. Haar dood kwam als een genadeslag voor mij. Maar al snel moesten we door vonden we allemaal en ik was ervan overtuigd dat ik haar dood snel een plekje had gegeven zoals men dat altijd mooi beweerd. Mijn vader kwam snel een andere vrouw tegen waar hij 3 jaar later mee trouwde, een maand na mijn eigen trouwerij. Maar in 1992 sloeg 't noodlot weer toe. In januari op een zondagmorgen ging de telefoon. Mijn broer was op zaterdagavond gaan slapen en nooit meer wakker geworden.Mijn jongste broer Bart, die mijn grote maatje
altijd was geweest in mijn leven, we deden en deelden alles samen was op 28 jarige leeftijd uit z'n leven weggerukt. Waarschijnlijk overleed hij aan een longembolie. Mijn schoonzusje K. wilde persé geen obductie laten doen. Jaren later is zijn doodsoorzaak nog een groot vraagteken voor mij. Iedereen had zo'n intens verdriet wederom en vocht zich/haar een weg om zich staande te houden. Ik deed net als m'n vader het altijd deed in zo'n geval. Doorgaan, doorgaan en doorgaan. En niet terugkijken naar 't verleden. Gooi 't verdriet over je schouder en tors 't met je mee, als je mazzel hebt slijt het wel. Ik kreeg kinderen en vroeg me niet eens af wat m'n moeder ervan zou hebben gevonden. Die gedachten waren te pijnlijk. Jaren lang heb ik gedacht dat ik deze twee enorme klappen in m'n leven had verwerkt. Nooit sprak ik er met iemand over, ja wel dat m'n moeder en mijn broer er niet meer waren, maar niet over mijn gevoelens. Dat ik het niet verwerkt had bleek vorig jaar juni toen mijn vader overleed, hij werd 76 jaar. De laatste jaren van zijn leven
na het overlijden van mijn moeder en broer was hij zwaar vaten patient geworden en hing zijn leven regelmatig aan een zijden draadje. Maar de terriër die hij was deed hem bijten in het leven totdat een hartstilstand hem fataal werd. Ik die op dat moment in het buitenland woonde, vloog alleen over zonder man en kinderen. Want ook deze "klus" zou ik wel even in m'n eentje klaren daar hoefde ik toch verder niemand mee te belasten. Maar het was zwaar en hoewel, mijn broer en zus en mijn schoonzusje K. om me heen waren merkte ik dat deze baal met verdriet niet meer over mijn schouders kon gooien omdat ik dan viel. Na het brengen van mijn vader naar zijn laatste rustplaats stortte ik in. Ik gaf 't uiteraard weer niet toe maar tot november was ik depressief en durfde dat aan niemand te laten weten. Even leek 't erop dat ik weer opkrabbelde omdat ik vluchtte in mijn werk, en in mijn hobby als zangeres in een band. Het optreden deed me goed dan vergat ik de werkelijkheid en was al 't verdriet weg. Maar zodra 't podium en de zaal was verlaten stond ik er weer en leek alle ballast van al die jaren nog groter dan het eerst was. Eindelijk kon ik in mei van dit jaar toegeven dat ik het niet meer kon. Alles ontplofte in mij, inclusief mijn huwelijk. En nu drie maanden verder staat alles nog steeds op z'n kop. Maar eindelijk ben ik wel zover dat ik profesionele hulp heb gezocht, ben ik erachter dat ik nog steeds mag rouwen, dat ik daarin niet alleen sta en dat ik eindelijk mag toegeven dat een leven zonder ouders hoe oud of hoe jong je ook bent erg moeilijk is. Nu met mijn huwelijksproblemen heb ik ze keihard nodig, zij zijn het die je altijd steunen, wat er ook met je gebeurd. Tenminste zo waren mijn ouders. Niemand kan dat vervangen en dat doet pijn, heel veel pijn. Eindelijk kan ik huilen, zoals ik nooit eerder in mijn leven heb gedaan en gedurfd. En eindelijk heb ik hierbij mijn verhaal verteld aan de wereld: Ik ben boos en ik heb verdriet omdat mij drie zeer dierbaren zijn ontnomen en ik heb recht om te rouwen. Ik heb nog een lange weg te gaan maar er komt een dag dat ik echt met recht kan zeggen dat ik er mee om kan gaan, met het feit dat zij er niet meer zijn. Laat 't voor een ieder van jullie die dit leest een wijze les zijn. Geef toe aan je verdriet en durf verdriet te hebben en schroom nooit om profesionele hulp in te schakelen als je er alleen niet uitkomt.

Mariëlle, 36 jaar.
mkappetein@wanadoo.nl

terug
Home

MIRIAM VAN DER SANGEN

Beste mensen,

Ik vind jullie website een heel goed initiatief. Ik ben mijn vader verloren toen ik 39 jaar was. Dat is nu vier jaar geleden.
Het gebeurde allemaal heel plotseling, hij was pas 67 jaar en nooit ziek. En van het ene moment op het andere was hij er niet meer. Ik dacht dat hij minstens 90 jaar zou worden. Hij genoot nog zo van het leven.

Als je het overlijden van een ouder meemaakt doet dat vreselijk veel pijn. Maar ik besef dat ik geluk gehad heb. Ik heb mijn vader 39 jaar mee mogen maken. Een groot aantal mensen heeft dat geluk niet. Sinds het overlijden van mijn vader begrijp ik veel beter wat kinderen moeten doormaken die al op zo'n jeugdige leeftijd een van hun ouders moeten missen of allebei. Dat moet erg zwaar zijn... als het al zo zwaar is in mijn geval. Ik weet dat mijn vader nog erg dicht bij mij is en dat hij verder leeft in een dimensie waar het leven goed is en waar het fijn is. Ik voel dat hij bij mij is, ook nu weer nu mijn zusje net haar derde kindje heeft gekregen. Het zou zijn zesde kleinkind geweest zijn... maar het gemis blijft.

Ik wens iedereen die een ouder of misschien twee ouders moet missen heel veel kracht en liefde toe.

Miriam van der Sangen

terug
Home

INGE
Hallo,

Ik ben Inge en nu 42 jaar oud. Toen ik 4 jaar was overleed mijn moeder aan kanker. Anderhalf jaar later overleed mijn vader door een auto ongeluk. Ik bleef samen met mijn broertje achter. Hij was 1.5 jonger dan dat ik was. De herinneringen die ik aan mijn ouders heb zijn het meest uit verhalen van anderen. Echte herinneringen heb ik niet. Foto's zijn er al helemaal niet omdat mijn vader na het overlijden van zijn vrouw alle foto's van haar en de kinderen heeft verbrand. De jaren die volgde waren zwaar. Je komt in huis bij wild vreemde mensen die voor de buiten wereld en de kerk willen bewijzen dat het allemaal zo goed is wat ze doen want o, die arme weesjes. Liefde ik wist niet wat het was. Toen ik zeventien was ben ik de verpleging ingegaan om zo mijn eigen kamertje te krijgen met mijn eigen spullen. Na twee jaar ging mijn broer studeren en betrokken we samen een appartement. In die tijd toen we weer samen waren en terug in de plaats waar we geboren waren kwamen de vragen en daarmee de woede. Hoe is het mogelijk dat je naar wild vreemde mensen moet als je moeder uit een gezin komt van 17 kinderen. Waarom hebben die jullie niet in hun huis opgevangen. Op deze vragen hebben we nooit antwoord gehad. In 1989 ging ik trouwen en heb uit beleefdheid en ook wel uit nieuwsgierigheid ieder familielid een kaart gestuurd.. Er is 1 nicht geweest en 1 neef. Ik was voor mijn doen gelukkig. Ik had een man die van me hield en na 2 jaar was ik zwanger van mijn eerste dochter. Tijdens deze zwangerschap brak voor mij de hel los. Degene op deze wereld voor wie ik het leven zou laten werd ziek ernstig ziek. Mijn broertje had een hersentumor. Het werd een vreselijke maar ook een mooie tijd. We hebben zoveel mogelijk tijd samen doorgebracht. Toen mijn dochter geboren was heb ik nog nooit iemand zo trots gezien. Hij kreeg ook weer allemaal plannen maar helaas 5 maanden later stierf hij na een ziekbed van 2 maanden waar ik dag en nacht was en ik ben even naar het toilet en hij sterft. Mijn wereld stort in. Ook de vervelende opmerkingen op zijn begrafenis van mensen die het goed bedoelde maar dan tegen mij zeiden volhouden je bent nu nog de enige van dit gezin. Op zijn sterfbed had hij mij uitdrukkelijk gevraagd de familie van mijn moeder geen kaarten te sturen omdat ze ook niet op mijn trouwen zijn geweest. Dit is mij door die familie erg kwalijk genomen. Maar hier zit ik niet mee. Familie van mijn vader wist ik niet te vinden. Toen brak voor mij een moeilijke tijd aan. Verdriet maar ook een kind, en liefde geven hoe deed ik dat? Een voorbeeld had ik niet en ik had ook heel veel verdriet. Ik ben er voor mijn gevoel doorheen gekomen. Er kwam in 1994 een tweede dochter. En naar mijn gevoel deed ik het goed. Tot in 2000 mijn man vertelde dat hij al een paar jaar een ander had. Hoe ik mij toen voelde. Ik ben helemaal ingestort. Zwaar overspannen een jaar thuis gelopen wat voelde ik mij in de steekgelaten. Nu bijna 2 jaar later en nog steeds in therapie kan ik zeggen ik ben er weer maar de therapie heeft mij nu na 38 jaar geleerd hoe ik met het verleden moet omgaan ik hoef niet altijd even sterk te zijn ik mag huilen om mijn ouders en mijn broer. Ik weet nog steeds niet op wie ik lijk qua karakter. Wel ben ik op foto jacht gegaan en weet dat ik uiterlijk op mijn pa lijk. Ook zie ik nu dat een van mijn meiden precies mijn broertje is. Hier kan ik van genieten. Ik kan nu ook mijn kids knuffelen op een manier die voor hun niet verstikkend is. Ja ik ben er weer en ik dank jullie voor het lezen van mijn verhaal. Vriendelijke groet Inge

terug
Home

SABINE

Ik ben  Sabine. Ik heb Michèle in 1999 in Peru ontmoet. Het klikte gelijk, zonder dat we van elkaar wisten dat we iets gemeen hebben. Mijn moeder is in 1995 overleden. Ik was toen 24 jaar. Op een ochtend kreeg mijn moeder een hersenbloeding. In het ziekenhuis bleek dat ze een aneurysma had. Na de operatie bleek dat de drain niet door het lichaam werd geaccepteerd. Na 2 dagen coma is ze overleden. Ik ben erg rationeel met haar dood omgegaan. Ik wist dat ze dood was. Maar gevoelsmatig zat ze ergens in een kuuroord ver bij mij vandaan. Het heeft 5 jaar geduurd voordat ik me bewust realiseerde dat mijn moeder weg was en nooit meer wezenlijk zou terugkomen. In die 5 jaar ging ik mezelf isoleren. Geen aanrakingen, geen mensen dichtbij. Ik was enorm boos en agressief naar andere mensen. Het tonen van emoties had ik maar afgeschaft. Alleen boos zijn, die emotie heb ik aangehouden. In de periode nadat mijn moeder overleden was, waren er veel vrouwen die een vervangende moeder wilde zijn. Die mensen heb ik letterlijk weggeslagen. In die tijd leerde ik ook dat de woorden veel pijnlijker kunnen zijn, dan daadwerkelijk slaan. Ik vervreemde mezelf van mijn jongere broer en mijn vader. Het verwerken deed ik niet. Want er was niks te verwerken. Mijn moeder is gecremeerd op het liedje “Je ne regrette rien” van Edith Piaff. En telkens als ik dat liedje hoorde op de radio ergens, begon ik spontaan te huilen. En dat kon niet want die emotie had ik afgeschaft. Door het zoveel niet uiten van emoties ben ik vastgelopen, in elkaar gestort. Ik kreeg overal pijn, een burning-out en daarna werd ik heel erg depressief. En alsmaar kwader. Ik wist toch maar niet waar dat vandaan kwam. Ik heb in die periode heel hard gewerkt. Ik kon niet tegen stiltes, moest altijd lawaai om me heen hebben. Zolang ik maar niet kon nadenken. Ik ging ook maar niet meer slapen, want dat gepieker kwam nu ’s nachts. Dus slapen werd ook afgeschaft.

Dat is dus niet vol te houden. Ik ben toen naar de huisarts gegaan om slaappillen te halen. Want ik had gehoord dat met slaappillen de nacht rustig zonder dromen en gepieker zou verlopen. Ik kreeg geen slaappillen, ik kreeg antidepressiva en de mededeling om iemand te zoeken om mee te gaan praten. Ik ben naar het RIAGG gegaan. Uit mijn gesprekken kwam een heleboel woede, meer dan ik zelf wist. Daarna ben ik in groepstherapie gegaan.
In deze groepstherapie heb ik samen met mijn groepsgenoten in een sessie naar “Je ne regrette rien” geluisterd. Na die sessie kon ik niet meer ophouden met huilen, jaren water kwam eruit. Toen kon ik er niet meer omheen. Eerst het realiseren dat ik mijn moeder echt nooit meer wezenlijk kon aanraken. Daarna proberen om haar overlijden een plaats in mijn leven te geven. Ik heb dat gedaan door zoveel mogelijk mezelf te confronteren met dingen (kleding, foto’s, haar zus en broer, boeken die ze las) van haar. Maar het allerbelangrijkste: mezelf accepteren. Nu ben ik zover dat ik grapjes en liedjes over de dood of geintjes over moeders kan accepteren. Ik word er niet meer boos en verdrietig om. Ze horen bij het leven. En ik heb geleerd van het leven te houden. Elke pijn, of het nu groot of klein is, die ik tegenkom is de moeite waard. Ik kan er iets van leren, een plaats geven en verder leven. Het zorgt ervoor dat ik kan genieten van een bloem die tot bloei komt. Of dat ik de vogels hoor fluiten en daarvan kan genieten.

terug
Home

HILDE

Hallo allemaal, naar lang zoeken heb ik nu toch een site gevonden waar ik misschien wel m'n hard kan luchten.
Ik vond het heel erg prettig om ook de verhalen van anderen te lezen.
Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen maar ik ben Hilde en ben nu 21 jaar.
Toen ik 7 jaar jong was is mijn vader op 41 jarige leeftijd overleden aan kanker. Hij is in totaal 2 jaar heel erg ziek geweest, ik kan helaas  weinig van m'n vader herinneren. Maar ik weet dat ik m'n vaders dood niet echt heb verwerkt, ik denk omdat ik zo jong was.
Ik kom uit een gezin van 4 kinderen m'n broers waren allemaal al ouder dan mij en voor m'n moeder was dit al helemaal niet makkelijk om nog 4 jonge kinderen optevoeden.
Vaak baal ik ervan dat ik niet afscheid heb kunnen nemen, de meeste zeggen wel dat ik dat gedaan had maar voor mijn gevoel heb ik dat niet gedaan, toen mijn papa zo ziek was heeft hij al bewust afscheid genomen van zijn kinderen, wat voor mij nu best zwaar is.
In m'n pubertijd had ik het er vreselijk moeilijk mee ik miste iemand, terwijl ik heel veel aan m'n moeder had hoor.
Ik dacht namelijk heel vaak aan de dood ik dacht dat ik zelf ook snel zou dood gaan, ik heb toen een jaar lang hele erge hyperventilaties gehad.
Op m'n 16e kreeg ik het weer heel erg moeilijk ik voelde me alleen ik had geen vriendinnen waar ik m'n hard kon uitluchten, en in die tijd kreeg m'n moeder ook een vriend wat ik vreselijk vond.
Ik wilde m'n moeder niet delen ik was al die jaren altijd met haar geweest ze was me alles en dat is ze nu nog!
In die tijd heb ik ook vaak gesprekken gehad bij het jeugdzorg waar ik heel weinig aan gehad heb.
Met m'n broers heb ik ook nooit echt een gesprek over onze papa kunnen hebben iedereen heeft het op z'n eigen manier verwerkt.
Maar ik weet het niet of ik het wel verwerkt heb ik denk dat ik dat beetje bij beetje doe.
Ik hoop heel graag dat ik met mensen in contact kan komen die ook een ouder hebben verloren en dat we steun aan elkaar kunnen geven.

Groetjes Hilde

hildek@rendo.dekooi.nl

terug
Home

LIEKE

Hoi,

Ik ben Lieke. Het is nu alweer meer dan 4 jaar geleden dat mijn vader overleden is maar ik weet alles nog precies. Ik was pas 8 toen werd ontdekt dat mijn vader longkanker had. Ik kwam thuis uit school en mijn ouders wilde even met mij en mijn (2 jaar oudere) broer praten. Ik voelde eigelijk al meteen dat er iets niet goed zat. Het eerste wat bij me op kwam was dat m'n ouders misschien zouden scheiden of zo. Ik kon het me moeilijk voorstellen maar ze waren zo ernstig en er hing ook al wel een beetje een spanning in huis. Ik had er nooit aan gedacht dat het misschien wel iets ergers zou kunnen zijn dan dat. Maar dat was het wel. Hij had kanker en het was ongeneselijk. En dat kreeg ik dan te horen toen ik 8 was. Met mijn altijd zo onbezorgde leventje was het toen wel afgelopen. Eerst besefte ik nog niet helemaal wat de gevolgen zouden zijn maar dat bleek al veel te snel. Mijn vader kreeg wel bestraling en medicijnen maar het hielp allemaal niet. Na een paar maanden verzwakte hij steeds meer en werd hij steeds dunner. Hij was vaak moe en kon niet zo heel veel meer hebben. Toch deed hij nog heel erg zijn best om nog van zijn gezin te genieten.
Op verjaardagen is het van ons een gewoonte om 'lang zal die leven te zingen'. Maar op papa's laatste verjaardag zei mama opeens: "zullen we happy birthday zingen?" Dat kwam zo hard aan. Dat was zoiets als toegeven dat hij er binnenkort niet meer zou zijn. Het is echt heel erg om daar allemaal doorheen te moeten gaan. Ik hield echt zielsveel van mijn vader. Nog steeds trouwens.
Op een ochtend zag ik dat de spiegel boven de wastafel met tandpasta was besmeurd. Automatisch begon ik mijn broer ervan te beschuldigen en ik vroeg hem waarom hij dat gedaan had. Maar het bleek dat het mijn broer helemaal niet geweest was. Mijn vader had het gedaan. Ik was er zelf niet bij maar hij was helemaal de weg kwijt en sloeg wartaal uit. Ze hebben hem met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht waar hij en mijn moeder ik geloof 2 nachten moesten blijven. Toen ik dat te horen kreeg wist ik echt niet goed wat ik er mee aan moest. Je vader die tandpasta op een spiegel smeert en wartaal uitslaat? Papa was voor mij juist altijd een man waar ik toch wel een beetje tegen op keek. En we wisten ook helemaal niet of dit nog over zou gaan of dat hij in de war zou blijven. Gelukkig bleek het een reactie te zijn op bepaalde medicijnen die hij slikte en was het snel weer verholpen. Maar ik ben me echt doodgeschrokken.
Na een tijdje kreeg hij een dwarsleasy doordat een een tumor tegen zijn zenuwen drukte. Ook dat weet ik me nog heel goed te herinneren. Hij ging gewoon naar de w.c. op zicht niks bijzonders aan, maar hij liep een beetje moeilijk en hij kon niet zelf meer teruglopen. Mijn moeder heeft hem zowat naar de bank gesleept en heeft natuurlijk meteen de dokter gebeld. Er was echter niks aan te doen en mijn vader moest in het ziekenhuisbed in de kamer gaan liggen. Toen ging het allemaal best snel. Hij werd steeds dunner en er kwam elke dag een zuster langs om hem te wassen en te verzorgen. We wilde wel dat hij thuisbleef voor zo lang dat kon en liever niet naar het ziekenhuis als het niet echt nodig was. Gelukkig mocht dat ook. Die zomervakantie ben ik met nog wat andere leden van mijn familie nog wel op vakantie gegaan. Papa en mama bleven thuis want mijn vader was echt niet meer in staat om nog op vakantie te gaan met ons. Hoe graag hij dat ook wilde. Op de helft van de vakantie werden we echter gebeld met het nieuws dat we naar huis moesten komen. Het ging nu snel achter uit met papa. Toen we eenmaal thuis waren probeerde ik zo rustig mogelijk te zijn voor papa maar toch zo veel mogelijk in zijn buurt. Op een gegeven moment werden we 'weggestuurd' thuis. We waren te druk voor papa of zo. Nou dat was misschien ook wel zo maar ik vond het vreselijk. Ik moest bij mijn tante gaan logeren terwijl het helemaal niet goed ging met papa. Ik wilde juist zoveel mogelijk bij hem zijn zolang het nog kon. Maar ik ging bij mijn tante logeren met mijn broer. We gingen zwemmen. Toen we thuiskwamen van het zwembad stond mijn moeder op het antwoordapparaat of we even terug wilde bellen. Ze klonk heel verdrietig en eigelijk wist ik het al. Mama kwam uiteindelijk zelf naar het huis van mijn tante toe omdat ze het niet over de telefoon wilde vertellen. Ze had ook een brief van papa aan ons. Een hele lieve brief die ik laatst weer tevoorschijn heb gehaald en nu vaak nog eens terug lees. Op dat moment heb ik geloof ik niet echt gehuild en daar voelde ik me schuldig om. We ging bij kijken naar papa. Hij lag zo stil op dat bed.. ik herkende mijn vader haast niet meer. Ook toen kon ik niet huilen. Ik troostte mijn tante. In plaats van bezig te zijn met mijn eigen verdriet wilde ik dat mijn tante zich beter voelde. Ik was 9 jaar....
Natuurlijk heb ik toen al veel verdriet gehad om papa maar ik wilde het niet. Ik wilde me niet steeds zo ellendig voelen en verdrong het allemaal. Toen ik na de zomervakantie op school kwam was dat heel moeilijk. Niemand begreep me. Hoe konden ze ook... ik weet nog dat iemand zijn cavia dood was gegaan en iemand anders heel erg met diegene meeleefde. Ze zei dat het verlies van een huisdier net zo erg kon zijn als dat van een ouder. Ik ben toen zo boos geworden! Natuurlijk is dat niet zo! Ik had zoveel verdriet en dan zo'n vergelijking. Ze vonden het nog raar ook dat ik boos werd... Ik had ook weinig vrienden op de basisschool dus ik kon ook met niemand praten en voelde me heel alleen. Toen ik op de middelbare school kwam had ik wel vrienden. Ik had dus min of meer verwacht dat dat eenzame gevoel dan wel weg zou gaan. En dat was het ook voor een jaar. Ik dacht dat ik met ze kon praten en dat ze me zouden begrijpen. Dat probeerde ik dus ook. Maar hoe ze hun best ook deden ze kunnen daar gewoon niet over meepraten. Ze weten niet wat ik voel. En dat is frustrerend. Op zulke momenten voel je je echt extra eenzaam. Ik voel me altijd een buitenstaander als andere kinderen het over hun vader hebben. Het lijkt zo normaal dat iedereen 2 ouders heeft. Misschien soms gescheiden maar ze hebben ze in elk geval nog. Ze zeggen vaak dat ze niet weten wat ze dan moeten  zeggen en niet weten wat ze er mee aan moeten maar ik snap dat niet. Als ik over mijn vader begin komt er altijd zo'n gespannen sfeertje. Ze luisteren wel naar me maar ik kan duidelijk merken dat ze zich niet op hun gemak voelen. Dat doet pijn. Ik ben niet eng of zo alleen omdat ik verdriet heb. Het werd na een tijdje steeds erger tot ik dit schooljaar ook vaak in de klas huilde. Eerst iets van 1 of 2 keer per week maar na een tijdje bijna elke dag. Ik voelde me zo ellendig en ik wou niet onder ogen zien waar dat door kwam. Ik schoof telkens de schuld ergens anders op. Nou moet ik zeggen dat er ook wel een reden was waarom ik me juist nu zo vervelend voel. Mijn moeder heeft namelijk een nieuwe vriend. Op zich is hij wel aardig hoor en ik gun het haar ook wel maar het doet pijn om mijn moeder met iemand anders te zien! Ook ben ik bang dat mensen ons als een gezin gaan zien. Dat mensen op straat gaan denken dat hij mijn vader is of zo! En dat wil ik echt niet. Hij woont niet bij ons in huis hoor, nee ik weet echt niet wat ik dan zou doen. Maar ik heb er dus nogal problemen mee gehad en ik vecht er nog steeds voor dat ze niet te snel gaan. Na een tijdje zag ik het echt helemaal niet meer zitten. Ik had steeds heel erg ruzie met mijn moeder en mijn broer en ook met mijn vrienden raakte ik in de problemen omdat ze niet wisten wat ze met deze tamelijk depressieve Lieke. Ik dacht dat mijn enige weg uit deze ellende was om er maar een einde aan te maken. Ik ben dus met een mes naar mijn kamer gegaan en heb dat aan mijn pols gezet. Maar ik durfde het niet en ik heb toen huilend de telefoon gepakt en ik heb een vriendin gebeld. Nu zie ik in dat er ook een andere uitweg is. Door het te verwerken en er vooral veel over te praten. Dat praten wou ik met mijn vrienden doen maar dat leide steeds weer tot wederzijdse teleurstellingen. Toen besloot ik om maar een site op te zoeken om in contact te komen met lotgenoten. Op deze site staan veel verhalen over van mensen die beide ouders hebben verloren en die denken misschien dat ik nog geluk heb gehad dat ik mijn moeder nog heb. Zo zie ik dat niet. Ik ben er natuurlijk heel blij mee dat ik mijn moeder nog heb en ik heb ook heel veel steun aan haar maar toch heb ik heel veel verdriet om papa. Op z'n minst net zoveel. Soms zou ik willen dat papa het niet was die dood was gegaan maar ik. En die zelfmoordgedachten spelen ook nog regelmatig. Ik wil ze alleen niet meer verwezenlijken. Het is te makkelijk. En dan zou ik ook alle prettige dingen van het leven missen en heel veel kapot maken voor mijn familie en vrienden. Ik ben blij dat ik eindelijk weer zo kan denken. Dat heeft een hele tijd geduurd. Doordat papa dood is ben ik heel bang geworden om mensen kwijt te raken die belangrijk voor me zijn. Dat merk ik ook wel. Ik ben heel achterdochtig geworden en heel kwetsbaar.
Het is erg lastig voor me dat mijn vrienden me niet begrijpen. Met hen wil ik praten. Niet met een maatschappelijk werker of zo. Dat werkt voor mij gewoon niet. Maar ik ben op dit gebied gewoon al veel verder dan zij en dat is soms erg moeilijk te accepteren. Ik denk dat jullie dat gevoel zeker wel herkennen.
Nou, dat is een heel verhaal geworden. En ik heb meer dan de helft ook nog niet eens verteld. Het lucht me wel op om mijn verhaal nou eindelijk eens helemaal kwijt te kunnen en ik hoop dat ik er reacties op krijg.

Tot slot wil ik jullie een gedicht laten lezen dat ik een paar dagen geleden geschreven heb. Het gaat over het moment waarop ik papa op zijn bed zag liggen, vlak na zijn overlijden. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben:

You  were laying so still and alone in your bed,
So may memories were running trough my head.
I looked at you, but it wasn't you who were laying there,
You just couldn't be dead, why you, it isn't fair!
No smile on your face, no happiness, just pain,
After that day my life could never be the same.
The men that I loved and respected so deep,
Was gone now into an everlasting sleep.

Liefs Lieke
bosjelieke@hotmail.com

terug
Home

BERT

Mijn ouders zijn inmiddels ook al een tijdje geleden overleden en het vervelende was dat ik daarvan al op jonge leeftijd onbewust van op de hoogte was dat dat zou gebeuren. Als zogenaamd “nakomertje” had dat tot gevolg dat mijn ouders al in de veertig waren toen ik geboren werd, mijn enigste broer was toen al 14. Als je opgroeit ga je het leeftijdsverschil steeds beter merken, vooral als je de leeftijd van je eigen ouders vergelijkt met gezinnen van vrienden en vriendinnen.

Persoonlijk denk ik dat er meer mensen zijn zoals ik die door “oude” ouders al op relatief jonge leeftijd “wees” worden. Hoewel het woord wees vaak gebruikt wordt bij jonge kinderen, was dat wel de eerste gedachte die bij me opkwam toen na mijn moeder ook mijn vader overleed.

Vanwege het leeftijdsverschil zijn in de periode dat mijn ouders zijn overleden tevens ook veel dierbare familievrienden en familieleden overleden. Je eigen wereld wordt op zo’n moment plotseling heel erg klein.

Toen ook mijn broer binnen een jaar na mijn vader aan longkanker overleed had ik het even helemaal gehad.

Het allerergste vind ik dat dit je overkomt terwijl je zelf bezig bent een leven op te bouwen en zelf kinderen te krijgen. Mijn vader en broer hebben het allemaal nog mogen meemaken, mijn moeder slechts voor een deel. Het is verschrikkelijk om aan het sterfbed van je moeder te staan in de wetenschap dat je net weet dat je eigen vrouw in verwachting is. Wat er dan door je heen gaat kun je niet beschrijven, je wilt het graag vertellen maar je durft het niet. Het zou het afscheid alleen maar zwaarder maken.

Hoe gek het ook klinkt, maar in de periode dat mijn kinderen opgroeien bleef (en blijf) ik mijn ouders en broer missen. Je hebt het gevoel dat je kinderen éénzijdig opgroeien, omdat slechts van één kant opa en oma aanwezig zijn. Gelukkig heeft de jongste broer van mijn vader aangeboden om de contacten met ons gezin te intensiveren. Met nadruk niet de rol van “opa en oma” overgenomen maar meer de rol van “oom en tante”. Nog elke keer ben ik blij met hun inzet, op deze manier krijgen mijn kinderen nog wat mee van mijn familie.

Voor mijzelf geldt dat met het overlijden van mijn ouders en mijn broer er iets is weggevallen dat ik al die jaren door niemand kon worden goed gemaakt, zelfs niet door mijn eigen vrouw. Er zijn zaken die je persoonlijk zo diep kunnen raken dat je er alleen met je ouders of broer kunt bespreken. Hoe goed de banden met anderen dan ook zijn, die speciale familieband en die geborgenheid ben ik voorgoed kwijt.

Bert

terug
Home

JACQUELINE
Met veel interesse las ik de reacties op deze website, omdat je als kind zonder ouders toch vaak het gevoel hebt dat niemand begrijpt wat je voelt. Diep in mijn hart heb ik altijd geweten dat er meer mensen zijn die op jonge leeftijd beide ouders hebben moeten missen, maar het is o zo moeilijk om met elkaar in contact te komen.

Zelf heb ik mijn vader op 8-jarige leeftijd verloren aan een hartstilstand tijdens een vakantie in Spanje en mijn moeder is overleden aan borstkanker toen ik 22 jaar was. Als enig kind zonder opa's en oma's en met slechts 1 oom en tante, kun je je dan soms erg alleen voelen.

Nu ben ik blijkbaar een heel sterk persoon, want tot nu toe kan ik het verlies van mijn ouders best goed verwerken, maar dat is soms ook wel weer iets waar ik me dan zorgen over maak. Is het wel normaal dat ik gewoon door blijf functioneren, dat het goed met me gaat en dat ik toch gelukkig kan zijn? Sommige mensen zeggen dat de klap nog wel komt, daar word ik helemaal angstig van. Ik ben nu eenmaal een opgeruimde en vrolijke meid van 26 jaar, die probeert de positieve kanten van het leven te zien. Dat is soms hartstikke moeilijk en soms lukt dat ook even niet, maar over het algemeen ben ik gewoon gelukkig.

Begrijp me goed, ik mis mijn moeder elke seconde van iedere dag en ook mijn vader kan ik af en toe enorm missen. Ik ben na het overlijden van mijn moeder ook erg emotioneel en nog gevoeliger dan ik al was en soms vind ik het ook erg lastig om me te verplaatsen in andere mensen die in mijn ogen dan erg zeuren over onbelangrijke dingen.

Als je na het lezen van dit verhaaltje dingen herkent waarover je eens verder wilt babbelen, mail me dan, wie weet kunnen we elkaar helpen.

groetjes

Jacqueline
j.plas@compaqnet.nl

terug
Home

ANJA

    Ik ben Anja en ik ben blij dat ik eindelijk een website heb gevonden over kinderen die geen ouders meer hebben zoals ik.
Wat ik mee heb gemaakt en nu nog mee maak is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Vorig jaar augustus kreeg mijn vader te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Hij had namelijk longkanker met uitzaaiingen naar de hersenen. Hoe lang hij nog te leven had, werd niet gezegd. Achteraf bleek dit nog twee maanden te zijn en overleed hij 4 oktober 1999.
   Een maand later bleek ik zwanger te zijn (na 4 jaar proberen) en had ik dus veel verdriet dat mijn vader dit niet meer mee kon maken. Maar helaas kon het allemaal nog erger. Want mijn moeder kreeg in februari 2000 ook opeens klachten zoals duizeligheid, een scheve mond en ze was afwezig. (We dachten dat dit door het verdriet kwam). Maar ook nu kregen we verschrikkelijk nieuws te horen mijn moeder had namelijk ook een ongeneeslijke vorm van kanker namelijk nierkanker met uitzaaiingen naar de longen en hersenen. We hebben (ik en mijn twee broers en zus) haar thuis de laatste weken van haar leven verzorgd. Zij overleed na 12 weken. Ik hoogzwanger en allebei mijn ouders in 7 maanden kwijt.
Als je dit meemaakt denk je hier kom ik nooit meer overheen, maar ergens geloof ik erin dat mijn ouders mij de kracht geven om door te gaan. Ook tijdens mijn bevalling, die gelukkig voorspoedig verliep, voelde ik een enorme kracht om de weeen te doorstaan. Bovendien dacht ik bij mezelf mijn ouders hebben zoveel moeten doorstaan om dood te gaan, dan kan ik ook veel doorstaan om zoiets moois als mijn zoon op de wereld te zetten.
    Ik hoop dat anderen wat hebben aan mijn verhaal en ik hoop dat ik met anderen in contact kan komen die zich herkennen in mijn situatie en waarmee ik mijn verdriet kan delen.

Groetjes Anja

terug
Home

T

    Zo, na het lezen van jullie webpagina, denk ik dat het goed is mijn verhaal te doen. Zoveel herkenbaars kwam ik tegen. Ik zal me even voorstellen: Ik ben een 35 jarige vrouw, die heel erg positief in het leven staat. Nog nooit had ik iets meegemaakt, totdat ik vorig jaar augustus terug kwam van vakantie. Al snel stond mijn zus op de stoep met de mededeling dat onze broer (40) jaar de vorige dag was overleden, Ik voelde de aarde letterlijk onder mijn voeten wegzakken.
Totaal verbijsterd, ik weigerde haar te geloven, mijn broer met wie ik altijd zo'n speciale band had gehad, dat kon toch niet! Om het bewijs te verkrijgen moest ik hem direct zien. Eerst ben ik naar zijn vrouw en zoontje gegaan en zag toen wel dat het waar was, maar nog steeds MOEST ik hem zien. In het uitvaartcentrum zag ik dat het inderdaad waar was. Wat een verdriet.
    Ik heb me opgeworpen als persoonlijke hulp van mijn schoonzus en alles maar dan ook alles voor haar geregeld en gedaan. Op deze manier was ik zo druk met regelen, dat ik niet aan mijn eigen verdriet hoefde toe te geven. Natuurlijk komt dit er toch wel uit en ik denk dat dat NU pas gebeurd. (We zijn nu ruim een jaar verder)
    Het contact van mijn schoonzus met mijn ouders is nooit zo heel erg goed geweest en al dat verdriet en emoties zorgden voor een nog grotere verwijdering tussen beide partijen. Ik stond er midden in!
Ook bij mijn ouders heeft het verlies van mijn broer grote wonden geslagen, mijn moeder werd al snel ziek en na 11 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen moest en zou ze naar huis. Een diagnose is nooit gesteld, maar zij voelde aan dat het niet goed met haar ging. Eigenlijk kon ze helemaal niet naar huis, maar ze zei: Ik ga, dan ga ik thuis maar dood!
    Dit gebeurde prompt 2 weken later: 16 januari, 6 maanden na mijn broer overleed ook mijn moeder.
    Veel tijd om ook dit verlies te verwerken was er niet, daar mijn zus en ik er voor onze vader moesten zijn. Nog nooit was deze lieve man ziek geweest, maar nu kreeg hij last van zijn hart. Heel snel werd hij zieker en zieker en in mei dit jaar overleed ook onze vader.
    Binnen 9 maanden 3 leden van ons 5-tallige gezin overleden! Toen trok ik het even niet meer, wat er dan met je gebeurd is niet voor te stellen voor iemand wie het eigenlijk altijd alleen nog maar meegezeten heeft. Hartkloppingen, zweetuitbarstingen echt lichamelijke pijn en vooral het gevoel van missen. Ik ben 5 weken in de ziektewet gegaan, daarna op vakantie en dat heeft me heel goed gedaan. Even helemaal weg uit de situatie van verdriet, machteloosheid en pijn. Toen ik terugkwam ben ik weer aan het werk gegaan en ik moet zeggen, het gaat best goed. Ik heb het gevoel dat ik een sterker mens geworden ben, maar ben wel in 1 jaar helemaal volwassen geworden. Voorheen had ik toch altijd het gevoel van terug te kunnen vallen op mijn ouders, ook al ben ik dan al 35 en moeder van 2 kinderen.
    Soms heb ik opeens een slechte dag, komt alles in alle hevigheid weer boven. Vandaag was ook weer zo'n dag, maar het verhaal met anderen te kunnen delen, doet mij in ieder geval goed en ik hoop dat anderen er ook iets aan kunnen hebben.
Tot zover,

met vriendelijke groeten,
T.
w.de.pruis@thuis.nl

terug
Home

Anja Hadderingh

Hallo allemaal,

    Ik ben een meisje van 24 jaar en ik heb in de afgelopen 4 jaar heel erg veel meegemaakt. Voor de duidelijkheid we hadden een leuk gezinnetje. Vader, moeder en dochter.
    Ik was en ben nu natuurlijk nog steeds enig kind. We hadden het goed en eigenlijk nooit dat je zegt dat we slaande ruzie hadden of zo. Het begon allemaal in April 1997. Ik weet het nog als de dag van gister. Mijn vader en moeder waren op 28 April 1997, 25 jaar getrouwd en dat bracht bij mijn moeder de nodige spanningen met zich mee. Zij was altijd iemand die overal voor in was maar zich er dan ook vreselijk druk om maakte of alles wel goed verliep. Ook dachten mijn vader en ik dat dat dus deze keer ook zo was. Op een zondag kom ik van mijn bed en zegt mijn moeder dat ze zich niet goed voelt. Dat zei ze wel vaker als ze gestresst was dus mijn vader en ik reageerden hier eigenlijk niet zo op. Totdat mijn moeder haar soep op ging eten met een vork. Ik zeg tegen haar je moet met een lepel eten hoor anders lukt het niet. Wat er toen gebeurde was echt verschrikkelijk en dit vergeet ik echt nooit meer. Ze zei dat het wel goed was wat ze deed. Er gebeurden nog een aantal vreemde dingen en ik heb toen de huisarts gebeld. Natuurlijk krijg je niet je eigen arts omdat het weekend is dus een vervangend arts. Hij zei tegen ons dat het goed was dat mijn moeder maar naar bed moest gaan met een spierverslappingsmiddel. Dat hebben we gedaan. Maar we hebben nooit meer met haar goed kunnen praten. Die zondagavond en de maandagmorgen konden we haar dus ook niet wakker krijgen. Na vele malen onze huisarts gebeld te hebben konden we eindelijk naar het ziekenhuis. We hadden nu natuurlijk wel door dat er iets niet klopte. In het ziekenhuis foto hier een scan daar, een bloedonderzoek hier en noem maar op. Ik moet zeggen dat de begeleiding daar in het AZG in Groningen erg goed was. Na lang gewacht te hebben kwam dus eindelijk de uitslag. Mijn moeder had een tumor in haar hoofd en die was geknapt. Die klap die je dan krijgt is onvoorstelbaar. Je bent kwaad, waarom zij, nooit ziek geweest, altijd gezond, boordevol energie altijd, waarom kon dit. Allemaal vragen waar ik nu eigenlijk nog steeds geen antwoord op heb gevonden. Mijn moeder had veel pijn in haar nek en dat kon je merken en ook kon je dit erg goed zien. Na een hele reeks medicijnen leek het er eigenlijk wel op dat ze wat opknapte. Ze kwam weer bij en na een paar keer herkende ze ons ook weer. dat is ook erg frustrerend. Na overleg met de artsen werd besloten dat mijn moeder werd bestraald. Het ging toen eigenlijk zo goed dat dat kon gebeuren vanaf huis. Ze moest dan wel met de taxi om de dag naar het ziekenhuis maar alles beter dan in het ziekenhuis natuurlijk. Ook voor mijn vader was dit makkelijker. (Mijn vader was inmiddels afgekeurd voor zijn werk omdat hij ook kanker heeft gehad in zijn hoofd en bij zijn longen, hij moest toen een long missen en kon toen zijn werk niet meer doen). Het was best zwaar voor mij. Ik als puber die eigenlijk alle "moedertaken" erbij deed. Ook had ik mijn eigen werk en volgde ik nog school. Ik deed alles. Ik kookte eten, ik deed de was, ik deed het huishouden en noem zo maar een heel rijtje op. Een paar weken verder. Midden in de nacht begon mijn moeder te schreeuwen van de pijn. Ze had pijn in haar buik. En niet zo'n klein beetje ook. Weer de huisarts erbij en die stelde vast dat het de galblaas was. Ze begon ook een beetje geel uit te zien en dat kon dus best. Maar ze bleef pijn houden en toch maar weer naar het ziekenhuis toe. Weer heel veel onderzoeken en na erg lang wachten kwam er uiteindelijk een arts bij. Mijn moeder had niet lang meer te leven.
    De kanker had zich al verspreid door haar hele lichaam en ze konden niets meer voor haar doen. Wat doe je op zo'n moment als je dat hoort. Ik ben weggelopen en ik heb het uitgegierd daar. Vreselijk wat er dan door je heen gaat. Nog erger is dat je van alles wilt doen voor je moeder maar je kunt echt helemaal niets doen. Dat is het moeilijke ook juist. Het was net of mijn moeder er vrede mee had dat ze niet meer verder kon en niet meer beter kon worden want na vijf hele erge moeilijke dagen is ze uiteindelijk in het ziekenhuis op vijf juni overleden. Dat was om precies te zijn dus zes weken waarin een vrouw die helemaal gezond, fit en noem maar op was nu er opeens niet meer was. Heel erg raar en ik geloofde het ook niet. Ik kon er niet bij met mijn hoofd. Nu denk ik het had zo moeten zijn en je kunt er niets aan doen het gaat zoals het gaat.  Maar waarom mijn moeder. We hebben een hele 'mooie' crematie gehad. Er waren ook heel erg veel mensen en dat doet je eigenlijk best goed ook al voel  je je hartstikke misselijk van verdriet. Mijn vader kon er niet goed tegen. Hij is geen man die goed kan praten. Hij wil alles zelf doen maar dat lukt niet altijd. Er over praten is heel erg goed en je hoeft je niet te schamen als je verdriet hebt. Mijn vader zoals ik al eerder schreef liep ook altijd te kwakkelen met zijn gezondheid. Hij heeft ook al veel meegemaakt met zijn lichaam. Doordat hij niet echt veel kon doen thuis deed ik dat er dus maar allemaal bij. Inmiddels klaar met school en een vaste banen nog een heel huishouden erbij. Maar goed ik deed dat allemaal voor mijn vader. Hoe ik dit allemaal heb kunnen volhouden is me nu nog steeds een raadsel maar goed.
Na een halfjaar kreeg mijn vader een stil hart infarct. Naar het ziekenhuis en het viel allemaal mee. Medicijnen en een wekelijkse controle bij de huisarts en hij was er na vier weken weer bovenop. In die tijd was ik heel erg bang. Natuurlijk bang om hem ook te verliezen. Maar daar moest ik me niet druk om maken. Ook had ik natuurlijk erg veel verdriet van mijn moeder nog. Ook daar kon ik met mijn vader niet over praten. Als ik er over begon zei hij altijd daar moet je niet aan denken dat hoofdstuk zoals hij dit zelf noemde is afgesloten en daar kun je verder niets meer mee. Gelukkig had ik veel vrienden en vriendinnen en buren waar ik goed mee kon praten dus dat was wel weer een geluk. Mijn vader ging eigenlijk heel langzaam achteruit. Stapje voor stapje eigenlijk. Hij vertrouwde zich niet meer in donker alleen in de auto en op de fiets al helemaal niet meer. Ik bracht hem dus ook vaak ergens heen. Ik dacht dat is goed voor hem. Dat was ook zo natuurlijk want van thuis zitten werd hij ook niet vrolijk.
    Toen kwam daar de bewuste zaterdag. Ik kwam thuis van het voetballen en daar lag hij bij de garage. De buren direct alles gebeld maar het was te laat. Mijn vader was overleden aan een hartinfarct. Wat gaat er nu door je heen. Ik sta er alleen voor. Wat moet ik nu beginnen riep ik over straat. Op dat moment had ik voor de eerste keer een vriend (waar ik nu nog steeds bij ben en heel goed mee gaat gelukkig) en die stond er direct. Dit was geweldig alleen ik was bijna ontroostbaar op dat moment.
    Dat was natuurlijk niet zo gek. In twee jaar je beide ouders verliezen. Ik heb dan ook in een diep dal gezeten. Inmiddels ben ik in behandeling bij een maatschappelijk werkster en gaat het aardig de goede kant weer op. Tuurlijk heb je je ups en downs maar de ups zijn er nu vaker en langer dan de downs. Met mijn vriend gaat het heel erg goed en ik ben hem zo dankbaar dat hij mij altijd heeft blijven steunen. Wel vind ik het jammer dat mijn moeder hem niet heeft gezien en leren kennen, maar mijn vader wel en dat doet mij erg goed. Hij mocht mijn vriend graag ook al heeft hij hem misschien vijf keer gezien. Dit is mijn verhaal.

Met vriendelijke groeten:
Anja Hadderingh
anjahenry@hetnet.nl

terug
Home

VINCENT

    Fijn om lotgenoten te vinden. Ik heb eigenlijk de laatste jaren alsmaar gezocht naar mensen die begrepen wat er met je gebeurt als je je ouders kwijtraakt. Het lijkt wel alsof niemand je begrijpt en hard weg rent als je vertelt dat je je ouders kwijt bent. Mensen weten niet goed wat ze er mee aan moeten.
    Ik heb mijn vader verloren toen ik vier jaar oud was. Daar kan ik eigenlijk niets van herinneren. Ik weet wel dat ik toen al in de war moest zijn geweest. Kleurplaten op het graf van pappa hangen en tegen je moeder zeggen dat die scheef hangen! Ja ik weet tot op de dag van vandaag niet hoe dit voor mijn moeder moet zijn geweest. Mijn vader is 33 jaar geworden. en het gekke is dat hoe ouder ik wordt, ik ben nu 26 jaar, ik hem steeds meer mis.
    Ik kijk naar zijn foto en ik herken mezelf. Ik lijk als twee druppels water op een man die ik niet ken. En dat roept allemaal vragen in me op. Ben ik inderdaad net zoals hem?
    Toch heb ik mijn vader niet gemist tijdens mijn jeugd. Ik merkte wel in de pubertijd dat ik wat anders reageerde op dingen. Mijn eerste keer dat ik me moest scheren bijvoorbeeld. Ja wie kon mij dat eventjes voordoen? Klinkt gek misschien, maar met een moeder en een zus was ik de enige man in het huis. Laat staan het fenomeen verliefdheid. Ik wist me er geen raad mee en ik heb er nu misschien nog wel meer problemen mee als vroeger. Nou ja mijn jeugd verliep verder goed. Ik ontwikkelde me als een creatief persoon. Toneel spelen, fotograferen, musicals spelen. Ik deed en doe het nog allemaal.
    Aan mijn zorgeloos bestaan kwam een einde toen mijn moeder ziek werd. Exact om 12 uur 's nachts tijdens Oud en Nieuw  1990 begon de ellende. Het bleek nierkanker te zijn. maar na twee operaties ging het wel weer. Mijn moeder heeft nog twee jaar geleefd daarna. In de zomer van 1992 toen ik terug kwam van vakantie had ze een griepje...
Twee maanden later was ze er niet meer, maar ik heb gelukkig wel afscheid van haar kunnen nemen. We hebben veel met elkaar kunnen praten over het leven, over mijn toekomst.
    Ik was net 18 jaar en mijn zus was 16. Daar stonden we dan samen alleen op de wereld. Gelukkig veel steun gehad van familie, maar echt helpen deed het niet.
    Van de ene psycholoog naar de ander gerend. Praatgroepjes en nu zelfs aan de antidepressiva. Maar gelukkig werkt het spul wel en voel ik me nu redelijk goed en kijk ik toch met vertrouwen naar de toekomst. Maar het was een lange en moeilijke weg!

terug
Home

DORINE

    Toen ik geboren werd leed mijn moeder al aan kanker. Ze kreeg borstkanker een paar jaar nadat mijn, zeven jaar oudere, zus geboren werd.
    Ik ben in mijn jonge jaren opgegroeid met ziekenhuis-bezoekjes aan haar, maar als ze thuis was, was het fijn. Waarschijnlijk heb ik daardoor nog van die sterke herinneringen aan haar en aan haar wilskracht.
    Een dag voor mijn zevende verjaardag werd ik halfwees (ze was tweeenvijftig toen ze overleed). Mijn vader, zus en ik hadden ieder ons eigen verdriet. Ik kropte alles op.
    Mijn zus ging kort daarna bij familie wonen. Ik voelde me weer in de steek gelaten en ik ontwikkelde verlatingsangst. Ik was zo bang mijn vader ook te verliezen.
    Door hem ben ik voor het grootste deel van mijn leven opgevoed. In de loop der jaren konden we samen over ons verdriet praten. Ik bleef wel angstig, totdat ik op mijn negentiende besloot in therapie te gaan, wat hielp.
    Als de dingen tegen zaten en/of ik was verdrietig had ik op de een of andere manier altijd mijn moeder bij me, ze was er gewoon, haar kracht voelde ik en ik wilde door. Toen ik op mijn twintigste ging studeren en op mezelf ging wonen ging alles steeds beter en ik begon aan de verwerking van mijn moeders dood. Dat wil zeggen ik kon geleidelijk aan met het verlies omgaan en de opgepropte krop kwam eruit. Eindelijk huilen, huilen en nog eens huilen. Ik had in die tijd erg goed contact met mijn vader. Hij begreep me als geen ander en ik vond het heerlijk om bij hem te zijn. We hadden een speciale band.
    Toen kwam er een dag dat hij zich niet goed voelde en dat bleef zo, hij was dagelijks duizelig. De dokter had hem pilletjes voor zijn hart gegeven, maar dat wilde niet meer baten Ik heb hem gevonden op de grond, hij had een hartinfarct gehad met daar boven op een hersenbloeding. Een paar dagen later is hij in het ziekenhuis overleden (eind '98). Ik was daarbij en daar ben ik blij om, hij hoefde niet alleen te zijn
    De pijn die daarop volgde is onbeschrijfbaar. Ik zat daarnaast in een rare positie, ik had net een vriendje, waar mijn vader blij mee was (Ik weet hoe leuk die twee het samen zouden hebben gehad en dat doet ook pijn).
    In die tijd was ik gelukkig en verdrietig, tot de depressie het won. De therapie zette zich voort.
    Sinds vorig jaar gaat het stukje bij beetje beter met me. Ik voel me over het algemeen goed. Mijn ouders blijven altijd bij me. Ik praat met ze, en als ik mijn 'homefront' erg mis, luister ik naar de muziek waar mijn vader en ik allebei van hielden, dan luistert ie op mijn schouder mee en/of ik lees de brieven/kaartjes die ik van hem heb gehad, etc. Zo kan ik mijn 'batterijtje' weer opladen Het is vooral in moeilijke tijden dat je die warme deken' zo mist, de onvoorwaardelijke liefde van je ouders. Ik geloof dat die liefde alleen tussen kind en ouder mogelijk is.
    Gelukkig kan ik over het verlies praten met mijn vriend en vrienden.
Tot slot vind ik het jammer dat er nog steeds een taboe heerst in Nederland op dood en rouw. Dit vergemakkelijkt het praten over dit onderwerp niet. Mensen vinden het eng om het erover te hebben, terwijl het juist ruimte geeft voor iemand die met verlies van een dierbare te maken heeft gehad.

Dorine
prinsesdine@wanadoo.nl

terug
Home

FLOOR

    Vroeger dacht ik wel eens hoe het zou zijn zonder ouders.
Maar nu ik het weet denk ik hoe zou het zijn als ze er weer waren.
Het is nu alweer negen jaar geleden. Voor het eerst van mijn leven verloor ik iemand waarvan ik veel hou.
Ik herinner me het nog als de dag van gisteren.
Was met mijn moeder de stad in geweest en van alles gekocht.
Sinds ik op mezelf woonde zagen we elkaar niet zo heel erg vaak meer.
En genoten dan ook van die kleine uitstapjes.
Maar dit uitstapje zal ik nooit meer vergeten.
Toen we de straat in reden van mijn ouders stond er een politie auto voor de deur.
Dat was nog niet zo raar want de overbuurvrouw werkte bij de politie.
Maar we waren nog niet uitgestapt of de voordeur ging open.
O jee er is toch niet iets gebeurd met mijn man vroeg mijn moeder.
We moesten eerst maar binnen komen zei die agent.
En toen kwam de grote klap we kregen te horen dat er wat was gebeurt met mijn vader.
Is hij van de steiger gevallen? Want hij werkte in de bouw, dus dat kon.
Nee, hij was niet van de steiger gevallen hij had een hartstilstand gehad.
Ze hebben nog van alles geprobeerd maar het mocht niet baten.
Hij was nog zo jong (46jaar) en dan al een hartstilstand.
Na dit gehoord te hebben stortte ik letterlijk en figuurlijk in elkaar.
Ik kon het gewoon niet geloven, dit kon niet, ze logen, mijn vader was nog zo gezond.
Totdat ik in het mortuarium kwam en hem daar zag liggen.
In zijn werkkleren, het leek wel of hij aan het slapen was.
Maar nee, dat was niet waar, hij was zo koud en zo stijf, nu moest ik het wel geloven.
De dagen daarna leefde ik in een roes en wilde het nog steeds niet geloven.
Daarna heb ik me helemaal gestort op mijn werk.
Heb toen niet de tijd genomen om alles een beetje te verwerken.
Want dat deed pijn en deed me veel verdriet.
Mijn moeder sukkelde al jaren met haar gezondheid maar kwam er altijd weer bovenop.
Zij had haar draai alweer aardig gevonden en leerde een nieuwe vriend kennen.
Vond het leuk voor haar maar het deed me wel zeer dat ze gelukkig kon zijn met een andere man.
Maar deze relatie mocht niet lang duren.
Plotseling werd mijn moeder opgenomen omdat ze last had van haar maag.
Het was die zomer zo heet dus de kans van uitdrogen was zo groot dat ze haar opgenomen hebben.
In het ziekenhuis te zijn opgenomen bleek ze heel erg ziek te zijn, wat wij niet gezien hebben en ook de dokter niet.
Op een avond werd ze in slaap gebracht en daar zou ze nooit meer uitkomen bleek achter af.
Ze werd zo ziek dat al haar organen zelf hun werk niet meer konden doen.
Ze werd eigelijk kunstmatig in leven gehouden, toen was de vraag hoelang zou ze dit volhouden.
Bij elkaar heeft het nog twee weken geduurd en toen kreeg ze er een hersenbloeding overheen.
Dit zou nooit meer goed komen zeiden de artsen, ze is nu al hersendood alleen haar hart klopt nog.
Na onze toestemming hebben ze de medicijnen gestopt en de stekkers uit de stopcontacten gehaald van alle machines waar ze aan lag.
Nu moesten we wachten tot dat het hart er mee op zou houden.
Tot aan de laatste seconde van haar leven heeft ze nog gevochten maar het mocht niet meer baten.
Ik was in die tijd net 3 maanden zwanger en had haar erg hard nodig.
Maar nee hij zou geen opa en oma hebben.
En dat doet op de dag van vandaag nog zo'n pijn.
Nu ben ik pas bezig om mijn pijn en verdriet een beetje  te verwerken.
Ben nu zelf moeder van een zoon van 3 en hoop voor hem dat ik nog lang bij hem mag zijn.
Daarom ben ik dan ook blij dat deze site er is.
Het geeft je het gevoel dat je niet alleen bent.
Toppie echt een hele mooie site.

Floor.
spekkie27@hotmail.com

terug
Home

MONICA

Als kind was het soms fijn
om het te kunnen zeggen
(met zware woorden,
met een oud gezicht)
hoe dood mijn papa wel niet was.

Nu weet ik dat dode tijd
pijner wordt en jouw afwezigheid
is voor velen al een feit

Hoe mis ik nu dat medelijden,
allang onverschillig in de handen
van mensen die nog steeds geloven
dat alle wonden helen
en dat grote meisjes geen ouders hoeven.

Lig ik hier
midden in de nacht
jarig te zijn

Weet ik niet
of ik nog ouder worden wil
ouder, bijna ouder dan jij

Wat moet je schrijven 's nachts
om weer al half 3
als je niets anders doet
dan wachten?

Wachten tot iemand je
met karrevrachten liefs toedekt.
Wachten op iemand die streng
en mild zegt: ga nu slapen.
Wachten op een wonder.

Zo blijf ik altijd waken.
Mijn maag grommelt al
naar stille ochtendkleuren.

(was het niet zo koud,
dan ging ik buiten treuren
naar die zon)

Maar vannacht weer
een slapeloze droom
een spreken zonder taal.

Vrienden, ik vraag geen medelijden
ik zoek alleen begrip
en iemand die zegt:
wat erg voor je
en weet waarom ik altijd eenzaam ben.

Hou me niet voor de gek - troost,
dat bestaat alleen in sprookjes
En de helende Tijd is slecht een sluwe moordenaar
van liefste levens en kostbaarste herinneringen.

Ik ben de dief van de nacht
ik steel de mooie dromen
van zij die niet ongelukkig zijn
voor mij en mijn verdrietgenoten.

Met liefsels,
Monica Van der Auwera
monica@pi.be

terug
Home

BABETTE

Beste allemaal,
    Ik ben een vrouw van dertig jaar. Vijf weken geleden is mijn vader plotseling overleden aan een beroerte. Hij was nog maar 56 jaar en altijd kerngezond. Het was een supervader. Zo'n vader die je in films ziet bij een BBQ maar dan echt. Vorig jaar heeft hij zijn eerste kleinkind gekregen, onze zoon Bram. Het is verschrikkelijk dat hij niet bij de eerste verjaardag van zijn eerste kleinkind kan zijn.
Ik was met mijn gezinnetje net verhuisd naar Brussel. En ik was van plan even lekker te settelen en te genieten. Mijn ouders woonden in Houston, USA. Toen mijn vader de beroerte kreeg was hij toevallig voor zijn werk in Nederland. Hij heeft 15 uur hulpeloos alleen in zijn slaapkamer gelegen. Toen de politie hem vond was hij nog bij bewustzijn. Ik was binnen twee uur in het ziekenhuis in Nederland. Mijn zussen waren er al. Ik was ervan overtuigd dat hij beter zou worden. Niet dus, 36 uur later was hij dood.
    Voor mijn moeder en broer was het vreselijk. Terwijl mijn vader op sterven lag moest mijn moeder een reis van 20 uur ondernemen om bij hem te komen. En ze was zo bang te laat te zijn. Toen ze aankwam was mijn vader al in een coma. Maar ik weet zeker dat hij haar aanwezigheid nog heeft opgemerkt.
    Het is nu nog een hele vreemde tijd. Men zegt dat je je verdriet een plek moet geven. Maar waar is die plek dan? Op veel momenten ben ik nog steeds heel gelukkig. En op andere momenten helemaal niet. dan ben ik bang zelf ook jong te zullen sterven. Ik heb immers ervaren hoe kwetsbaar het leven is. Het lijkt me zo erg zelf mijn zoon niet op te kunnen voeden. Ik wil zijn 50e verjaardag meemaken. Hierom moet ik stoppen met roken. En dat is iets wat me nu niet lukt. Als ik die doodsangst relativeer weet ik dat deze ongegrond is, maar toch.
De eerste dagen na mijn vaders dood heb ik alles geregeld en ook veel gehuild. Maar de laatste weken kan ik niet meer huilen. Ik probeer zo goed mogelijk voor mijn zoon en mijn moeder te zorgen. En mijn man zorgt voor mij. Ik vind dat ik gezegend ben met een hele lieve man, een fantastisch kind en gelukkig een lieve moeder een geweldige broer en twee fantastische zussen. We slepen elkaar er allemaal doorheen. Ik hoop dat ik het goed doe. Ik praat veel over mijn vader. Ik merk dat ik erg geniet van gezellige dingen. Dan is het net even of er niets gebeurd is. Toch zit mijn vader en zijn dood bijna de hele dag in mijn gedachten. En ik denk dat dat goed is. Ik lees veel en dat leidt af. Ik merk dat ik de afleiding bewust zoek. Want ik wordt zo moe van rouwen. Dan duurt het misschien wat langer. Maar er overheen kom je er volgens mij nooit. Volgens mee leef je verder met je verdriet. En dat plekje waar iedereen het over heeft? Misschien vind ik dat wel. Met ik hou het verdriet over de dood van mijn graag nog dichtbij in mijn leven. Want dit verdriet hoort nu bij hem. En ik wil hem niet kwijt.

Babette
koenings@brutele.be

terug
Home

JOYCE

Hallo,

    Ik ben Joyce en heb eind februari van dit jaar mijn vader verloren aan kanker.
Half december 2000 kregen wij te horen dat mijn vader kanker had aan de alvleesklier en daarmee tot ongeneeslijk ziek is verklaard.
Waneer alles positief zou verlopen zou hij nog een jaar kunnen leven met zijn ziekte.
We hadden nog verschillende plannen, zoals een weekendje weg naar de Veluwe waar hij altijd zo graag kwam, maar zijn gezondheid ging zo snel achteruit dat hij na twee maanden al overleed.
Geen van de dingen die we zo graag nog met ons gezinnetje gedaan hadden hebben we nog kunnen doen.

    Het laatste jaar had ik vooral een goede band met mijn vader doordat we samen bij de muziekvereniging hier waren. Het was al zijn wens, dat zijn dochter op een dag mee zou gaan om samen onze hobby uit te oefenen, toen ik begon met dwarsfluitlessen. Hij was er trots op dat ik nu ook bij dezelfde vereniging was als hij, dat ik het goed naar mijn zin had en heb en dat het goed gaat. Mijn vader was ruim 25 jaar lid en had net zijn jubileum gevierd toen het vreselijke nieuws van zijn ziek zijn kwam. Ik heb het muziek maken meteen weer opgepakt, daar ervaarde ik vooral de 1e maand na mijn vaders overlijden dat sommige mensen mij ontweken, ook buiten de vereniging, ze durfden niet te vragen hoe het met ging, met anderen kan ik er juist goed over praten, ook merk ik soms wanneer ik zelf over mijn vader begin te praten dat mensen stil vallen, ik vind het soms best moeilijk daarmee om te gaan. Ik zou graag in contact komen met anderen, het liefst een beetje van mijn leeftijd, die hun vader ook op jonge leeftijd verloren hebben aan kanker ,of een andere ongeneeslijke ziekte, om zo met elkaar te kunnen praten over ervaringen en gevoelens. Ik heb gemerkt dat je met mensen die dit zelf ook meegemaakt hebben beter kunt praten en beter begrepen wordt dan vele mensen die zelf geen ervaringen hiermee hebben.

Wie , hopelijk, wil reageren kan mailen naar: joyceline18@hotmail.com

terug
Home

KRISTA

Hallo allemaal,

    Eindelijk een site waar ik mijn verhaal kwijt kan…
Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik moet beginnen.
Ik zal me eerst maar even voorstellen; ik ben Krista en ik ben nu 21 jaar.
Ik was, tot een dik jaar geleden, altijd al een losbol: uitgaan, feesten drinken en meer. Echt serieus dacht ik niet over het leven na want alles ging goed. Ik had leuke ouders en voelde me altijd erg prettig thuis. Lang leve het leven zeg maar.

    Vorig jaar op 6 december (twee dagen voor mijn verjaardag) veranderde opeens dat leuke leventje. Ik kwam thuis en mijn moeder lag op de bank te suffen; ze was niet lekker en volgens de dokter was het een griepje. Dokter? Had mijn vader een dokter gebeld? Dat gebeurde zelden want er kwamen geen dokters bij mijn moeder in de buurt, ze was kerngezond vond ze altijd.
    Dat was geen goed teken. Ze ging naar boven om even te slapen en ik ging naar een vriend. In mijn hoofd spookte het van ‘ik moet hier weg er gaat iets erg gebeuren’ alsof magere hein al rond liep in huis. Dit klinkt een beetje luguber maar zo voelde ik het echt.
Toen werd ik gebeld bij die vriend, kom zo snel mogelijk naar huis zei mijn tante. Mijn vriend, die er ook was, reed altijd al snel maar deze km per uur sloegen alles.
    Thuis aangekomen, vloog ik uit de auto en kwam de tuin in gelopen, mijn vader deed de deur open en hoefde niks te zeggen. Heel de huiskamer zat vol met familie en allen keken ze naar mij. NEE NEE NEE het kan niet ,mag niet, waarom….Waren de eerste woorden die ik schreeuwde van woede en verdriet. Ik geloof niet dat er heftigere gevoelens bestaan als wat ik toen voelde. Misschien dat jullie dit herkennen.
    Mijn zus kwam even later binnen, die was familie wezen waarschuwen, ze was zo kalm als het maar zijn kon. Ik kreeg een glas water en besloot om niet meer naar haar te gaan kijken. Ik weet nog dat ik vroeg hoe het kon gebeuren. Een hersenbloeding of hartaanval was het antwoord. Zomaar ineens mijn mamma weg.

    Vanaf toen, weet ik niet veel meer. Een paar herinneringen over het regelen van de crematie, maar meer ook niet.
    Tot voor kort is mijn leven op de automatische piloot geleid, door iemand die ik eigenlijk niet ben. Nu pas herken ik weer mijzelf terug in mij. (wie ditzelfde heeft gevoeld, snapt wel wat ik bedoel). Een heel jaar is aan mijn hoofd voorbij gegaan, Kerst, de zomer en alles wat daar omheen hing.
    Nu begint het gemis echt te komen, vooral als ik advies nodig heb of als er iets leuks te vieren is. Mijn vader woont nu in Amerika en we hebben weinig contact, dus zelfs bij hem kan ik niet terecht. Vrienden zat, maar ook daar kan ik niks aan kwijt. Een hele lieve zus, maar ook bij haar kan ik me niet uiten.
    Wat voel ik me toch soms zo eenzaam als ik in mijn eentje verdriet heb om mamma.
    Ik hoor van veel mensen die zeggen dat ze hun ouders (of wie dan ook) na het overlijden nog bij zich voelen, maar dat heb ik dus niet.
Het lijkt soms wel of ik niks meer kan voelen, of ik me er voor afsluit.
Verder gaat het nu wel goed met me hoor, ik leef weer!

Tot slot, veel sterkte en plezier allemaal. Krista

terug
Home

JEANNY

Hallo.

Ik ben nu 21 jaar.
Toen ik 14 was is mijn vader plotseling overleden.
Hij had zelfdoding gedaan...
Heel mijn wereld stond op zijn kop.
We waren zo gelukkig en ons pap was niet depressief of zo.
Waarom?
Mijn moeder is na een paar maanden ingestort en werd opgenomen op een PAAZ.
Ik en mijn, 2 jaar jongere, broer gingen bij familie wonen.
Na een klein halfjaar kwam ons mam weer thuis.
Ik deed erg veel thuis. Ik maakte de deur open, ik poetste en was een steun voor iedereen.
Iedereen vond het knap hoe ik het deed....

Maar 6½ jaar later ging het opeens niet zo goed met mij.
Ons mam had de draad weer opgepakt, en het gaat, over het algemeen, erg goed met haar.
En ook mijn broer zat lekker in zijn vel.
Altijd zei ik "ik kan het wel alleen, ik kom er wel".
Maar nu was ik 'aan de beurt'.
Ik kon het allemaal niet meer alleen.
Huilen, praten.
Het is zo moeilijk.

Ik ben aan de ene kant ontzettend boos op mijn vader omdat hij ons zo in de steek heeft gelaten.
Aan de andere kant 'troost' ik mezelf met het feit dat we het zo goed en leuk hadden toen hij er nog was.
Mensen begrijpen je vaak niet, hebben vooroordelen, weten het beter.

Het is zo moeilijk om mensen te vertrouwen.
En uit zelfbescherming kap je elke relatie af waarin je, in jouw ogen, gekwetst wordt met kleine dingen.
En 'echte' vrienden zijn er maar weinig...

Ik heb even therapie gevolgd.
Echt geholpen heeft het niet.
Ik moet het toch zelf doen.
Mensen luisteren wel en proberen zich wel in te leven, maar zullen nooit weten wat je voelt.
Ik kan er nu beter over praten, vooral met mijn moeder.
Nooit heb ik iets tegen haar gezegd, om haar te sparen, ze had het toch al zo moeilijk.
En als het niet goed met haar ging, ging het ook niet goed met mij.

Het gaat nu goed met me. Ik praat meer over mijn gevoelens en schrijf erover.
Ik heb al 2½ jaar een lieve vriend, en we hebben plannen om samen te gaan wonen.
Ik heb een vaste baan, waar ik met veel plezier werk.

Toch zou ik graag in contact komen met mensen die ook een ouder zijn verloren door zelfdoding.
Om te praten en elkaar aan te voelen.
Om te weten dat er mensen zijn die je echt begrijpen.

ilsewouters60@hotmail.com

terug
Home

v

JOLANDA

    Wat een opluchting zeg! Er zijn mensen die dezelfde gevoelens delen als mij. Natuurlijk weet je wel dat je niet de enige bent die geen ouders meer heeft, maar de gevoelens delen met iemand die hetzelfde voelde als mij, nee die ben ik nog niet tegengekomen.
    Ik ben Jolanda ik ben 26 jaar. Mijn vader is overleden op 18 juni 1994 op vaderdag aan lymfklierkanker en een overmatig gebruik van drank en roken. Op het moment dat hij overleed was ons contact nihil. Door moeilijke tijden in het verleden had ik voor mezelf besloten dat het zo beter was. En ja, ik wist dat hij ziek was, maar dat hij dood zou gaan, nee daar had ik nooit bij stil gestaan. Ik kende mijn vader als een hele sterke man, altijd een grote mond, ziek of niet toch door blijven drinken, toch de boel de baas blijven. Ik heb me wel schuldig gevoeld dat ik niet bij hem was toen hij overleed, maar het waren dubbele gevoelens. De omgeving die je kwalijk neemt dat jij er niet voor je vader bent. Terwijl iedereen op de hoogte was van de situatie hoe die vroeger was. (mishandeling e.d.) Mijn ouders waren op dat moment al gescheiden. En ondanks alles het is wel je vader die er niet meer is, ondanks zijn gebreken. Ik ben wel naar zijn crematie geweest. Dat was een echte vernedering. Ik moest blijven staan, er was geen plaats voor mij en mijn moeder. Uiteindelijk stonden er twee personen op maar dat ging echt met moeite. Toen de kist wegging, zakte ik door mijn benen, viel op mijn stoel neer, voelde me letterlijk verslagen door alles en iedereen. Niemand die naar me toe kwam, iedereen die me met de nek aankeek, ik de slechte dochter. Dat heeft me echt heel veel pijn gedaan. En nu ik dit typ voel ik alles weer wat ik heel lang niet meer gevoeld heb. En dan moet de ergste klap voor mij nog komen. Mijn lieve moeder, die nooit wat mankeerde, ja veel pijn in haar rug, wel vaak hoofdpijn. Maar geen ziektebed heeft gekend, zomaar van de ene op de andere dag er niet meer was. Het is nu 19 december a.s. 3 jaar geleden dat ze is overleden. Maar nog kan ik het niet bevatten. Mijn moeder en ik waren twee handen op 1 buik. Ik belde haar elke dag, ik woonde op mezelf, belde tot vervelends toe soms wel 3 of 4 keer per dag.

    Maar nu ben ik blij dat ik dat gedaan heb, nu kan het niet meer!
In september 1998 had ik eindelijk mijn borstverkleining gedaan, zolang naar uitgekeken. Mijn moeder steunde mij hier heel erg in, wou het zelf eigenlijk ook graag doen. Op 18 december 1998 moest ik voor controle naar Utrecht, ik woon zelf in Groningen maar die wachtlijst daar was korter vandaar die actie. Mijn stiefvader, moeder en mijn broertje, die normaal nooit mee wil gingen met me mee. Nou alles ging goed, maar die chirurg zei dat hij eventueel 1 litteken nog wel bij zou willen werken. Ik zag dat natuurlijk helemaal niet zitten, maar mijn moeder bleef de hele terugweg doorzeuren dat ik dat toch maar moest doen. Ja hoor mam, ik zie wel. Thuis aangekomen, mijn moeders huis, wilde ik naar mijn eigen huis gaan. Ik mocht niet van mijn moeder. Nou dat is dus echt helemaal niks voor haar. Uiteindelijk naar veel gezeur toch maar bij mijn broertje op de kamer geslapen. Mijn broertje is nu 16 jaar bijna 17 dus het leeftijdsverschil is best wel groot. Mijn broertje en ik kregen ruzie om niks. Komt mijn moeder nog boven om het te sussen. Het kwam gewoon doordat ik naar huis wilde. Nou ja, uiteindelijk toch maar in slaap gevallen. Schrik ik ‘s nachts wakker, ik hoor mijn moeder heel hard om mijn stiefvader roepen. In eerste instantie dacht ik dat ze bezig waren in de slaapkamer, en irriteerde me hier gelijk weer aan. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. Mijn moeder zat naakt op de wc, en riep dat ze zo’n hoofdpijn had, ze had het gevoel dat haar hoofd eraf knalde. Mijn eerste reactie was, heb je teveel gedronken, ze praatte dubbel. Nee, Jolan dit is anders. Toen zei ik zomaar uit het niets Mama ik hou heel veel van je. Dat weet ik toch lieverd zei ze. Toen riep ik mijn stiefvader, die deed helemaal niks. Ging uiteindelijk gewoon weer naar boven op bed. Ik ben bij mijn moeder in de kamer gebleven. Moest van haar een trainingsbroek aan gaan doen als ik bij haar bleef. Heb de dokter ondertussen natuurlijk gebeld. Werd niet op genomen, ook geen bandje. 112 gebeld, gevraagd wat ik moest doen. Ze vroegen of ze een ambulance moesten sturen, ik zei nee, zo erg is het nog niet. Had ik het maar wel gedaan, maar ja, dat is achteraf!

    Ik heb mijn moeder aspirientjes gegeven en ze vroeg om ranja.
Dat heb ik haar gegeven alleen had ik het veel te zoet gemaakt.
Zo zielig om te zien. Echt praten kon ze ook niet meer. Ik ging dus uiteindelijk op aandringen van mijn moeder naar boven, ik lag net toen ik een gil hoorde. Ben gelijk naar beneden gegaan, mijn moeder had naar wat later bleek zich omhoog gehesen vanuit de bank, via het raam, de kasten om naar de deur te komen, om naar boven te lopen. Wat dus eigenlijk niet kon. Ze had geplast op de bank, daar raakte ze volledig van in paniek. Ik riep om mijn stiefvader, na veel morren hielp hij me mijn moeder naar boven te helpen. Ik heb gelijk weer de dokter gebeld, nu kreeg ik wel iemand aan de lijn. Die man kwam, het was een vervanger. Ondertussen kon mijn moeder niet meer praten, alleen nog maar gebaren. Ze sloeg mij per ongeluk in mijn gezicht, ze had zoveel kracht, ze was tegen de pijn aan het vechten volgens mij. Ze probeerde me op de plek te aaien, lukte ook niet, toen sloeg ze me op mijn rechterborst met andere woorden ze was trots op me dat ik het had gedaan. De vervangende dokter kwam en keek naar mijn moeder, die net een beetje sliep, hij zei laat haar maar even slapen, jullie eigen huisarts heeft over een uurtje dienst, dan moet je hem maar bellen als het straks nog niet goed is. Nou dat het niet goed kwam bleek dus toen mijn moeder met gillende sirenes naar het AZG moest. Mijn stiefvader ging er achteraan met de auto. Ik bleef bij mijn broertje. Tot mijn stiefvader vanuit het ziekenhuis belde dat ik toch maar even snel moest komen. Ik heb mijn broertje gevraagd of hij mee wou, maar hij wou niet. Ik heb hem voorbereid, dat als wij terug kwamen dat mama er dan misschien niet meer was. Ik weet niet waar ik het vandaan haalde maar ik voelde het gewoon! De familie ingeschakeld, en gauw met de bus naar het ziekenhuis gegaan. Mijn moeder was heel hard aan het vechten. Toen ik binnen kwam en haar hand vasthield werd ze wat rustiger. Ze konden niks voor haar doen als ze niet rustig werd. Ik wist gevoelsmatig dat ik nu voor mijn moeder moest kiezen en niet voor mijzelf. En heb tegen haar gezegd dat het goed was zo en dat ik voor mijn broertje en stiefvader zou zorgen.

    Toen werd ze heel rustig, alleen kreeg ik toen een paniekaanval en begon heel hard te huilen, maar ik kan toch helemaal niet zonder jou. Toen begon mijn moeder ook weer helemaal overnieuw overstuur te raken. Toen moest ik even heel diep adem halen en mijn woorden nog een keer herhalen, en toen was het klaar. Ze kneep me nog even in mijn hand, en toen had ze me binnen 6 uurtjes tijd verlaten.
Mijn alles overleden aan een hersenbloeding!
    Mijn leventje heb ik zo goed en zo kwaad als het ging opgepakt, gelijk weer gaan werken. De nodige blunders gemaakt op seksueel gebied, aandacht verwisselt voor de liefde. Uiteindelijk dacht ik de ware gevonden te hebben, toch nog anderhalf jaar volgemaakt. Toen hij in de 1,5 jaar voor de derde keer bij me wegging, knapte er iets in mij.   Het was net of mijn moeder weer dood ging. Hij had mij in de steek gelaten voor een ander meisje, en het deed zo’n pijn. Nu denk ik dat het gewoon de druppel is geweest, je hebt je verdriet niet toegelaten, je krijgt het toch een keer op je bordje. Ik heb toen vier maanden thuis gezeten. Weer terug gegaan naar mijn ex, in de hoop dat het toch nog goed zou komen. Dat is nu een jaar geleden. Heb op dit moment begeleiding van een psycholoog. En heb de laatste tijd ook steeds weer de neiging om mijn moeder te gaan bellen.
    Ik denk dat de tijd van verwerken is aangebroken!

Jolanda
jola_chanel@hotmail.com

terug
Home

'ROMAANLO'

    Hallo, ik vond het heel fijn om deze verhalen van lotgenoten te lezen. Ik herkende mezelf gelijk en dat gaf me een goed gevoel. Voor mij ging er een nieuwe wereld open omdat ik me erg alleen voel.
Om een duidelijk beeld te geven moet ik ook wat voorgeschiedenis vertellen, wat ik probeer zo kort mogelijk te doen: In 1993 werd ik ziek, overspannen, angstaanvallen, ik kon niet meer onder de mensen komen zonder te trillen en te zweten. Ik kreeg deskundige hulp d.m.v. een psycholoog. Ik moest helaas onder ogen zien dat ik emotioneel mishandeld was en misbruikt. Ik heb in die tijd veel geleerd en werd steeds sterker. Eind 1994 kreeg mijn moeder te horen dat ze kanker had. Ze werd geopereerd en ze haalde erg veel weg waardoor ze op de Intensive Care moest. Ik had een hele hechte band met haar toch praatte ze ook met mij nooit nergens over. Ze was erg bang voor ziektes en had achteraf al heel lang buikklachten. Mijn vader had met niemand een hechte band, alleen met zichzelf. Ze heeft dus alle ellende alleen gedragen. Mijn moeder kreeg een chemokuur met alle ellende dat dat met zich meebrengt.
    Ze knapte redelijk op en na een tijd ging ze weer mee werken, bij ons thuis hadden ze een bedrijf.  Mijn vader en mijn 6-jaar oudere broer zaten in het bedrijf en waren haar ziekte al snel vergeten, waarbij ze toch te hard moest werken naar mijn zin. Mijn vader was een echte tiran en mijn moeder had dus ook maar weinig in te brengen. Mijn moeder en ik hadden toch nog een fijne tijd, gingen veel zwemmen en praten veel met elkaar, ze vertelde me toen dingen waarvan ik nu denk dat die een diepere betekenis hadden, wat mijn vader betreft, maar ik wist toen nog niet dat hij zo erg was. (dat klinkt stom he? toch weet je als kind niet beter, je denkt dat al die slechte dingen normaal zijn). Ik zou nu nog erg graag met haar willen praten. Ze hoorde de nare verhalen van mij aan; wij woonden tijdelijk samen met de ouders van mijn man, wat natuurlijk veel te lang duurde en de nodige wrijving met zich mee nam. Eind 1995 werd ik zwanger. Mijn moeder was erg blij maar ook schrok ze omdat ze natuurlijk dacht 'als ik er nog maar ben'. Ze zei het niet maar ik zag het heel duidelijk, het zijn hele pijnlijke momenten, wat ze eigenlijk niet behoren te zijn.
    Half 1996 ging het weer slechter met haar, ze moest steeds meer naar de toilet en ze werd erg bang. Darmkanker, niet veel meer aan te doen, weer chemokuur, daardoor werd ze nog zwakker, haar haar werd erg dun.
    In september is onze dochter geboren, 3 weken overtijd, 3 dagen bezig geweest om het in te leiden, 5 dagen ziekenhuis, kortom een hele zware bevalling. We waren heel gelukkig met haar en ik was erg blij dat mijn moeder gelijk kon komen kijken. Gelukkig overheerste toen het geluk gevoel en daar ben ik nu nog erg dankbaar voor.
    Alleen de pijn bleef . De dokter stelde vast 'bekkeninstabiliteit'. Daar stond ik dan, wat nu? Ik heb zoveel dokters en ziekenhuizen nog nooit gezien op zo'n korte tijd, als toen. Ik had een eigen bedrijf en heb die dus weg moeten doen ik vond dit niet erg omdat ik het niet aankon en dat ik nu een goede reden had tegenover mijn vader (dat moest om zijn naam hoog te houden).
    Mijn moeder stierf na een hele lange mensontwaardige lijdensweg, in januari 1997. Mijn vader heeft hierin veel fout gedaan omdat hij haar zelf wilde verzorgen, niet naar de dokter luisterde, en dat natuurlijk niet aankon, maar ook niet wist wat hij deed. Ik durfde niet tussen mijn vader en moeder te gaan staan tijdens haar sterfbed omdat ik niet wist hoe mijn moeder over mijn vader dacht en ze zullen wel iets gehad hebben samen. Toch voelde ik continu getouwtrek tussen mijn gevoelens en de handelingen van mijn vader.
Mijn oma - de moeder van mijn moeder- leefde toen nog, en ik vergeet nooit meer de boze - en verwijtende blik in haar ogen toen ze mijn vader aankeek. Toen viel bij mij alles op zijn plek want ik dacht natuurlijk dat ik dat alleen had. Maar toen was het te laat.
    In dat jaar ben ik veel bezig geweest met de persoonlijkheid van mijn vader en zocht bij andere bekenden wat zij daarvan wisten.
Eind maart werd mijn vader ziek. Dit maal ging alles echter veel sneller. Hij had longkanker en alles was al helemaal uitgezaaid. Hij stierf 3 weken later. Een hartinfarct. Ik had hem nog net kunnen vertellen dat ik weer zwanger was, 7 weken.
    In december werd onze 2e dochter geboren, dit maal ging de bevalling- en dus ook met mijn bekken-  veel beter.
Ik ben nu blij dat hij wist dat ik zwanger was.
Met mijn broer kan ik geen hechte band vinden en daar heb ik veel verdriet van.
    Ik ben daarna nog verder gegaan met de zoektocht in hoe mijn vader was, maar ik ben de enige eigenlijk die de ellende van zijn bestaan gevoeld heeft en mijn moeder ook.
Mijn vader en moeder hadden heel weinig contact met hun broers en zussen. Toch zijn deze mensen heel lief voor ons geweest en waren allen heel behulpzaam en gastvrij, toch kan ik niet de band met hun maken die ik zoek, die ik mis, om mijn verleden te delen. Ik heb een hele lieve man en twee geweldige dochters. Mijn man heeft al heel wat moeten doorstaan met mij, en ik moet zeggen dat ga je echt wel voelen hoor. Hij is erg lief en zorgzaam en staat altijd voor mij klaar. Hij troost me en spreekt me moed in en we gaan een nieuwe toekomst tegemoet. Met vallen en opstaan.
    Toch laat ik een heel leven achter me, een leven die onderdeel vormt van wie ik ben, dat wil ik graag delen met iemand die dit ook gevoeld heeft.
    En ik mis heel erg de Oma die ze zelf zo graag wilde zijn voor mijn kinderen.

romaanlo@zonnet.nl

terug
Home

ILSE

Hoi, ik ben Ilse en ben 22 jaar.
Met veel interesse heb ik jullie website gelezen 1 van de weinige die op het grote world wide web te vinden is.
Mij is in september 2000 ook iets vreselijks overkomen.
Mijn moeder die wel eens overspannen was heeft geheel onverwacht zelfmoord gepleegd. Ze was niet gek of zo, en hield erg veel van mijn zus, vader en mij, maar ze kon het leven niet aan. Ik mis haar nog iedere seconde van de dag.
Ik heb ook nog zoveel vragen en zit zonder antwoorden.
Over een paar jaar willen mijn vriend en ik trouwen, en misschien ook wel kindertjes krijgen maar nu kan ik dat nog niet. Mijn vader heeft sinds kort weer een nieuwe relatie iets wat ik in het begin niet uit kon staan, maar ik weet dat hij vreselijk veel van mijn moeder heeft gehouden en dat vind ik heel belangrijk. Ook ik ben op zoek naar een nep-moeder, maar heb helaas nog niemand gevonden. Ik heb een hele lieve schoonmoeder, maar die heeft al een dochter en zij kan ook nooit mijn moeder worden.
Donderdag moet ik rijexamen doen iets waar mijn moeder ook voor in de spanning zou hebben gezeten, maar nu moet ik dat helemaal alleen doen.
Ik wil niet zielig gevonden worden, maar een beetje contact met meiden of jongens die dit ook hebben meegemaakt lijkt me prettig.

Ilse
arnoldgriekspoor@hetnet.nl

terug
Home

WENDY

Hai,
Ik ben Wendy en ben 15 jaar. Ik kan alles me nog goed herinneren! Op vrijdagavond 1 sept waren mijn zusje en ik aan het folderen papa en mama kwamen langs. Toen was alles nog goed nog ff gekletst, want ze gingen naar het dorp om vlees te halen. 1 maal op de fiets zegt papa in eens tegen mama "di gee nie goed" en hij valt van zijn fiets en heeft een hartstilstand ten gevolge van een slagaderlijke hersenbloeding. Ze hebben papa gereanimeerd en de ambulance gebeld. Ze kwamen meteen. Ik was op dat moment bij mensen de lotto aan het doen en in eens komt de buurvrouw. Ze zegt "wendy je moet niet schrikken" dus ik was na die woorden al van slag. Toch niks met papa of mama he? Papa is gevallen zei ze. Hoe erg het is weet ik niet dus het kan meevallen. Ik wist al genoeg hij is dood. IK kwam thuis en mijn zusje was nog vrij kalm. Mama belde op vanuit de ziekenwagen. We moesten na het ziekenhuis. De buren hebben ons gebracht. Ja hoor daar lag papa. Z'n hoofd was wat beschadigd en zijn oog lag half open. Dat was een heel naar gezicht. Ik was bang en in paniek. Ik wist niet wat ik moest doen en denken. De hele familie werd opgehaald. Dat was zoooo naar. Dan zie je opa en oma lopen die zelf niet meer helemaal goed zijn. Het was gewoon allemaal niet eerlijk!!! Papa lag op de intensive care en we konden er zo vaak als we wilden naar toe. Ze hadden papa gewassen en hij had nu een pyjama aan. Hij bewoog niet deed niks. Alle machines deden het werk. De doktoren hebben overlegd en kwamen de uitslag vertellen. Ik was er niet bij, want ik wist toch al genoeg! en ja hoor ik had gelijk. De stekkers moesten eruit! Ik heb afscheid genomen van papa. We zijn met zijn allen naar huis gegaan. Er moest van alles geregeld worden. Dus ik had op dat moment geen papa en mama, want die was met de begrafenis bezig enz. Ik snapte er niks van, hoe kon dit nou en mijn grootste vraag; WAAROM????? Papa zou thuis opgebaard worden, maar dat ging niet door, want hij was helemaal opgezwollen. Waardoor wisten ze niet, maar we mochten hem niet meer zien. Mama, mijn zusje en een paar van de familie zijn nog wel naar het mortuarium geweest om te gaan kijken, want mama had nog niet echt afscheid genomen. Ik wou niet mee, want ik was bang dat ik papa niet meer zou herkennen als mijn papa en ik had al afscheid genomen in het ziekenhuis. Papa is 2 sept gestorven. De begrafenis was "naar" en "mooi" tegelijkertijd. We hadden heel veel steun van de familie en ik had ook veel steun van mijn vrienden en vriendinnen. Zelf was ik 9 sept jarig dus dat was een rare verjaardag. Het is nu bijna een jaar geleden en ik mis hem nog elke dag. Ik krijg nog steeds veel steun van vrienden en vriendinnen. Alleen een paar vriendinnen hebben me laten vallen en dat heeft me veel pijn gedaan. 1 ding weten mijn zusje, mama en ik zeker! We gaan door met ons leven ook al is het niet altijd makkelijk!!!

Verder vind ik dit een hele mooie site en ben blij dat ik mijn verhaal kwijt kan! ,want je bent echt niet alleen op de wereld die verdriet heeft!

 marja@novi.net

terug
Home

v

MARTINE

Hallo mijn naam is Martine. Ik ben 25 jaar, tien jaar geleden overleed mijn moeder aan borstkanker. Sindsdien mis ik haar elke dag. Ik was 15 en nog zo jong, wist nog zo weinig van mijn moeder. Nu vraag ik mij regelmatig af, hoe was zij, lijk ik erg op haar, wat zou zij nu doen, wat zal ze van mij vinden?
Met mijn vader en mijn broer kan ik niet goed over haar praten, het ligt allemaal heel gevoelig binnen ons gezin. Mijn moeder heeft ook nooit over haar overlijden gepraat met mij. Dit zit mij ook nog steeds erg dwars. Een paar maanden na dat mijn moeder overleed ben ik mijn huidige echtgenoot tegen het lijf gelopen. Ook ben ik zo benieuwd hoe zij elkaar zouden hebben gevonden. Twee jaar geleden ben ik bevallen van onze dochter Ryanne (16/03/99) de hele zwangerschap heb ik haar vreselijk gemist. Ook tijdens en na de bevalling. Een jaar geleden hebben wij onze tweede dochter gekregen ook dit was weer erg zwaar. Ook omdat onze dochter vreselijk ziek werd en 9 dagen na de geboorte in het ziekenhuis kwam te liggen. Ik was zo vreselijk bang om weer iemand te verliezen. Deze gedachte beheerst zo'n beetje mijn hele leven. Ook de gedachte dat ik vroeg kom te overlijden net als mijn moeder (zij was 41 jaar jong). Wie was zij, ik ben zo benieuwd. Ik mis haar, ik wil haar van alles vertellen en vragen. Jullie begrijpen het vast wel een beetje, of een beetje boel. Ik zoek al jaren naar mensen die het zelfde hebben mee gemaakt.
Tot ziens, misschien tot horens.

Martine
Martinerink@cs.com

terug
Home

 

JEANNETTE

    Hallo. Een verrassend artikel in het AD bracht me bij deze site. Fantastisch, echt waar. Want zoals velen met mij ook ervaren, dit onderwerp kan men niet aan en dus wordt het een dubbel eenzame gebeuren. En dat is dieptriest.
    Ik zal me eerst even voorstellen; ik ben Jeannette, bijna 37 jaar, getrouwd met een fantastische man, die erg veel begrijpt, zorgzaam is en al heel veel met mij heeft doorstaan en nog steeds van mij houdt; ongelooflijk! Daarbij ben ik moeder van 2 kinderen, een zoon van 12 en een dochter van 10. Mijn verhaal begint op 8 jarige leeftijd. We ; 'pa', ma , broer Tonny, een lieve (fop) oom en ik ,kwamen terug van een dagje uit. We zijn nooit meer in het vakantiehuisje teruggekomen want een andere automobilist lette niet op en kwam frontaal in botsing met ons. Mijn moeder, broer en oom in 1 klap dood. Ik was erg zwaar gewond, heb een poosje op het randje van de dood gebalanceerd maar heb het gevecht  gewonnen. 'Pa' was ook zwaar gewond maar die was er nog het beste aan toe. Ik was naar Zwolle gebracht en 'pa'  naar Harderwijk. Van de eerste tijd in het ziekenhuis weet ik weinig ivm de zware hoofdletsels. Toen ik op zaal lag werd 'pa' overgebracht naar Zwolle; het eerste wat hij tegen mij zei was dat hij liever 1 van de andere 2 had overgehouden en niet mij!!! Ik dacht toen dat deze man niet mijn vader kon zijn en vanaf toen stond ik er echt alleen voor. Geen enkele vorm van begeleiding als het gaat om zulke rampen te moeten verwerken. Ik heb dus nooit afscheid genomen van mams en Tonny, heb dus niet bij hun begrafenis kunnen zijn maar daar is later ook nooit wat mee gedaan.
En aan die pa had ik dus helemaal niks, die leek wel boos op mij te zijn en zo is het ook verder gegaan. Een pa die niet naar mij omkeek en alleen maar boos was, mij afwees en altijd kritiek had op mij. Mijn familie kwam wel op visite maar echte daadwerkelijke hulp kreeg ik van hen ook niet. Ze keerden zich innerlijk eigenlijk van mij af. Behalve 1 (fop) tante, die was er erg veel in het begin, maar zij bleef in Epe en ik ging weer naar Terneuzen en was dus ook haar weer kwijt. Er kwam een mevrouw bij ons in huis wonen om ons te verzorgen zeg maar. Tante Corry mocht ik haar noemen. Zij was geen vrouw van liefde geven in de vorm van knuffelen; wel iets wat ik zo hard nodig had, maar zij is gebleven, zij is trouw geweest en heeft mij NIET in de steek gelaten. En dat terwijl die pa een verschrikkelijke man was, ook voor haar. Dus daarin zie ik wel een groot stuk liefde! (Zij is in mei '98 aan kanker overleden)
Ik heb mijn moeder en broer moeten verbannen uit mijn leven om niet gek te worden. Ik heb hen er 's nachts uit liggen dreunen, want over hen praten mocht niet, alleen op de speciale dagen en ik mee moest naar de begraafplaats waar dan alleen 'pa' verdrietig mocht zijn, alleen hij had pijn en verdriet, hij nam alle ruimte in. En ook mijn omgeving zei vaak ; wees maar een grote meid voor je vader, hij heeft het zo moeilijk, is zijn vrouw en zoon kwijt, je moeder zou het fijn vinden wanneer je een grote meid was. En later wisten ze ook te zeggen dat mijn moeder het zo fijn zou hebben gevonden wanneer ik weer zou zingen, want dat deed ik als kind veel. Maar hoe in Godsnaam kun je nog zingen met zo'n groot verdriet binnenin je, met zo'n grote leegte en zo'n immens gemis. Ik was nog maar 8 of 9 of 10 jaar!
We verhuisden naar Barneveld want 'pa' was burgemeester en na bijna 10 jaar Terneuzen was het tijd om te gaan dus raakte ik mijn vertrouwde omgeving kwijt en mijn hartvriendin kon ik alleen nog maar in de vakanties zien. In Barneveld werd 'pa' al gauw ziek. Mij werd niks verteld welke ziekte ( kanker dus) en langzamerhand ging het slechter en kwam hij thuis te zitten. Toen werd het een regelrechte hel voor mij maar ook voor tante Corry. Daarover zal ik niet uitweiden. Wel wil ik zeggen dat er toen een vriend was die mij erdoorheen heeft gesleept, die dag en nacht voor mij klaar stond. Zonder hem denk ik was het niet zo goed met mij afgelopen!  Dec. '81 overlijdt hij, gelukkig! Eindelijk een beetje bevrijd. Toch kwam ik in een diep dal terecht. Want ik telde gewoon niet, zo wilde ik b.v. niet dat er 'mijn lieve vader' op de kaart of grafsteen kwam te staan maar dat kwam er dus wel te staan! Na zijn begrafenis kwam ik in de ziekenhuismolen terecht want ik had hevige pijnen in arm en borst. Ze ontdekten dat bij dat auto-ongeluk in '73 mijn aorta deels was gescheurd, vlak bij mijn hart. Dus in okt.'82 lag ik voor een zware operatie in het ziekenhuis in Utrecht en ik wilde maar 1 ding ; naar mijn moeder en broer toe, dood dus.
Maar ik overleefde weer en stond mijn dominee gelijk op de IC aan mijn bed en dat deed me heel erg goed, dat er iemand zo op mij betrokken was dat hij er gelijk was en dat heeft me weer meer voor het leven doen kiezen. Ik krabbelde weer uit het dal op en een stuk geluk lachte mij toe toen ik mijn huidige man Adjan, leerde kennen. Maar mijn familie was erg kritisch en keurde hem eigenlijk af. Dat stuk geluk werd mij niet gegund! We zijn samen verder gegaan en in aug. '84 gaan samenwonen. In '88 getrouwd, zonder moeder, broer en daarna kwamen de 2 kinderen, prachtig maar heb nooit iets kunnen bespreken met mijn moeder, heb de kids ook nooit aan haar kunnen laten zien! Maar na de geboorte van onze dochter ging het mis. Eerst lichamelijk ; trombosebeen, longembolie en 7 weken daarna moest mijn galblaas eruit met weer 2 kleine embolietjes als gevolg. Toen ben ik psychisch ingestort. Ik ben in therapie gegaan met een voor mij bevriende psycholoog. Toen ben ik pas begonnen met het verwerken van mijn jeugd. We zijn ver gekomen maar dat wat ik zo nodig had (heb); een vaderfiguur die zijn armen eens om mij heen slaat, die mee eens een aai over mijn bol geeft, iets wat mij weer een stukje basis zou geven zat/zit er voor mij niet in.
Maar dat is nog niet alles. Via mijn psycholoog kreeg ik in jan '98 te horen dat 'pa' inderdaad niet mijn echte pa was maar de man die ik had gekend als oom Dick van de Wiel en waarvan ik 4 maanden daarvoor bij zijn crematie was geweest.
Ik had toen een oerdrang in mij; ik zou en moest daar naar toe. Terwijl we al jaren amper contact meer hadden. Wel had hij mij babyboeken gegeven van mijn broer en mij want hij was de 'hoffotograaf', en die babyboeken had ik eigenlijk al van mijn moeder.
Dus mijn vader was wel bij mijn trouwerij geweest (wat mijn moeders familie wist en het gewoon liet gebeuren!!!) en had wel zijn kleinkinderen gezien en had een metertje achter mij gelopen bij de begrafenis van 'pa' en ga zo maar door. Mijn hele wereld stortte in, zo voorgelogen, zo bedrogen. Maar er zijn zo veel puzzelstukjes op hun plaats ook gevallen, maar er zijn ook zoveel vragen gekomen. Ik had opeens 4 halfbroers en zussen, maar die hebben zich op een onmenselijke manier van mij afgekeerd; alsof ik de schuldige was! Maar ook mijn familie van moeders kant heeft het erbij laten zitten. Maar goed; dat wat ik allang had gevoeld nml dat ik er niet echt bij hoorde klopte dus. Ik was een schandvlek op hun goede naam, ik was een buitenechtelijk kind ,een bastaard. Mijn moeder had 2 grote fouten gemaakt en de familie wat aangedaan. En dat kreeg ik nu eigenlijk op mijn dak. Met hen heb ik gebroken want die mensen zijn het niet waard om verder mee om te gaan. Walgelijk! Ik heb mijn meisjesnaam laten veranderen in de meisjes naam van mijn moeder en daarmee op eigen benen komen te staan. Die hele geschiedenis van vaders heeft mij geleerd dat ik niks minder ben dan wie dan ook, dat ik wel meetel en dat ik niet verder moet gaan met mensen die dat niet vinden. Ik ben er ergens sterker van geworden maar heb nog meer verdriet, pijn, onmacht en onbegrip mee te zeulen en dat is soms erg zwaar.
Vooral wanneer je omgeving er het liefst niet mee wordt geconfronteerd. Op een paar uitzonderingen na pakt iemand liever een krant dan hierover te praten. En ook mijn ervaring is ; hiervoor is geen plek te vinden binnenin mijzelf, en de tijd maakt de wonden alleen maar groter. Mijn geluk is mijn man en kids; dat geluk straalt over dat grote zwarte gat en daarom red ik het en soms wordt dat zwarte gat even te sterk en heb ik 1 of meerder verdrietige moeilijke dag(en) en overwint de eenzaamheid het. Het is dan zo tegenstrijdig; aan de ene kant geluk maar ook het gevoel te hebben dat je nog steeds maar 1 ding wilt; nl naar mams toe. Wat ik erg jammer vind is dat ik helemaal niet het gevoel heb dat mams in mij meegaat. Wat zovelen wel hebben, dat ze ook met de overleden geliefde praten, ken ik niet. Ik doe het wel eens maar krijg geen gevoel van verbondenheid of nabijheid of iets in die geest. Misschien staat er nog teveel tussen ons, want ik heb veel vragen aan haar. Daarbij heb ik haar uit mijn hart moeten bannen als kind zijnde om te overleven en hoe verander je dat?
Maar ik sta positief en redelijk nuchter in het leven en knok ervoor. Ik hoop wel mijn kids uit te zien vliegen, hen te helpen met veel verschillende aspecten in het leven en hoop dat we vrienden kunnen worden.
Het is erg goed wanneer aan de onderwerpen wees zijn, kind van een andere vader, rouwbegeleiding enz. meer aandacht wordt besteed want dat is hard nodig! Daarom ben ik blij met deze site en die van dochters zonder moeders.
Ik wens iedereen veel geluk toe in het leven en een vriend of vriendin die je goed begrijpt en naar je wil luisteren.
Jeannette

van.Rietschoten@raketnet.nl

terug
Home




JOURI

Ik ben een 18-jarige volle wees en woon op het moment bij mijn oom en tante. Mijn moeder overleed aan lymfklierkanker toen ik 10 jaar was, na een lang ziekbed. Mijn zusje, die nu 15 is was toen 6. Nadat mijn moeder overleden was, ben ik met mij vader, mijn zusje en mijn vaders nieuwe vriendin naar Portugal verhuist. Daar hebben we twee jaar gewoond, wat mij zeer goed bevallen is. Ik heb daar zonder gezeur van overige familieleden, het verlies van mijn moeder enigszins kunnen verwerken. Na twee jaar in Portugal bleek dat ook mijn vader een tumor in zijn buik had. Hij werd samen met ons met spoed overgevlogen naar Nederland. In Nederland heeft hij een week in het ziekenhuis gelegen voordat hij overleed. de kanker was al te ver uitgezaaid.
Een week daarvoor was ook mijn opa (mijn vaders vader) overleden. De nieuwe vriendin van mijn vader (onze stiefmoeder) had op zijn sterfbed belooft voor ons te zorgen. Deze belofte is ze echter niet nagekomen. Omdat ze vond dat wij een regelmatig leven nodig hadden en weer naar school toe moesten besloot ze mijn zusje en mij tijdelijk bij mijn oom en tante onder te brengen. Tijdelijk werd permanent, en op een bezoekregeling na, heeft ze nooit meer naar ons omgekeken. de bezoekregeling heeft een jaar stand gehouden. Dit alles is nu ongeveer zes jaar geleden. Onlangs heeft mijn zusje onze ex-stiefmoeder opgezocht en alle waardevolle spullen die zij nog had meegekregen.

Op het moment woon ik zoals eerder gezegd bij mijn oom en tante. Mijn zusje heeft hier ook 2,5 jaar gewoond, maar al snel bleek dat dit teveel werd voor mijn oom en tante, die zelf ook nog twee kleine jongens hebben. Mijn zusje werd ondergebracht bij een goed bevriende familie uit de straat. Zo zag ik haar toch nog iedere dag, en hadden we een stuk minder ruzie dan voorheen. Echter deze mensen hielden het na twee jaar ook niet meer uit met haar, en sinds een klein half jaar zit ze nu in een zelfstandige leefgroep (met begeleiding) in Gouda. Nu zie ik haar een stuk minder dan vroeger en mis ik haar wel vaak, ook al zeg ik dat niet snel. Als naaste familie hebben we alleen elkaar nog maar.

Ik ben nu bezig met mijn laatste jaar VWO. Volgend jaar wil ik gaan studeren in Groningen. geschiedenis in combinatie met journalistiek lijkt me een wereldstudie. Ik denk dat ik mijn oom en tante heel erg dankbaar mag zijn voor het feit dat ze mij en mijn zusje in eerste instantie zo geweldig opgevangen hebben. Mede daardoor heb ik nu zonder problemen mijn VWo doorlopen en kan ik straks op het hoogste niveau studeren.

Ik vind het absoluut niet erg om alleen te gaan wonen. Ik snak namelijk al een paar jaar naar die zelfstandigheid. Hoewel er nooit grote problemen tussen mij en mijn oom en tante zijn geweest, was het toch vaak moeilijk om elkaar aan te voelen. de laatste tijd gaat het een stuk beter, maar ik denk niet dat ik volgend jaar deze thuissituatie zal gaan missen. wat ik wel zal gaan missen is mijn vriendin die vijf kilometer bij mij vandaan woont, maar straks 250 km verderop woont. ik woon in het dorpje Zevenhuizen, nabij Rotterdam en zij woont in Waddinxveen.

Net als jullie beschreven in het stuk in het AD, ben ook ik voor veel praktische problemen komen te staan omdat ik geen ouders meer heb. Niet alleen handtekeningen, maar ook belasting betalen werd ineens de normaalste zaak van de wereld. Omdat ik, net als iedere wees een wezenuitkering heb en het  jaarlijkse bedrag van deze  wezenuitkering in het oude belastingstelsel al boven de belastingvrije som lag, moest ik over ieder extra verdiende gulden, die ik met mijn krantenwijk verdiende, 33% belasting betalen. Ik heb er lang over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ik hier op dit gebied niet rechtvaardig behandelt ben. ik namelijk nooit een gulden van die wezenuitkering gekregen. Dit geld is al die jaren naar mijn oom en tante gegaan om mijn opvoeding van te bekostigen. Een leeftijdgenoot MET ouders zou dus geen belasting hoeven te betalen over het bedrag dat hij verdiende
met mijn krantenwijk.

Jouri

jourib@hotmail.com
bakkerdebaksteen@hetnet.nl

terug
Home

BARBARA

Hallo,
 

Ik heb deze site ontdekt, toen ik wat aan het snuffelen was over rouwverwerking. In het kort zal ik mijn verhaal doen.

Ik kom uit een gezin van 8 kinderen. Mijn ouders zijn jong getrouwd, omdat mijn oudste zus op komst was. Ze "moesten" dus trouwen. Na mijn zus kwamen er nog 7 kinderen. De tweede, een zoon, is overleden toen hij 7 jaar oud was, aan nierinsufficientie. Mijn vader heeft dit nooit kunnen verwerken. Ik kom 9 jaar na mijn jongste broer, een soort kadootje. Mijn vader was heel blij met mij. Ik ben gedoopt, terwijl hij eigenlijk van zijn geloof was afgestapt want in zijn woorden gesproken "Hoe kan God een kleine jongen van mij af nemen" toen zijn zoontje overleed.

Mijn jeugd ging niet over rozen. Mijn ouders hadden een eigen bedrijf en waren er vaak niet. Er was veel spanning thuis, mijn ouders maakten veel ruzie, stonden vaak op punt van scheiding, maar "om wille van mij" bleven ze bij elkaar.

Toen ik oud genoeg was in hun ogen, zijn ze alsnog gescheiden. Ze zijn zo'n 37 jaar getrouwd geweest. Ik bleef bij mijn moeder wonene, hoorde allerlei verhalen aan over mijn vader, die niet al te positief waren. Ik kreeg dus een negatief beeld van mijn vader. Mijn vader was ook een man, die graag zijn wil oplegde, en die het beste uit je wilde halen, ook al was dat niet jouw eigen wil. Zo heb ik heel wat strijd geleverd met mijn vader.

Ik ging werken en kreeg verkering. Ging samenwonen, later trouwen. De band met mijn vader is eigenlijk nooit meer goed gekomen, kon niet met hem praten, want hij werd oud en wat vreemd. Ik kreeg een zoon. Hij was uiteraard blij, maar vergat de helft van de tijd hoe hij heette. En dat nam ik hem kwalijk.

Mijn vader ging in zijn verleden graven, hij wilde alles weten over familieleden, die in de oorlog waren omgekomen, zelfs in de eerste wereldoorlog nog. (mijn grootmoeder was duitse). Hij heeft alles uit de kast gehaald om een neef van hem te kunnen vinden in Duitsland, maar dat is hem nooit gelukt.
Toen ging hij steeds meer naar zijn eigen dood toeleven. Ieder jaar werd er een familievergadering belegd en daar werd uitvoerig gesproken over hoe zijn uitvaart moest zijn. En dat veranderde ieder jaar eigenlijk weer. Daarnaast had hij het steeds vaker over zijn overleden zoon. Hij wilde bij hem in het graf als hij doodging. Uiteindelijk liet hij zelfs al zijn naam in de grafzerk zetten, heel luguber om te zien.
Toen ik zwanger was van ons tweede kindje, werd mijn vader echt ziek. Hij werd opgenomen in het ziekenhuis ter observatie. Maar hij had pech. Hij kreeg een ziekenhuisvirus (zogeheten) en daar is hij enorm van verzwakt geraakt. Hij sliep veel en wist soms van de werelrd niks meer. Toen ontdekten ze een tumor bij zijn nier. Dit werd behandeld, maar ook dat was zo'n klap, dat hij nog zwakker werd. Hij kreeg sondevoeding.
Hij werd geopereerd en vanwege de operatie werd zijn antistolling stopgezet (die kreeg hij ivm een hersenbloeding in het verleden) Twee weken voor die tijd beviel ik van onze tweede zoon. Ik heb mijn meest emotionele telefoontje ooit gepleegd. Ik heb mijn vader gebeld om te vertellen dat hij voor de tiende keer opa was geworden. En ik heb hem gezegd dat hij moest vechten, dat hij zijn kleinkid moest zien! En dat is gelukt. Onze zoon was drie weken oud, toen hij hem zag. Hij heeft hem op de arm gehad en ik zei tegen hem "Dit is hem he" EN hij zei terug, "Ja dit was het" en toen besefte ik nog niet wat hij werkelijk bedoelde, want hij voelde het zelf wel aankomen.
Een paar dagen daarna, kreeg hij een ernstige hersenbloeding. Het was zodanig, dat hij volledig verlamd was, niet meer kon praten, hij zou een kasplantje worden en dat is iets wat hij nooit had gewild. Wij hebben samen besloten als broers en zussen dat we de behandeling zouden staken. Want wij wisten dat mijn vader dat ook had gewild. En zo gebeurde het.
Na 1 dag al is hij overleden temidden van al zijn kinderen. We hebben tegen hem gezegd, "Ga maar naar je zoon, het is goed, je hoeft niet meer, ga maar, tot straks...."
Zijn uitvaart hebben wij zodanig geregeld dat wij zeker weten dat hij trots op ons is. Hij is bij zijn zoon en is nu gelukkig.
Ik kreeg nog een brief, die hij nooit heeft verstuurd, maar altijd heeft bewaard. Daarin schreef hij dat hij had gewild dat dingen anders waren gegaan. Hij schreef dat hij ontzettend veel van mij hield en dat hij heel veel verdriet had en dat hij het gevoel had mij in de steek te hebben gelaten. Die brief koester ik, en toch doet het pijn. Ik had zo graag nog 1 keer met hem willen praten, nog 1 keertje maar.
Ik koester verder dat hij zijn laatste kleinkind heeft mogen vasthouden en dat hij heeft mogen lachen om onze oudste die de boel op stelten heeft gezet in het ziekenhuis. Ik hoop dat hij trots is op mij en dat hij weet dat ik ook heel veel van hem hou en dat ik ook had gewild dat dingen anders waren gegaan dan zoals ze gingen. Kon ik het maar over doen.

 

Barbara, 5 oktober 2003
terug
Home

BIANCA
 

Hoi ik wilde jullie een compliment geven over de site. Ook ik ben mijn beide ouders verloren. Vandaag is mijn moeder gecremeerd en dat nog maar zo kort na mijn vader. Mijn vader is 6 juni 2003 overleden en mijn moeder 11 oktober.  Het verloop van hun ziekte heb ik bijgehouden op mijn site en dat is voor mij een goede uitlaatklep geweest.  Als je interesse hebt neem maar eens een kijkje op:

http://groups.msn.com/biancasgedichtensite

of op:

http://www.biancassite.net

Ik kan niet uitleggen hoe eenzaam ik me voel dat is zo vreemd, maar ja jullie zullen het wel herkennen.

Groetjes en liefs Bianca, 15 oktober 2003

 
terug
Home

TWICKLER’

Zojuist heb ik de site van jullie bekeken. Ik vind het zeer interessant en ik ben eigenlijk op zoek naar vrouwen die in een soortgelijke situatie als ik zitten. Ik ben namelijk 24 weken zwanger, maar kan me niet echt verheugen op het feit dat ik moeder word. Dit komt mede doordat ik mijn moeder op mijn twintigste heb verloren. Zij is van de ene op de andere dag overleden aan een hartstilstand. Ik mis haar nu verschrikkelijk tijdens deze zwangerschap. Ik had graag dit nieuws met haar gedeeld en vragen gesteld over haar zwangerschap. Bij mijn vader kan ik ook niet bij terecht omdat hij er niets voor voelt om opa te worden en inmiddels heb ik het contact met hem verbroken voor mijn en ons welzijn. Ik zoek dus vrouwen die moeder zijn of worden en in provincie Groningen wonen of willen mailen. Deze oproep mag ook op de site worden geplaatst. Ik ben benieuwd of er reacties komen.

gtwickler@planet.nl
13 augustus 2003
terug
Home

MIRIAM

Hallo ik vond het fijn te ontdekken dat er een site is waar je ander mans verhalen kunt lezen. Deze geven altijd een stuk begrip en rust. Alleen het feit al dat je je eigen verhaal kwijt kunt en dat je een ander met jouw verhaal hetzelfde gevoel kunt geven.

Ik ben Miriam en 28 jaar oud. 7 Jaar geleden is mijn vader plotseling overleden. Dit was een grote schok voor mij. Speciaal omdat mijn vader en ik twee handen op 1 buik waren. Ik woonde op dat moment net 2 maanden op mezelf. Was hard bezig proberen een beetje los te komen van mijn ouders. Op dat moment storte mijn wereld in. In mijn omgeving was ik ook de eerst die dit mee maakte en dat maakt het voor mezelf en voor vrienden moeilijk om mee om te gaan. Ze konden me niet steunen wisten absoluut niet wat het was. Ik voelde me verdomd alleen. Ik heb besloten om na de dood van mijn vader bij mijn moeder in te gaan wonen. Dit omdat mijn ouders toen der tijd nog een zaak hadden en mijn moeder anders alleen daar moest wonen en dat vond ik geen lekker idee. Ik heb twee jaar bij mijn moeder gewoond en we hebben een ontzettend goede en speciale band gekregen. We waren gelijken geworden ik kreeg dingen te horen van mijn moeder over haar verdriet, die je in andere situaties niet zo snel te horen krijgt van je moeder. Ik heb in die tijd veel moeten inleveren, maar ik heb er geen moment spijt van gehad en zou het direct weer doen. Mijn moeder is in de twee jaar dat ik bij haar woonde met pensioen gegaan. Ze was hard aan het proberen haar leven anders in te gaan delen. Ik kreeg toen ook het gevoel dat het goed voor ons beide was dat ik weer op mezelf ging wonen. Ik ben toen ook weer begonnen met studeren en ben op kamers gegaan. Nu kwam ik in de weekenden nog veel terug naar huis. Ik heb daar ook mijn man leren kennen. Tijdens mijn 3e jaar ben ik stage gaan lopen voor 11 maanden in Engeland. Doordat mijn moeder nu gepensioneerd was is ze mij vaak komen op zoeken en hebben we heel wat afgereisd samen. Na 11 maanden ben ik terug gekomen en ben ik samen gaan wonen met mijn vriend. Hij had al ter overbrugging (voordat het huis klaar was) 7 weken bij mijn moeder ingewoond. Hun band was ook erg sterk geworden. We gingen er vaak met zijn drietjes op uit. We hadden altijd de grootste lol.Nadat we goed en wel gesetteld waren en ik een jaar later ben afgestudeerd, is de ellende begonnen. Bij mijn moeder was in juni longkanker ontdekt. Maar volgens de artsen was het goed te genezen door een operatie. Deze heeft ze goed ondergaan en in september kreeg ze te horen dat ze genezen was. Er waren geen uitzaaiingen en ze hoefde zich geen zorgen te maken.

Helaas hebben ze ons niet de juiste informatie verschaft want in november kreeg mijn moeder een dikke bult in haar nek en na vele onderzoeken kregen we begin januari te horen dat ze strottehoofd kanker had. De artsen waren en zijn het nog steeds niets eens of het nu al aanwezig was tijdens haar long of dat het spontaan gekomen is of dat het toch een uitzaaiing was, maar wat doet het er allemaal toe. In ieder geval de rust was weer weg. Maar ze gaven haar goede kansen. Enkele maanden later heeft mijn man mij ten huwelijk gevraagd en hadden we een datum geprikt 31 mei 2003. Helemaal gelukkig zijn we het aan iedereen gaan vertellen. Maar helaas ging het met mijn moeder helemaal niet de goede kant in. In november 2002 kreeg ze te horen, dat er zoveel uitzaaiingen waren dat er niets meer aan te doen was. Mijn moeder was geschokt en wilde er niet over praten. Telkens zei ze ik ben er over 2 jaar nog wel hoor. Maar na twee weken ging het slechter en slechter en toen hebben we bestralingen gekregen voor de pijn. Ik heb aan de artsen gevraagd of ze mei nog zou halen. Maar zij dachten dat als ze het zou halen ze er erg slecht aan toe zou zijn. Op dat moment hebben mijn man, mijn moeder en ik besloten dat we de bruiloft gingen vervroegen. Ik heb in 4 weken alles geregeld. Het moest een normale bruiloft worden en we mochten het niet kleiner maken van mijn moeder. Ik heb hemel en aarde bewogen om in een korte tijd mijn jurk geregeld te krijgen etc. Ik moet zeggen het leuke wat je moet ervaren als je je bruiloft organiseert heb ik niet meer gekregen. Iedereen werkte in het begin tegen. Had ik maar eerder aan moeten denken en ik moest telkens alles uitleggen. Ook met de jurk kopen was het niet zo leuk als ik me voorgesteld had. Mijn moeder was te ziek om mee te gaan. Mijn zus en ik hebben het samen gedaan en foto's gemaakt om zo mijn moeder deelgenoot te maken. Zo ook de dag zelf. Mijn moeder zou als ze niet ziek was, mij helpen aankleden en het kado wat ik van haar zou krijgen dan persoonlijk geven. Maar helaas ze kon er niet bij zijn. Toen ik klaar was en naar beneden kwam zat ze gelukkig wel benenden samen met mijn man en naaste familie. De dag is echt prachtig geweest. Ze is zo sterk geweest en heeft de gehele dag meegemaakt. Maar de dag erna ging het hard achteruit. Ik heb daarna ook direct zorg verlof opgenomen en mijn moeder tot haar laatste eind verzorgd samen met mijn broer en zus. Mijn moeder is er 's nachts stiekem tussen uit gepiept. Niemand van ons was erbij alleen de nachtverpleegkundige. Exact 5 weken na onze trouwdag hebben we mijn moeder begraven. Ik kan het nog steeds niet geloven.Het is nu een half jaar geleden en ik voel me echt alleen. Echt een wees. Heel raar is dat. Ik moet ook zeggen dat het doorleven in het begin vanzelf ging. Maar nu begin ik het steeds meer te ervaren dat ze er niet meer is. Ik vind het steeds moeilijker worden. Ik ben ook wel eens bang voor de toekomst. Hoe moet ik verder en ik kan haar niets meer vertellen van alle dingen die nog komen. Maar natuurlijk weet ik dat er dan ook wel weer een oplossing komt en dat het verdriet draagbaar wordt. Maar dat neemt soms mijn angst niet weg. Ik ben erg blij dat ik mijn verhaal even heb kwijt gekunnen en ik hoop dat andere mensen er steun aan zullen hebben. Want hoe we het anders willen zien, de wereld leeft door en wij ook. We kunnen niet stil blijven staan. Soms wel vervelend.

Liefs, Miriam, 18 juli 2003

 
terug
Home

SABRINA

Over vier dagen is het weer zover. Dan is het 3 november. Ik haat die datum. Over vier dagen is het precies vijf jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Zij is drie jaar ziek geweest en uiteindelijk gestorven aan een zeldzame vorm van kanker. In januari verwacht ik mijn eerste kindje. Wat zou ze trots zijn geweest! Ik was nog heel jong toen ik voor de eerste keer zwanger raakte. Zij leefde toen nog. Ze was zo verschrikkelijk ziek toen. Maar als ik het had willen houden, dan was ze er voor mij geweest. Ze was er zo blij mee. Toch besloot ik het kindje weg te laten halen. Ik was nog zo jong. Het ging toen zo slecht met mij. Ik heb zelf nooit een echte vader gehad en mijn kindje zou dan nu ook geen vader hebben. Die liet mij in de steek. Maar mijn moeder zou mij helpen, dat wilde ze graag. Heb ik haar de kans ontnomen om toch nog oma te worden? Nu is het te laat! Ze is er niet meer. Ik ben nu 7 maanden zwanger en heb het alleen moeten doen. Ja, ik heb nu wel een fantastische vriend en hij wordt een geweldige vader voor mijn kindje. Een vader die ik nooit heb gekend. Een vader die mijn andere kindje nooit gekend zou hebben. Maar toch blijft er een schuldgevoel achter. Dit kindje is haar geschenk aan mij. Dat weet ik zeker. Ik geloof ook wel dat ze over mij waakt en er nog steeds voor mij is, maar dan op een andere manier. Maar dat neemt niet weg dat ik NU gewoon met haar wil praten en ervaringen wil delen over haar zwangerschap. Hoe was ik als baby? Huilde ik veel? Sliep ik goed? Hoe heb jij dat ervaren, mam? Net zoals een vriendin van mij dat met haar moeder heeft kunnen delen, toen zij zwanger was. Haar moeder was wel bij de bevalling. Heeft haar bij kunnen staan, gerust kunnen stellen. Ik vraag wel eens wat aan mijn vader over hoe mijn moeder haar eerste zwangerschap (ze was toen zwanger van mij) heeft ervaren. Maar hij weet er niet zoveel meer van. Mij vader was al wat ouder toen hij mijn moeder leerde kennen en had al twee kinderen. Niet dat hij daar veel aandacht aan besteedde! Hij wilde geen kinderen meer. Maar mijn moeder wel! Dus deed ze het allemaal alleen. Zij heeft altijd alleen voor mij en mijn zeven jaar jongere broertje gezorgd. Mijn vader was druk met de ‘zaak’. Dat was het enige wat hij echt nodig had in zijn leven. GELD! En uiteindelijk had hij ook veel geld. O ja, we werden ontzetten verwend. Veel speelgoed, mooie kleding, het kon niet op. Maar een beetje liefde, een arm om je heen, dat gebeurde niet vaak. Een knal voor je hoofd kon je krijgen. Zo was mijn vader ook opgevoed. Hij wist niet beter. Maar dan was er mijn moeder. Mijn mooie, lieve moeder met haar prachtige lange, blonde haren, haar knappe gezicht en geruststellende woorden. Ik hield van haar, ik haatte hem! Wat heeft zij vaak de klappen om moeten vangen! Het was niet zo dat wij dagelijks in elkaar werden geslagen, maar als we dan werden geslagen dan was het geen tikje voor je billen. Dan was het echt hard! En waarom? Ik weet het nog steeds niet. Mijn moeder raakte steeds meer overspannen en dunner en na de geboorte van mijn broertje kreeg ze last van angsten. Ze durfde eigenlijk de deur niet meer. Mijn vader was haast nooit thuis en dat vond ik wel prima. Ik was doodsbang voor die man, dus kon hij beter wegblijven. Ik heb mij altijd afgevraagd waarom ze niet bij hem weg ging? Kinderen willen graag dat hun ouders bij elkaar blijven. Nou, ik niet! Dat had ons veel ellende bespaard! Mijn puberteit was een drama. Als kind was ik altijd vrolijk en blij. Ik had mijn fantasiewereld en daar kon geen pijn en verdriet komen.

Maar als puber werd dat allemaal anders. Ik werd depressief en heel erg onzeker. Mijn moeder was een ontzettend mooie vrouw. Dat hoorde ik ook altijd om mij heen. Ik was niet zo mooi. Ik was wat dikker en had een hele bleke huid, net zoals mijn vader. Verschrikkelijk vond ik dat! Ik ging mij al heel snel opmaken, om dat afschuwelijke gezicht te verbergen. Op de middelbare school kreeg ik verkering met de populairste jongen van de school. Maar dat maakte niks uit! Ik was lelijk. Wat moest hij eigelijk met mij? In die periode ging het erg slecht met de zaak en dus ook met het geld. Mijn moeder kwam erachter dat mijn vader al jarenlang een andere vrouw had en toen barste de bom. Ze wist wel dat mijn vader vreemdging, dat accepteerde ze ook (vraag mij niet hoe ze dat kon), maar een vaste relatie kon zij niet verkroppen. Die andere vrouw had van mijn vader een winkel gekregen. Mijn moeder heeft haar eruit gegooid en ging zelf in die winkel staan. Na al die jaren een moeder thuis hebben gehad, ging zij opeens werken. Ik kwam in een leeg huis terecht en mijn broertje ging na school naar mijn tante. Met mij ging het steeds slechter. Ik werd steeds meer depressief en begon mijzelf na een tijdje te pijnigen. Ik sneed mijzelf en krapte mijn gezicht open. Op school ging het ook niet zo goed. Ik zat op de HAVO en haalde eerst heel hoge cijfers. Eindelijk iets waar ik goed in was! Ik legde de lat heel hoog voor mijzelf. Lager dan een 10 voldeed niet voor mij. Ik kon dat niet meer opbrengen en bleef zitten. Mijn wereld stortte in. Met de zaak ging het steeds slechter, totdat er uiteindelijk geen cent meer over was. We moesten het huis verkopen. Het stomme was dat ik het eigenlijk niet erg vond. Ik voelde dat mijn ouders niet meer lang bij elkaar zouden blijven. Mijn moeder en ik gingen op een zoek naar een nieuw huisje. Een klein flatje, maar wel gezellig! Mijn moeder vroeg een uitkering aan en na een tijdje heeft zij mijn vader echt de deur gewezen. Ook hij moest een uitkering aanvragen en in een klein huisje gaan wonen. Ik voelde mij geweldig. In mijn nieuwe klas had ik heel veel nieuwe vriendinnen gekregen. Ook mijn cijfers waren goed. We gingen zo nu en dan uit en hadden de grootste lol! Ik was gelukkig. Ik begon mijzelf zelfs aantrekkelijk te vinden en kreeg dat ook wat vaker te horen van de jongens. Ik kon het niet geloven, maar was er wel blij mee. Met mijn oom en tante( de tweelingzus van mijn moeder) mocht ik in de zomervakantie een maand mee naar Spanje. Mijn moeder en broertje konden niet mee, want daar was geen geld voor. Maar ik kon mee en heb geweldig genoten. Mijn nichtje is 1 jaar jonger dan ik en we trokken dus veel met elkaar op. Mijn moeder had al een al een aantal jaren last van pijn.  In haar rug en haar keel. Maar niemand kon ooit iets vinden. Ook rookte zij heel veel, wat ik intussen ook deed. Iedereen zei altijd, dat dat door de stress kwam. Maar nu zou alles beter worden. Toen ik terug kwam uit Spanje kreeg ik te horen dat mijn moeder door de huisarts was doorverwezen naar het ziekenhuis. Ze hadden een test gedaan en nu moesten we afwachten wat de uitslag was. Ik was totaal niet ongerust. Alles kwam wel goed! We hadden al zoveel door moeten maken. Mama zou echt niet ziek zijn. Dat kon gewoon niet! Maar het was wel zo. En niet zo’n klein beetje ook! Het was kanker! Kanker? Dat kon toch niet? Daar kon je aan dood gaan! Het moest een fout van het ziekenhuis zijn. Het drong helemaal niet tot mij door.Ik zocht mijn vriendinnen op en vertelde het hun. Zij moesten huilen. Ik niet. Mijn moeder ging echt niet dood, hoor!! Ze werd gewoon weer beter. Toen begon de hele ellende. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Chemokuur, bestraling. Ze kreeg het allemaal! Ze werd nog dunner dan ze al was en van haar lange blonde haren bleef niks meer over. Waar was mijn moeder gebleven? Eindelijk had ze haar leven een beetje op orde. Ze had een eigen huisje en haar eigen geld. Ze wilde zelfs weer gaan werken. Misschien een cursus volgen. Af en toe met haar zus, die ook alleenstaand was, een drankje drinken in de stad. Leuke mannen ontmoeten. En toen werd ze verdomme ziek! Ook mijn vader kwam weer wat meer in the picture. Tegen mijn zin in moet ik zeggen. Ik had nog steeds een hekel aan hem. Met mij ging het weer slecht. Mijn depressie kwam weer terug. Ik werd erg labiel en begon mijzelf weer te snijden. Ik ging van school af zonder diploma en ging mij alleen maar rotter voelen. Ik ontmoette een man die veel ouder was dan ik en we kregen een relatie. Hij was ontzettend fout, maar ik zag het niet. Ik raakte ook nog eens zwanger van hem. Hij zei doodleuk dat als ik het kindje wilde houden, hij bij mij weg zou gaan. Ik had altijd gezegd, dat mijn kind wel een zorgzame vader zou krijgen en nu dit? Ik wilde zo graag een kindje, maar wat had ik dit kind te bieden. Helemaal niks! Ik had geen opleiding, was depressief en labiel, er was geen vader. Ik besloot het, na lang twijfelen, weg te laten halen. Wat een verschrikking! Mijn kindje! Thuis was mijn moeder er om mij op te vangen. Ze wist hoe ik mij voelde. Ze had zelf ooit haar kindje weg laten halen. Niet lang daarna verbrak ik de relatie met die vent. Hij had mij al vaker gedwongen tot seks en vlak na de abortus deed hij het weer, terwijl hij wist dat dat schadelijk voor mij kon zijn. Ik was het zat, ik was alles zat! Er moest iets veranderen! Ik besloot weer naar school te gaan en na een paar maanden kwam ik een hele lieve jongen tegen. Hij heeft mij heel erg gesteund tijdens de ziekteperiode van mijn moeder. We wilden gaan samenwonen, maar ik kon niet weg bij mij moeder. Hij werkte in een theatercafé in de stad en ook ik kreeg daar een baantje. Het lukte mij niet om mijn school af te maken. Uiteindelijk ging de relatie kapot, maar hij bleef een steun voor mij. Mijn moeder bloeide ook weer op en ging weer wat vaker de deur uit. Ze zag er goed uit en kreeg haar haar weer terug. De chemokuur was aangeslagen en als dit zo bleef zou ze genezen worden verklaard. Ze leerde een man kennen en kregen een relatie. Zou het dan toch nog goed komen? Maar nee, het gezwel begon weer te groeien. Ze konden het niet remmen. Het gezwel zat in haar luchtpijp en zorgde ervoor dat haar luchtpijp dichtgroeide. Ze zou dus uiteindelijk stikken. De dokters zeiden dat ze een operatie konden doen, waarbij ze met een laser een stuk van het gezwel zouden weghalen. Dit was niet zonder gevaar. Mijn moeder had een plastic stand gekregen in haar luchtpijp, om deze open te houden, zodat ze genoeg lucht zou krijgen. Voordat ze de operatie gingen doen moest deze eruit worden gehaald. Maar daar was geen tijd meer voor. Mijn moeder had het zo benauwd, dat zij onmiddellijk geopereerd moest worden. Thuis wachten wij in spanning af hoe ze eruit zou komen. Het ging dus fout! De laser was in aanraking gekomen met de stand en er was een steekvlam ontstaan.Mijn moeder haar luchtpijp en slokdarm waren helemaal verbrand. Ze hielden haar in een kunstmatig coma op de IC. Daar lag ze nu. Aan de beademing. Waarom? Waarom al die ellende? Mijn broertje en ik gingen een tijdje bij mijn beste vriendin wonen. Daar werden we heel goed opgevangen. Dit was de eerste keer dat ik mij realiseerde dat ik mijn moeder kon verliezen. Ik stortte helemaal. Het snijden werd weer erger en ik kreeg last van waanideeën. Lichte psychose noemen zij het ook wel. Ik ging in behandeling en kreeg medicijnen. Na ongeveer twee maanden werd mijn moeder wakker. Niemand had die hoop gehad, maar toch gebeurde het. Ik was bang en in de war. Durfde niet naar haar toe. De moeder en de zus van mijn beste vriendin gingen met mij mee. Mijn moeder had al zo vaak naar mij gevraagd, maar ik kon er niet naar toe. Ze schreef een brief naar mij, die heb ik nog steeds. Ik zie nog haar gezicht voor mij toen zij mij binnen zag komen lopen. Haar armen naar mij toe reikend. Ze kon niet meer praten, ook haar stembanden waren verbrand. Maar ik kon aan haar lippen zien, dat zij mijn naam wilde zeggen. Ik was weer bij haar! Eindelijk! Ik zocht haar elke dag op in het ziekenhuis en ze knapte steeds beter op. Tegen elke verwachting in. Uiteindelijk mocht ze zelfs naar huis. Ze was heel erg verzwakt en moest veel rusten. Ze kon niet meer eten of zelf ademhalen. Ze had een stoma in haar buik en in haar keel. Via haar buik kreeg ze te eten en als ze het benauwd kreeg moesten wij via haar keel/nek het slijm uitzuigen. Het was een moeilijke periode. Maar ook een fijne. Ik heb veel mooie momenten met haar gehad toen. Toen we na een paar maanden hoorde dat de kanker was uitgezaaid naar haar hoofd wist ik dat het voorbij was. Ik zou mijn moeder gaan verliezen. De tijd van afscheid nemen was aangebroken. Ik was er in die tijd niet altijd voor haar en mijn broertje. Ik vluchtte weg voor de pijn en het verdriet. Daar heb ik lang spijt van gehad, maar ik realiseer mij nu dat ik niet anders kon. Mijn moeder wilde het bijleggen met mijn vader en dat deden ze ook. Ze vroeg hem of hij voor ons wilde zorgen en het anders wilde doen dan vroeger. Hij zei dat hij dat wilde. De tweelingzus van mijn moeder was vaak bij ons. Mijn moeder zag er heel slecht uit de laatste maand van haar leven. Vlak daarvoor had ze nog een bestraling gehad, waarvan ik mij nog steeds afvraag waarom. Ze leek op een vrouw uit een concentratiekamp. Wat vond ze dat vreselijk. Mijn moeder was een trotse mooie vrouw. Ze hield ervan om er mooi uit te zien. Zo kon zij niet leven! Maar ze moest wel zo sterven!? Waarom? Ik kon het allemaal niet meer aan. De hele week voordat ze stierf had ik haar niet gezien. Op de avond voor haar dood liep ik opeens haar kamer binnen. Mijn tante schrok ervan. Ik was ook een beetje bang. Ik ging bij mijn tante zitten aan mijn moeder haar bed. Ik pakte haar hand en ze kneep er steeds in. Haar ogen waren helemaal weggerold. Ze wilde dat wij een liedje zongen die zij altijd voor mij en mijn nichtje zongen toen wij nog klein waren. Ik zei dat ik van haar hield en ben daarna naar bed gegaan. Die nacht is ze overleden. Mijn tante werd midden in de nacht wakker en wist dat haar zusje er niet meer was. Mijn broertje heeft ze wakker gemaakt en ze zijn samen in de kamer gaan zitten. Mij hebben ze laten slapen. Ik had het niet aangekund. Het regende en onweerde die nacht. Ik heb er niks van gemerkt. Alles ging vanaf die tijd heel snel. De begrafenis was heel moeilijk, maar ook bijzonder. Er waren zoveel mensen gekomen dat de deuren van het kerkje niet eens dicht kon. Er waren zoveel mensen die van haar hielden, die haar bewonderden. Het regende die dag, maar toen we later bij het graf stonden, was er een hele mooie regenboog aan de hemel. Mijn broertje en ik gingen weer een tijdje bij mijn beste vriendin wonen, zodat mijn vader op zoek kon gaan naar een huis. Hij vond een huis. We gingen bij hem wonen, maar het ging niet goed. Mijn broertje was 13 toen mijn moeder stierf, ik was net 20. Mijn broertje kwam in de puberteit en het ging heel slecht met hem. Verkeerde vriendjes, drugs. Mijn vader kon er niet mee omgaan. Nu kreeg mijn broertje ook de klappen. Ik wilde mijn leven weer oppakken. Ik werkte alweer drie jaar en had nog steeds geen diploma. Ik wilde zo graag studeren. Ik was bijna 21 en besloot op de pabo een toets te gaan maken. Ik werd aangenomen. Dat was echt geweldig! Ik ging studeren! Maar ik hield het niet langer vol bij mijn vader. Op een dag kwam ik uit school en was het zo zat. Ik heb mijn spullen gepakt en ben met de trein naar mijn oom en tante gegaan. In eerste instantie om uit te rusten. Mijn tante (de tweelingzus van mijn moeder) zei dat ik bij hun kon komen wonen. Maar mijn opleiding dan? In het plaatsje waar zij woonden was ook een pabo. Eentje die veel beter bij mij paste. Daar werd ik aangenomen en voelde mij er gelijk thuis. Ik vond het heerlijk bij mijn oom en tante en was weer in een echt gezin terecht gekomen. Ook mijn broertje kwam bij ons wonen. Maar helaas gingen mijn oom en tante na een tijdje uit elkaar. Het was moeilijk en ik heb er veel verdriet van gehad. Ook mijn eerste studiejaar heb ik niet gehaald. Maar er waren ook goede dingen. Ik leerde een lieve jongen kennen. Mijn oom bleef thuis wonen en met elkaar hadden we het fijn. Natuurlijk had ik nog veel verdriet en ben ik ook diverse malen met iemand gaan praten. Ook mijn relatie heeft er wel onder geleden, maar ik bleef vechten. Het eerste studiejaar mocht ik over doen en dat ging heel goed. Mijn vriend en ik besloten te gaan samenwonen en sinds die tijd gaat het steeds beter met mij. Die jaren waren echt een tijd van vechten, verdriet overwinnen en de dingen uit het verleden accepteren. Ik ben er nog niet, maar ik ben al heel ver gekomen. Met mijn studie ben ik nog steeds niet klaar, maar ik heb een doel in mijn leven gevonden. Ik heb veel steun kunnen putten uit mijn opleiding en de mensen die ik daar heb ontmoet. Ik heb nu mijn eigen leven op deze nieuwe plek opgebouwd. En nu is mijn grootste wens in vervulling gegaan. Ik krijg een kindje! Nog twee maanden en dan is het zover. Ik kan eigenlijk niet meer wachten! Ondanks dat mijn zwangerschap ook heel moeilijk en verdrietig is geweest, ben ik er zo ontzettend blij mee! Ik mis mijn moeder wel verschrikkelijk. Vooral nu! Ik heb heel veel mensen om mij heen, maar zei kunnen nooit haar plek innemen. Over mijn broertje heb ik ook de nodige zorgen gehad. Met hem gaat het niet zo goed. Hij woont nu weer bij mijn vader en zal hard moeten werken om zijn leven weer op orde te krijgen. Ik hoop dat het hem lukt. Ik zal er altijd voor hem zijn. Het contact met mijn vader is wel veel beter geworden door de jaren heen. We bellen elkaar vaak en ik kijk nu heel anders tegen hem aan. Toch blijf ik vaak het gevoel houden dat ik er alleen voor sta en dat zal nog wel een tijd zo blijven. Ik realiseer mij nu wat een belangrijke rol mijn moeder in mijn leven speelde en nog steeds. Ik lijk op haar. Dat hoor ik steeds vaker. Zij leeft voort in mij en straks in mijn kindje. Wat was ze trots geweest! Ik weet dat ze bij mij is. Elke seconde van de dag. Ze waakt over mij en zorgt voor mij. Maar ik mis haar, hier en nu.
Mijn verhaal is langer geworden dan ik had verwacht. Ik wilde over mijn moeder vertellen, maar voor de eerste keer in mijn leven heb ik echt alles opgeschreven. Eindelijk! Het was wel moeilijk. Ik heb veel gehuild tijdens het schrijven en huil nu nog steeds. Maar ik ben het kwijt. Het staat op papier. Misschien kunnen jullie het niet op de site zetten, omdat het te lang is. Maar ik stuur het toch maar op. Ook al is het alleen voor mijn eigen gevoel. Het is goed en fijn dat er een site is zoals die van jullie. Bedankt daarvoor. Ik ben al heel lang op zoek naar mensen die ook moeten leven zonder hun moeder. Ik zou zo graag eens met die mensen willen praten. Weten hoe zij er mee omgaan. Misschien komt dat nog. Nu heb ik mij nog helemaal niet voorgesteld. Mijn naam is Sabrina Trip en ben 25 jaar. Mijn moeder heette Marina en was 44 jaar toen zij stierf. Nogmaals bedankt voor het feit dat ik mijn verhaal kon doen.

Het gedicht waar ik mee eindig heeft een tante van mij opgeschreven na de dood van mijn moeder. Ze zei tegen mij dat ze dat opeens in haar hoofd had en het idee had dat mijn moeder dat aan haar door had gegeven voor mij. Het zou wel iets kunnen zijn wat mijn moeder geschreven had kunnen hebben:
 

Ik wil bij jou zijn
Al is het maar heel even
Alleen bij jou zijn
Met mijn armen om je heen
Mijn liefde zal je troosten
Ik ben altijd om je heen
Laat je glimlach nooit verdorren
Droog die tranen nu maar gauw
Beklim de ladder van het leven
En geniet met elke stap

Sabrina, 31 oktober 2003

sabrina_trip@wanadoo.nl

terug
Home

SIMONE
 

Enkele maanden geleden ben ik mijn moeder verloren. Ze is 57 jaar geworden. Zij heeft een hersenbloeding gehad en is gelijk in diep coma geraakt. Mijn vader belde 's avonds laat op en vertelde wat er was gebeurd. De steek die ik op dat moment in mijn hart voelde is niet te omschrijven. Het leek wel of er een schredder in mijn lichaam zat. Een week later is ze op de intensive care overleden. Terwijl we zo vol hoop waren, achteraf misschien ook onterecht. Maar je blijft gewoon vechten, je kan je op zo'n moment niet voorstellen dat ze nooit meer terug zal komen... Ik had zo'n geweldige band met mijn moeder en ben zo kwaad om dat haar dit heeft moeten overkomen en dat we niet eens afscheid van elkaar hebben mogen nemen. Het is zo leeg en pijnlijk. Sinds dat moment ben ik heel onrustig en heb veel angsten. Zodra de telefoon 's avonds laat overgaat schrik ik en denk ik dat mijn vader iets is overkomen. Als ik vriendinnen met hun moeder zie word ik ontzettend jaloers. Ik zou alles willen doen om alleen nog maar heel even met mijn moeder te kunnen praten, lachen, knuffelen. Afscheid van haar te kunnen nemen. Dat ze me iets terug zou kunnen zeggen en niet zoals ze nu in coma lag en als ze me al zou kunnen horen waarschijnlijk niet eens zou kunnen beseffen wie ik ben? Soms fantaseer ik dat ik een aantal mensen kan 'ruilen' met mijn moeder.Mensen die niet zo hartelijk en lief zijn als zij was. Mensen die andere mensen kwaad doen en niet beseffen hoe goed ze het eigenlijk hebben. Het lijkt wel of de beste mensen het eerste moeten gaan!

Ik kan mezelf niet de rust geven iets leuks te ondernemen en pieker me suf. Ook zie ik haar vaak nog voor me zoals ze in het ziekenhuis lag en het moment dat ze stierf. Maar zo wil ik haar helemaal niet herinneren. Het lijkt wel alsof ik mezelf ben aan het martelen door daar steeds aan te denken maar ik krijg het niet van me af gezet. Ik voel me zo ontzettend leeg, waarom voel ik niet dat ze bij me is? Ik weet dat het een belachelijk idee is maar ik denk vaak dat ze 'beschadigd' naar boven is gegaan. Haar hersenen waren zo zwaar beschadigd dat ze niet meer zou kunnen weten wie wij zijn, of wie ze zelf is. Hoewel ik eigenlijk ook helemaal niet in dat soort dingen geloof. Mijn moeder was heel erg gelovig en daarom is het voor mij ook heel duidelijk dat er niets is. Anders zou ze ook niet zomaar uit de bloei van haar leven zijn weggeplukt. Dat zou dan een foutje van daarboven zijn, maar dan had hij het in die week tijd kunnen herstellen en dat heeft hij niet gedaan. Ik was van plan aan kinderen te beginnen en zag haar altijd als oma voor me. Ze zou zo geweldig zijn en ze zou het zo leuk hebben gevonden. Waarom is haar dit niet gegunt? Nu weet ik niet of het nog wel verstandig is om aan kinderen te beginnen want ik ben zo onrustig en depressief. Tegelijkertijd denk ik aan dat ze mij altijd heeft gewaarschuwd dat ik vroeg in de overgang zou raken dus niet te lang moest uitstellen als ik kinderen zou willen. En kan het in mijn conditie niet gevaarlijk zijn om aan kinderen te beginnen? En zou ik mijn moeder niet nog erger missen op het moment dat ik een kind zou krijgen? Zij was zo'n geweldige moeder voor mij, zou ik niet alleen maar falen?

Soms denk ik 'waar pieker je toch eigenlijk zoveel voor'. Ik leef nog, kan doen en laten wat ik wil, en mijn moeder zou ook alleen maar willen dat ik de draad oppakte en mijn leven leuk maakte. Ze was altijd zo trots op me, net zoals ik op haar. Maar er is niks wat het gemis kan overtreffen, ik kom er gewoon niet uit. Is er iemand die mijn situatie herkent en misschien tips heeft?
Simone, 31 oktober 2003
simonevanheel@yahoo.com
terug
Home

AN-SOFIE
 

Hey, ik ben An-Sofie en ben bijna 15.

Ik heb iets verschrikkelijks meegemaakt een goede maand geleden is mijn papa overleden (14 augustus) het gebeurde totaal onverwachts tijdens onze vakantie in lissabon.Ik kan het echt niet vatten dat ik hem nooit meer zal zien of vastpakken. Hij was pas 47 jaar en ik heb echt geen afscheid kunnen nemen want we waren juist 1 uurtje weg en hij bleef op de hotelkamer. Het is toch ongelooflijk hoe van het ene moment op het andere je leven zo drastisch kan veranderen. Het enige wat me nog plezier doet is dat ik net voor we eventjes weg gingen nog tegen hem gezegd heb dat ik hem toch zo lief vond. Zo weet ik nu dat hij weet dat ik van hem hield.Dit is de eerste keer dat ik er zo over durf praten(schrijven) want zelfs bij het typen van dit tekstje komen de tranen ferm in men ogen .Zijn er nog soms mensen die ook een ouder op jonge leeftijd hebben verloren en er willen over praten???Want soms is het echt vervelend als jij een rotte dag hebt en dat iedereen lekker vrolijk doet en als je re niet echt met iemand over kunt praten!! Ik zou graag hebben dat iedereen dit leest...

Bedankt want het heeft me al opgelucht om er over te schrijven.

kusxx an-sofie xx 18 september 2003

mijn e-mailadres = ansofie008@hotmail.com

 

terug
Home

SANDY

Ik vind het een mooie site.

ik ben zelf 23jaar en mijn vader is 1-1/2 jaar geleden plotseling na een voetbal wedstrijd dood in elkaar gezakt door een hartstilstand hij was nog maar 48 jaar. Dus ik weet heel goed wat het is om een ouder te verliezen en hoe veel verdriet je er van hebt, wij hebben net een huis gekocht en dat mist hij al zoiets doet dus heel zeer. Ga zo door met de site zo kon ik lezen dan ik helaas niet de enige was die een dierbaar persoon kwijt is.

Groetjes Sandy Huisman, 1 november 2003

terug
Home

‘HEMPENIUS’

Hallo,ik heb mijn ouders ook jong verloren. Mijn moeder was zwanger van mij, toen mijn vader samen met mijn zuster een auto ongeluk hebben gehad.En jammer genoeg is mijn moeder overleden aan kanker toen ik 9 jaar was. Ik ben nu 32 jaar, en ik kan zeggen dat ik alles verwerkt hebt.Maar een ding is voor mij zeker,en dat is dat het gevoel van allesoverheersende eenzaamheid nooit meer verdwijnt.Ik blijf daar in mijn dagelijks leven problemen mee houden.En aangezien het al jaren geleden is,verwacht ik niet dat dat ooit nog zal veranderen.Hier nog een tip van mij: niet je gevoel opkroppen,veel huilen,boos zijn,alles wat nodig is om weer lekker in je vel te komen.(ik ben zelf vaak naar hun graf gegaan om tegen ze te schreeuwen hoe ze het in hun hoofd haalden om mij in de steek te laten) . Groeten en veel liefde toegewenst.

10 oktober 2003

terug
Home

HEIDY
 

Niemand kan de leegte vullen

Er komt een dag, voor iedereen verschillend,

voor de ene vroeg, voor de ander laat.

Dat zij die jou het leven gaf,

het zelf weer verlaat.

Er komt een dag dat je alleen bent,

nooit meer ben je iemands kind.

Nooit was iemand je zo dierbaar

niemand heeft je zo bemind.

Nooit meer dochter van je moeder,

je kindertijd voorgoed voorbij.

En niemand kan de leegte vullen,

de zij achterliet bij mij.
 

Dit gedicht heb ik ergens gelezen en vond het zo mooi en toepasselijk dat ik het heb uitgeprint en boven mijn moeders foto aan de muur het gehangen in een mooi lijstje.

Iedereen gaat verschillend met zijn/haar gevoel om en op deze manier ga ik met mijn gevoel om, je denkt iedere dag aan de geliefden die je kwijt bent, soms meer dan andere dagen en die leegte blijft.
Heel veel sterkte voor iedereen die hun ouders ook verloren hebben, probeer naar je gevoel te luisteren en er mee te leren omgaan..het is moeilijk dat weet ik ook uit ervaring, praat erover.. echt, dat helpt.
Liefs,
Heidy Boonzaaijer, 5 juli 2003
Mt. Forest, ON, Canada

 

terug
Home

HENK
 

Hallo allemaal,

Ik vond deze site per toeval op het net,en het was allemaal heel herkenbaar. Ik ben zelf gelukkig getrouwd, heb een schat van een dochter, maar voel me vaak heel eenzaam en alleen. Mensen die niet weten wat het verlies van je ouders inhoudt, kunnen je wel begrijpen,maar allen in de letterlijke zin van het wordt, want je hebt toch leuke schoonouders en familie, en vrienden,etc. Ik heb in drie jaar tijd drie mensen moeten wegbrengen,en ook nog m,n man die aan een zijden draadje heeft gehangen door een ernstige ziekte,maar gelukkig helemaal hersteld is. Eerst is m,n vader overleden door een hartstilstand,in de auto.

Het was een enorme klap,ik die altijd papa's meisje was,geen afscheid geen laatste woorden niks helemaal niks zo van de een op de andere dag weg. Een jaar later toen m,n man op de ic lag vechtend voor z,n leven is m,n moeder overleden ook een hardstilstand,nu was m,n moeder wel ziekelijk ze had longefyseem,maar altijd na een ziekenhuis opname kwam ze toch weer thuis.
Ik heb wel es gedacht, ze heeft m'n man haar leven gegeven. Als m'n moeder misschien nog had geleefd was m,n man misschien gestorven. Een vreemde gedachte ,maar in die periode zei ze wel es meisie als moeder zijnde wil je zo graag dat je kinderen het goed gaat dan laten ze mij hier maar weghalen. Vandaar dat ik met die gedacht kan leven. Maar het hel overlijden van m,n moeder is werkelijk helemaal langs me heen gegaan,door m,n man z,n ziekte. Ik weet dat ze is overleden maar daar is het ook mee gezegd,zoveel als ik toen voor m,n vader heb gedaan heb ik nooit voor m,n moeder kunnen doen, ik heb hiervoor EMDR therapie en dat helpt redelijk Nu is pasgeleden ook m,n zus overleden. Ik heb het gevoel dat er gewoon iedere keer een stukje van mezelf kwijt ben,ik ben kwaad verdrietig boos en heb er vaak helemaal geen zin meer in iedere keer maar weer wordt er iemand bij je weggehaald waar je van houdt,liever bestaat houden van niet meer ,dan doet het ook niet zoveel pijn. De basis is weg ,nooit geen thuis meer nooit meer dochter van. Had ik nog maar heel even 5 minuutjes. Zo uit m,n leven weggerukt geen afscheid geen laatste woorden niks....leeg. Een paar minuutjes om elkaar te vertellen hoeveel je elkaar zult missen en hoeveel je van diegene houd. En mocht er iets zijn tussen hemel en aarde, laat het dan voelen. Ik heb heel veel steun aan herkenning,verhalen in tijdschriften etc,maar het lijkt me ook zo fijn om met mensen in contact te komen met de zelfde gevoelens. Ik heb het gevoel dat het heel goed zou zijn, want ik zit nog steeds midden in een rouwproces. Al heel veel dank dat ik in ieder geval al een beetje m,n hart kon luchten
Henk, 12 september 2003
hwind@wanadoo.nl

terug
Home

UDO

 

Ik ben Udo Klompenhouwer, 28 jaar.

Hieronder zal ik mijn 'levensverhaal' beschrijven:
Toen ik zes was overleed mijn vader. M’n moeder, m’n broer, vrienden van mijn moeder en ik zaten op een camping. ’s Avonds zou mijn vader ons komen bezoeken. Hij bleef thuis: ze hadden een eigen tuinbouwbedrijf, en hij meende druk te zijn.
Helaas is mijn vader ons nooit komen bezoeken, want hij overleed aan een hartaanval.
Mensen zeggen wel eens: “Oh, daar kun je je zeker niets meer van herinneren?”
Toch kan ik me er wel degelijk heel wat van herinneren. Vooral details, zoals een kind wel vaker denkt. Ik weet bijvoorbeeld nog wat voor kleur blouse hij aan had, toen hij overleden was en bij mijn oma op de bank lag.
Ook heeft mijn moeder later vaak verteld dat ik dolenthousiast werd bij het zien van de postbode. Dan ging ik weer kaarten tellen…Tja, als kind ervaar je dingen anders.
De meest nare herinneringen die ik heb aan die tijd zijn de momenten waarop mijn moeder erg verdrietig was. Ik kwam dan bijvoorbeeld terug uit school, en hoorde mijn moeder boven hard huilen. Ik ging dan naar haar toe en troostte haar wat.
Na een heleboel moeilijke jaren kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Hij was de broer van mijn vader, een oom van mij dus. Ik was toen een jaar of 14. Een makkelijke puber was ik niet en het feit dat 'hij' mijn oom was maakte het er voor mij niet makkelijker op. Ik schaamde me er voor tegenover de buitenwereld, was er niet trots op.
Voor mijn moeder was het net zo goed moeilijk, want enerzijds wilde ze niet met deze man verder, anderzijds hield ze toch van hem…..

In die tijd was ik supertegendraads en ik denk dat dit vooral te maken had met mijn verzet tegen hun relatie. Een lange tijd werd het ook verborgen gehouden voor de buitenwereld, het was immers de broer van mijn vader!

Maar ik had al lang in de gaten wat er aan de hand was....
Terugkijkend op mijn leven tot nu toe denk ik wel eens dat dit het allerergste is geweest wat ik heb meegemaakt.

Als kind al droeg ik lange tijd een groot geheim met me mee, niemand mocht iets weten van die relatie...

Al goed…na een flinke tijd liep het tussen mij en mijn oom beter. Ik begon wat aan de situatie te wennen (en de buitenwereld ook, het was inmiddels 'openbaar' geworden).

Hij besloot bij ons te gaan wonen, maar helaas niet voor lang. Hij overleed een paar dagen voor kerst, na een korte ziekte van een maand, aan longkanker.


Daarna volgde weer een moeilijke periode. Toch bleef mijn moeder sterk en behield ze haar wilskracht. Van deze wilskracht kregen mijn broer en ik denk ik wel wat mee.
Later hoorde ik dat mijn moeder in die periode eens tegen een vriendin had gezegd: “Ik ben niet van plan weer zo diep te moeten gaan, niet weer dat ontzettende intense verdriet”.
Ze probeerde het leven weer op te pakken, ondanks haar verdriet. Met de daaropvolgende kerst gingen mijn moeder, broer en ik op wintersport. Daar heb ik fijne herinneringen aan.

In 1994 leerde mijn moeder een andere man kennen.
Inmiddels was ik ook al weer wat ouder geworden en druk met m’n eigen leven, het contact met hem verliep okay.
Een paar jaar later trouwde mijn moeder met hem. Ik was erg trots op het feit dat mijn moeder weer trouwde! Niet iedere jongen van rond de 20 maakt immers mee dat zijn moeder gaat trouwen! Hij was een  man die vooral veel rust uitstraalde, en dat was, denk ik, hetgeen mijn moeder na alle narigheden nodig had.
Alles leek nu eindelijk ‘goed’ te zijn. Wij gelukkig, en het belangrijkste: mijn moeder gelukkig!……..
Maar helaas, na een klein jaar getrouwd te zijn, werd mijn moeder ziek. Er werd kanker geconstateerd. Vele kuren en moeilijke periodes volgden. Perioden van onzekerheid, wachten, spanning, maar ook fijne periodes waarin mijn moeder ook lichamelijk veel aan kon.
Op 12 oktober, een dag voor dat zij zeven jaar getrouwd zou zijn, overleed mijn moeder op 54 jarige leeftijd. De laatste week was zwaar, voor haar, maar ook voor ons. Een paar dagen voordat ze overleed zei ze nog: 'Bedankt voor alles'...... Hele simpele woorden, meer kon ze ook niet meer zeggen, maar ik zal ze nooit vergeten. Op een gegeven moment verlangde ik naar het moment waarop ze zou overlijden. Ik kon het niet aanzien dat mijn moeder zo leed. De laatste dag heeft ze zelf niet meer bewust meegemaakt. Uiteindelijk overleed ze. Ik heb haar toen, samen met een tante, afgelegd. Dat was het laatste wat ik voor haar kon doen, voor mijn gevoel.


Ik ben nu 28 en heb geen ouders meer, en dat is moeilijk. Vooral omdat menigeen van mijn leeftijd dat nog wel heeft, en dat is elke dag te merken. In bepaald opzicht ben ik ook best eenzaam, althans zo voel ik het wel eens.
Doordat je dit soort dingen meemaakt zie je vooral hoe ‘beperkt’ het leven eigenlijk is. Geniet vooral van de dag en plan geen dingen bij wijze van spreke jaren vooruit.
Ook was ik denk ik een heel ander persoon geweest als bij mij alles ‘normaal’ was verlopen.
Ook al is mijn ‘geschiedenis’ niet ‘zoals het hoort’ en was er veel verdriet en pijn: toch kan ik terug kijken op een fijne jeugd.

Het moeilijkst van alles vind ik dat ik ‘geen kind meer van iemand ben’. (Karin Bloemens lied ‘geen kind meer’ verwoordt dan ook precies hetgeen ik bedoel) Ik mis het ‘effe bellen naar m'n moeder, om even m'n verhaal te doen.
Ik speel bijvoorbeeld toneel: Een tijdje terug had ik m’n eerste optreden, na het overlijden van m’n moeder. Het feit dat ze dit niet meer kon zien, deed me pijn. Alles gaat 'gewoon' door en dat is natuurlijk maar goed ook, maar soms ook erg hard. 

Ik bezoek nog regelmatig het kerkhof, waar mijn vader en moeder bij elkaar begraven liggen. Hun lichamen liggen daar, maar ik denk, ik hoop, dat is het goede woord, dat hun ziel ergens anders is. Ik geloof wel in een hemel, al ben ik niet altijd helemaal overtuigd.

Wat mij opvalt is dat voor de buitenwereld alles al weer zo snel ‘normaal’ is. Een aantal maanden na het overlijden van mijn moeder keerde de rust weer wat terug. Mensen zagen me weer op een feestje of iets anders….En dan wordt er al snel gedacht: “Oh, met die jongen gaat het prima, hij doet al weer van alles”. Tja, ik hunker niet naar aandacht hoor, maar voor sommige mensen is het al weer zo ‘gewoon’, en ze leven gewoon hun eigen leven. Mensen van mijn eigen leeftijd hebben bijna allemaal hun ouders nog, in ieder geval nog één. Mensen spreken dan ook regelmatig over hun ouders en dat is hun goed recht. Maar soms doet het wel erg veel pijn. Dan zou ik ze graag voor hun smoel willen slaan en willen zeggen: 'Rot op met die stomme verhalen'. Dat is natuurlijk heel onredelijk van mij.

Het feit dat ik beide ouders verloren heb brengt veel meer te weeg dan je in eerste instantie zou denken. Plots is alles weg. Het contact met bepaalde familieleden en vrienden van mijn moeder is sinds de dood van haar veel minder geworden bijvoorbeeld. In het huis van mijn moeder trof je elkaar regelmatig.

Inmiddels is mijn moeder al weer twee jaar dood. Dat is niet te bevatten, voor mij lijkt het gisteren.De tijd gaat ontzettend hard, het is bijna niet te geloven. De pijn wordt misschien wat minder maar het gemis wordt alleen maar groter, bij mij tenminste. Het idee dat ik mijn verdere leven nooit meer even naar mijn ouders kan, dat benauwt me wel eens.
Mijn moeder heeft, toen ze zelf nog gezond was, altijd gezegd: “ Ik trek het allemaal wel, al is het moeilijk, ik ben zelf tenminste nog gezond”. ..
Dat probeer ik dan ook maar te denken, als ’t allemaal eens even moeilijk is. En op zich is het ook wel weer een troost om andere verhalen te lezen en te horen: Mensen die nog veel jonger waren en toen al geen ouders meer hadden… (het kan altijd 'erger'.....)
Op zich kun je niks met elkaar vergelijken, maar het verzacht soms wel enigszins te weten dat je niet de enige op de wereld bent die het wel eens moeilijk heeft… Onderstaand gedicht leek voor mijn moeder geschreven te zijn en werd ook op de rouwkaart gezet:

Als een bloem zo is het leven

’t begin is teer en klein

De één die bloeit uitbundig

de ander geurt heel fijn

Sommige bloemen blijven lang

weer anderen blijven even

Vraag niet bij welke bloem je hoort

dat is ’t geheim van het leven

 

Ik had graag gehad dat met dit gedicht een eind gekomen zou zijn aan alle droevige gebeurtenissen in mijn leven,maar helaas, het moest anders zijn…

Een aantal maanden na het overlijden van mijn moeder bleek dat mijn schoonmoeder longfibrose had. Na enige tijd kwam ze op een wachtlijst voor nieuwe longen. Het was op een gegeven moment erop of eronder. Geen nieuwe longen betekende dat ze niet al te lang meer te leven had. Nieuwe longen betekende dat ze, met ontzettend veel geluk, weer een aantal jaren zou kunnen leven.......... 

Maanden van spanning volgden: “Zou ze de kans krijgen voor nieuwe longen?” Gelukkig bleek dat ze die inderdaad zou krijgen. Het was een ontzettend zware operatie en duurde rond de twaalf uur. Pffff, wat was dat spannend.

Na maanden van revalidatie kwam ze eindelijk weer thuis en kon ze beginnen aan het échte herstel.

De rust leek wat wedergekeerd en het herstel verliep niet geheel naar wens, maar ze had wél nieuwe longen!

Helaas, plotseling, ineens, was ze er niet meer, in januari 2005 is ze overleden…

I.p.v. vier ouders hebben wij er samen nu nog maar één en dat is voor mensen die in de twintig zijn wel erg weinig, al zeg ik het zelf.

Mensen die mijn geschiedenis kennen weten ook niet goed meer wat ze er van zeggen en-of denken moeten. Mensen zeggen wel eens: 'Jullie zullen elkaar wel heel goed begrijpen, aangezien jullie beide hetzelfde hebben meegemaakt'. Dat is aan de ene kant waar, maar aan de andere kant: Hoeveel kan een mens aan? Ook de relatie die ik heb werd flink op de proef gesteld.

“Je moet het toch maar weer een plaatsje geven”, wordt er gezegd, maar soms denk ik: “Het is vol, er is geen ruimte meer”.

En toch probeer ik te blijven denken: Ik leef NU…….

Laatst las ik ergens: “Woorden halen het niet bij het gevoel”.

Dat kan inderdaad soms zo zijn ja……….

P.s: Iedereen die dit leest en nog geen donor is: Denk hier eens over na..... Ik vind dat iedereen in ieder geval de moeite moet nemen hier over na te denken. Ook JIJ kunt degene zijn die dit misschien ooit nodig heeft.... Tuurlijk kunnen er ook goed onderbouwde redenen zijn waarom je het juist niet wilt, maar denk er in ieder geval over na................

Udo, 22 mei 2005

uklompenhouwer@hotmail.com

terug
Home

 

KARIMA

Ik las toevallig deze site en moest gewoon reageren. Ik ben een vrouw van 28 jaar. Ik ben nu alweer een jaar geleden mijn moeder verloren , door een dodelijk ongeluk ze was op slag dood. Ik heb haar niet eens meer kunnen spreken of zien levend.
Ik was heel close met haar ze was niet alleen mijn moeder ook mijn vriendin.
Ik kon alles met haar bespreken, ik mis haar vreselijk, daar komt nog bij dat ik pas weer moeder ben geworden van mijn tweede zoon, en als ik naar hem kijk denk ik , kon je oma je maar zien, wat zou ze trots zijn! Mijn eerste zoon mist zijn oma ook hij heeft haar nog gekend hij is nu bijna 5 jaar.
ik wil iedereen sterkte wensen die ook zijn of haar ouders verloren heeft, want ik weet hoe moeilijk het is, ik heb een lieve man gelukkig en lieve gezonde kinderen maar er zal altijd een plek in mijn hart blijven met verdriet over mijn moeder die pas 55 jaar was .
tot slot wil ik afsluiten met een gedicht:

Ik heb mijn moeder niet verloren,
daarvoor gaf ze mij teveel,
Wat ze zei dat blijf ik horen,
van wat ik ben is zij een deel
Ik kom haar overal nog tegen
in wat ik doe en wat ik laat
Zij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor nog steeds verder gaat.

Karima, 9 december 2003

kbenlijazid@wanadoo.nl

terug
Home

 

LINDA

Hallo, 

Ik ben Linda en ben 19 jaar.

Ik heb sinds 23 oktober 2003 beide ouders (vader 60, moeder 56) verloren met een auto ongeluk. Ze konden ons die dag amper bereiken.( me broer(23) en mij) Omdat me ouders niks bij hun hadden geen ID of wat dan ook...Maar achteraf bleken ze dat wel bij hun te hebben in me moeders jaszak. Ze hebben via ons werk onze mobiele nummers gekregen. Ik zat op stage en me broer op het station richting huis. Het ongeluk gebeurde om half11 en me broer en ik hoorde het pas rond uur of 2....We moesten hun eerst nog identificeren. Me vader was al overleden..die had de klap opgevangen. Me moeder leefde nog..dus daar waren we eerst heen. Die is om kwart voor 5 overleden. Eerst je vader en dan je moeder...je weet niet wat je meemaakt. Gelukkig was me vriend er en me moeders broer. Het was wel eng om me moeder te zien. Ze had al die slangen enzo aan der lichaam. Ze was ook nog eens onderkoelt. Nadat we dus bij me moeder waren geweest moesten we me vader indentificeren. ( we wisten eigenlijk meteen al vanaf het begin dat het onze ouders waren) Naar me vader durfde ik veel meer naar toe. Die was niet eng..die lag er gewoon rustig slapen leek het wel. Onze hond die leeft nog. Die is 13 jaar en heeft de klap gewoon overleefd...dat vind ik nog steeds knap. Gelukkig issie er nog wel..heb je toch nog wat wat je aan je ouders over hebt. 

Zo kan je zien als je ouders eindelijk eens vrij hebben ( me vader in de vut en me moeder ook altijd vrij) en naar dagje strand willen met de hond..dit kan gebeuren. En het gebeurde vlak bij huis...en normaal gaan ze altijd naar Denemarken en gebeurt er niks!..

Dit is dus mij verhaal...ik praat er veel over met vrienden dat helpt heel erg. En ik heb heel veel steun aan me vrienden en me vriend. Met me broer praat ik er niet echt over...deden we daarvoor ook niet dus zal nu ook niet gebeuren. we zijn namelijk ook me tante al kwijt (jongste zus van me moeder). Hij praat ook gewoon met andere mensen. Maar ik ben nog steeds het gekke, rare, gezellige en praatachtige meisje. Dat zal niet veranderen want dat wilde me ouders ook niet...

Groetjes

Linda, 11 december 2003

heiderooske@hotmail.com
 

terug
Home

REGINA

Allereerst wil ik zeggen dat mensen die nog nooit zoiets meegemaakt hebben hier ook niet over kunnen oordelen ze verwachten dat je na een paar maand wel weer gewoon en normaal kunt doen zoals voor die tijd. Maar voor zoals die tijd wordt het nooit meer.

Ik ben Regina (38) getrouwd met een superlieve man Marcel en samen hebben we 3 kids Kim (16) Kai (14) Britt (9). In september 2000 werd mijn moeder ziek toen was ze 58 jaar er werd borstkanker geconstateerd, de schrik is dan zo groot ze had er al een half jaar mee rondgelopen zonder iets te vertellen we weten allemaal dat het heel erg dom is maar het was toen gewoon niet anders en dan kun je wel boos worden maar daar help je haar op dat moment ook niet mee, dus kreeg ze chemokuren en hebben ze de borst verwijderd ook kreeg ze hierna nog chemokuren omdat er ook vlekjes op de lever zaten. In maart 2001 was alles weg iedereen in een hoerastemming maar dat duurde maar tot oktober 2001 toen moest ze weer voor controle en toen bleek dat er op de lever weer wat te zien was en weer kreeg ze chemokuren en ze was supersterk hoor ze gaf geen krimp maar het hielp allemaal niet want op 24 juni 2002 is ze overleden, wat er dan door je heen gaat dat kun je niet beschrijven op papier dit kan niet denk je dan je ma die er altijd voor je is die alles van je weet. Je hebt dan natuurlijk niet alleen je eigen verdriet ook dat van je kids en je man en vader (ik heb geen broers en zussen). Na het overlijden van mijn ma pak je toch de draad weer op je moet toch weer verder met je leven, gezin en werk en de zorg voor mijn pa hij was toen 56 jaar. Hij is geen man om alleen te zijn hij was altijd onder de mensen als touringcarchauffeur en hij was dan ook heel vaak bij ons en zocht vaak gezelschap bij mensen het was voor hem moeilijk om alleen te zijn. Tot 25 oktober we zaten lekker op de bank tv te kijken toen de bel ging mijn zoon deed de deur open en zei mam er staat politie….. nou dan heb je geen benen meer hoor. Bleek dat mijn pa een hartstilstand had gehad en in een ziekenhuis lag daar konden we naar toe bellen maar ze deden geen mededelingen toen we daar aankwamen toen lag hij op de intensive-care aan alle slangen en toeters en bellen de artsen konden nog geen uitspraak doen over het vervolg maar gelukkig knapte hij toch langzaam weer op en moest naar het azu in utrecht waar hij een defibrillator heeft gekregen (een soort pacemaker) en met de kerstdagen was hij weer thuis. Dit was voor ons gezin een aanslag hoor al die kilometers om de dag naar het ziekenhuis het is dan 125 heen en dan weer terug omdat er verder niet veel familie is kwam het meeste op onze schouders terecht je wilt ook niet dat hij geen bezoek krijgt gelukkig woont er in de buurt van het azu een nog een achternichtje van mij en die is ook geregeld bij hem geweest. Gelukkig gaat het daarna een tijdje goed met hem en ook hij probeert de draad weer op te pakken. Tot juni 2003 toen belde hij avonds zelf op zijn defibrilator was afgegaan dat betekende dus dat zijn hart stil was gaan staan en hij weer naar het au toe moest voor controle en weer moest hij daar blijven dan ging het weer wat beter dan weer wat minder hij is toen nog weer naar het ziekenhuis bij ons in de stad gebracht maar daar ging het steeds weer slechter we zijn een paar keer snachts uit bed gebeld dat het niet goed ging tot hij eind juli weer naar het azu is gebracht en er geen andere mogelijkheid meer was dan een steunhart. Tijdens de operatie zijn we in het azu gebleven hebben hem nog veel sterkte gewenst en gezegd kom op hè pa het komt wel weer goed. Maar helaas hij is niet meer wakker geworden en is 10 dagen na de operatie op 6 augustus overleden.  Nou daar sta je dan begint alles weer opnieuw en nu sta je er alleen voor met je gezin. We proberen nu de draad weer op te pakken en hebben wel veel steun van vrienden en kennissen maar toch zijn er ook veel mensen die het of niet durven te vragen of die denken van ik vraag niks dan kan het alleen maar goed gaan. Ik heb ook gezegd je hebt er geen idee van hoeveel je iemand kan missen en dat je soms denkt van kon ik nog maar even iets vragen of even naar ze kijken. Je moet verder met je leven maar soms is het moeilijk.

Dit verhaal mag geplaatst worden ik hoop dat iemand anders er ook wat aan heeft en zoals ik op jullie site heb gelezen ik ben niet de enige maar voor mensen die nog twijfelen aan 1 kind of 2 dan hoef je er niet over na te denken en ga voor die 2.

Regina Kuipers-Sanders,  29 april 2004 

skuyp@home.nl

terug
Home

DANIELLE

Hallo allemaal,

Ik heb alle verhalen gelezen op deze site en ik herken er heel veel in.

Ik ben Danielle 25 jaar en ik ben 2 jaar geleden mijn moeder plotseling verloren aan een hartaanval.
Wat er toen door mij heen ging is niet te beschrijven. Ik mis haar enorm en ik baal ontzettend dat ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen. Ik heb haar niet kunnen zeggen hoeveel ik van haar hou.

Ik heb het heel moeilijk gehad het 1e jaar na haar dood, ik was heel vaak kwaad, voelde een machteloosheid maar kon er niet zoveel mee. Mijn vriend moest het vaak bezuren met mijn kwade buien maar ik moest het toch bij iemand kwijt gelukkig kon hij dat wel begrijpen.

Zelf ben ik wel gelovig en ik mijn moeder was ook gelovig, ik geloof dat ze in de hemel is en dat is voor mij een enorme troost. Als ik ooit zelf overlijd en ik ook naar de hemel mag gaan dan zie ik haar weer terug. Dat is voor mij echt een troost geweest en nog.
Zij was ook een grote steun voor hem, en ik heb het er weleens over maar met mijn oma van mijn moeders kant kan ik er veel beter over praten. Ik ben dan ook heel blij dat ik haar nog heb.

Heel graag zou ik als jullie reacties hebben, dat je die dan mailt naar mij of gewoon als je je herkent in het verdriet en pijn.

Mijn mailadres is smurfin1212@hotmail.com

Verder wens ik iedereen heel veel sterkte toe met het verlies van een of beide ouders.

Liefs Danielle, 28 april 2004

terug
Home

 

MATHILDA

HALLO,

IK BEN EEN MEID VAN 23 JAAR.

MIJN  VERHAAL: FEBRUARI 2000MIJN MOEDER WERD ZIEK, ZE HAD KANKER.ZE KREEG CHEMO EN DE 1STE SLOEG GOED AAN.2 WEKEN LATER KREEG ZE EEN 2DE CHEMO,EN DIE VRIJDAG HAD ZE LAST VAN LINKE ARM EN ZATERDAGS NOG STEEDS EN DOKTER WAS GEWEEST, MAAR ER WAS VOLGENS HEM NIETS AAN DE HAND. ZONDAGS LAG ZE OP BED (DIE IN DE HUISKAMER STOND) EN MIJN VADER OP DE STOEL TV TE KIJKEN, ZE VROEG MIJN VADER WIE DAT WAS DIE GEWONNEN HAD (FORLUME 1) SHUMACHER ZEI MIJN VADER, EN KEEK WEER NAAR DE TV TOT DAT IE MIJN MOEDER HOORDE KLOPPEN MET RING TEGEN DE WAND.ZE KREEG EEN HARTSTILSTAND.MIJN VADER BELDE 112 EN TEGELIJK BEADEMDE HIJ MIJN MOEDER. BINNEN 3 MINUTEN WAS DE AMBULANCE ER.EN ZE KREGEN HAAR (ZEG MAAR ) WEER AAN DE PRAAT.MAAR ZE HAD 7 MINUTEN ZONDER ZUURSTOF IN HAAR HERSENEN GEZETEN.DE VOLGENDE DAG IN HET ZIEKENHUIS DURFDE IK NIET NAAR BINNEN WAS BANG. BANG OM HAAR TE VERLIEZEN.ZE SLIEP, EN EEN PAAR DAGEN LATER KREGEN WE TE HOREN DAT ZE NIETS MEER AAN KANKER KONDEN DOEN.MIJN VADER ZEI: DAN NEEM IK HAAR MEE NAAR HUIS.DAAR LAG ZE DAN OP HET ENE MOMENT WIST ZE NIET WIE WIJ WAREN EN HET ANDERE MOMENT PAKTE ZE DE TELEFOON EN BELDE ONS ( DE KINDEREN ) DAT WE THUIS MOESTEN KOMEN. ZE WIST NIET DAT ZE KANKER HAD. ALLEN DAT ZE LAST HAD VAN HAAR HART.MIJN VADER GING MET HAAR ALLERLEI DINGEN DOEN ZOALS NOG EVEN NAAR DE BINGO, NAAR MIJN OMA TOE.TOT DAT DE DOKTER KWAM EN STOPTE MET DE MEDICIJNEN (MORFINE), ZE HEEFT NU NOG EEN WEEK TE LEVEN ZONDER MORFINE.DUS WIJ WAREN BEZIG OM (ZEG MAAR) AFSCHEID TE NEMEN.MIJN VADER BLEEF BENENDEN SLAPEN EN HAD HAAR OM KWART VOOR 3 NOG WAT TE DRINKEN GEGEVEN.EN S,MORGENS MAAKTE HIJ MIJ WAKKER,ZE WAS OVERLEDEN.

INTUSSEN TIJD HEB IK MIJN VADER GEHOLPEN MET ALLES TE REGELEN.WE HADDEN DE DRAAD WEER OPGEPAKT. TOTDAT IK IN DEC.2000 ZWANGER RAAKTE EN MIJN EX GING VREEMD TIJDENS MIJN ZWANGERSCHAP.IN AUGUSTUS 2001 BEVIEL IK VAN MIJN DOCHTERTJE.IK HEB HAAR VERNOEMD NAAR MIJN MOEDER DAT VOND MIJN VADER OOK HEEL ERG LEUK.IK WOONDE NOG THUIS.MIJN VADER HEEFT MIJ ENORM GEHOLPEN MET DE OPVOEDING. WE LIEPEN TOEN VOOR MIJN VADER ZIEKENHUIS IN ZIEKENHUIS UIT.HIJ HAD EEN ZWARTE VLEK OP ZIJN LONGEN EN ZE WISTEN MAAR NIET WAT IE HAD.IN APRIL 2003 ONTMOETE IK MIJN HUIDIGE VRIEND.EEN LIEVE MAAR ZORGZAME IEMAND.HIJ NAM NIET ALLEEN MIJ MAAR OOK MIJN DOCHTER.VAN ZIJN THUIS WAREN ZE GELOVIG  EN IK TOTAAL NIET.MAAR DAT KONDEN ZE NIETS BATEN ZE NAMEN ONS OP ALS HUN EIGEN.

MIJN VADER WERD VEEL ZIEKER EN ZIEKER.NOG STEEDS ZIEKENHUIS IN ZIEKENHUIS UIT.IN AUGUSTUS HAD IK BESLOTEN OM HET HUIS UIT TE GAAN, OM DAT MIJN VADER DE DRUKTE NIET MEER AAN KON.MIJN SCHOONOUDERS HADDEN ALLES VOOR GESCHOTEN EN HEBBEN MIJN HUISJE HELEMAAL OPGEKNAPT.OMDAT IK AAN HET HERSTELLEN WAS VAN MIJN EIGEN OPERATIE.ZE HADDEN EEN CYSTE BIJ MIJN EIERSTOK VERWIJDERT.EN IN OKT 2003 KREGEN WE TE HOREN DAT MIJN VADER KANKER HAD (LONGKANKER).HIJ KREEG THUIS EEN LONGBLOEDING EN WERD MET SPOED NAAR HET ZIEKENHUIS GEBRACHT.ZIJN LINKER LONG MOEST VERWIJDERT WORDEN EN DAT WAS GELUKT MAAR DE TUMOR BLEEF ACHTER.DE VOLGENDE DAG WERD HIJ BENAUWD EN MOEST WEER FOTO,S LATEN NEMEN.BLEEK DAT IE OP ZIJN ANDER LONG EEN ONTSTEKING HAD ZITTEN.EN ZE HEBBEN IN SLAAP GEBRACHT IN DE HOOP DAT IE WEER HERSTELDE MAAR DAT MOCHT NIET BATEN.HIJ HAD ZELF AL GEZEGD VOOR DAT ZE HEM IN SLAAP HADDEN GEBRACHT, DAT IE  NIET WOU LIJDEN OF IN EEN ROLSTOEL VERDER WOU.HIJ WERD BEADEMD EN WE KREGEN TE HOREN DAT DE TUMOR IN ZIJN SLOKDARM ZAT.DUS WIJ DE KINDEREN MOESTEN BESLISSEN WAT WE DEDEN.WE NAMEN MIJN VADER WENS.HIJ MOEST OVERLIJDEN.....

WE HEBBEN DE HELE FAMILIE GEBELD EN GEZEGD WAT ER WAS EN DAT WIJ DE KINDEREN HEBBEN BESLOTEN DAT MIJN VADER NIET MEER WILDE.ZE SCHROKKEN ER VAN .DE VOLGENDE DAG STOND HET KAMERTJE IN HET ZIEKENHUIS HELEMAAL VOL FAMILIE.HET WAS ZO VER.ZE HADDEN DE MACHINE,S UITGEZET.MIJN VADER WAS VREDIG BINNEN 15 MINUTEN WEG.HIJ WAS OVERLEDEN.

EN TOEN MOEST IK ALLES REGELEN.CREMATIE , DE REKENINGEN BETALEN VAN HET HUIS WAAR MIJN BROER NOG BLEEF WONEN.EN MIJN FAMILIE HEBBEN ALTIJD GEZEGD TOE DIE TIJD.WE LATEN JE NIET IN DE STEEK.MAAR SINDS MIJN VADER CREMATIE HEB IK NOOIT MEER IETS VAN ZE VERNOMEN, DAT NOEM IK GEEN FAMILIE.

DIT WAS MIJN VERHAAL.

IK ZIT ER HEEL ERG MEE DAT IK GEEN OUDERS MEER HEB.BEN ALTIJD JALOERS OP MIJN VRIEND,OMDAT HIJ WEL OUDERS HEEFT EN IK NIET.ALS IK HEM EN ZIJN FAMILIE ZIE WORD IK ERG VERDRIETIG.IK RAAK IN DE PUT EN IK WIL HEEL GRAAG DE DRAAD WEER OP PAKKEN MAAR HOE??????WIE HEEFT RAAD?? WIE KAN ME HELPEN?

IK HEB SOMS HET GEVOEL DAT HET LEVEN GEEN ZIN MEER HEEFT.

IK KOM UIT GRONINGEN.

MATHILDA 12 april 2004  

mathildakuiper@home.nl

terug
Home

MAAIKE

hallo allemaal

Ik ben Maaike 23 jaar en heb toen ik 7 was mijn vader verloren. Hij is doodgeschoten hij moest iemand ontslaan en die was het er niet mee eens.

Uiteraard heeft dit een groot deel van mijn jeugd overschaduwd.Toen mijn jongste zus achttien werd kwamen wij er achter dat mijn moeder zich had voorgenomen zelfmoord te plegen als we alledrie volwassen waren.

Na heel veel therapie en opnamens had ze eindelijk besloten er weer voor te gaan.na een week of drie werd ik gebeld dat mijn moeder het benauwd had en voor controle naar het ziekenhuis zou gaan.Ik hoefde me geen zorgen te maken, maar een uur later werd ik gebeld dat ze was overleden.

Ik begon te gillen en zei dat het niet waar was.

Het is vandaag alweer een maand geleden en nog steeds besef ik het niet.

Ik probeer mezelf te troosten met de gedachte dat ze bij mijn vader is en dat ze nu samen genieten van mijn zoontje

Maar ik mis er verschrikkelijk.kan het nog steeds niet beseffen.Vind het zo oneerlijk.We weten nog niet waaraan ze is overleden.We hebben sectie laten doen maar ze verwachten een hartinfarct.Maar ik had zo graag afscheid willen nemen.En weer kon het niet.

Ben helemaal in de war en weet echt niet wat ik moet doen op dit moment ben ik hard bezig om niet in te storten maar het is zo moeilijk.ik ben blij dat ik jullie site heb gevonden ik wil iedereen veel succes wensen en als iemand wil reageren of graag wil mailen hier is mijn adres

groetjes Maaike, 9 januari 2004

vanstraat81@zonnet.nl

terug
Home

DEBBY
 

Hallo iedereen,

Ik ben DebbyAbcouwer en ben 23 jaar oud. Ik ben beide mijn ouders verloren toen ik 11 en 12 was.Ik ben enigst kind en heb voor de rest geen familie meer. Tuurlijk heb ik wel familie van m’n pleegouders,maar dat is geen familie waar ik een bloedband mee heb. En dat mis ik zo!!!
Ik ben in 27 mei 1980 geboren in Amsterdam. Mijn moeder(Lia) was 21 toen ik geboren was en mijn biologische vader(Cor) was al een stuk ouder.Deze relatie tussen mijn moeder en mijn biologische vader heeft 3 jaar geduurd en toen is mijn moeder samen met mij naar een blijf van mijn lijf huis verhuisd omdat mijn biologische vader mijn moeder sloeg.Toen ik een jaar of 5 was zijn wij verhuisd naar Heemstede. Mijn moeder kon een heel nieuw leven gaan beginnen samen met mij zonder die agressieve biologische vader van mij.
Ik noem hem nu al die tijd mijn biologische vader want dat is hij , maar meer is hij absoluut NIET!!!.Ik snap niet dat je iemand helemaal finaal in elkaar kan slaan terwijl de ander helemaal kwetsbaar is en niets terug kan doen. Helemaal als die persoon je vrouw en de moeder van je dochter is.

Mijn moeder leerde in Heemstede een nieuwe man(Cees) kennen en daar was is ik van het begin af aan al helemaal stapel gek op. Hij was mijn vader. Ook al was hij niet mijn biologische vader maar toch is hij nog steeds mijn vader.

Ze waren dolgelukkig met elkaar met mij erbij als hun dochter. Ik heb al die tijd geweten dat hij niet mijn echte vader is maar hij deed alles voor me en beschouwde mij echt als zijn volle dochter.
Wat waren we gelukkig met zijn 3en!!!.
We gingen elk jaar op vakantie en ga zo maar door ook werd hij kwaad op me als ik kattenkwaad uithaalde(zoals iedere vader en moeder op hun zoon/dochter).
Alles ging voor de wind zeg maar.
Tot op een dag mijn biologische vader aan de telefoon hing en mij wilde zien daar gingen mijn moeder en vader mee akkoord omdat ze mij het wel gunde om mij mn biologische vader te leren kennen. Nou daar ging ik voor een dag hoor. Het begon allemaal heel gezellig totdat ik wat eten liet vallen en m’n biologische vader helemaal door het lint ging tegen mij. Het moment daarop kreeg hij ruzie met zijn nieuwe vriendin met wie hij inmiddels alweer een dochtertje had. Het volgende moment kregen hun een behoorlijk ruzie waar zei flink wat klappen opliep en er van alles door de woonkamer vloog. Ik ben toen mijn moeder en vader stiekem gaan bellen en die hebben mij toen opgehaald en ik heb hem nooit meer gezien.

Mijn leven ging weer verder totdat ik 11 was en doorhad dat mijn moeder toch wel vaak naar het ziekenhuis en naar de doktor moest. Mijn moeder was toen 33 en had last van opgezette enkels dus mij werd verteld dat dat een vorm van reuma moest zijn. Ik als beginnende puber dacht daar verder niet bij na. Wel kan ik me herinneren dat ik mijn moeder vaak vroeg of ze dood zou gaan en dan zei mijn lieve moeder NEE natuurlijk niet. Maar nog geen 7 maanden laten moest mijn lieve moeder aan het zuurstof en toen ik op een dag haar haar ging borstelen zaten er heel veel haren in haar borstel. Toen had ik toch wel door dat er meer moest zijn en ging ik de volgende bestraling met haar mee in Leiden. Vanaf toen had ik door dat mijn lieve moeder een ernstige ziekte had(toen werd mij verteld dat mijn lieve moeder longkanker had). Maar dat(de bestraling) heeft allemaal niet mogen baten. Op een middag werd mijn vader opgepiept door de huisarts terwijl wij boodschappen aan het doen waren om zo snel mogelijk naar huis te komen. Toen wij daar aankwamen kwam de ambulance al aan en werd mijn moeder mee genomen door het ambulance personeel.We zijn er achteraan gegaan en daar lag mijn lieve moeder al op de 1e hulp. Ik heb nog heel even met mijn lieve moeder op bed mogen liggen.Mijn moeder zei nog lachend dat ik goed op mn vader moest passen en waarop ik zei dat ik hem zou beschermen met de honkbalknuppel die bij ons in de kelder stond(daar moest ze nog erg om lachen).
Toen kwam de doktor en vroeg ons om weg te gaan omdat mijn lieve moeder een paar akelige prikken zou krijgen waar wij beter niet bij konden zijn en ons daarna zou roepen om weer bij haar te kunnen zijn. We hebben daar erg lang moeten wachten tot mijn vader zei dat we naar huis zouden gaan en later terug zouden komen. Ik ben naar bed gegaan en de volgende dag werd ik wakker gemaakt door mijn vader en de beste vriendin van mijn moeder,en die vertelde dat mijn lieve moeder was overleden. Vanaf die tijd heb ik echt in een roes geleefd.
Ik was echt stapel op mijn vader en hij leidde me zoveel af zoveel hij kon. Mijn vader was keeper van een voetbalteam en ik vond het heerlijk om naar de voetbalclub te gaan en naar m’n lieve vader te kijken. Tot op een dag mijn vader last had van zijn hart na een voetbalwedstrijd en de ambulance kwam. Ik dacht dat komt wel goed. De doktoren zijn er op tijd bij. Maar het mocht niet baten mijn lieve vader was overleden aan een hartstilstand( dit was 5 maanden en 26 dagen na het overlijden van mijn lieve moeder).

Toen ben ik echt weggezakt in een diep zwart gat(ik was toen net 12) en weet weinig van toen.Ik weigerde te eten. Ik ging voor de rest naar school zoals ieder ander kind. Maar voor de rest was ik een wrak.Ik ben na het overlijden van m’n vader bij de beste vriendin(marion)van m’n lieve moeder gaan wonen. Marion kwam voor mij naar heemstede toe en liet haar leven in Amsterdam voor mij achter( ik heb daar echt geen woorden voor!!! Dat vind ik nog steeds zooo lief!!),Marion leerde een nieuwe man hier kennen(ruud) en heeft daar nu een dochter mee(jill) die ik echt als m’n volle zusje zie!!

Ik was 18 toen ik weer in een diep gat zakte en ben toen hals over kop naar Australië gegaan en heb daar 9 maanden gezeten. Ik heb daar m’n huidige vriend leren kennen met wie ik nog steeds samen ben. Hij komt uit den helder en ben voor hem naar den helder verhuisd waar ik nog steeds woon.Ik woon dus een uur van m’n vrienden en m’n pleegfamilie af en heb het daar nu ook best wel moeilijk mee omdat ik nu depressief ben. Het ging allemaal z’n gangetje hier in den helder. Ik wilde graag een kindje en mijn vriend ook. De blijdschap was zo groot toen ik ontdekte dat ik zwanger was.Ik heb het gelijk aan iedereen verteld en iedereen was zo blij!!
Met 7 weken ging ik voor m’n 1e echo en daar zag ik het hartje van ons kindje kloppen..dat was zooooo mooi!! IK was  weer echt gelukkig!!!
Een aantal mensen zeiden nog wel dat ik wel durfde om zo snel over m’n zwangerschap te vertellen omdat ik nog niet over de kritische 3 maanden heen was. Maar ik had zoiets van " kom op zeg,ik heb m’n portie ellende wel gehad hoor ik raak m’n kindje niet kwijt!! Ik ben m’n ouders al verloren dus m’n kindje blijft!!!! maar tevergeefs;ik ging met 12 weken weer naar de verloskundigen en zij zag geen hartreactie meer. Mijn kindje was overleden!.Vanaf toen ben ik zo depressief geraakt. Ik zit nu nog steeds thuis van m’n werk. Ik ben er gewoon klaar mee.Ik durf niet meer te genieten van het leven omdat alles van me af gepakt wordt. Voor m’n vriend is het ook zo moeilijk om met mij te leven omdat ik overbezorgd ben,ik zit wel in therapie maar heb er tot nu toe nog geen baat bij.

Ik weet het is misschien een ingewikkeld verhaal geworden maar ik zal nog een keer uitleggen hoe het zit. Mijn biologische vader leeft nog maar na alles wat hij mijn lieve moeder heeft aangedaan is hij mijn vader niet meer. Mijn vader is cees wie mijn moeder heeft leren kennen toen wij naar heemstede zijn verhuisd.

Ik zou graag in contact willen komen die ook zijn haar of zijn ouder(s) zijn verloren en bij wie het leven dus ook niet meezit.
Ik hoop echt dat mijn verhaal geplaatst wordt op jullie site
Groetjes Debby. 5 mei 2004

E-mail:debbyabcouwer@hotmail.com

terug
Home

ANNE-MARIJN
 
 

Beste Annette en Michèle,

Ten eerste wil ik even zeggen dat ik ontzettend blij ben dat ik jullie site heb gevonden. Ik had eerder al de stichting "Achter de Regenboog" ontdekt, alleen is dat toch echt voor jongeren.

Mijn moeder heeft op 10 februari haar laatste adem in mijn armen uitgeblazen. Zij leed aan acute leukemie, zij is gestorven aan complicaties van de chemokuur. Als de complicaties een week later waren opgetreden had ik nu nog met haar in de stad gelopen.

Ik wil heel graag mijn verhaal ook kwijt, maar waar ik nog meer in ben geinteresseerd is om persoonlijk met mensen te praten. 

Sinds mijn 15e jaar heeft mijn vader nooit meer naar mij omgekeken, tot voor kort op 19 november. Een dag voordat mijn moeder ziek werd. Het contact is heel erg moeizaam, maar ik ben vooral kwaad op hem, wat ik zo min mogelijk laat merken. Zijn nieuwe vriendin is overleden en nu heeft hij weer plaats voor mij in zijn leven.

De vader-dochter band is helemaal weg en hij heeft mijn moeder ook heel veel verdriet aangedaan. Iets wat ik hem nooit zou kunnen vergeven, nu dat zij overleden is. Dat hij mij vaak heeft weggestuurd en mij niet meer wilde zien, dat kan ik verkroppen, alleen het idee dat hij mijn moeder fysiek, geestelijk pijn heeft gedaan en haar zijn leven lang heeft bedrogen kan ik niet weg stoppen. 

Ik heb een halfbroer die het mij ook nog allemaal heel erg moeilijk maakt, we hadden dezelfde moeder, maar hij is 13 jaar ouder. Door dat leeftijdsverschil hebben wij ook geen goede band op kunnen bouwen. We hebben allebei de erfenis geaccepteerd, alleen had mijn moeder een hele hoge hypotheek die moet eerst worden betaald. Ik trek na mijn moeders tweede huis verkocht te hebben in Frankrijk de volmacht in, want hij maakt schulden bij het leven. Straks ben ik 22 en zit ik met een schuld van over een ton.

Dit alles is ondragelijk en wil eigenlijk alleen maar met mijn rouwproces bezig zijn, maar met dit alles erbij lijkt het alsof ik gek word. 

Ik kan niet meer slapen en de oxacepam werkt niet meer en krijg morgen slaappillen, waardoor ik weer kan slapen. Ik denk echt dat ik het niet meer trek.

Ik zou zo graag met iemand willen praten, over de dood en alles wat daar bij komt kijken.

Daarom zou ik graag mijn e-mail adres achterlaten en als iemand een soort gelijke ervaring heeft, hoop ik dat hij of zij contact met mij wil opnemen.

Alvast hartelijk bedankt.

Anne-Marijn Post,11 mei 2004

annemarijnpost@hotmail.com

terug
Home
 

KARIN

Beste Allemaal,

Ik vind het heel bijzonder om een site te hebben gevonden waar ik verhalen kan lezen van lotgenoten. Ik ben er nu ook pas aan toe om het emotionele gevoel naar buiten te brengen. Ik ben enig kind en heb mijn ouders verloren. Ik ben 27 en heb nu een gelukkig leven. Uiteraard mis ik mijn ouders ontzettend veel. Het is de eerste keer dat ik na hun overlijden iets op schrijf en het aan anderen laat lezen. Ik heb een behoorlijke muur om me heen gebouwd wat betreft gevoel en uitingen. Langzaam maar zeker begint hij af te brokkelen.

Mijn moeder is in 2000 overleden na een ziektebed van 6 weken, ze had longkanker en de kankercellen bleken uitgezaaid te zijn naar haar lever. Mijn vader is in 2002 binnen 2 dagen overleden door een bacterie. Ik ben achtergebleven in een huis samen met mijn oma (moeder van mijn moeder) van 87 jaar. Heb tot afgelopen november de zorg over haar gehad. Ze is een aantal keren gevallen met als gevolg dat ze nu naar een bejaardentehuis is gegaan. Ik heb een hele lieve vriend, waar ik aankomende september (op de trouwdag van mijn ouders) mee ga trouwen. 

Waar ik mij het meeste aan heb gestoord en nu nog steeds niet goed mee om kan gaan, zijn de opmerkingen van buitenstaanders. Mensen zullen het wel goed bedoelen met wat ze te zeggen hebben maar het komt er vaak heel erg vervelend uit. Ik ben een aantal keren naar een psycholoog geweest maar ook daar kan ik niet goed over mijn frustraties en verdriet over praten. 

Ik hoop dat ik een aantal reacties mag ontvangen van lotgenoten die dit gevoel kennen en dat we er misschien over kunnen mailen.

Karin, 12 juni 2004

k.ekkel@xs4all.nl

terug
Home
 

ADRIAN

hallo mijn naam is Adrian.ik vindt het best wel moeilijk over de dood van mijn vader te praten.mijn vader is gestoven op 28 juli 2003. vroeger had ik net als vele kinderen wel eens wat woorden met mijn vader,maar dat veranderd wel hè. de relatie met mijn vader en moeder ging de laatste jaren heel slecht veel ruzie,pa ging ook meer en meer drinken.waarom heb ik me vaak afgevraagd,na vele jaren is mijn moeder dus gescheiden van mijn vader,dus mijn vader en moeder gingen het huis verkopen waar ze toen in woonde.voor mijn vader natuurlijk zijn trots,nu was hij alles kwijt zijn vrouw,huis en dochter die al 4 jaar niet meer thuis kwam omdat ze gewoon die spanning niet aankon..maar ik dacht,dat kan ik wel ,waar ik heel blij om ben hoor.ma ging op haar eigen wonen pa ook.papa geholpen met inrichten je kent dat wel,schilderen, de tuin etc...met ma ging het wel.zij kon goed verder..maar pa ging zich afsluiten,en steeds meer drinken,hij dronk altijd graag en pilsje,maar nu ging het te gek worden.belde me dikwijls huilend op,dit ging zo 2 jaar door,ik heb alles gedaan,met de dokter gepraat wat we voor pa konden doen,maar zolang hij niet wil,kunnen deze instanties niets doen.hij kreeg hulp van maatschappelijk werkers,dus huis schoonmaken etc..echt goede mensen, maar verder konden die ook niets doen. Mijn vader zei altijd ik doe mijn best.alles komt goed maar..ik ging elke dag langs maar zag gewoon dat hij steeds meer ging drinken,en steeds magerder werd,wat moest ik doen...familie kwam wel eens langs maar dat was ook alles..de mensen van maatschappelijk werk kwamen ook vaak bij ons thuis en vertelde me dat ik het niet gek moest vinden dat mijn vader binnen en paar maanden dood in zijn stoel zat!!..ik en mijn vriendin natuurlijk erg verschrokken,wat nu...dokters en ziekenhuizen,ook centron kon niets doen,mijn vader wilde daar niet naar toe..hij zei gewoon ik wil niet,laat me geen 2 keer uit mijn huis zetten....dokter kwam niet,omdat die wisten dat mijn vader die jaren best wel wat alcohol lustte....ik en mijn vriendin hebben dus de laatste 2 jaren voor mijn vader gezorgd.eens uit eten genomen.dan weer eens en lekker visje gekocht voor hem...we dachten dat komt misschien wel goed...maar nee hoor ik vond hem die dag dood in zijn stoel 57 jaar oud!!! ..schuldgevoelens heb ik niet want ik en mijn vriendin hebben alles gedaan hem te helpen en dat weet hij ook...maar van de familie van mijn vader heb ik nooit steun gehad,wij hebben mijn vader en mooie begrafenis gegeven,en en prachtsteen,waar ik trots op ben..maar ik mis hem zo erg dat ik vaak mezelf niet meer kan zijn en mezelf gewoon op en afstand houd van mensen...mijn zus komt na de begrafenis wel weer bij mijn moeder,wat me ook in het begin erg pijn deed...want mijn vader vroeg veel om haar....maar we zullen verder moeten...gelukkig heb ik veel steun aan mijn lieve vriendin waar ik al 10 jaar mee samenwoon,en kan ik goed met mijn zus en ma opschieten......maar ook al ben ik aan de buitenkant zo sympathiek en vrolijk en zoals mensen zeggen wat en toffe stoere jongen,ik voel me soms net en wrak!!!!!  ik hoop dat u mijn reactie ook zult vermelden...vele groeten van adrian wijnings te etten-leur!!!!    sorry van de type fouten maar heb deze brief ook weer in zo’n lekkere bui gestuurd....mensen veel sterkte met het verwerken van jullie verdriet!!!!!!!!!!!!      u mag mijn naam en verhaal overal vertonen
websitepromoot@hotmail.com
19 juni 2004

terug
Home

ASTRID

Hallo,
Mijn naam is Astrid en ik ben 33 jaar.

Via 'google' kwam ik op jullie site terecht. Ik typte de woorden 'zonder ouders'in maar eigenlijk met de verwachting dat er niks gevonden werd.Wel vaker ben ik op zoek geweest naar site's voor mensen zonder ouders maar nognooit wat gevonden, tot vandaag.........

Ik heb wat verhalen doorgelezen, en kwam daar veel herkenning in tegen,met name het verpletterende eenzaamheidsgevoel......

En met dat eenzaamheidsgevoel ook weer de angst om mensen te verliezenOm er echt helemaal alleen voor te staan.

Ik zelf heb mijn moeder  6 jaar geleden verloren, plotseling is zij overleden aan een hersenbloeding.Ze is maar 52 jaar geworden en voor die tijd nog nooit ziek geweest.Zomaar als een slag bij heldere hemel is ze gewoon weg.......Ik ben daarna door een heel diep dal gegaan wat zich voornamelijk uitte in angsten en dwangmatige gedachten.Door therapie en medicijnen ben ik er gelukkig weer bovenop gekomen, dit heeftzeker 2 jaar geduurd.Maar het gevoel van die totale eenzaamheid dat is er op momenten nog steeds.

Ik ben met mijn moeder alleen opgegroeid en heb mijn vader nog nooit gezien.Ik weet wel hoe hij heet en heb foto's van hem, maar dat is dan ook alles.Ik heb geen broers of zusjes, gelukkig nog wel mijn oma en andere familie van mijnmoeders kant en veel kennissen en vrienden en een hele lieve hond.

Ik woon sinds een half jaar samen met een lieve vriend, die gelukkig heel begripvol is, vaak ben ik ook bang om hem te verliezen, niet zozeer aan de dood, maar dat hij gewoon niet meer van mij houd, dat kan...Ik weet dat ik hier niet teveel bij stil moet staan, maar het is gewoon zofijn weer een maatje te hebben die er is voor je.....die een grootdeel van die eenzaamheid toch doet vergeten, maar vaak voel ik ondanks dat het pijnlijke gevoel van het leven zonder ouders.

Graag zou ik willen weten of er mensen van mijn leeftijd (33) zijndie ook hun ouders zijn verloren en ook geen broers of zussen hebben.

Heel fijn dat er een site is zoals deze!

groeten Astrid Dijkstra, 27 juni 2004

astrid22@xs4all.nl


terug
Home
 

JANTIENE

hai mijn naam is Jantiene ben 32 jaar. Ik ben in oktober 1999 mijn beide ouders verloren aan kanker in een week tijd.Ook ik ben op zoek gegaan naar lotgenoten en ben zo op deze site terecht gekomen. al het gebeuren heeft zo"n impact op mijn leven gemaakt, dat het heel moelijk is om je leven weer op te pakken.

Ik was 6 jaar toen er bij mijn moeder borstkanker werd geconstateerd hij werd geamputeerd en na controles ging alles goed.In 1997 ik was toen 26 jaar klaagde ze over pijn haar schouder fysio hier doktersbezoek daar het werd niet beter,op een avond belde ze me op.mijn vader was van zijn werk naar het buitenland.ze had veel pijn en kon niet meer opstaan. Ik ben meteen naar haar toe gereden want ze klaagde nooit. Besloten om de huisarts te bellen die het nog af probeerde te wimpelen. Maar de volgende dag zou er bloed worden geprikt en vele onderzoeken in ziekenhuis volgde. De uitslag borstkanker met uitzaaiingen lever en botten. Onze wereld stortte in. Chemo therapie met alle bijwerkingen maar ze knapte op dankzij haar positieve kijk op het leven. Beter zou ze nooit meer worden maar dat wil je niet horen.want het gaat nu toch goed? Ik ben getrouwd want daar moest ze bij zijn en mijn zus beviel in febr99 van een zoon. Ik beviel in mei 99 van een dochter wat was ze trots en het ging nog steeds goed. ze was stabiel. Mijn vader kon vervroegd de fut in en ze besloten van het leven te gaan genieten. Zomer 1999 mijn ouders gingen op vakantie naar Spanje het bleek een ramp te zijn geweest.Mijn vader vertoonde heel raar gedrag op de terug weg is hij alle filialen in ned. langsgereden waar hij voor werkte. En mijn moeder begreep niet wat er met hem was. Hij was afwezig lag in bed en zei niets. Wij dachten dat hij overspannen was.Ik was op bezoek bij mijn zus toen mijn moeder binnen kwam.Ze huilde ik kan het niet meer aan ben bang dat hij zich zelf iets aan doet. Ik met baby naar ouderlijk huis gescheurd en het was doodstil in huis. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik liep naar boven en riep hem en ik zag hem in bed liggen boven op de dekens in zijn onderbroek.Hij keek me heel raar aan en ik zei wat is er toch met je pap?

Hij huilde en zei dat hij zich niet lekker voelde overal pijn had hij wist het niet meer. Ik heb afspraak dokter gemaakt en onderzoeken volgde. We bedachten van alles. Hij werd een week opgenomen in ziekenhuis voor allerlei onderzoeken. Mijn zus die zeven jaar ouder is ging met mijn ouders mee voor de uitslag het was begin september afspraak einde van de dag. Maar toch vol goede moed daarheen.  Mijn vader zei ik denk dat het kanker is maar ik neem chemo. Het wachten duurde lang.........

De telefoon ik hoor mijn zus gillen het is heel erg heel erg papa gaat dood niks meer aan te doen. Kom maar naar huis. Ik vriendin gebeld die twee babys en oudste dochtertje zus zou opvangen.In mijn auto gestapt en naar mijn ouders gereden. in mijn beleving duurde het uren er ging van alles door mijn hoofd ik durfde niet wat ga ik zeggen?????? Thuis gekomen zie ik hem nog zo zitten op de bank heel verdrietig ik ben in zijn armen gevlogen en gehuild. Kom op zei hij ik ben er toch nog (de artsen hadden gezegd geniet van uw kostbare tijd) maar hoelang zou dat zijn. Hij verslechterde met de dag het ging heel snel heel veel pijn,morfine we hebben hem thuis verzorgd maar het was zwaar 24 uur pd moest er hulp zijn. Mijn moeder lag tijdens zijn ziek zijn opeens in bed op zolder ze kreeg een hele dikke buik en zag er slecht uit. Je zag die twee mensen soms ook zo naar elkaar kijken dat je hart brak wat een ellende. de huisarts kwam voor mijn vader maar ik stuurde hem ook naar boven mijn moeder was boos. weer onderzoeken uitslag uitzaaiingen in haar buik. We konden de verzorging niet meer aan en hebben mijn ouders 19 oktober beide naar het ziekenhuis gebracht.twee aparte kamer mijn vader kreeg zware morfine. 2 0oktober was hij jarig 61 jaar en ‘s nachts 21 oktober is hij overleden.de begrafenis alles geregeld en mijn moeder kon het geestelijk en lichamelijk niet meer aan om naar de begrafenis te komen.Ze was zo ziek dat ze niet eens vroeg hoe het ging hoe wij ons voelden terwijl ze altijd voor ons klaar stond!!!!!!! Disdag begraven en ‘s middags een gesprek over verloop van haar ziekte met artsen.Er was geen behandeling meer mogelijk. Dan wil ik niet meer zei mijn moeder. Ik ben boos weggerend begreep het niet meer.Er werd gesproken over euthanasie en dat was snel geregeld dit zou vrijdag gebeuren.woensdag nog met mijn dochter naar mijn moeder geweest ‘s avonds hele avond gezeten gepraat over muziek en begrafenis en ze twijfelde en was zo stil. Ik was doodmoe en besloot om naar huis te gaan en vroeg of ze boos was,ben je boos pluk een roos zei ze nog heel verzwakt zet hem op je hoed dan is het morgen weer goed ik gaf haar een kus twijfelde nog of ik weg zou gaan maar ben gegaan. 

‘s Nachts de telefoon mijn moeder was overleden.Ik ben naar het ziekenhuis gevlogen heb geschreeuwd en gehuild waarom. zaterdag is ze begraven bij papa haar man in het familie graf. Het is nu bijna 5 jaar geleden ik heb mijn ups en downs. Ik voel me soms echt een wees.

Al kan je maar even bellen hoe gaat het of welke kleur gordijnen zal ik nemen of wat mijn dochter allemaal doet.Ik heb wel psychologische hulp gehad maar het blijft moeilijk. ik blijf mijn buien houden het verdriet de kwaadheid maar ik besef ook dat ik verder moet dat ze me niet op de wereld hebben gezet dat als zei overlijden mijn leven ook op houdt. Ik leef verder ik probeer het maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. 

liefs Jantiene, 23 augustus 2004

j10gerritsen@hotmail.com

terug
Home

LIEN

hallo, ik ben Lien

Ik ben mijn vader vorig jaar(2003) in mei verlorenop een heel onverwachte manier.

Ik kwam thuis van Centerparks met mijn vrienden. Ik kwam thuis en het was heel stil thuis mijn moeder en vader zeiden geen woord tegen elkaar. ik vroeg aan mijn zus wat is er.. ze vertelde mij het verhaal dat mijn moeder onze papa had bedrogen met een ander en hij het te weten was gekomen. (ik verschoot mij een bult ze waren 25jaar getrouwd en hebben 4 kinderen.)

Ik zag vanaf dan mijn papa elke dag bijna wenen, ik heb op een dag toen we aan tafel zaten gezien dat hij zijn polsen had proberen oversnijden. Ik weet nog goed ik ben ‘s avonds weggegaan en was dat aan het vertellen tegen een goede vriendin van mij dat ik schrik had dat ik mijn vader ging verliezen dat hij domme dingen ging doen.

Ja inderdaad. Op een donderdagavond 8 mei onze papa had zich ladderzat gedronken en ik was kwaad op hem omdat hij dat had gedaan dus ik ben zonder woorden naar boven gegaan en gaan slapen. Ons moeder kwam van haar zangles rond 12uur thuis en ineens wordt ik wakker van een hard gekrijs en geschreeuw eerst dacht ik ah ze zijn maar ruzie aan het maken. Maar het bleef maar duren dus ik ging kijken. Ons mama was maar aan het roepen onze papa onze papa in het tuinhuisje in het tuinhuisje natuurlijk wij wisten niet waaraan of waaraf dus we gingen kijken en inderdaad hij had zijn eigen opgehangen, mijn vader 45 jaar heeft zelfmoord gepleegd. Ik was razend op hem en heb niet eens slaapwel gezegd tegen hem, ik heb dus geen afscheid genomen. Weg was hij zonder boe of bah, niks achter gelaten. Ik heb zoveel vragen en nog zoveel verdriet. Ik heb het er nog altijd heel moeilijk mee. Het is niet dat ik mij soms niet kan amuseren of dat ik nooit meer lach maar ik snap nog steeds niet hoe hij ons heeft kunnen achter laten.

Lien

30 augustus 2004
terug
Home

NIENKE

Hallo,

Ik ben Nienke en ben 20 jaar (bijna 21). Ik kwam via een link op jullie site terecht en het is een erg goede site waar mensen veel steun aan kunnen hebben. Ik heb zelf ruim 10 jaar geleden op 28 augustus 1994 mijn moeder verloren aan kanker. Ook al is het zo'n lange tijd geleden ik herinner het me nog als de dag van gister en heb er nog steeds erg veel verdriet van, misschien zelfs meer als in de eerste jaren na haar dood omdat ik toen is een soort roes heb geleefd. Ik was 10 jaar en besefte niet wat er allemaal gebeurde. Het was de 2e keer dat mijn moeder kanker had, maar ik mijn ogen zou mijn moeder gewoon weer beter worden, zoiets als dood gaan kwam absoluut niet in mij op, ook al was ze zich er erg van bewust dat ze de strijd niet kon winnen. Mijn broers waren 18 en 16 jaar toen het gebeurde. De manier waarop was voor ons allemaal nogal onverwacht. De week dat ze overleed is er nog een scan van haar gemaakt om te kijken of de kanker nog verder was uitgezaaid. Dit was niet het geval dus wij waren allemaal erg blij. Ze was op dat moment al wel erg ziek van de chemokuren. Ze was kaal en vermagerd. In dat weekend werden we s' nachts thuis gebeld, ik zie mijn vader nog staan trillen met zijn telefoon in zijn hand. Het ging niet goed met mama en ze vroegen of we meteen wilden komen. Mijn moeder lag in de Daniel den Hoedkliniek in Rotterdam en aangezien wij in Zeeuws Vlaanderen wonen was het nog anderhalf uur rijden. Mijn vader heeft toen eerlijk tegen mij en mijn broers gezegd dat dit wel eens het einde zou kunnen betekenen en dat mama zou overlijden. Wat er toen door mij heen ging is niet te beschrijven, ik werd totaal gek van verdriet en schreeuwde het uit. Mijn vader is samen met mijn oudste broer naar Rotterdam gegaan en mijn andere broer en ik zijn naar een vriendinnetje van mij gegaan (haar ouders waren ook bij het hele ziekteproces betrokken geweest en hebben ons altijd goed geholpen). Toen begon het wachten en wachten op dat ene telefoontje. Toen uiteindelijk de telefoon ging, liepen mijn broer en ik naar de kamer waar mijn vriendinnetje haar ouders zaten....ik zag haar moeder huilen wist genoeg, mijn mama was dood!!!Ik begon te gillen en te huilen en weet niet precies wat er allemaal gebeurde. Mijn vader en broer waren net te laat aangekomen in Rotterdam, toen ze bij haar waren was ze nog warm. In deze moeilijke tijd en ook nog de tijd erna is mijn vader een echte rots in de branding geweest voor ons. De kinderen gingen altijd voorop en daarna kwam hijzelf. Ik bewonder hem nog steeds enorm voor hoe hij het gedaan heeft de afgelopen jaren. We hebben ook veel steun gehad van familie en kennissen. De crematie was simpel maar precies zoals mijn moeder het gewild zou hebben, ze leeft voort in de harten van haar dierbaren. Ik heb nog steeds veel verdriet van alles en heb soms het gevoel dat mensen me niet begrijpen. Mijn familie wel, maar mensen die later in mijn leven zijn gekomen. Mijn vriend zou het wel willen begrijpen maar soms is ook moeilijk voor hem. In zijn gezin is alles altijd goed gegaan, een echt Hollands welvarend gezinnetje. Ik heb wel hulp gehad bij de verwerking van mijn verdriet, maar op het moment niet meer. Het gaat op zich goed met me maar ik mis mijn moeder nog zo ontzettend veel....dat is onbeschrijfelijk. Ondertussen ben ik geslaagd voor mijn opleiding als MBO Verpleegkundige en dat was iets wat ik van jongs af aan al wou en dan is het erg moeilijk dat je moeder dat niet meer mag meemaken evenals de bruiloft van mijn broer. Die dag was erg mooi maar ook zoooo moeilijk, het verdriet en gemis zal er altijd zijn. En zo zullen er nog veel momenten in mijn leven zijn waar ik mijn moeder hard nodig zal hebben en haar zoveel zou missen.
Mijn verhaal is een verhaal van velen mensen zoals ik hier op deze site zie, maar soms is het ook goed om alles van je af te schrijven.

Groetjes Nienke
25 september 2004

nienefee@hotmail.com

terug
Home
 

MARISKA

Hallo allemaal,

Ik ben erg blij jullie site gevonden te hebben.

In 1998 4 maanden voor ik ga trouwen is er bij mijn vader een tumor gevonden in zijn dikke darm,hij is geopereerd en de artsen hebben een besparende operatie gedaan hij heeft geen stoma gekregen,wat blijkt 2 maanden later er is weer een tumor ontdekt ze hadden beter direct een stoma kunnen geven ,maar dat is achteraf opnieuw een operatie en omdat er een nieuw onderzoek / behandeling is voor darmkanker besluit mijn vader hier aan mee te werken,waarbij je wel een handtekening dient te zetten dat je zelf hebt gekozen om mee te werken.

Er is gekozen voor een voor het verwijderen van de endeldarm en een groot gedeelte van de dikke darm en een stoma  geplaatst. Via het rectum is een abces verwijderd, waardoor een rectum wond is ontstaan die niet wilde genezen door allerlei complicaties bacteriën. Daarbij een  intensieve bestralingsmethode met als resultaat dat zijn nier zo erg was kapot bestraald dat deze eruit moest.mijn vader ging 2 jaar lang ziekenhuis in en uit tot hij was moe gesteden,ik was zelf 7,5 maand zwanger mijn vader was erg verdrietig hij wist dat hij dit niet ging mee maken.Ik heb hem gevraagd of hij wilde weten of het een jongen of meisje zou worden en of hij de naam wilde weten. Omdat mijn vader heel veel moeite had om ons los te laten kon hij het niet aan om het te weten. Het is echt verschrikkelijk om je vader zo te zien lijden!!!!!. Uiteindelijk was het voor hem duidelijk dat hij niet meer kon. Hij heeft de arts in het ziekenhuis gevraagd te zorgen dat hij ging slapen en niet meer wakker zou worden. Mijn vader heeft net zo lang gewacht met sterven tot ik uit het ziekenhuis was. Met mijn zus en moeder aan zijn bed is hij gegaan,ik was zo uitgeput dat ik even thuis een paar uurtjes zou gaan slapen ik was net 15 min thuis toen mijn  moeder belden. Omdat ik zelf ziekenverzorgster ben heb ik een groot deel van zijn verzorging met mijn moeder gedaan en ik had een hele sterke band met mijn vader. Kapot ben je daarvan,mijn vader stierf 8 juli mijn dochter werd te vroeg geboren op 30-08-2000 verdriet en geluk. Er was voor mij geen Roze Wolk .

Mijn moeder was met een vriend op vakantie in Spanje en bleef maar  hoesten .Was thuis al eens bij de huisarts geweest nee hoor niets aan de hand allemaal stress mijn moeder vertelde waar ze bang voor was maar nee joh gewoon stress van wat je hebt meegemaakt.. In Spanje naar een Nederlandse arts gegaan en deze zei mevrouw u kunt beter naar Nederland gaan want er zit een grote tumor op uw linkerlong.dat was 19 december 2002. 21 december belde ze me uit Spanje omdat ik jarig was ze vertelde mij niets want ze wilde mijn verjaardag niet verpesten. 24 december was ze terug we hebben alleen maar gehuild,in januari 2003 begon de behandeling chemo. Dit was alleen maar palliatief want er was niets meer aan te doen .Ma wilde heel graag nog een keer met de kinderen op vakantie naar Lanzarote waar ze met Pa ook was geweest dit hebben wij ook voor elkaar gekregen februari zijn we op vakantie gegaan mijn zus ging niet mee jammer genoeg, het was eigenlijk geen gewone vakantie maar een afscheid Ik ben heel gelukkig dat ik dit nog met haar heb kunnen doen,

Mijn moeder takelde nog sneller af dan mijn vader, maar zij kon er over praten en was heel realistisch. Ze heeft ook een dag voor ze stierf mijn zus en mijn erbij geroepen en ze gaf ons geld en sieraden want zei ze ik geef liever  met een warme hand dan met een koude. De dag dat ze stierf wilde ze dat ik even een mooie nachtpon uitzocht en ze wilde opgemaakt worden,ik heb haar gewassen ,aangekleed in de stoel gezet en ze vroeg naar mijn man die de avond ervoor laat was thuis gekomen en dus niet meer was langs geweest,ik ben om 17:00 weg gegaan en Remco is na mijn nog even bij haar langs geweest en ik had gezegd nou tot morgen ochtend ik had het echt nog niet verwacht maar haar vriend en broer waren bij haar en ook zij blies haar laatste adem terwijl ik er niet was.zij is 51 jaar geworden en in het begin heb je het zo druk dat je geen tijd hebt om te rouwen.

Maar nu bijna een jaar na haar overlijden,heb ik geen plezier meer in mijn leven,ik leef eigenlijk alleen nog voor mijn dochter,ik ben volgens mijn man erg verandert door dit alles heb erg veel en vaak verdriet ben niet meer vrolijk,ben ook erg verbitterd. Op dit moment ben ik op zoek naar hulp om weer mezelf terug te kunnen vinden,en het leven weer leuk te vinden,ik heb al wat informatie aangevraagd maar tips of ideeën zijn welkom.

Veel liefs. Mariska, 8 oktober 2004

maris.barends@tiscali.nl

terug
Home
 

JEFFREY

Beste Annette en Michèle,

Allereerst wil ik zeggen dat ik het heel fijn vind dat deze site er is. Ik heb eindelijk het gevoel dat mijn zus en ik niet de enige zijn die op jonge leeftijd wees geworden zijn (ik haat dat woord wees trouwens). Natuurlijk wist ik wel dat er meer mensen (moesten) zijn in vergelijkbare situaties, alleen ik kom ze zelden of nooit tegen. Als ik leeftijdgenoten vertel dat mijn beide ouders overleden zijn (niet dat ik dat vaak doe; allereerst doet het mijzelf pijn en in 99 van de 100 gevallen kan de ander er toch niets mee), zeggen ze soms dingen als "ja, ik heb ook veel verdriet gehad van het overlijden van mijn opa", of die verschrikkelijke "het leven gaat verder", of degene die het al weten "je leeft te veel in het verleden". Misschien is dat laatste overigens wel waar... Dan beëindig ik het gesprek maar weer. Uiteraard zijn er gelukkig ook mensen die heel begripvol omgaan met het verdriet dat ik meedraag. En die mensen houden me op de been. Het lezen van de verhalen op deze website helpt me ook. Het valt me trouwens op dat er maar weinig verhalen van jongens/mannen op staan. Ik trek de conclusie dat zij minder makkelijk hun verhaal op papier zetten. Statistisch gezien zullen zij net zo vaak 'gepakt' moeten zijn als meisjes/vrouwen. Want zo zie ik het: het overgrote deel van de mensen (in de westerse wereld dan) mag ongestoord genieten van het leven, leeft met vanzelfsprekende verwachtingen; en dan is er een klein deel dat te zien krijgt dat het leven niet vanzelfsprekend is en dat het ineens afgelopen kan zijn. En tot die laatste groep behoort iedereen die op deze website zijn verhaal geplaatst heeft. Ik heb heel veel respect en bewondering voor jullie allemaal. Ik wens jullie allemaal veel sterkte, ik weet net als jullie dat de pijn niet weggaat, dat er geen houdbaarheidsdatum zit aan verdriet. Ik mis mijn ouders, vooral mijn vader (omdat ik die veel langer gekend heb) op 10.000 manieren en om 10.000 redenen. Het helpt mij te weten dat ik niet de enige ben.

Mijn verhaal dan: toen ik net zes jaar oud was (mijn zus was toen tien) overleed mijn moeder aan een hersenbloeding, zo maar ineens. Er waren geen tekenen vooraf geweest. Ze heeft een aneurysma gehad, een zgn. subarachnoïdale hersenbloeding. Mijn moeder is 35 jaar geworden. Ik heb nog weinig herinneringen aan mijn moeder en dat alleen al doet me pijn. Ik vind dat ik haar op een gepaste manier herdenk. Mijn vader stond toen dus voor de taak met dit verdriet om te gaan (zijn eigen ouders zijn beide overigens ook op jonge leeftijd gestorven) en mijn zus en mij op te voeden. Dat heeft hij heel goed gedaan. We hebben verder altijd veel hulp gehad van vooral tantes en ooms (de bloedband bindt onvoorwaardelijk). Vanaf mijn moeders overlijden begon de tijd van het steeds wennen aan gezinsverzorgsters en later ook nog aan vriendinnen van mijn vader. Iedere gezinsverzorger en ook iedere vriendin had haar eigen regels. Bij de een mocht je je schoenen bij de deur laten staan, bij de ander moesten ze meteen naar boven gebracht worden. Bij de een kreeg je één koekje bij de thee, bij de ander mocht je er zo veel nemen als je wilde. En zo kan ik uren doorgaan.

De belangrijkste zekerheid van mijn leven was altijd mijn vader. Hij was er altijd onvoorwaardelijk voor ons; mijn zus, mijn vader en ik waren een drie-eenheid. Helaas mocht hij ook niet oud worden. Hem trof hetzelfde lot als zijn vrouw, nl. een subarachnoïdale hersenbloeding (SAB), in december 2003. Wederom zonder enige tekenen van ziekte of verzwakking. Waarom noem ik steeds het type hersenbloeding? Dit type hersenbloeding komt ongeveer in 1 van de 10.000 gevallen voor. De kans dat het dus bij beide ouders voorkomt is 1 op de 100 miljoen. Omgerekend zijn er dus 50 gezinnen op deze aarde die hetzelfde meemaken: beide ouders sterven aan een SAB. De kans dat je de jackpot van de staatsloterij wint is groter... Ik zit echter met de angst dat het misschien wel consequenties heeft voor eventuele kinderen die mijn zus of ik zouden willen. Mijn vader en moeder zijn uiteraard geen bloedverwanten, dus zij hebben beide gewoon stomme pech gehad. Of ik zelf ook zo'n aneurysma heb, kan me eerlijk gezegd niet veel schelen. Maar ik zou het wel erg vinden als het zou overerven op kinderen die ik eventueel zou willen. Ik kies er dan liever voor zelf geen vader te worden.

Ondanks deze macabere statistieken ben ik geen macabere persoonlijkheid. Integendeel, doorgaans ben ik heel vrolijk en zie ik de zonnige kanten van het leven. Ik kan de betrekkelijkheid van alles goed inzien. Bij mijn vaders begrafenis waren bijna 800 mensen aanwezig. Als ik me alleen voel, denk ik vaak aan de massale belangstelling.

Ik wil iedereen nogmaals veel sterkte wensen. Ik voel me met jullie verbonden, jullie zijn lotgenoten.

Heel veel liefs, Jeffrey,  12 oktober 2004 

terug
Home

MARISKA

Ik ben Mariska en toen ik twaalf jaar was kreeg mijn moeder voor de eerste keer kanker, dit was in 1985.Het was lonkanker, maar ze konden het gelukkig goed behandelen en de doktoren zeiden ook dat ze maar 1 van de weinige was die erdoor heen kwam. Ze heeft toen 6 weken in het ziekenhuis moeten liggen en toen ze thuiskwam had ze natuurlijk veel verzorging en hulp nodig. Omdat het tussen mijn ouders niet zo goed meer ging heb ik die zorg totaal op mij genomen en dat heb ik altijd met liefde en plezier gedaan en ik denk dat mede daardoor wij ook een hele erge hechte band samen hadden. In 1989 kreeg mijn moeder opnieuw kanker ditmaal borstkanker maar gelukkig werd ze ook hier weer beter van . En het is gewoonweg verschrikkelijk maar met kerst 2002 kreeg mijn moeder opnieuw kanker, dit keer was het een nieuwe longkanker, alleen deze keer zeiden de artsen wel dat de operatie zeer kritiek zou worden en ook de tijd erna omdat mijn moeder namelijk al een keer longkanker had gehad en dus al een groot gedeelte van haar longinhoud miste. Maar we hebben met elkaar gestreden en het lukte ons weer om erdoor heen te komen, echt mijn moeder was zo’n sterke vrouw waar ik tot de dag van vandaag nog steeds heel veel respect voor heb!! Afgelopen april van dit jaar vonden ze op een foto een afwijking bij ons s’mam haar long en waar ik al bang voor was werd waar, het was opnieuw kanker. Dit keer was het een uitzaaiing van de laatste longoperatie en we kregen keihard te horen dat er helemaal niks meer aan te doen was.De grond zakt dan letterlijk onder je voeten vandaan en echt op dat moment voelde ik even helemaal niks. Dat was een fractie van secondes want daarna heb ik me helemaal op ons s’mam gericht en op wat zij wilde. Zij heeft afscheid genomen van ons en alles nog gezegd wat ze aan ons kwijt wilde en verder heeft ze ook haar eigen uitvaart mee geregeld.Toen dit allemaal achter de rug was zei ze:”Zo en nu ga ik er nog van maken wat er van te maken valt”!. En echt dat hebben we zo goed mogelijk voor haar proberen te doen. Lang heeft ze niet meer bij ons mogen blijven want afgelopen 4 september is ze in het ziekenhuis overleden. Ze had altijd gezegd dat ze hoopte als de tijd daar was dat ze zelf bijna niet meer zou kunnen ademen en ze dus als ware aan het stikken was dat ze daar dan iets voor zou krijgen zodat ze zou gaan slapen en niet meer wakker zou worden want ze was zo bang om dood te gaan, en natuurlijk ben je het met zoiets eens want je wilt toch dat je moeder zo min mogelijk te lijden heeft onder alles?! We zijn bij haar gebleven totdat ze is overleden en daarna heb ik geregeld dat ze z.s.m. naar huis kon want dat is waar ze opgebaard wilde worden. Ik heb ons s’mam helemaal gewassen en verzorgd en heel mooi aangekleed zoals ze ook altijd mooi was toen ze nog in ons midden was. Nu is het inmiddels enkele maanden geleden en het gemis word voor mij steeds groter en eerlijk is eerlijk ik weet niet meer hoe ik hiermee om moet gaan, daarom zou ik ook graag willen e-mailen met mensen die ook zo iets soortgelijks hebben meegemaakt en wie weet is het dan makkelijker om mijn eigen leven weer op te pakken?! Ik hoop dat er zeker een paar reacties komen en ik beloof dat ik altijd een reactie terug zal geven……..
Vele groetjes van Mariska, 8 november 2004

mariska.heijmans@wanadoo.nl

terug
Home
 

HENDRIK

Ik ben 37 en heb beide ouders verloren. Vader (57) is in 1993 overleden aan longkanker en moeder (61) in 2000 aan longemfyseem. Ik heb geen broer of zus, opa of oma. Ik ben zo godvergeten eenzaam met mijn gevoelens. Ik heb flink moeite met het leven. Kinderen heb ik nooit kunnen krijgen en sinds een paar maanden lig ik ook nog eens in scheiding. Verder heb ik 3 goede vrienden verloren, aan hartstilstand 36 jaar, kanker 57 jaar, en zelfmoord 36 jaar. Ik ben een beetje op! Ik zit nu pas in therapie sinds juni 2004. Daar heb ik het enorm moeilijk, want het is een beetje voor het eerst dat ik alles ga vertellen. In 1992 ben ik ernstig psychisch ziek geweest, dat heeft zo ongeveer tot 1995 geduurd. Vanaf 1992 dus een en al ellende, naast mijn ouders en vrienden ook nog 4 tantes en 2 ooms overleden. Zodra ik in een gesprek hierover wil praten, barst ik in huilen uit. Ik voel zoveel pijn en verdriet dat ik er bijna in stik. Een jaar voor mijn moeder overleed ben ik gestopt met werken en ging zoveel mogelijk voor haar zorgen. Na haar overlijden ben ik en mijn vrouw in het huis van mijn ouders gaan wonen. Door successie over de erfenis (woning vrije verkoopwaarde) moesten we de hypotheek verhogen. Echter de belasting had nog een paar belastingclaims uit vroeger bedrijf van ouders. Toen moest ik dus uiteindelijk ook het ouderlijk huis verkopen. Nu dus werkloos, gescheiden, zonder uitkering (bijstand wordt verhaald op mijn ex-vrouw), zonder woning (woon nog bij mijn ex, zij krijgt sleutel nieuwe huis over 6 maanden), zeer uitgedunde vriendenkring (welgeteld 1), zonder ouders, zonder verdere familie. Het positieve is, dat ik nog 6 maanden de tijd heb om werk en een woning te vinden. Ik blijf vechten, maar regelmatig ebt alle energie uit me weg. Ik kan mijn verhaal niet echt meer kwijt. Het is teveel geworden lijkt het wel. Alles wat er na het verlies van mijn ouders nog op mijn pad komt is vaak veel te zwaar, omdat ik niemand meer heb om er over te praten. Er is niemand meer naast mij, die mijn verleden deelt. En dat is een leeg gevoel.....heel leeg gevoel.

14 november 2004

terug
Home
 


MATTHEW

hallo,

Ik ben Matthew en ik ben 17 jaar.
Ik zal bij het begin, beginnen.
Toen ik een jaar of 8 was ging ik met mijn 2 broers en mijn ouders in het buitenland wonen. Alleen, elk half jaar gingen we wel een keer verhuizen. Dus ik had, naast mijn broers, geen vrienden.Toen ik 12 was begon ik dat steeds vervelender te vinden en werd ik zelfs een beetje depressief. Toen ik 13 was gingen we in Amerika wonen. Het ging toen niet beter, maar juist slechter. Op een gegeven moment, ik was 14, heb ik een half jaar op straat geleefd.
Ik leerde daar iemand kennen en hij werd mijn beste vriend. Hij heeft me er
zelfs 2 maal van weerhouden om zelfmoord te plegen.
Helaas kwamen we per ongeluk in een vechtpartij en hij is neergestoken. Hij
stierf in mijn armen en nooít heb ik me machtelozer gevoeld dan toen.
Toen ik weer thuis wonen ging het slechter dan ooit, en ik raakte aan de
drugs. In die periode ging mijn vader me ook slaan had ik helemaal geen
zelfvertrouwen meer.
Ik ben toen ook een keer aangerand op straat, door een vreemde, gelukkig is
meer voorkomen door mensen die er op afkwamen. Ik ben snel naar huis
gevlucht en durfde toen helemaal niet meer op straat. Later betrapte mijn
moeder mijn vader erop mij te slaan.
Hij heeft een nacht in de gevangenis gezeten en ik een week in het
ziekenhuis.
Toen heeft hij mijn moeder verteld dat hij kanker had en dood zou gaan. Ik
durfde echter niet meer in zijn buurt te komen ook al kon hij op een gegeven
moment me helemaal niets meer doen, omdat hij te zwak was. Pas toen hij op
sterven lag in het ziekenhuis durfde ik weer naar hem toe en hebben we het
goed gemaakt. Ik ben de laatste paar dagen bij hem gebleven.
Na de begrafenis zijn mijn broers, mijn moeder en ik naar Nederland
verhuisd, want daar komt ze vandaan. Ik kreeg psychologische hulp, kickte af
van de drugs, ging weer naar school.
Het leek de goede kant op te gaan.
Helaas sloeg het noodlot weer toe, december 2004. Mijn vader was net 2 jaar
dood en toen hoorden we dat ook mijn moeder kanker had. Er zouden nog
mogelijkheden zijn om het te behandelen, maar met 1e kerstdag is ze
opgenomen in het ziekenhuis. De dinsdag erna is ze overleden. We wisten het
net een week, dat ze ziek was. Niemand had verwacht dat het zo snel zou
gaan. Dus nu wonen mijn broers en ik in een crisis pleeggezin. Mijn oudere
broer is 19 en gaat eind februari op kamers. Mijn jongere broer is 15. Ik
ben dus 17 en hoop over ongeveer een jaar op kamers te gaan.
Het gaat nu gewoon slecht met mij. Ik heb last van nachtmerries,
slapeloosheid, eten lukt vaak nauwelijks. En verder voelt het alsof het
nooit meer leuk wordt, het leven. Alles komt terug wat er gebeurt is ook en
allemaal tegelijk. Ik weet niet of ik het wel red. Als ik voor altijd zo
blijf voelen, dan hoeft het niet voor mij. Ik heb mijn broers nog, en wil ze
zoiets niet aandoen. Maar ik weet gewoon niet of ik wel sterk genoeg ben. It
feels like I'm dying inside, slowly, but surely. Gelukkig heb ik veel aan de forum van achterderegenboog en lekker alles wegschrijven op mijn blogger. Internet  is de enige plaats waar ik het erover kan hebben. Naast met mijn broers dan. Ik heb een soort muurtje gebouwd tegen 'vreemden'.Ik ben gewoon mijn vertrouwen kwijtgeraakt in andere mensen.

Matthew, 3 februari 2005

terug
Home

LILIAN

Hallo allemaal, 

Net als vele andere ben ik heel opgelucht dat ik deze site gevonden heb en ga ik mijn verhaal vertellen. Ik ben Lilian (33), mijn moeder is op 53 jarige leeftijd overleden (12-01-2002) in het ziekenhuis en dat was toen een hele opluchting, ze was op !!! In 1974 werd er bij haar de ziekte van Hodgekin geconstateerd, ze is geopereerd, bestraald en heeft daar toen de nodige belemmeringen aan overgehouden zoals beschadigingen aan d'r stembanden, beperkte longfunctie, scheurtje maagvlies, mild , maar ondanks dat leefde ze en heeft ze mij en mijn broer op zien groeien, wij waren toen 4 en 1 jaar oud. Ze bleef altijd onder controle in het ziekenhuis en helaas in 1993 werd er opnieuw Hodgekin geconstateerd, toen zijn de chemokuren begonnen en ook hiervan werd ze erg ziek maar is wel genezen. Toen kwam de tijd van herstellen en dat gebeurde niet of nauwelijks, ze liep bij de longarts, cardioloog, had botontkalking en nog veel meer. Na veel wikken en wegen is er besloten om een open-hartoperatie te gaan uitvoeren, en net daarvoor wist ik dat ik zwanger was en dat heb ik haar een dag voor de operatie verteld, omdat er risico's waren en dan wist ze in ieder geval dat er kleinkind kwam. De operatie verliep niet goed door de bestralingen en de chemo's bleek dat er vele organen 'verouderd' te zijn, en dat het niet het gewenste resultaat is behaald. Ze lag weken, slapende op de intensive Care en kon pas na zaal, toen de beademing eraf was, dat was na ruim 2 maanden en ze was flink afgezwakt, na zo'n 3 maanden eindelijk weer naar huis en toen begon het echte genieten van mijn zwangerschap,

ze herstelde beetje bij beetje en leefde mee met mij, genot ervan dat d'r eerste kleinkind er aan kwam en toen Michelle, 12 dagen te vroeg, gezond en wel thuis geboren is, was ze super trots en blij dat ze dit mocht mee maken, want wij wisten altijd al dat ze niet oud zou worden na alles wat er gebeurd was, en ze was nu wel oma!! Mijn vader heeft altijd heel veel voor haar gezorgd en gedaan, ging absoluut onvoorwaardelijk voor haar. Een paar dagen voor Kerst '01, werd ze plotseling opgenomen in het ziekenhuis en daar wisten ze niet wat er precies aan de hand was, ze is beland op  de IC en eerste kerstdag zijn we afscheid gaan nemen, want er was veel mis en ze wilde haar slapende maken, zodat alles tot rust kon komen en kijken hoe dan verder, maar er was een mogelijk dat ze er niet uitkwam.Inmiddels was ik bijna 3 maanden zwanger van mijn 2e kindje.....dus ook nu gierde er flinke hormonen door mijn lichaam en is alles heel emotioneel, maar ondanks dat bleef ik wel rustig en sterk. Ze is na een paar dagen weer bij gekomen en aan de beademing gebleven, het lukte weer niet om daarvan af te komen en uiteindelijk gaf ze zelf aan dat ze niet meer wilde, ze was op en ik begreep het, ze zijn gestopt met verdere behandelingen en ze is in het ziekenhuis ingeslapen, nadat ze van vele naasten en bekenden afscheid heeft kunnen nemen en daar ben ik zo dankbaar voor. Maar zwaar was Michelle d'r eerste verjaardag, een maand na het overlijden en de geboorte van Wessel, je bent blij en ook weer heel verdrietig dat ze er niet is. Dan is er nog veel meer veranderd, mijn moeder is er niet meer, en mijn thuis is mijn thuis niet meer, mijn vader is ook mijn vader niet , hij wil me best steunen maar het lukt 'm gewoon niet, althans zo voelt het en zo zijn er vele die me niet begrijpen. Ik heb een schat van een vriend, een dochter(4) en zoon (2) , een leuke baan en het lijkt allemaal goed, maar de band die ik met mijn moeder had,die vervangt niemand en dat is alweer 3 jaar weg en nog mis ik haar zo. Inmiddels ben ik zo ver dat ik hulp ga zoeken om het allemaal op een rijtje te krijgen en dat ik het een plaats kan geven. Verder wil ik iedereen sterkte wensen.

Liefs Lilian,  27 februari 2005

blanker@planet.nl

terug
Home

ANTOINETTA

  Bij mij is de ellende 3 jaar geleden begonnen.Eerst overleed mijn oma op 80 jarige leeftijd wat natuurlijk een heel mooie leeftijd is.Mijn vader was toen al een geruime tijd ziek (longemfyseem)en bij mijn moeder was net longkanker geconstateerd.Mijn moeder zou geopereerd worden en er zou en stuk long weg gehaald worden en de vooruitzichten waren positief.Tijdens de operatie is de longslagader geknapt en er volgde complicatie op complicatie maar ik had nooit gedacht dat ze het niet zou halen.Een week na de operatie is ze overleden en onze wereld stortte in want mijn vader was gehandicapt en de moeder van mijn moeder leefde ook nog en mijn moeder was enig kind.Dus deze zorg kwam op mijn schouders terecht.Ik zou dat jaar gaan trouwen en in plaats van de grootte bruiloft waarvan ik altijd gedroomd had hielden we het nu klein want een dergelijk groot feest zonder mijn moeder voelde niet goed.

Ons leven ging door en iedereen had zijn draai gevonden en ik was erg druk met oma en mijn vader, In deze tussentijd hebben we nog afscheid moeten nemen van 2 tantes en 2 ooms.Ik werd moeder van een prachtige zoon en miste mijn moeder enorm.Toch genoten mijn oma en mijn vader enorm van hun achterkleinkind en kleinzoon.Twee maanden geleden is oma overleden en daar hadden we vrede mee want oma is bijna 85 geworden en wilde graag naar mijn moeder.Vorige week is mijn vader overleden hij was mijn allerbeste vriend en ik voel me nu zo alleen.Hij was al heel lang ziek maar zijn dood kwam behoorlijk onverwachts.Ik ben nu 29 en mijn broer is 30, gelukkig hebben we veel steun aan elkaar.Ik leef nu in die bekende roes en kan me nu nog niet voorstellen dat ik ooit weer gelukkig kan zijn want mijn moeder was pas 56 en mijn vader is 61 geworden.Het is zo oneerlijk verdeeld.Wij hebben altijd wat.We zijn nu druk bezig met het leeg halen van mijn vader zijn nieuwe huisje.Hij woonde er pas vier maanden en had allemaal nieuwe spulletjes.Wij ruimen onze jeugd nu ook op en dit voelt verschrikkelijk.Mijn vader had nog 2 katten n een papegaai en de katten zijn bij mij gekomen maar er is er al een gestorven van verdriet omdat hij mijn vader zo mist.Voor de papegaai hebben we een nieuw baasje moeten zoeken en dit vind ik verschrikkelijk want hij is 22 jaar bij ons geweest.Ik ben blij dat ik jullie site heb gevonden want ik haal heel veel steun uit de verhalen die ik gelezen heb.

Antoinetta, 2 maart 2005

w.z@12move.nl

terug
Home

NATHALIE

Toen ik deze website vond dacht ik ja hier kan ik wat mee. Ben 21 jarige moeder van een dochtertje van 1,5. Ben al een tijdje opzoek naar iets waar mensen kunnen begrijpen dat je een dierbare in je leven verloren bent, zoals ik en meerdere mensen. Je kan je verhaal eindelijk kwijt ook al weet je eigenlijk niet aan wie. In je omgeving probeer je het wel te vertellen maar die mensen kunnen het niet begrijpen dat je 1 of beide ouders verloren bent. Die kennen jou gevoel niet wat je in je hebt en mensen die het wel hebben meegemaakt weten precies wat je door maakt.

Ik ben sinds 29-01-05 mijn vader plotseling kwijtgeraakt. Ik werd donderdag avond ineens gebeld door mijn moeder. Mijn moeder zei je moet niet schrikken maar je vader ligt in het ziekenhuis,Toen even verder gepraat met mijn moeder en toen zei ze ineens hij ligt er al een week in maar mijn vader wou niet dat ik het wist omdat ik al genoeg ellende in mijn omgeving had en wilde me dus niet onnodig ongerust maken, maar toch had mijn vader opeens in de gaten met veel overhalen van zijn zus en mijn moeder dat hij het me wel moest vertellen. Omdat als er iets zou gebeuren ik het niemand ooit zou vergeven,toen heb ik ‘s avonds gelijk mijn werk opgebeld en gezegd dat ik de volgende dag niet kwam. En ben naar het ziekenhuis gegaan de volgende dag met mijn man. Hij lag aan een hartpomp. Hij had een stuk of 6 hartinfarcten gehad en allemaal overleeft (in het ziekenhuis in Den Helder) maar daar konden ze niks meer voor hem doen en toen is hij in kritieke toestand het AMC binnengebracht. Ik ben er heen gegaan maar zonder mijn dochtertje van 1,5 want die mocht niet mee hoorde wij. Toen die dag erop werden we ineens opgebeld om kwart over 2 ’s nachts. Rare tijd maar ja, je verwacht het niet. Mijn man pakte de telefoon. We durfden allebei niet op te nemen en hadden allebei dezelfde gedachte: wie van de 2? Klinkt hard, maar het is wel wat je denkt op zo’n tijdstip. Zijn opa lag op de IC in Nieuwegein en was geopereerd aan een anorisma van 7 centimeter. Dat is voor de mensen die dat niet weten een slagader van je hart (hoofdslagader) die elk moment kan knappen en mijn vader ook maar in het AMC. Het was mijn moeder. Ze zei je vader is overleden. Hij kreeg het benauwd, heeft een injectie gehad (weer een hartinfarct) toen ging het weer wat beter en toen riep me vader de arts terug die op dat moment net wegliep toen ging het niet goed met hem. Ze hebben hem morfine gegeven en hij is weggezakt. Ze hebben geprobeerd hem te reanimeren, een uur lang, maar hij kwam niet meer terug (weer een hartinfarct). Mijn man keek me al aan en ik wist al genoeg. Had ongeloof in me. Kon het me niet beseffen maar opdat moment was ik, klinkt raar, blij dat we visite hadden en kon ik steun zoeken bij mijn vriendin. We zijn toen ‘s morgens gelijk naar Den Helder gegaan (waar mijn vader woonde) en mijn moeder en familie nog wonen (ik woon sinds 3 jaar in Harmelen, een dorpje bij Utrecht) en de hele nacht opgebleven en om half 7 gaan rijden. Veel verdriet met mijn moeder gehad etc. ,maar nog tot op de dag van vandaag verwijt ik me dingen. En ben boos ja, op wie weet ik niet. Op mijn vader! Op mijn moeder! Ze hebben me 18 jaar voorgelogen over iets waar ik via via ben achter gekomen en dan wou hij me weer iets gaan verzwijgen. En mensen kunnen me niet begrijpen en zeggen je moet verder met je leven,maar dat kan ik nog niet. Mensen die gaan zeggen,ik begrijp hoe je je voelt,dan denk ik bij mezelf hoe kan je nou weten hoe ik me voel!En dan ben ik vaak van plan om de naarste dingen te zeggen maar kan me nog inhouden. Ik moet mezelf wel niks verwijten weet ik ook zeggen mensen ook, maar dat is heel moeilijk als je eigenlijk met je vader afgesproken had om 2 dagen na zijn overlijden langs te gaan met mijn dochtertje en ik me nu gewoon verwijt dat hij haar niet meer heeft gezien. Kan er met niemand over praten. Praat er ook bijna met niemand over, alleen met mijn tante via msn. Probeer een oplossing te vinden voor mijn gevoelens en hoop ze snel te vinden. Hoop straks weer verder te kunnen met mijn leven en alles een plekje te kunnen geven. Al gaat daar heel wat tijd in zitten maar dat heb ik er voor over. Dit mag gewoon online gezet worden. Misschien dat iemand met een bepaald soort ervaring/of ervaringen met mij wil delen en er over praten. Wordt het misschien wat makkelijker om het te verwerken.

Liefs en sterkte allemaal, Nathalie, 8 maart 2005

jamie_n6@hotmail.com

terug
Home

Natascha

Hallo ik ben Natascha en nu 28 jaar. Ik wil graag mijn verhaal vertellen.
Toen ik 18 werd begon alle ellende om het zo maar even te zeggen. Nadat ik
in 1995 mijn schooldiploma gehaald had waren mijn vader en moeder erg trots.
Ik ging toen een baantje zoeken via het uitzendbureau voor de zomer want ik
zou na de zomer verder gaan met een andere school te gaan om te leren
voor detailhandel. In juli 1995 werd opeens mijn vader ziek. Hij was steeds
zo misselijk en moe en in juli 1995 gingen ze in het ziekenhuis zijn bloed
maar eens na kijken. Hij moest meteen blijven en mijn moeder en mijn vriend
kwamen mij van mijn werk ophalen. Ik schrok enorm toen zijn we naar het
ziekenhuis toe gereden. Daar kreeg ik te horen dat mijn vader leukemie had in
de ergste vorm en dat als we dag later waren gekomen hij het niet overleefd
had. Ze gingen hem bloedplaatjes geven en kijken of er iemand in de familie
was die merg wilde en kon afstaan. Mijn vader had 1 zus die werd getest en
ze wilden eventueel als het nodig was mij ook testen en verder was er
niemand. Helaas want ik ben enig kind. Maar de tijd ging snel en toen ik op
zondagavond 28 augustus bij mijn vader kwam was hij erg kortaf  en
verdrietig. We zijn toen gewoon naar huis gegaan en ‘s nachts kwam mijn moeder
mij wakker maken dat we naar het ziekenhuis toe moesten want mijn vader had
een hartstil stand gehad. Hij was wel weer van zelf op gang gekomen. We zijn
toen naar het ziekenhuis toe gegaan. Mijn moeder zei al: rij maar normaal want
we zijn toch al te laat. Toen we in het ziekenhuis aan kwamen kregen we
inderdaad te horen dat hij al overleden was. Het was daarna voor mij en mijn
moeder een hele zware tijd, maar we hielpen elkaar erdoorheen te komen. Ik
ben 1 jaar later met mijn vriend samen gaan wonen. Met mijn moeder ging het
toen al een heel stuk beter. Ze deed van alles. Ging geregeld weg, dus wij
dachten dat het wel ging met haar. Maar later merkten we en hoorden we van
andere vrienden van mijn moeder dat zij heel erg eenzaam was en niet over
het overlijden van mijn vader heen kon komen. In augustus 1996, ik was
toen 20 jaar, overleed mijn moeder onverwachts aan een hersenbloeding. Ik was
die maandagmorgen 4 augustus op mijn werk toen mijn schoonvader mij kwam
halen met het vreselijke nieuws dat mijn moeder was overleden. Ik geloof dat
heel mijn woonplaats heeft kunnen horen dat ik helemaal overstuur was zo
hard heb ik gegild. We gingen naar mijn moeders huis waar mijn vriend en mijn
schoonmoeder en de huisarts waren. Ze wilden dat ik even bij mijn moeder ging
kijken. Ze is in haar slaap overleden. Ze lag gelukkig zo als ze altijd lag te
slapen, maar ik was bang gewoon. Ik vond het erg eng om naar haar te kijken. Toen begon het regelen van alles voor de crematie. Ik wilde graag dat mijn moeder haar as werd uit gestrooid waar dat van mijn vader ook was uit gestrooid en dat kon gelukkig. Ik kon het helaas niet aan om aanwezig te zijn toen er een condoleance avond was van 30 minuten. Ik was kapot van verdriet maar ben wel
mee gegaan om mijn moeder naar haar laatste rustplaats toe te brengen. Het
was een mooie rouwdienst met erg veel mensen. Toen alles achter de rug was
moest mijn moeder haar huis nog leeg gehaald worden. Dat hebben we met zijn
allen gedaan. Het ergste is dat ik in november 1996 zou gaan trouwen met mijn
vriend en dat mijn moeder mijn trouwjurk betaald had. Ik wilde eigenlijk
meteen niet meer trouwen maar omdat dat zonde zou zijn van mijn trouwjurk
zijn we toch getrouwd op 15 november 1996. Die dag was een erge moeilijke en
emotionele dag voor mij. Het is nu al weer bijna 11 jaar geleden van mijn
vader en dit jaar 9 jaar van mijn moeder, maar ze blijven altijd bij me.
Helemaal toen ik in 1999 een zoontje heb gekregen en toen ik in 2004 nog een zoontje kreeg heb ik gebeden dat mijn ouders van boven keken hoe mooi mijn kindjes waren.

Natascha, 14 maart 2005

nhagen1976@hotmail.com

terug
Home


CRETIA


Hallo, ook even een reactie van mij. Ik ben Cretia en ik ben 42 jaar. Ik wil graag reageren op jullie site. Ik kwam het toevallig tegen in het tijdschrift "vriendin" en daar ben ik heel blij om. Ik ben namelijk al zolang op zoek naar een site waar je lotgenoten kan vinden. Ik heb geen broers en zussen en dat maakt het voor mij nog even wat moeilijker. Mijn vader is overleden toen hij 53 was, we gingen met z'n zevenen zwemmen en we kwamen met z'n zessen terug. Ik dacht dat het leven op zou houden, want zonder mijn vader kon ik niet verder leven. Gelukkig had ik mijn vriend nog. Hij was op dat moment mijn steun en toeverlaat, mijn moeder was natuurlijk ook helemaal kapot. In het ziekenhuis bleek dat mijn vader in het zwembad een zwaar hartinfarct had gehad, waarna zijn hart als een kaars is gedoofd. Daar zaten we dan met z'n drieën alles te regelen, gelukkig had ik veel steun van vrienden. Het leven ging weer verder al werd het gemis steeds groter, ik had mijn studie nog en we zouden gaan trouwen. Achteraf ben ik heel blij dat mijn man mijn vader heeft meegemaakt zodat je er toch regelmatig nog over kan praten. Toen mijn moeder 61 was ging ze op vakantie met een boot en daar is ze nooit meer levend van terug gekomen. Ik werd ‘s nachts gebeld door de persoon die met haar mee was dat ze was overleden in haar slaap. Ik had haar om 22.00 nog gesproken en toen was er niets aan de hand en om 1.00 kregen we dat telefoontje. Op dat moment staat de wereld stil, ik begreep ook niet waarom de wegwerkzaamheden gewoon door gingen toen wij naar Friesland reden. Dat mocht niet. Als enig kind is de druk vrij groot bij het krijgen van een kleinkind. Mijn moeder gaf dat ook regelmatig aan, maar wij waren er nog niet aan toe. Ik heb het dan ook uitgeschreeuwd bij de kist dat ik wel graag kinderen zou willen krijgen. Ze hebben dus nooit meegemaakt dat ik nu een zoon en een dochter heb van 3 en 7 jaar oud. Ik ben zo trots op ze, maar wat mis ik ze op zoveel momenten, vooral als mensen lopen te klagen dat oma en opa zo zeuren en zoveel goed bedoelde adviezen geven. Konden die van mij dat nog maar doen. Ik zou ze zo graag willen laten zien hoe het nu met me gaat. Ik hou voor onze kinderen nu ook een boek bij over hun gedragingen, belangrijke weetjes, want ik weet namelijk helemaal niets. Ook niet of de kinderen op mij lijken ik kan het aan niemand terug vragen. Mijn dochter van 7 jaar komt nu met veel vragen en dan praten we veel over haar oma en opa, hoe trots ze zouden zijn en hoe graag ze oma en opa hadden willen zijn. En hoe ze naar alle turn- en judowedstrijden zouden komen kijken. Zoals ze dat bij mij ook altijd hebben gedaan. Nu zie je allemaal andere oma's en opa's en dat doet vaak heel pijn. Volgens Lobke, mijn dochter zijn ze altijd bij ons, want ze zijn toch een sterretje geworden? Zelfs tijdens onze vakanties reizen ze mee en ik weet ook zeker dat we gezien worden, kon ik daar maar iets van merken. Er blijven moeilijke momenten, bijv. nu als ik dit schrijf komt alles weer boven en soms heb ik dat even nodig om dan weer even een traan te kunnen laten.

Vriendelijke groeten Cretia, 14 maart 2005

arto@quicknet.nl 

terug
Home

Berna

Ik ben blij dat ik jullie site heb gevonden, want ik herken er veel in. Ook al ben ik mijn ouders al jaren kwijt het gemis blijft.

Mijn moeder stierf toen ze 41 jaar oud was, ze heeft 11 jaar kanker gehad. Ik was 12 toen ze stierf maar ondanks haar ziekte was ze er voor ons. Ja, een moeder die kun je dan niet missen. Op mijn 16e kreeg ik mijn eerste kind zonder mijn moeder, dat heb ik heel erg gemist. Op mijn 21 jaar overleed mijn vader aan een hartaanval, hij was toen 53 jaar. En ik was  6 maanden zwanger. Dus ik weet hoe het voelt om zonder ouders te moeten leven. Ik ben nu 38 jaar en denk nog vaak aan mijn ouders. Ze staan op de foto op het kastje dat ooit van mijn moeder was en die is mij heel dierbaar. Ik wens iedereen die op deze site komt veel sterkte. En wie het wil mag mij mailen om zo ervaringen uit te wisselen.

Berna, 17 maart 2005

berna1966@hotmail.com

terug
Home

 

MONIQUE

Hallo,

Ik ben door het blad vriendin aan deze site gekomen.

Ik ben 31 jaar en pas moeder geworden helaas kan ik dit ook niet delen met mijn ouders. Mijn moeder werd de eerste keer ziek toen ik 16 was en lekker laat aan het puberen was. Er kwam ineens een hele huishouding op mij af. Ik heb 3 broers, maar van huis uit moest de dochter alles doen. Gelukkig werd mijn moeder beter.

Toen ik 24 was ging ik samenwonen, niet naast de deur maar 200 km verder. Mijn ouders kwamen best vaak bij ons en een keer bleven ze een week. Ik zei toen: dan maken we er gewoon een vakantie van. Mijn moeder zei na die week: ik heb nog nooit zon fijne vakantie gehad.

Een maand later bleek dat ze weer ziek was en opgegeven. Dit kreeg ik te horen op de dag dat ik als verrassing naar mijn ouders ging om te zeggen dat ik ging trouwen. Ik heb dit toen wel gewoon gezegd want ze was eerder ziek geweest en dat had ze ook verslagen en ze hadden gezegd dat als ze behandelingen onderging ze zeker nog een jaar zou leven dus die dag zou ze meemaken dacht ik. 8 weken later is ze overleden en mocht dit dus niet meer meemaken.

Ik heb naar mijn bruiloft in een roes geleefd en kon wel boos worden als mensen zeiden: ik ga lekker met mijn moeder de stad in of juist als iemand ruzie of zo had met zijn/haar moeder. Na mij huwelijksdag ben ik overspannen thuis komen te zitten. Had last van hyperventilatie en was bang dat ik dood zou gaan. Ik had ook het gevoel dat niemand mij begreep en voelde mij alleen op de wereld. Gelukkig ging het langzaam aan weer beter met mij.

Vroeger als kind kon ik bij mijn vader niks verkeerd doen. Ik was zijn oogappel. Deze band kwam weer terug na het overlijden van mijn moeder. Helaas voor korte duur. 3,5 jaar na het overlijden van mijn moeder overleed mijn vader aan een acute hartstilstand. Ik was toen 5 maanden zwanger. Ik kan nu nog niet geloven dat hij er niet meer is en moet mezelf in de hand houdden ook voor mijn kleintje, want af en toe krijg ik weer een hyperventilatie aanval. Met mijn broers kan ik mijn gevoelens niet delen. Die leven heel anders, meer met zichzelf .

Ik ben nu eigenlijk alleen soms heel boos: waarom mochten zij de voor mij twee belangrijkste gebeurtenissen uit mijn leven niet meer meemaken, waar moet ik heen met vragen, waarom?????

Monique, 18 maart 2005

lm.perdaan@12move.nl 

terug
Home

MELISSA

4 April 2004 heb ik mijn vader verloren. Hij was 48 jaar geworden. Veel te jong dus. Het begon allemaal zo:

  Mijn vader had 10 jaar terug ongeveer een operatie gehad. Het was een nieuwe manier om af te vallen. Mijn vader woog ook 150 kilo. Ze zeggen dat je een maagje in je maag krijgt waardoor je minder kan eten en minder trek krijgt in eten. Mijn vader had dat dus geprobeerd omdat het om zijn gezondheid ging. Hij werd geopereerd in Amsterdam. De operatie was helemaal goed gegaan totdat hij plotseling heel erg last kreeg van zijn maag en rondom zijn maag. Hij kreeg een gezwel in zijn buik. Hij ging dus naar onze huisarts, maar die vertelde dat hij moest afvallen. Hij probeerde af te vallen, maar het gezwel werd steeds groter. Onze huisarts had dus een afspraak gemaakt met het ziekenhuis voor onderzoek. Het bleek dat zijn darmen en andere ingewanden die er zitten eruit hingen tegen zijn vel aan die dat gezwel vormden. Hij moest dus geopereerd worden zodat er een "matje" in zijn buik werd gezet zodat zijn ingewanden terug gezet zouden worden. Deze operatie bevond zich 10 maart 2004 plaats. Onze hele familie was ervan op de hoogte en dat het een zware operatie zou worden. Toen hij geopereerd was vertelde de doktoren dat alles goed was gegaan en dat hij er binnen een aantal weken er weer helemaal bovenop kwam. Dus wij waren dol blij dat alles goed was gegaan. Maar 3 dagen na de operatie was mijn vader helemaal de weg kwijt. Hij raakte in paniek en belde naar mijn moeder 's avonds. Hij vroeg of ze naar hem toe wilde komen en naast zijn bed wilde gaan zitten heel de nacht want hij was bang dat alles fout ging.

Ik had hem die avond dat hij belde ook aan de telefoon gehad en hij klonk heel erg eng waardoor ik meteen de telefoon weer aan me moeder gaf. Hij klonk heel anders en ik werd er echt heel erg bang van. Mijn vader lag in het UMC in Utrecht en ikzelf woon samen met mijn moeder in Den Helder dus het is 2 uur rijden hiervandaan. Mijn moeder had al wat kleren gepakt en was van plan om heen te rijden, maar later belde mijn vader weer op dat alles nu goed ging en dat hij kalmeringspilletjes had gekregen van de zuster. Dus mijn moeder bleef thuis. De volgende ochtend werden wij dus opgebeld door de artsen uit het ziekenhuis. Mijn vader had alle draadjes en dingetje uit zijn lichaam getrokken en was aan de loop gegaan, omdat hij in paniek raakte en naar huis wilde want hij had in zijn gedachten dat er niks mis was met hem. Dat was dus de druppel. Hij werd meteen naar de intensive care gebracht en onder narcose gezet en hij werd beademd via machines. Hij kon dus niet meer zelf adem halen, omdat hij te zwaar was. Zijn "vet" lag te zwaar op zijn longen daardoor raakte hij in paniek. Toen hij op de intensive care lag ging alles nog redelijk goed. Totdat hij overgeplaatst moest worden naar de overkant. Naar afdeling B. Omdat dat eigenlijk zijn plek was maar die plek was toen nog niet vrij en nu wel.   Vanaf toen ging alles fout. Ik vond het zelf al heel erg vreemd dat hij overgeplaatst werd. Mensen die het niet overleven worden achterin of voorin op de intensive care in een kamertje met een deur gelegd. Dat was dus ook met mijn vader het geval. Hij werd dus ook in zo'n kamertje gelegd terwijl alles nog goed ging volgens de doktoren. De dag erna ging echt alles fout. Hij moest meer zuurstof krijgen, hij kreeg hogere koorts. Kortom alles ging fout. Binnen 2 weken waren zijn nieren uitgewerkt. Op dat moment werd ons toen pas verteld dat er iets niet goed was en dat hij het misschien niet kon overleven, omdat zijn nieren niet meer werkten. Ze konden nog 1 ding doen en dat was zijn nieren spoelen zodat ze weer gingen werken. Maar ze waren zo vergiftigd door de medicijnen dat het niet ging. Wij, mijn moeder, mijn 2 broers, 2 schoonzussen en ik, al 2 hele dagen en nachten in het ziekenhuis. De laatste nacht werden we naar huis gestuurd en de artsen zouden ons bellen als er veranderingen kwamen. Wij hadden nog steeds heel erg veel hoop en we hadden nooit in ons hoofd gehad dat mijn vader zou overlijden. Dus wij gingen naar huis. We waren nog niet eens 2 uurtjes thuis en we werden gebeld door het ziekenhuis. Mijn vader was overleden.Precies een maand nadat hij werd geopereerd. En precies op de datum 04-04-04. Mijn moeder belde mijn broers op. Die met een rotgang naar ons huis toe kwamen. Huilend. 's Avonds om 10 uur reden we weer naar Utrecht om naar mijn vader toe te gaan. We hadden op dat moment eigenlijk nog geen besef van wat er aan de hand was. Mijn broer reed in de auto en reed wel 200 kilometer per uur. Zo overstuur was hij. We waren er binnen een uur. Terwijl we normaal 2 uur over reden. We waren in het ziekenhuis. Ik durfde het kamertje niet in. Ik was bang dat ik onwel werd of zo. We zagen hem liggen op het bed. Zonder draadjes zonder apparatuur. Niks had hij meer om zijn lichaam heen. En hij was helemaal grijs en koud. Mijn gevoelens waren heel erg gemengd. Ik kon het niet geloven totdat ik mijn moeder naar hem zag kijken en neerstortte op haar knieën. En ze schreeuwde het uit. "Waarom nou Kees? Waarom nou? Waarom laat je ons in de steek?" Dat was wat ze steeds zei. Mijn broers waren ook helemaal overstuur. Ik? Ik zat op een stoel en durfde hem amper aan te kijken. Zo plotseling. Het heeft voor mij 2 maanden geduurd voordat ik het echt besefte dat hij niet meer thuis kwam en dat hij echt dood was.

Mijn vader was visserman en dus ook altijd van huis. Hij had een eigen kotter, een eigen bedrijf, dus hij had een druk leven. Maar voor ons gezin was hij er altijd. Hij was een geweldige vader die het allermeest om zijn vrouw en kinderen gaf. Hij kon echt niet zonder ons. Een geweldig mens die een hele mooie carrière had gemaakt en een heel mooi gezin had. We missen hem nog elke dag. En in onze woonkamer hangt een hele grote foto van hem met een trotse blik. Zo keek hij altijd. Hij heeft ook 3 kleinkinderen. De 2 oudste heeft hij wel gekend maar de jongste is in januari dit jaar geboren en hij zal deze kinderen nooit zien opgroeien. Maar we weten allemaal dat hij bij ons is en over ons waakt en met een glimlach naar ons kijkt. En dat vertellen wij de kinderen ook. En ik mijn toekomstige kinderen natuurlijk ook. Opa was een geweldige man en een geweldige vader en man.

Vraag je niet af hoe lang je leeft, maar hoe.

Wat je gedaan hebt met je leven,

Wat je, bewust, de mensen hebt gegeven,

De tijd waarin doet er niet toe.

Voor altijd herinnerd in liefde en vriendschap.

Mijn lieve man, onze vader en opa,

Kees Polet 

03-06-1955   -   04-04-2004

Heel veel sterkte allemaal met jullie grote verlies.

Melissa Polet, 23 maart 2005

melissa_polet@hotmail.com 

terug
Home

MIETSKE

Mijn naam is Mietske ik ben net 35 geworden. Mijn verhaal begint op mijn elfde verjaardag.
Mijn vader werd ernstig ziek en bleek kanker te hebben.
Hij werd zijn laatste maanden liefdevol omringd door moeder en kinders, doch
het mocht allemaal niet baten, nog voor zijn vijftigste verjaardag overleed
hij. Mijn moeder bleef achter met drie kinderen.
Niet lang daarna kon zij het leven niet meer aan, de zorgen voor ons de
zorgen van alledag, het grote verdriet om het verlies van haar man, het was
haar allemaal teveel. Zo raakte zij steeds dieper en dieper in een
depressie.
Het kwam na een half jaar zover dat ze van huis wegliep en ons kinderen
gewoon achterliet.
Verblind door haar verdriet deed ze rare dingen, uiteindelijk werd ze
opgenomen in een psychiatrische kliniek.
Daar zaten wij.........11 jaar, 14 jaar en 17 jaar zonder vader en zonder
moeder??
We werden alledrie bij pleegouders geplaatst, maar helaas niet samen maar
apart!
Vader weg, moeder weg, broertjes weg????
Oh wat was de wereld wreed en wat voelde wij ons leeg en alleen.
Niet begrepen door deze vreemde mensen die ineens onze zogenaamde ouders
werden!
We zagen onze moeder iedere week een beetje meer wegzakken, die kliniek deed
haar geen goed.
Ze zat onder de medicijnen en leek wel een geest.........steeds weer die
dode blikken in haar ogen, het leek wel alsof ze dwars door ons heen kon
kijken.
Uiteindelijk werden we allemaal volwassen en leefden ieder ons eigen leven.
We waren ( mijn broers en ik ) gescheiden in onze jeugd, maar door onze
ervaringen en verdriet werden we allemaal hetzelfde. We groeiden alledrie
uit tot supergevoelige mensen.
Gek wat een jeugd met je doet.........het bepaalt de verdere rest van je
leven.
Door deze omstandigheden waren we ondanks onze inmiddels volwassen leeftijd,
mensen geworden die de wereld niet aankonden. De wereld was kil, de wereld
was hard. Bah wat moet een mens allemaal doorstaan hebben wij ons vaak
afgevraagd?
Iedere week je moeder opzoeken die daar dan jaar in jaar uit tegenover je
zit als een blok beton!!
Je weet je hebt nog een moeder maar..........ze functioneert alleen niet
meer als zijnde een moeder. Vele jaren later wij waren inmiddels 29, 32, 35
kroop ze langzaam beetje bij beetje uit haar diepe dal. Ze bleef weliswaar
een kind in een volwassen lichaam, maar ze was weer aanspreekbaar.
Ze was een opgewekt vrouwtje geworden, een echt zonnestraaltje, en nog
ontdeugend ook!
Ze leefde in haar eigen verzonnen fantasiewereldje waarin ze nog steeds
getrouwd was en heel gelukkig was, we hebben haar altijd in die waan
gelaten!
De laatste jaren hebben wij heel wat plezier aan haar beleefd, we hebben
zogezegd in een recordtempo onze verloren jaren ingehaald.
Iedere week bouwde wij een feestje waarin zij in het middelpunt stond.
Ik was trots als een pauw op haar, trots dat ze mijn gekke moedertje was,
dolgelukkig dat ik haar na 18 jaar weer terug kreeg.
Helaas is ze afgelopen jaar ten val gekomen en heeft ze nog maanden in een
coma gelegen, het was een slopende tijd, ieder dag zaten we aan haar bed en
hoopten op herstel. Maar jammer genoeg  overleed ze op haar 69 ste.
Het wrange van het verhaal is dat we zo blij waren dat we haar terug hadden
gekregen, maar helaas niet voor lang. Het geluk was van korte duur!
Hierbij wil ik zeggen dat het leven zonder ouders, bepalend kan zijn voor de
rest van je leven.
Je mist de basis van je jeugd, dat stukje liefde en respect.
Inmiddels ben ik  35 mijn broers 38 en 42 alledrie zijn we nog steeds aan
het worstelen met onze gevoelens, alledrie hebben we relaties waren we ons
nooit voor 100% kunnen geven.
Simpelweg omdat we door onze jeugd bang zijn geworden om te verliezen.
Iets wat we simpelweg niet meer kunnen en willen voelen!!!!

Sterkte voor allemaal, het is een troost dat er lotgenoten zijn!

Mietske, 6 april 2005

terug
Home

 

  Gery

Hallo Annette en Michèle,

Allereerst wil ik zeggen dat ik het heel goed van jullie vind dat jullie
zo'n site op internet hebben gezet. Dit is eigelijk de enige die me genoeg
aan spreekt om mijn verhaal er op te willen zetten, en ook de enige normale.
want voor de rest gaat het eigelijk alleen maar over "engeltjes" en andere
woord vormen die mensen bedenken voor het benamen van overleden mensen, en
dat spreekt me dus echt niet aan. of je komt ergens terecht, waar ze wel een
mailgroep hebben, maar eigelijk weet je helemaal niet waar je heen mailt.
jullie site spreekt me aan omdat iedereen die zijn of haar verhaal erop
heeft gezet, heel open is. ik vind het zelf heel moeilijk om mijn verhaal
zometeen neer te typen, maar omdat de verhalen die ik gelezen heb zo
herkenbaar zijn, of althans de impact die een overlijden van 1 of van 2 
ouders van je leven heeft,zo herkenbaar is. En ik ben blij dat ik iets heb
gevonden, waarop veel mensen dat hebben uitgesproken. Steun is zo
belangrijk! Ik ben niet iemand die makkelijk praat of makkelijk huilt, dus
laat staan dat ik zomaar naar iemand toe stap voor steun, maar zo'n site als
deze waarop je in iemand anders zijn verhaal kunt lezen wat je eigelijk zelf
ook voelt, dat dat uitgesproken is, dat is voor mij een boel steun!

Zelf heb ik 1 ouder verloren. Dat is nu 4,5 jaar geleden, en ik zit nu 1,5
jaar overspannen thuis. Tot op de dag van vandaag lukt het me niet het een
plekje te geven. Ik zit wel bij een psycholoog maar ik kan eigelijk nergens
echt "open" zijn, want ik heb heel veel verdriet in me, en vaak ben ik er
bang voor.
Ik kan het me dus niet voorstellen hoe het moet zijn om allebei je ouders te
zijn verloren, en bij veel mensen gebeurt dat ook nog eens op jonge leeftijd
en snel achter elkaar. Aan iedereen die dat is overkomen, zou ik heel veel
sterkte toe willen wensen. Maakt niet uit hoe lang het geleden is, want ook
al is dat 20 jaar geleden, zolang je er nog nooit echt om gerouwd hebt en
het dus geen plekje hebt gegeven, dan roest of slijt, hoe je het ook maar
zeggen wilt, het niet.

In de zomer van 1999 werd mijn vader ziek. Veel koorts, zijn conditie ging
zwaar achteruit, en hij lag veel op bed. Eerst dachten we aan een griep die
niet over wilde gaan, de huisarts gooide het op teveel stress. Op een
gegeven moment denk je misschien is het de ziekte van pfeiffer. Maar dat
bleek het ook niet te zijn. Mijn vader werd doorgestuurd naar het
ziekenhuis. Een heleboel onderzoeken, tests, enzovoort. Helemaal niks konden
ze vinden, er werd zelfs op een gegeven moment weer gesuggereerd door iemand
die inviel voor onze huisarts, dat het dan maar wel door stress kwam. Sloeg
nergens op! Natuurlijk hoopten wij dat ook, maar eigelijk weet je dan al wel
beter. Althans, mijn vader wel. Dus mijn ouders wilden verdere onderzoeken,
op een gegeven moment na weer een hele rij onderzoeken was er een arts die
zei: we moeten leukemie uitsluiten, dan kunnen we verder onderzoeken. Maar
het was dus leukemie. Toen ik dat hoorde, ik was net 16,mijn ouders kwamen
terug van het ziekenhuis, en ik zat achter de computer. Mijn ouders kwamen
thuis, ze moesten allebei huilen, ik vroeg wat is er, en toen zei mijn
moeder: papa heeft leukemie. Mijn zusje begon ook te huilen, maar ik wist
niet precies wat het was, ik hoopte alleen dat het niet iets dodelijks zou
zijn. Toen mijn moeder zei dat het kanker was, was ik wel bang maar ik dacht
ook van kanker valt tegenwoordig steeds beter te genezen. Ik vertelde het
wel aan mijn vrienden en zo, maar ik wou het niet geloven. En eigelijk wilde
ik dat nooit, de hele periode dat hij ziek was niet, en nadat mijn vader
overleden was wilde ik niet echt geloven dat hij dood was. Ik stortte me
eerst in mijn schoolwerk, uitgaan, gewoon altijd vrolijk doen, mijn werk, ik
wilde me niet van mijn stuk laten brengen, ik was er bang voor, ik wilde een
leuk leven. Vandaar dat ik later overspannen werd,als je alles altijd maar
in houdt en er nog nooit door heen bent gegaan, dan is het op een gegeven
moment te zwaar op je schouders.

Een paar weken nadat we wisten dat mijn vader acute leukemie had, moest hij
al in het academisch ziekenhuis chemo kuren ondergaan. De 1e dag in het
ziekenhuis was op 19 september '99. In totaal zouden dat 4 chemokuren zijn,
maar hij heeft er maar 2,5 af kunnen maken. Van elke kuur werd hij ziek. en
op het moment dat het gevaarlijk werd, moesten ze er wel mee ophouden en
doorgaan met de volgende kuur.
December 1999 kwam mijn vader weer naar huis, er stond hier een bed in de
kamer. In het begin lag hij alleen maar in bed,na een poosje sterkte hij
gelukkig wat aan, hij had wat meer energie en conditie, en lag nog een paar
uurtjes per dag in bed. Alles bij elkaar echt zon rotte periode! Ook al was
hij thuis, en dan wil je liever allemaal vergeten dat hij ziek is als ie
toch wel fit is en zo, hij moest na een paar maanden weer terug naar het
ziekenhuis voor meer chemo. Die niet hielp. Voor de chemo moest hij naar
Groningen. Dat viel nog te doen, aangezien wij in Drenthe wonen. Maar in
Groningen was het al erg, en eng. Mijn vader kon totaal niet tegen die
chemokuren. Hij werd er alleen maar ziek van, en raakte in de war. Dan weer
lag z’n neus open, dan weer was er ergens in zijn lichaam een slangetje
verkeerd geplaatst, echt mijn vader is zo ziek geweest. En zo eenzaam ook.
Ik had,en heb, nu nog medelijden met hem omdat hij dat allemaal heeft moeten
doorstaan en zo veel pijn had, en gewoon dat hij zo ziek was. En hij
klaagde nooit. Hij zei soms alleen als ik belde, of als ik er net was, dat
hij zich beroerd en misselijk voelde. Verder wou hij er nooit over praten.
Hij wou ons sparen. Vroeg hoe het met ons was. Maakte zelfs grapjes. Zo
sterk wou hij over komen. Nu besef ik dat hij bang was en ons wou sparen.
Maar hoe eenzaam moet hij wel niet zijn geweest! En weet je wat ik niet
snap, dan ben je zo sterk, zelfs als je dood en dood ziek bent denk je nog
eerder aan een ander dan aan jezelf, langer als een heel jaar ben je zo
ziek, in dat jaar is het echt 3 x op het randje geweest dat we niet wisten
of hij het zou overleven, hij heeft echt zoveel door staan, en toch ga je
uiteindelijk nog dood. Na zoveel ellende al te hebben doorstaan, zo’n goed
mens, en dan uiteindelijk toch nog dood gaan!

Na dus 3 maanden thuis te zijn geweest, 3 heerlijke maanden, moest hij in
maart 2000 weer terug naar het ziekenhuis. Voor nog meer chemo. Wat niet
hielp en waarvan hij alleen maar weer ziek werd. Na iets meer als wederom 2
ellendige maanden, mocht hij weer naar huis. We hadden 2 opties: met een
beenmergtransplantatie had hij volledige kans op genezing, met nog meer
chemo (in tabletvorm hij zou dan gewoon thuis kunnen blijven) en andere
medicijnen zou hij nog een jaar of 3 te leven hebben waarin hij ook nog
veel ziek zou zijn. Dus natuurlijk kies je voor een beenmergtransplantatie.
Ik zat toen in de 3e klas. Dat was sowieso raar. Ik was sowieso al blijven
zitten in de 3e, toen was mijn vader nog gezond maar ik voerde gewoon niks
uit dat schooljaar, dus ik bleef zitten. En toen werd mijn vader ziek. Dan
is het moeilijk je te concentreren. Maar ik wilde ook graag dat mijn sociale
leven enz gewoon door ging. Ik was 16 toen. Op 23 juni,toen werd mijn
jongste broertje 11, ging ik op schoolkamp. Een week naar Slowakije. terwijl
mijn vader 2 dagen later, op 25 juni, 40 is geworden. Nu nog heb ik daar
spijt van. Maar ik wist niet dat hij dood ging. Ik wilde dat niet, en ik
wilde er ook niet bang voor zijn. Ik wilde, heel egoïstisch, door gaan met
mijn leven. Dus ja nu nog heb ik daar spijt van dat ik zijn 40e verjaardag
niet eens heb meegemaakt. Op kamp daar heb ik een nieuwe jas gekocht voor
hem. Mijn vader hield wel van sportkleding, en verder wist ik niet echt wat
ik moest kopen voor zijn verjaardag, dus het werd een Nike-zomerjas voor
hem, daar gekocht.Toen ik terug was, was hij daar blij mee. Op 7 juli moest
hij weer naar het ziekenhuis. Dit maal het Radboud ziekenhuis in Nijmegen voor de beenmergtransplantatie. Bij de bloedbank in het ziekenhuis was geen geschikte beenmergdonor te vinden. Dus toen moest op een gegeven moment de eigen familie, mijn vaders broers en zussen, onderzocht worden. Van 1 tante van mij was het beenmerg goed. Of nou ja goed het stootte later dus af, maar hoe zeg je dat het matchte met dat van mijn vader. Op mijn 17e verjaardag, op 12 juli, kreeg mijn vader de beenmergtransplantatie. In het begin leek het goed te gaan, en aan te slaan. Zijn beenmerg reageerde er op, en dus ook de leukemie. Maar na een poosje, ik weet niet meer precies hoe lang ik geloof ongeveer 2 weken, stootte het beenmerg "van mijn tante" het lichaam van mijn vader af,de cellen en zo. Het kan ook andersom dat het lichaam het beenmerg af stoot,maar in mijn vaders geval was het andersom.
Eerst gaven ze hem daar medicijnen voor om af stoten verder te voorkomen.
Maar op een gegeven moment, we waren bij hem op bezoek, en mijn vader heeft
vroeger op een boerderij gewoond, ik kwam binnen en hij vroeg aan mij of de
kippen al eieren hadden gelegd. Serieus, niet als een grapje dus. Dus toen
was hij goed in de war. En tegen een verpleegster die hem een glas drinken
bracht, schreeuwde hij: zoep het zelf maar op! En zo was mijn vader niet.die
was altijd aardig tegen iedereen. Woede,frustraties en zijn angsten,alles
hield hij in. Toen ze dus op een gegeven moment een afwijking op de
hersenscan zagen, moesten ze met die medicijnen stoppen die het afstoten
van het beenmerg voorkwamen. Dus hij werd heel ziek. Eerst werd ik door mijn
moeder op mijn werk gebeld, dat ik mee moest naar het ziekenhuis. Mijn vader
had last van de philadelphia bacterie, dat is iets waar je binnen een paar
uur echt doodziek van wordt. En aangezien mijn vader totaal geen weerstand
had, (dat wordt allemaal vernietigd voordat ze een beenmergtransplantatie
doen, omdat alle cellen vernietigd moeten worden aangezien dat allemaal
opnieuw aangemaakt moet worden), maar omdat mijn vader totaal geen weerstand had werd hij daar heel ziek van, het werd echt gevaarlijk. Maar hij overleefde het. Net als dat hij een infuusslang, die per ongeluk in zijn luchtpijp terecht was gekomen waardoor hij op de intensive care terechtkwam
en dus bijna gestikt was, ook overleefde. En in Groningen kreeg hij een
trombose dat overleefde hij ook. Toen met die intensive care werden we 's
nachts gebeld: "we staan met de rug tegen de muur, we kunnen niks meer
doen". Dat zei een arts. Maar mijn vader, de allergrootste vechter en
strijder die ik ooit gekend heb, overleefde het. De meest vreselijkste
dingen overkwamen hem, maar hij overleefde het. 3 x achter elkaar! Dus denk
je dan niet, 3 x is scheepsrecht dus hij overleefd het nu wel? Hij had
overal infusen, in Groningen al en nu weer. Vaak moest er over gestapt worden
op sondevoeding. Vaak werd hij geopereerd. Het exacte woord ervoor weet ik
niet meer, maar zo’n "ballonnetje" infuus dat kreeg hij in z’n voorhoofd
geopereerd. Zijn neus werd geopereerd, in zijn schedel is nog een keer
geopereerd, die trombose, veel beenmergpuncties, hij is zelfs nog een paar
keer naar een tandarts geweest in het ziekenhuis, want van al dat ziek zijn
en overgeven raakte zijn gebit ook aangeslagen.
Maar toen kreeg hij op een gegeven moment door het afstoten van die
beenmerg transplantatie, blaren over zijn hele lichaam. Op een gegeven moment
was het zo erg dat ze hem onder narcose moesten brengen als ze zijn rug
gingen wassen. Zo erg was het, en zo'n pijn deed het. Mijn vader lag toen op
een zandbed, maar het hielp allemaal niks. Hij had al veel vaker last van veel
vocht gehad, maar nu helemaal.zijn buik en zijn nek en borstkas werden echt
dik, het vel op zijn gezicht stond strak en hij had een rare gelige kleur.
Had ie al wel vaker gehad,maar nu echt erg. Op vrijdag 1 september was ik
met m’n moeder in het ziekenhuis toen dat gebeurde met die philadelphia 
bacterie. Toen zei een arts tegen ons dat hij het waarschijnlijk dood zou
gaan, en dat het niet lang meer zou duren. Ik wilde het niet geloven, want hij
had al zoveel overleefd. Op zaterdag leek het weer goed te gaan, na daar een
nacht te hebben geslapen gingen we 's avonds weer terug naar
huis. Zondagmiddag zijn we weer terug gegaan,toen was de familie en zo er ook
al wel bij. 's nachts lagen we in bed, hier thuis, toen belde mijn vader
huilend mijn moeder op. Toen is mijn moeder gegaan met mijn oom, wij zijn de
volgende ochtend om half 11 naar Nijmegen gegaan. We bleven allemaal in het
ziekenhuis slapen die nacht. Mijn broertjes en zusje bij mijn moeder op de
afdeling zelf, mijn vriend en ik sliepen in het hotel onder het ziekenhuis.
's Avonds, toen ik naar bed ging, zei mijn vader: doei lieverd. Wat hij
altijd zei als ik weg ging. En ja natuurlijk wist ik dat hij doodziek was
en ook wat die dokter gezegd had, en dat we daar niet zomaar met zijn allen
sliepen, maar ik wilde er niet vanuit gaan dat hij dood ging. Ik dacht de
hele tijd hij redt het wel, heeft ie altijd gedaan.
Toen wij beneden in onze hotelkamers waren, moesten we ons telefoonnummer
doorgeven van de telefoon daar aan de receptie op de afdeling. Maar daar
namen ze de telefoon niet op. De kelder verdieping van het Radboud
ziekenhuis in Nijmegen is ontzettend groot: de keuken zit daar, de
hotelkamers, een soort kunstzinnige "tuin", en ik zal er verder niet op in
gaan maar ook het mortuarium zit daar. Daar moesten we dus langs. De
heenweg, de terugweg naar boven toen de receptie de telefoon niet op nam en
wij dus weer terug moesten lopen om het telefoonnummer door te geven, en later ook weer terug. Weer ging ik nog even naar mijn ouders toe, en gewoon weer zei mijn vader doei lieverd. Net als altijd. Toen weer naar beneden lopen, en ik overdrijf niet als ik zeg dat het echt vanaf het moment dat je lift uit komt in de kelder 4 kilometer lopen is naar de hotelkamer. Met van die
gedimde ziekenhuislichten, en vooral dat mortuarium, is het daar beneden
gewoon eng! Van het personeel mocht ik niet bij mijn vriend op de kamer
slapen, we moesten apart. Om 3 uur durfde ik het licht pas uit te doen, om 6
uur ging de telefoon: we moesten naar boven komen. Toen stond ik op de gang,
toen drong alles pas echt goed tot me door maar nog steeds wou ik niet dat
het doordrong. Ik klopte op de deur van mijn vriend zijn kamer, geen
reactie. Ook niet toen ik keihard bonkte. Toen schreeuwde ik; ik wil niet
alleen terug, bonkte ik nog een paar keer. Wat was ik blij toen hij de deur
open deed. Wij naar boven toe, mijn vader was in coma. Elke keer als ik de
deur bij hem open deed, durfde ik niet naar binnen te gaan. Waarschuwing, wat
ik nu op schrijf moet misschien niet iedereen lezen. Scroll anders nu een
paar regels door, dan kan ie weer. Ok komt ie:
Toen ik de deur open deed, lag mijn vader dus in coma, en zijn ademhaling
ging heel snel.
Eerst stond ik nog binnen met mijn broertje en mijn moeder. We waren best
wel druk aan het praten en toen ging mijn vaders arm omhoog. Dat hij dus last
van ons had. Dat hij ons dus kon horen! Dus toen wou ik zeker nog niet inzien
dat hij dood ging. Maar later, we hadden wat gegeten (geprobeerd dan) en we
kwamen weer terug, ik deed de deur open, en mijn vaders ademhaling ging echt
heel snel, hij hijgde en hij kreunde, en toen zag ik een straaltje bloed
spuiten uit zijn mond. Dat is ook alles wat ik gezien heb, ik kon daarna
niet meer naar binnen toe.
Die blaren zijn op een gegeven moment naar binnen geslagen op zijn borstkas,
en ik weet niet zeker of zijn longen ook kapot zijn gegaan maar zijn maag
en zo wel. Dat was allemaal kapot. Hij is uiteindelijk overleden aan een
maagbloeding, en vermoedelijk een hersenbloeding. Een autopsie hebben we
nooit laten doen, hij zag er zo al erg genoeg uit. Nogmaals: dit wil je
misschien niet lezen wat ik nu ga typen: in zijn gezicht zaten veel korsten,
zijn lippen waren kapot, zijn gebit was vrijwel direct na zijn overlijden
verzakt, en hij was direct heel smal en heel erg geel geworden in zijn
gezicht. Dat was het enge. En het valt me mee van mezelf dat ik dit zo op
kan schrijven.
Op 5 september 2000 is mijn vader overleden.
Voor de begrafenis is mijn vader opgemaakt, met make-up op dus. Op deze
manier was hij toonbaarder, was het dus beter aan te zien. Ik vind het erg
dat hij al zo snel na zijn overlijden zo veranderd was. Al een half uur
nadat hij was overleden herkende ik hem gewoon niet meer, vooral met dat
verzakte gebit was hij net een oud mannetje, terwijl mijn vader nog maar 40
was.

Ik heb heel lang niet beseft dat mijn vader er echt niet meer was. Ik vond
het alleen maar heel erg raar, zijn overlijden, de periode tussen toen en de
begrafenis in, en na de begrafenis. Ik was bang dat mijn moeder ook dood zou
gaan, ik was bang dat mijn broertje of zusje zelfmoord zou plegen. Ik wilde
voor iedereen zorgen, want ik was bang dat er met iemand anders van ons
misschien ook wat zou gebeuren.
En ik wilde door gaan met mijn leven. Ik durfde niet echt aan het verdriet
toe te geven, ik durfde het niet echt in te zien. Dus ik ging door. Eerst
met school, waar ik na 4 weken mee gestopt ben. Toen een andere opleiding.
Maar toen liep ik stage in een bejaardentehuis en op het moment dat daar
iemand overleed, was ik daar natuurlijk weer weg. Als mijn moeder de muziek
draaide die mijn vader mooi vond, of wat ze samen mooi vonden, of de muziek
die op de begrafenis is gedraaid,dan liep ik de kamer uit. Verder deed ik of
er niets aan de hand was, en als ik dat zelf geloofde ging het ook echt
goed. Dus op een gegeven moment geloofde ik dat ook echt. En op een gegeven
moment was ik zo ver dat ik echt geloofde dat je zelf wel kon bepalen of je
verdriet had of niet.
2,5 jaar heb ik bij een leuke winkel gewerkt, daarna wilde ik ander werk.
Dus ik diende mijn ontslag in, had nog een termijn van een maand vol te
maken. Ondertussen ging ik op zoek naar ander werk. Wat ik niet vond, dus
nadat ik ontslag had genomen, kwam ik eerst 4 weken thuis te zitten. Toen
was het mis. Ik vond wel weer werk, nou ik heb het precies 2 dagen vol
gehouden. Toen werden mijn paniekaanvallen en hyperventilatie te erg. Dit
had ik al langer, maar ik bleef er mee door lopen want ik wilde nergens aan
toegeven en gewoon door gaan. Maar goed, toen kwam ik dus in de ziektewet.
Ik zit nu 1,5 jaar thuis, en het is pas nu dat ik echt niet meer kan, er
soms wel aan moet toegeven, omdat ik anders gewoon gek word. En op de
momenten dat ik er dan aan toe heb gegeven en zoals nu mijn verhaal
opgeschreven heb, is het weer wat beter. Ik heb veel last van
paniekaanvallen, ik heb periodes gehad dat ik maanden niet meer buiten kwam.
Zo overspannen maakte ik mezelf door niks te uiten en alles maar in mezelf
te houden. Zo moeilijk vind ik het om te praten, of het te uiten. Nu nog
steeds heb ik last van paniekaanvallen, nu is het verschil alleen dat ik er
iets vaker aan toe geef aan m’n verdriet, dus het is iets minder erg met me
nu. Maar ik heb nog steeds dat ik vaak geen zin en energie heb voor dingen
te doen met mijn vrienden en zo, en ja die verwaarloos ik dan ook best wel.
Ik zit echt in een cirkel van overspannen zijn. Van eigelijk niks. Alleen
maar omdat ik het leven, en omdat mijn vader is overleden, niet helemaal
onder ogen wil zien. Mijn verdriet niet en dat zit heel diep, moet er echt
uit. Maar aan de andere kant durf ik dat niet.
Ik hoop op deze manier iemand te ontmoeten, die ook zo overspannen is
geworden na de dood van zijn/haar moeder of vader, en die daar ook weer uit
is gekomen want ik weet het niet meer. Ik ga contact opnemen met de
stichting rouwverwerking Nederland, misschien dat die een goede therapeut
hier in de buurt hebben zitten, want alleen de hulp van mijn psycholoog daar
heb ik niet zoveel aan.

Bedankt voor iedereen die dit heeft willen lezen en sterkte aan iedereen.
Ik hoop echt op deze manier iemand te vinden, misschien dat we elkaar kunnen
helpen.

groetjes, gery

liefmeiske1983@hotmail.com  

terug
Home

  JANTINE

Hallo ik ben Jantine. Ben 34 jaar, 10 jaar getrouwd en ongewild kinderloos. Ik ben niet zoals vele van jullie beide ouders verloren maar wel mijn fantastische moeder.

Ik was 6 jaar oud en besefte nog niet wat de dood was. Toch was mijn moeder heel erg ziek, er was bij haar alvleesklier kanker geconstateerd. Na een ziekbed van ongeveer 3 maanden is ze helaas veel te jong op 32 jarige leeftijd overleden. Ik weet nog goed dat mijn vader - die dag en nacht bij mijn moeder waakte - op een avond toen mijn moeder net overleden was onze slaapkamer binnenkwam en vertelde dat mijn moeder naar de hemel was gegaan. Ze was zo ziek dat ze haar daar beter zouden maken. Op de vraag wanneer ze weer terug zou komen, vertelde mijn vader dat ze in de hemel bleef. Nou ik begreep er niets van. Omdat ik zo jong was kreeg ik er natuurlijk niet veel van mee. Ja ik weet nog dat we in een grote zwarte auto zaten mijn 2 zussen, mijn broer, ik en natuurlijk mijn vader, we reden achter de kist aan. Ik kan me ook nog goed herinneren dat we langs mijn kleuterschool reden en ik maar niet begreep dat ik die dag niet naar school hoefde. Op een gegeven moment waren we aangekomen bij de begraafplaats waar mijn moeder na een korte dienst naar haar laatste rustplaats werd gebracht. En het gekke is, ik was erg klein maar dat kan ik me toch nog goed herinneren. Nadat mijn moeder overleden was kregen we een gezinsverzorgster in huis want mijn vader moest natuurlijk weer aan het werk. Tot op een dag hij helemaal overstuur thuiskwam. Er was op weg naar zijn werk een heel ernstig ongeval gebeurd waarbij er ik geloof 6 doden bij waren gevallen en mijn vader was de eerste die ongedeerd zijn auto aan de kant had weten te brengen. Het had dus niet veel gescheeld of ook mijn vader was er niet meer geweest. Nou ja als 6 jarige zonder moeder ja wat moet ik er van zeggen, je leven ging door en ik stond er eigenlijk niet zo bij stil (ik denk dat ik nog te jong was). Op een gegeven moment vond ik het heel normaal dat ik geen moeder meer had. Tot dat ik in de knoop kwam te zitten en ik besefte dat dit niet vanzelfsprekend was. Ik ging mijn moeder ontzettend missen. Ik kon niet begrijpen waarom juist zij die altijd voor anderen klaarstond er niet meer was en nooit meer terug zou komen.

In 1995 ben ik getrouwd en op de dag voor het trouwen heb ik een mooi grafstuk naar het kerkhof gebracht met daarin de bloemen verwerkt die in mijn bruidsboeket zaten. Voor mij gaf dat het gevoel dat mijn moeder - ook al ben ik niet gelovig - er toch een beetje bij zou zijn. Ook vond ik het erg emotioneel dat haar naam genoemd werd toen de ambtenaar van de burgerlijke stand voorlas van wie ik een dochter was.

Ook al is mijn moeder in 1977 overleden vergeten zal ik haar nooit. Ik zal haar datum van overlijden ook nooit vergeten omdat mijn man op deze dag jarig is. Ik ga ook zeker 1 x per maand naar het kerkhof en soms 2 keer per maand. Ik verzorg dan haar graf en brand een kaarsje voor haar. Ook zetten mijn zussen en ik er regelmatig nieuwe plantjes neer zodat het er altijd verzorgd bijstaat. Dat geeft een enorm goed gevoel. Ze is er niet meer maar toch ook wel.

Tegenwoordig durf ik ook met haar te praten als ik aan haar graf sta. Ik ben dan even alleen met haar, want mijn man laat ons dan even alleen. Vroeger durfde ik dat niet want je gaat toch niet met een 'dode' praten die niets terug zegt. En toch moet ik zeggen het geeft me veel rust en ik zal haar altijd blijven missen ondanks dat mijn leven doorgaat. Ook had ik graag net zoals zoveel moeders met hun dochters doen lekker willen winkelen, over problemen kunnen praten, haar om advies kunnen vragen maar dat is helaas niet meer mogelijk.  Ik mis haar arm om me heen. Ze was voor mij van onschatbare waarde. Helaas heeft het lot anders beslist en is ze veel te vroeg van ons weggenomen. Maar in mijn hart blijft ze altijd voortbestaan. En wie weet zullen we op een dag weer samen zijn.

Wat mij betreft hebben jullie mijn toestemming om mijn verhaal op de website te publiceren. Daarnaast wil ik ook nog kwijt dat ik blij ben met deze site. Ik heb het gevoel dat ik mijn verdriet met vele van jullie kan delen. We hebben tenslotte allemaal dierbare verloren die voor ons van onschatbare waarde zijn geweest en nog steeds zijn. 

Jantine, 6 april 2005

aableijswijk@hetnet.nl

terug
Home

    MARCEL

Hallo Annette, Michèle en alle anderen wiens verhaal op deze site staat.

Ik ben blij dat ik deze site heb gevonden. Wat ik wel jammer vind is dat er op dit moment alleen verhalen van vrouwen alsof mannen geen verdriet zouden hebben om het verlies van hun ouders ben ik dan zo anders?

Ik ga toch mijn verhaal aan jullie toevertrouwen in de hoop dat er wellicht een reactie op komt.

Laat ik mij eerst even voorstellen mijn naam is Marcel Scheffers, ik ben 32 jaar en woon in Schiedam. Ik heb nog een zus van 28 die inmiddels in België woont en 12 januari 2005 is bevallen van een dochtertje.

Mijn verhaal begint in 1996, ik was toen 23 jaar en stond op het moment om mijn vleugels uit te gaan slaan en een huisje voor mij zelf te gaan zoeken ondanks dat ik bij mijn ouders altijd enorm naar mijn zin heb gehad en alles heel vertrouwd en fijn voelde als ik thuis was.

Op 23 augustus 1996 ging ik samen met mijn ouders op visite bij kennissen, gewoon een gezellige avond niets aan de hand. Mijn vader speelde trompet in een muziekvereniging, mijn moeder was niet muzikaal maar verzorgde daar de kleding en mijn zus speelde saxofoon in dat orkest.

Omdat er de volgende dag een optreden was van het orkest besloten we niet al te laat naar huis toe te gaan. Toen mijn vader opstond om zijn jas aan te trekken zei hij “Ik krijg een hartinfarct”. Hij ging weer zitten op de bank en kreeg inderdaad een infarct. Het ambulance personeel onderzocht hem. Ik zei tegen deze mensen dat mijn vader de ziekte van willebrand had (dit is een bloedziekte, waarbij een stollingsfactor ontbreekt en bij een bloeding voor grote problemen kan zorgen). Toen ik dat had gezegd stopte ze direct met onderzoeken en werd hij met de grootste spoed naar het Sint Fransiscus Ziekenhuis in Rotterdam gebracht.

Al die tijd was mijn vader weer gewoon bij kennis alsof er niets was gebeurd. Hij praatte gewoon met ons en maakte zelfs nog grapjes. Hij zei bijvoorbeeld tegen de mensen van de ambulance: “Schiet een beetje op want ik heb een concert morgen “. In het ziekenhuis zijn ze zeker 3 uur met hem bezig geweest maar omdat ze zijn bloeddruk niet op peil konden krijgen werd besloten om diezelfde nacht nog een dotterbehandeling uit te voeren. Op dat moment stuurde hij mijn moeder naar de gang en was ik alleen met hem. Toen vertelde hij mij dat hij voelde dat het niet goed ging en hij vroeg me om hem te beloven dat ik voor mijn moeder zou blijven zorgen. Uiteraard heb ik die belofte gedaan.

Mijn vader werd toen weer met spoed overgebracht naar het voormalige Dijkzigt ziekenhuis. Ik reed er zelf in mijn auto achteraan en kwam net op tijd aan om hem nog sterkte te wensen voordat hij naar de operatiekamer werd gebracht. Wij namen met zijn 3en afscheid en hadden er alle vertrouwen in dat na de operatie alles wel weer goed kwam.

Mijn vader werkte op de meldkamer van het openbaar vervoer en omdat ze daar ook in de nacht werken heb ik ze direct op de hoogte gebracht. Toevallig werkte een goede vriend van mijn vader die nacht die ik ook goed kende. De nacht duurde erg lang en wij zagen helemaal niemand van het ziekenhuis tot een uur of 6 toen kwamen ze vertellen dat het niet goed was en dat we eventuele familie in kennis moesten stellen. Mijn oom en tante kwamen direct en ook mijn baas die het had gehoord kwam naar het ziekenhuis en ook de collega van mijn vader wiens dienst inmiddels was afgelopen kwam. Net op het moment dat zij er allemaal waren kwam het ziekenhuispersoneel vertellen dat mijn vader was overleden. Deze mededeling heeft zo’n impact dat alle informatie die daarna wordt verteld aan je voorbij gaat. Mijn vader was 49 jaar nooit ziek en dan dit. Ik kon het niet begrijpen. De artsen hebben die ochtend wel verteld wat er was misgegaan maar dat is toen niet bij mij doorgedrongen.

Ik heb het daar een tijd lang erg moeilijk mee gehad omdat ik een stukje van de puzzel miste. Uiteindelijk heb ik in 2003 korte tijd psychologische hulp gehad en heb ik op advies van haar een gesprek gehad met de arts die mijn vader heeft geopereerd en die heeft mij uitgelegd wat er was gebeurd en sindsdien heb ik het voor mezelf een plekje kunnen geven omdat het nu af is.

Na het overlijden van mijn vader moesten er natuurlijk dingen geregeld worden. Het vervelende was echter dat mijn zus op dat moment met haar vriend in Griekenland zat en mijn moeder en ik de dingen met zijn allen wilden regelen. Gelukkig bestaan er tegenwoordig veel communicatie middelen waardoor wij in ieder geval haar wensen wisten. Wij hadden thuis namelijk nog nooit over dat soort dingen gepraat en wisten ook totaal niet want de wensen van mijn vader waren. Wij hebben geprobeerd een zo mooi mogelijke begrafenis voor hem te organiseren en ik vind zelf dat we daarin zijn geslaagd.

Op de dag van de begrafenis was er nog wel een vervelend incident omdat de zus van mijn vader en haar dochter zich ernstig hebben misdragen. Om een voorbeeld te geven mijn nichtje zei op de dag van de begrafenis tegen mijn moeder: “Ach je bent nog jong je vind wel een andere man”. Dit heeft heel veel kwaad bloed gezet waardoor alle contacten met deze familie sindsdien zijn verbroken.

Na de begrafenis van mijn vader ben ik bij mijn moeder blijven wonen en mijn zus is gaan samenwonen met haar vriend. En daarna is er eigenlijk veel gebeurd. Mijn zus is getrouwd en gescheiden. Ik heb samen met mijn moeder een nieuw huis gekocht en mijn zus heeft iemand anders ontmoet waar ze mee is getrouwd en nu een dochtertje mee heeft.

Mijn moeder en ik hebben al die tijd geprobeerd om elkaar zo veel mogelijk vrij te laten om de dingen te doen die we graag wilden maar gelet de belofte aan mijn vader vond ik het mijn plicht om haar in de gaten te houden. In 1998 heb ik een kortstondige relatie gehad met een collega. Het boterde alleen niet erg tussen haar en mijn moeder. Mijn vriendin wilde dan ook na twee maanden dat ik voor haar zou kiezen en mijn moeder los zou laten. Ik zou dan een hele nieuwe familie krijgen. Voor mij was deze keuze niet moeilijk en ik heb direct de relatie stop gezet.

Nadat mijn moeder in maart 2004 met vrienden op vakantie was geweest in Afrika kreeg ze last van haar maag. De huisarts stuurde haar door naar het ziekenhuis en daar werd geconstateerd dat er iets niet goed was. Na onderzoek bleek dat mijn moeder maagkanker had in een beginstadium. In april 2004 was er een gesprek met de chirurg. Deze man heeft ons eerlijk en open verteld dat niet voor 100% zeker was dat de ingreep gedaan kon worden het hing er vanaf hoe groot de tumor inmiddels was. In mei 2004 vierde mijn zus haar verjaardag en kregen mijn moeder en ik te horen dat ze zwanger was. Mijn moeder (en ik ook trouwens) was supertrots en leefde de laatste maanden helemaal toe naar januari 2005. In diezelfde maand is getracht mijn moeder te opereren maar tijdens de operatie bleek dat de tumor al zo groot was dat er niets meer aan te doen was, ze had nog maximaal 1 jaar te gaan. Mijn moeder kreeg een maagsonde en via een voedingspomp kreeg zij voeding toegediend omdat gewoon eten niet meer ging.

Nadat mijn moeder was hersteld van de ingreep mocht ze naar huis en is ze tijdens haar ziekbed gewoon thuis geweest en heb ik voor haar kunnen zorgen.

Na de operatie werd ik bij mijn baas geroepen die mij in deze periode heeft aangeboden om zo veel mogelijk bij mijn moeder te zijn zodat wij nog die dingen konden doen die ze graag wilde. Mijn zus was van plan om dit jaar te gaan trouwen maar gelet de situatie besloot ze om dat zo snel mogelijk te doen en niet te wachten. Mijn moeder heeft zich in die periode heel sterk gehouden en klaagde nooit. Het woord klagen kende ze namelijk niet. Half augustus hield mijn moeder veel vocht was en omdat mijn zusje op 27 augustus 2004 ging trouwen werd besloten om het vocht af te voeren in het ziekenhuis. Hier werd vier liter vocht weg gehaald. Toen mijn moeder weer thuis was had zij in de week voor dat mijn zus ging trouwen haar ontlasting niet meer onder controle en moest ze luiers gaan dragen. Voor mij was toen duidelijk dat het heel erg hard ging omdat dit voor mij een teken was dat haar organen langzaam aan het afsterven waren.

Op 27 augustus 2004 is mijn zus getrouwd en hebben we echt een fantastische dag gehad. Omdat mijn zus in België is getrouwd ben ik de dag ervoor met mijn moeder naar België gereden en hebben we de dag voor de trouwdag nog heel veel gepraat met zijn 3en (mijn zwager sliep uiteraard ergens anders dus die was er niet). De trouwdag was ondanks het wisselvallige weer een fantastische dag mijn moeder genoot echt met volle teugen. Omdat wij niet dezelfde avond nog naar huis wilden rijden hadden we een hotelkamer gehuurd vlakbij de zaal waar het feest werd gegeven. Ik heb in de middag mijn moeder naar de kamer gebracht zodat ze wat kon rusten. Ook die avond leek er niets aan de hand en was het een groot feest ondanks dat iedereen wist hoe de situatie was. Op zaterdagochtend ben ik rustig met mijn moeder naar huis gereden. Ik heb boodschappen gedaan een beetje schoongemaakt in huis. Zaterdagavond wilde mijn moeder eigenlijk niet naar bed maar uiteindelijk is ze toch gegaan. Zondagochtend was ze erg ziek en is naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ze  morfine en reageerde daar goed op. Ik ben zondagavond gewoon naar huis gegaan en maandagochtend zou ik gewoon gaan werken. Die maandagochtend 30 augustus 2004 besloot ik om toch eerst even langs het ziekenhuis te gaan om te kijken hoe het ging. Het verplegend personeel was niet verontrust en we bespraken wat te doen met mijn zus want die was op huwelijksreis. Het personeel zei dat ze die maandag nog wel door zou komen maar niet konden garanderen of ze het einde van de week zou halen. Omdat wij van mijn vader niet goed afscheid konden nemen besloot ik die ochtend om familie, vrienden en kennissen te informeren over hoe het er voor stond. Mijn zus was op huwelijksreis en ook die heeft ze nog aan de telefoon gehad en mijn zus heeft de naam verteld van de baby. Iedereen is die maandag langs geweest en heeft met haar gesproken. Het was voor haar een mooie dag dat bleek wel uit het feit hoe verrast ze was toen iedereen haar kamer binnen kwam. Ze had een kamer alleen en van het ziekenhuis mocht ze die dag doorlopend bezoek hebben. Om 9 uur ging het laatste bezoek weg en om half tien is ze rustig ingeslapen. Opnieuw moest ik alles regelen ik heb dat uiteraard graag en met veel liefde gedaan maar opnieuw miste ik mijn zus omdat zij op vakantie was. Omdat zij op een eiland zat en niet makkelijk terug kon werd de begrafenis pas een week later voltrokken. Ik heb veel steun aan mijn familie en collega’s maar net als in jullie verhalen kan ik soms geïrriteerd raken als mensen zeggen dat ze me begrijpen. Gelukkig voor hen hebben de meeste hun ouders nog en ik vraag me dan ook wel eens af hoe kun je nou weten hoe ik me voel het is mijn lichaam mijn gedachtes. Ik realiseer me dan gelukkig wel dat ze begrip willen tonen en dat het goed bedoelde woorden zijn maar toch irriteer ik me er soms aan. Ik kan nog veel meer schrijven maar het is al een aardige lap tekst geworden. Uiteraard mag dit verhaal gepubliceerd worden op de site.

Wil je mailen of chatten via msn mijn adres is: marcelscheffers@xs4all.nl

  Ik wens iedereen succes bij het verwerken.

Marcel Scheffers.

terug
Home

ANDRÉ

Machteloos

Machteloos heb ik 9 dagen lang het laatste gevecht van mijn moeder aangezien.                           Per dag zag ik haar verder achteruit gaan, en aantal slangen en apparaten omhoog. De dood tekende per dag verder haar gezicht. Elke dag denk je kan het nog erger… Dan kom je de volgende dag, en zie je, het kan dus nog erger, …en erger.  Het is verschrikkelijk om een dierbare zo achteruit te zien gaan, en een gevecht aan te zien gaan wat niet meer gewonnen kan worden. Om aan en ander te zien dat juist dat lichaam niet meer kan, maar nog zovol strijd in dat hoofd heeft. Medicatie waarvan ieder mens rustig zou worden, werkt hier net weer averechts…Om dan tegen je eigen moeder te zeggen:”Mamma, geef dit op, … dit win je niet meer…”, doet echt wel wat met je.

De onrust die ik toen in haar zag sloeg over op ons drieën. Haar zo te zien vechten deed ons pijn. Ongelofelijk om te zien wat wilskracht met je kan doen, en dat terwijl je lichaam zo totaal op is. Er zijn in die laatste 9 dagen veel dingen geweest die ik nooit meer zal vergeten; dat ze aan me zus vraagt:”Ben ik er erger aan toe dan 5 jaar terug”…Een vraag die gesteld wordt zonder vraagteken, maar beantwoord moet worden  …”Ja mam, je bent er erger aan toe dan 5 jaar terug…”. Dat ze met een klein beetje tranen in haar ogen aan mij vertelde dat we altijd zo goed voor haar waren geweest, en opeens met huilende ogen zich afvroeg waarom de mensen het elkaar hier zo moeilijk voor elkaar maakten, met al die oorlogen en ruzies. Het moment vlak voor dat ze niet meer aanspreekbaar werd, een zuster die even kwam kijken aanklampte en tegen haar zei;”…Help me…”… Dat ging echt dwars door me heen… De laatste 48 uur zijn het ergst geweest. Praten ging niet meer, en ze heeft 36 uur lang alleen maar verkeerd gereageerd op de medicatie. Zo onrustig, ze was constant aan het kreunen, en als ze wat probeerde te zeggen, kwam er niets meer dan gemompel uit. Als je haar aanraakte gingen haar ogen opeens open, en kreunde ze iets …Zo aan het vechten tegen het kunnen laten gaan van alles. Die nacht zijn mijn vader en mijn zus gebleven. Eenmaal thuis kon ik het moeilijk loslaten, en na een korte slaap moest ik terug… Er was iets wat in mij zei dat ik daar moest zijn. Toen ik weer in haar kamer kwam, zag ik dat er niets veranderd was aan de situatie. Haar zo weer terug te zien, exact hetzelfde als een paar uur daarvoor, brak iets in mij…Ik vertelde mijn zus dat ik dit niet meer aankon. Die onoverwinnelijke strijd die ze streed was oneerlijk… Na een half uur was de arts die haar al 5 jaar behandelde ”op zaal”, na wat overleg, en uitleg wat er de afgelopen 36 uur gebeurd was, was het voor hem ook wel duidelijk. Hij begreep niet waarom de nacht hiervoor de medicatie wat rustgevend betreft niet verhoogd was, terwijl mijn zus, en mijn vader, er die nacht 4 keer op gewezen hadden. Op de gang (daar hoor je de echte gesprekken), hoorde ik hem zeggen dat hier notitie van gemaakt moest worden, aangezien dit de patiënt, en familie niet aangedaan kon worden. Vanaf toen is het hard gegaan. De morfine ging van 25 naar 85 mg per 24 uur, en nog een pomp met een rustgevend middel naar 75 mg per 24 uur. Wat ze zeiden was dat dat rustgevende iets kon breken in haar, dat wat dat loslaten betreft. Dat was zaterdagochtend 11.45. Na  een uur of 3 ben ik met een goed gevoel naar huis gereden, ze kreunde niet meer…en na die dag nog wat heen en weer gereisd te hebben tussen ziekenhuis en eigen huis, belt Karin rond 22.30…

De zuster had verteld dat als we er eventueel bij wouden zijn, we maar moesten komen, want dan zouden we  niet te laat zijn… Toen we aankwamen was er wel wat veranderd, maar de ademhaling nog steeds constant. Er moest meer gewerkt worden, een wat diepere inhalering, maar nog steeds constant…Om 00.15 hoor ik dan wel merkbaar een verandering… Er is een onregelmatigheid in de ademhaling. Af en toe, …en dan weer normaal. Toen die weer even op normaal zat, ben ik met Karin met de lift naar beneden gegaan om even een sigaret te roken. In de lift heb ik haar verteld mijn gevoel zei dat dit geen uur meer ging duren… (maar ik had haar gister ook gezegd dat het 4 December zou worden…)  Na 10 minuten waren we weer boven… Na weer even te acclimatiseren in een kamer waarin je moeder binnen niet al te lange tijd gaat sterven, was het mijn stiefvader die even ging liggen op het bed naast mijn moeder… Exact op hetzelfde moment hoorden hij en ik de eerste vreemde tussenpozen in haar ademhaling…We keken elkaar precies tegelijk aan. Vanaf toen heeft het bij elkaar nog geen 10 minuten geduurd…Het diepe ademhalen met die regelmaat was weg….   6….   7   seconden  … niets…En opeens weer één diepe poging, …en niets    Ik heb wel 4 keer gedacht dit was de laatste, maar de tijd ertussen werd steeds langer, en bij de laatste zucht schrok ik gewoon… De dood meer onder ogen te zien dat dit hoef ik niet…Hoe een uitdrukking kan veranderen in 10 minuten…De dood neemt het over…  Jouw moeder… Wat een vreemd soort aanvaarding is dit … Dan het besef, dat ze echt weg is…En dat ze nu nooit meer terugkomt. Vreemd genoeg kan ik juist nu niet huilen. Terwijl het haar zo veel pijn deed om mij te zien huilen toen ze nog leefde, gaat het nu niet, en ik voel me schuldig... Mam, ik zal je missen…5 december vieren we niet meer. Er is iets van mezelf met je meegegaan…Geen moeder meer…

Exact een half jaar later... Bijna moederdag, en mijn verjaardag. Voel me alleen, verdrietig, en kwaad. Heb een half jaar er niet om kunnen huilen, ja als ik bij het graf stond, maar de laatste paar keren ook niet eens zo erg meer... Nu een onwijze terugval. Kan wel janken als ik het woord moeder lees. De laatste paar weken een erge drang naar aandacht gehad besef ik me nu. Mezelf gestort in onmogelijke “”relaties””, al was er maar even die arm om me heen, en dat ik maar even iemand kon vasthouden. Nog nooit had ik problemen om alleen te zijn, maar nu zijn er alleen maar de nadelen. Iedereen om me heen heeft zijn ouders nog, en als ik mijn verhaal een keer kwijt wil, lees ik onbegrip van die gezichten af. Dit is een soort van verdriet wat je niet kent totdat je het zelf meemaakt...  Voordat degene die dit nu lezen denken “”ja, maar je hebt het alleen maar over je moeder?””, mijn echte vader (biologische) ken ik niet, leeft nog wel, maar heeft mij op zijn 17de verwekt, en nooit meer iets laten horen. Dit doet mij verder ook niet zo veel. Mijn “”opvoedvader””, die mij dus ook erkent heeft, is 3 jaar geleden overleden, en heb dat toch makkelijker kunnen verwerken. Aangezien hij diverse zelfmoordpogingen gedaan had, zag ik wel in dat hij echt niet meer wou. Mijn halfzus (echt kind van mijn opvoedvader), had daar uiteraard wel veel meer moeite mee, aangezien dat contact veel closer was dan dat met mij. Het dubbele in die tijd was dat ik mijn moeder diverse malen heb horen zeggen dat het eigenlijk niet eerlijk was. Aan de ene kant wou hij niet meer leven, en zij wou niets liever dan.

Dit is het eerste jaar zonder moeder, de kerst, de lente, het zonnetje waar ze zo van hield, moederdag, mijn verjaardag, enzovoort... Merk aan mezelf dat ik niet meer geniet van die kleine dingen waarvan ik dat vroeger wel deed. Het zijn ups en downs die elkaar snel kunnen opvolgen. Vooral feestdagen vallen me zwaar. Terwijl ik vroeger een hekel had aan de kerst, en mijn verjaardag, zou ik nu niets liever willen dan dat samen nog één keer te mogen vieren. Maar ik mocht mezelf niets verwijten, niet denken van had ik maar toen zus of zo gedaan, maar toch... Ik heb het geluk (?) gehad om 5 jaar lang er naar toe te kunnen leven, gezegd te kunnen hebben wat ik nog moest zeggen, ook al doe je dat pas echt op het laatst, het is gezegd... En soms nog steeds die gedachte... “”Ik moet haar zo even bellen...””, of  “”Ik moet er zo nog even langs...””  blijft vreemd... De vreemde gebeurtenissen die vlak na haar sterven allemaal plaats vonden zijn er niet meer. (foto’s die verplaatst waren, rouwlinten die door elkaar verward waren, vlekken in mijn tapijt die zomaar verdwenen...) Begrijp dat velen van jullie er zo zijn bedenkingen bij zullen hebben, maar voor mij is dat alles een teken geweest. Een teken dat ze er nog degelijk wel is. Wellicht op een manier die wij nu nog niet echt zullen begrijpen...

André van der Meer, 7 mei 2005

a.vandermeer1@quicknet.nl 

terug
Home

SAMIR

Ik ben Samir en 22 jaar. Op 9 april 2005 heb ik mijn moeder verloren. Ook alweer zo'n triest verhaal van lang ziektebed etc. En het valt me eigenlijk op dat er heel veel soorten kanker zijn waar dan uiteindelijk deze dierbaren aan komen te overlijden. Hoe vreselijk het is voor de een, hoe een opluchting voor de ander! Ik zie kanker als de verlosser voor mijn moeder, die haar rust en licht bracht! Tja...  Wat mij ook opvalt is dat het verhaal graag wordt verteld, hoe de dierbare aan zijn/haar einde is gekomen. En aan de ene kant kan ik dat wel begrijpen. Maar aan de andere kant snap ik dat echt niet omdat die lijdensweg vaak zo veel ergers is dan het overlijden zelf en omdat de dierbare dat zelf ook nog een keer meemaakt. Ik heb mij kunnen voorbereiden op de dood van mijn moeder, alhoewel dat kan geloof ik niet helemaal. Maar wat ik nu niet snap is rouw, ik vind het de meest vreemde emotie die ik heb meegemaakt en meemaak.

De dag dat mijn moeder overleed was een dag die al memorabel was vanwege de lucht. Mijn moeder is gestorven om 6.38 's morgens. Toen was het zwaar bewolkt, mijn zus en ik stonden vlak erna buiten en de wolken trokken uiteen om de zon te laten passeren. Heel opmerkelijk. Het was een mooie dag voor de dood. In diezelfde week moest er natuurlijk veel gebeuren zoals menigeen weet, als een malle ga je daar door heen, helemaal geen tijd voor emotie.

En dan... dan komt die emotie, ik snap het nog steeds niet. Op het moment van bezinning komt het en het slaat hard toe. Toen ik de dag van de begrafenis thuis kwam heb ik lekker getukt, niets aan het handje. Ik ben zelfs nog wezen stappen dat weekend. De volgende week heb ik iedere dag gewerkt en colleges gevolgd. Ik ging gewoon door had echt nergens last van. Ik besprak het ook gewoon met iedereen, dat deed me veel. Zondags voelde ik me wel heel vreemd ineens en tegen het ochtendgloren aan begon ik toch echt heel erg in paniek te raken. Ik dacht zelfs nog op een gegeven moment dat ik niet meer kon ademen ...zo'n pijn deed het. Maar weet je als je verliefd of zenuwachtig bent dan voel je dat in je buik soms. Maar dit voelde ik direct in mijn hart, mijn hele hart was opengescheurd.

Daarnaast heb ik het gevoel dat ik niet meer normaal kan functioneren in de maatschappij, ik zie alles op een heel andere wijze dan voorheen. Ik relativeer, druk mensen op het hart (dring het ze op) dat er echt belangrijkere dingen in het leven zijn dan bv. 40000 E verliezen...want je kan toch nog ademen, je kan toch nog houden van.. etc. Ik weet ook dat deze mensen mij niet snappen, maar ik hun ook niet. Twee vrienden van mij, zijn alle twee een ouder verloren op jonge leeftijd. Bij hun merk ook dat hun proces echt heel anders verloopt, de een is een opkropper, de ander een wegstopper en ik een flapuit.

Ik kan mijn gevoel niet plaatsen, ik ben niet boos op mijn moeder zij heeft rust nu en dat is wat ik wilde. Niet dat ik gelovig ben maar heb wel het gevoel dat mijn moeder weer heel is en dat ze gelukkig is. Ook dat is verwarrend, want dat gevoel was er in een keer. Misschien heeft de moeder in mijn hoofd wel rust? Ik weet het niet. Het best kan ik mijn gevoel nu plaatsen dat ik het gevoel heb, dat ik als een lam piepklein vogeltje uit mijn nestje ben gevallen en half dood lig te wachten tot dat iemand me komt redden, wetend dat ik diegene ben die mij moet komen redden.

Nu is moederdag geweest en dit viel redelijk mee, mijn moeder is alleen op 13 mei jarig, maar is ze dan jarig? Of blijft ze nu voor altijd 50? Ik wil dan graag naar het graf, maar denk daar niets te vinden. Maar ook dat vind ik zo zielig op een verjaardag naar een begraafplaats en deze tweestrijd zal voorlopig nog aanhouden denk ik. Ik vind het moeilijk echter vind ik rouw de meest erge en vreemde emotie.

Mvg, Samir Karim, 9 mei 2005

Samir.Karim@hva.nl

terug
Home

   WILMA

Hallo allemaal,

Eindelijk heb ik een site gevonden voor mensen zonder ouders, heel erg fijn om ook de verhalen van andere te lezen.

Mijn verhaal begint wanneer ik 11 jaar ben.... In de douche is mijn moeder in elkaar gezakt en voor niemand meer aanspreekbaar. Grote paniek, de dokter wordt snel gebeld, ondertussen word ik naar school gebracht door mijn zus.

Na enige tijd word ik opgehaald van school. Mijn moeder bleek een hersenbloeding te hebben gehad. Om haar te redden moest ze geopereerd worden hieraan. Mijn vader zei dat hij dat niet wilde...(mijn moeder had altijd gezegd, wat er ook gebeurd ik wil niet geopereerd worden aan mijn hoofd) alsof ze het heeft voelen aankomen. De dokter zei het moet wel anders zal ze heel snel overlijden. Mij vader heeft toen toch besloten om het te laten doen. Mijn moeder heeft toen nog 17 jaar geleefd.

Maar... ze was erg eenzaam en hulpbehoevend, niet meer alleen naar dorp toe, niet meer in haar autootje rijden, bijna niemand meer zien.......en toen, ja toen was ze op. Ze kon niet meer, we moesten haar laten gaan, het zou van ons als gezin egoïstisch zijn geweest om haar dan hier te willen houden. Ik was 28 jaar toen ik mijn moeder moest missen, mijn moeder pas 60 jaar.

Mijn verhaal gaat verder als ik 39 jaar ben....11 april 2005, telefoon gaat op mijn werk op een mooie zonnige maandagochtend. Oudste zus belde, ze zei:"Zit je" gelijk kwam mijn antwoord: "Pappa is dood". Dat het zo zou gebeuren, had ik altijd al gedacht en nu was het zover. Inderdaad, hij was overleden aan een hartstilstand, het heeft vijf seconden geduurd toen was hij al heengegaan. Die vrijdag ervoor hadden we nog samen een bakkie koffie gedaan en ik had zijn haar nog geknipt. Mijn vader weliswaar 82 jaar, maar echt geen oude man, nog midden in het leven. Eigen huissie, zijn snorbrommer, zijn spijkerbroek en de muziek waar hij altijd zo gek op was.

Je krijgt dan reacties als: "Toch een mooie dood"of "hij was al op leeftijd toch?" Nou dat zal allemaal best, maar het blijft toch je vader of moeder en die kan je nooit missen.

Wanneer ik jou het meeste mis
Als men dat vragen zou
Zeg ik:'wanneer ik wakker word’
Maar ook 's middags mis ik jou
En 's avonds als ik slapen ga
Veel meer dan ik had verwacht
Mis ik je tot het ochtend wordt
Ik mis je dag en nacht.

Pappa en mamma jullie zijn nu voor altijd samen. Deze zin zegt alles en komt op jullie nieuwe grafsteen te staan. Mamma de steen wordt groen, jouw lievelingskleur. Terwijl ik bijna klaar ben met mijn verhaal, speelt de media player het liedje van: "Mamma" van Andre Hazes."

Is dit toeval?......  

Wilma Klinkhamer, 14 juni 2005

W.Klinkhamer@quicknet.nl

terug
Home

  CINDY

Hoi ik ben Cindy en ik ben 29 jaar ben gelukkig getrouwd en heb 4 kinderen in de leeftijd van 1 jaar tot bijna 8. Ik ben mijn moeder verloren toen ik net 6 jaar was er is mij verteld dat zij is gestorven aan ene spattende kransslagader, maar nu na 23 jaar ben ik er achter gekomen dat dat helemaal niet kan dus wat haar echte doodsoorzaak is weet ik niet en ik ben bang dat ik dat ook nooit te weten kom.

Mijn moeder is in 1981 op en zondagmorgen overleden mijn zus en ik waren aan het buiten spelen wij werden of binnen geroepen of we kwamen zelf naar binnen en toen kregen we te horen dat onze moeder dood was. We mochten niet kijken helemaal niets ze lag in haar slaapkamer na 5 dagen is mijn moeder begraven met onze hele familie en vriendenkring en ik weet nog goed dat ik niet bij de kist van mijn moeder was weg te slaan maar ik moest toch. Toen mijn moeder eenmaal begraven was is mijn moeder ook doodgezwegen we mochten het niet over haar hebben niet met mijn vader maar ook niet met oma en opa met niemand.

Maar ik miste mijn moeder toch dus ik was ieder jaar op haar verjaardag, moederdag en haar sterfdag bij haar graf te vinden totdat ik ver weg kwam te wonen toen kon dat niet meer iedere keer maar als ik de kans kreeg ging ik en na bijna een jaar niet meer geweest te zijn kwam ik er weer en ik ben me rot geschrokken het graf leek wel een jungle het zag er niet uit ik heb toen het graf weer netjes gemaakt en wat plantjes bij de plaatselijke kwekerij gekocht om haar graf weer een beetje te geven en eenmaal thuis gekomen heb ik de begraafplaatsbeheerder opgebeld en gevraagd waarom het graf niet meer werd bij gehouden en toen kreeg ik een harde klap te verwerken als er binnen nu en een maand niet werd betaald en dan heb ik het ook over aardig wat guldens (toendertijd) werd het graaf opgeschoond en dan had ik niets meer. Ik heb mijn familie en mijn vader benaderd want zelf had ik het geld niet maar niemand was bereid tot dus nu er is helemaal niets meer over. Ik dacht dat ik er vrede mee kon krijgen maar na de geboorte van de eerste kwam ik er al snel achter dat dat niet zo was maar ik kon ook nergens heen met mijn verdriet en nu ik 4 kinderen heb nog steeds niet ik ben nu al bij verschillende instanties geweest om hulp voor dit te krijgen maar helaas. Ik weet niets van mijn moeder en of ik dat ooit te weten krijg weet ik ook niet. Maar 1 ding is zeker mijn moeder ook al ken ik haar niet ze blijft in mijn hart. Ik wil niet zielig voor doen hoor maar ik wil wel mijn kant van het verhaal ook weleens kwijt en dat niet iedereen er over kan praten.

Wie wil mag ook met mij mailen mijn email adres is  adsl452538@tiscali.nl

 Cindy, 15 juni 2005

terug
Home

    Suzanne
 

Ik ben Suzanne, 23 jaar. Op 10 december 2004 is mijn vader aan longkanker overleden.

3 jaar geleden werd hij op maandagochtend wakker en had het gevoel dat hij dood ging. Hij heeft dit tegen mijn moeder gezegd en zij heeft mij wakker gemaakt om een ambulance te bellen. In het ziekenhuis zijn er onderzoeken gedaan en foto’s gemaakt en daaruit bleek dat er een plekje op de longen zat. Mijn vader was hier al bang voor omdat hij zijn hele leven gerookt heeft. Hij is bij de versnelde longdiagnostiek terecht gekomen en in Antwerpen in België is de bewuste longkwab verwijderd. Het is in Antwerpen gebeurd omdat de wachtlijst in Nederland te lang was. Terug in Nederland moest hij in quarantaine in het ziekenhuis vanwege evt. bacteriën. Heel gedoe, enig voordeel was dat hij tenminste een eigen kamer had. Er is nog onderzoek gedaan naar het plekje dat ze weg hadden gehaald en dat bleek kwaadaardig te zijn. Toen is er besloten om uit voorzorg (er waren geen uitzaaiingen) te bestralen. Hierna leek alles rustig, tot november 2003.

Mijn vader had weer bloed opgegeven en er is gelijk een afspraak bij de dokter gemaakt. Na onderzoeken bleek er dat een plekje op een andere long zat. Weer onderzoeken. Bleek dat dat niets was, maar er was nu wel een plekje op de andere long ontdekt. Weer onderzoeken. De onderzoeken waren erg zenuwslopend, je weet niet waar je aan toe bent. Tot de laatste zondag in februari. Ik was die week met school naar Parijs geweest en kwam op zaterdag terug. Ik zou die zondag naar huis gaan, ik wist dat iedereen  thuis zou komen. En toen kwam het hoge woord eruit. De chemo die hij zou krijgen zou niet genezend zijn, maar levensverlengend. Volgens de statistieken zou hij nog ongeveer 1,5 jaar hebben. Daar maak ik 3 jaar van, zei hij optimistisch.

De dagen nadat we het gehoord hadden waren verschrikkelijk. Ik kon er niet bij. Dat kon toch niet…mijn vader kon toch niet doodgaan? In maart 2004 kreeg hij zijn eerste chemokuur. Hij voelde zich er na zoo beroerd en ellendig dat mijn ouders uiteindelijk samen hebben besloten om er mee te stoppen. Zoals ze tegen ons zeiden, we willen voor kwaliteit gaan. Wij konden hier helemaal achter staan. Op 23 april 2004 is mijn zus getrouwd en mijn vader voelde zich toen weer wat beter en was hierbij. Ik vond het heel wat, was tenslotte ook confronterend want ik wist dat als ik ooit zal gaan trouwen, hij er niet bij zal zijn. De weken die erop volgenden waren redelijk rustig, al merkten we wel dat mijn vaders conditie achteruit ging en hij toch al aan het inleveren was. Eind mei zijn mijn ouders, zusje en ik nog op vakantie geweest naar Spanje, mijn oom had zijn huis beschikbaar gesteld. Daar hebben we een heerlijke week gehad. Ik kijk nog regelmatig de foto’s terug. Na de vakantie heeft de ziekte van mijn vader een duidelijker vorm aangenomen.

Een maand nadat we terug waren uit Spanje werd ik op een zaterdag door mijn tante opgehaald van mijn bijbaantje. Toen ik haar zag dacht ik, nu al? Dat kan toch nog niet? In het ziekenhuis hoorde ik dat mijn vader een insult had gehad. Mijn moeder was erbij geweest en zei vertelde dat het verschrikkelijk was. Gelukkig kon mijn vader zich niet alles meer herinneren. In het ziekenhuis is er een CT scan gemaakt en hieruit bleek dat er een uitzaaiing in de hersens zat. Hij heeft een tijdje in het ziekenhuis gelegen om te herstellen van de gebeurtenissen en tot rust te komen.

Na het insult heeft mijn vader veel ingeleverd. Hij mocht bijvoorbeeld niet meer auto rijden en vond dit heel erg. Weer iets wat hij moest loslaten. Na het insult is er besloten om de tumor in de hersens te gaan bestralen, wellicht zou het groeiproces stoppen of verlangzamen. Dit heeft echter nooit resultaat gehad. Eind augustus werd hij weer opgenomen in het ziekenhuis, hij voelde zich niet goed. De volgende dag kon hij niet praten, dit kwam doordat er vocht van de tumor tegen de hersens aandrukte. Gelukkig kon hij ons wel duidelijk maken wat hij bedoelde en kwamen we er met z’n allen uit.

Vanaf eind september heeft mijn vader 6 weken lang op bed gelegen. De laatste 4 weken daarvan at hij niets meer, hij had geen eetlust. Hij viel hierdoor erg af. Toen belde hij ons allemaal op (ik heb nog 3 zussen) met de vraag of we zondag thuis wilden komen. Ik dacht dat het toen wel snel zou gaan. Die zondag was zo’n fijne dag. Inmiddels was mijn oudste zus bevallen van haar tweede kindje, Emma. Mijn vader was zo blij dat hij haar nog gezien heeft. Na die zondag kreeg mijn vader een opleving. Voor het eerst in 6 weken ging hij weer na beneden en begon weer te eten. Hij dacht dat er een wonder gebeurt was. Maar helaas werd het er niet makkelijker op. Zijn medicijnen zorgden ervoor dat zijn emoties vlak werden en hierdoor veranderde hij. Na een aantal weken werd het weer minder.

Hij kwam weer op bed te liggen. En werd zieker dan ooit. Hij was al die maanden al erg afgevallen en beetje bij beetje kon hij niets meer zelf. We moesten hem overal bij helpen. Verschrikkelijk om je vader zo te zien! Op een gegeven moment gingen de medicijnen hem tegen staan en is hij met een aantal gestopt. Gelukkig kreeg hij toen zijn emoties weer terug. Uiteindelijk is hij overal mee gestopt. Hij kon niet meer en wilde niet meer. En wij wilden niet dat hij nog langer moest lijden. Hij gaf aan dat hij euthanasie wilde. Vanaf toen is het heel snel gegaan. De week voor het overlijden hebben we de papieren binnengekregen, we hebben ze aan hem voorgelezen en hij heeft alles getekend. Toen zijn ze naar de huisarts gegaan. Hij heeft op woensdag een gesprek met mijn vader gehad hierover, het moet tenslotte volgens een bepaalde procedure gaan. Op donderdag is de SCAN arts geweest en mijn vader heeft die hele dag geoefend op wat hij tegen haar zou zeggen, hoe hij het haar zo helder mogelijk kon duidelijk maken dat hij niet verder wilde leven. Niet op deze manier. Toen op vrijdag is de huisarts weer gekomen en vertelde dat de SCAN arts ermee in had gestemd en dat mijn vader zelf mocht beslissen wanneer hij wilde dat het zou gebeuren. Hij zei, zo snel mogelijk. Dit was geen schok voor mij, ik wist dat hij niet meer wilde en ik wilde voor hem dat hij mocht gaan.

Die middag op 10 december 2004 om half vier is mijn vader overleden. We waren er allemaal bij, zelfs kleine Emma. Langzaam maar zeker zie ik steeds duidelijker wat voor een ontzettend mooi afscheid we hebben gehad. Hij is die week erop op donderdag begraven. De hele week is hij bij ons thuis gebleven, we hadden niet anders gewild. We hebben nog bij hem kunnen zitten, aanraken, zijn snor goed doen e.d. Ik zou die tijd nog wel over willen doen, het was zoo fijn. Ik ben zoo blij dat ik overal bij heb kunnen zijn.

Nu zijn we 6,5 maanden verder. Het verdriet is verschrikkelijk. De pijn die ik voel is onbeschrijflijk. Het is zoo onwerkelijk. Als ik bij mijn moeder ben heb ik het gevoel dat hij elk moment binnen kan komen lopen. Als dat toch ’s zou kunnen.

Ik vind het heel moeilijk om mijn plekje weer te vinden. Mijn emoties wisselen elkaar heel erg af. Ik merk dat ik het echt rustig aan moet doen en stress situaties moet vermijden, want die kan ik simpelweg niet aan. Je gaat toch anders in het leven staan, andere dingen worden belangrijk. Ik ben wel heel blij met mijn moeder en zussen, we hebben een erg sterke band en kunnen altijd bij elkaar terecht. En dat heb ik zo nodig, want het aantal mensen dat nog steeds een luisterend oor hebben is afgenomen. Maar gelukkig zijn er nog een aantal mensen waar ik altijd bij terecht kan. 

De meeste mensen weten niet wat rouw betekent of wat het inhoudt. Dit maakt het er soms niet makkelijker op. Het lijkt mij toch een goede zaak als er weer een gewoonte van gemaakt word om een zwarte band te dragen of iets dergelijks om aan de buitenwereld te laten zien dat je een dierbaar persoon hebt verloren.

De ene keer kan ik beter met de situatie omgaan dan de andere keer, maar dit zal vast wel normaal zijn. Ik ben mijn vader in ieder geval erg dankbaar voor het feit dat hij zo open met zijn ziekte is omgegaan. Dit heeft ons allemaal erg geholpen. We hebben alles kunnen bespreken en alles kon gevraagd worden. Maar het is verschrikkelijk geweest om mijn vader zo te zien aftakelen. Kanker is verschrikkelijk, een soort van sluipmoordenaar. Hoe moeilijk het is voor mij, ben ik voor hem echt blij dat hij niet meer ziek hoeft te zijn.

Suzanne, 22 juni 2005

suzannevanwees@hotmail.com 

terug
Home

 

    KARIN

Hai, allereerst wil ik even zeggen dat ik dit een hele mooie en ontroerende site vind, ik wist helemaal dat zoiets bestond. Mijn naam is Karin, en ook ik heb geen ouders meer, althans ze leven niet meer. Mijn vader is in september 1997 overleden. En op 4 juni 2005 is mijn allerliefste moeder overleden. Zomaar bij ons weggerukt, ze was niet ziek niets van al dat. Mijn zus belde ons (mijn man en ik) s’avonds om kwart voor 9 op met de mededeling dat mama was overleden. Ik kan het nu nog niet geloven, ik dacht dat ik gek werd van verdriet en onmacht, ik heb geen afscheid kunnen nemen, mijn zus ook niet, maar die heeft haar nog wel gezien die dag. Ze moest met mijn moeder naar het ziekenhuis, mijn moeder had die nacht ervoor verschrikkelijk veel pijn op de borst gehad ze kon er niet van slapen, ze hebben in het ziekenhuis alles nagekeken en zeiden, alles is oke, ze is gezond, beter kan niet. Mijn zuster is nog een tijdje bij haar gebleven, ze was moe en wilde even slapen. Mijn zus zou later nog bij haar komen kijken, en toen ze tegen half negen bij haar kwam, was ze al overleden. Ik heb er ontzettend veel moeite mee dat ik haar niet meer levend heb gezien en geen afscheid heb kunnen nemen, ik had toch nog zoveel tegen haar willen zeggen. Die dagen daarna leef je als in een roes, ik kon het niet opbrengen om mijn kinderen 16 en 13 te troosten! Ik kon het gewoon niet, ik had zo’n intens leeg gevoel, toen mijn moeder is gestorven is er ook een deel van mij gestorven. Ik ben dankbaar dat ik 40 jaar lang haar dochter heb mogen zijn, en dat ik zo’n fantastische moeder had en eigenlijk nog steeds heb. Ik weet dat waar ze nu is dat ze daar gelukkig is, dat heeft ze zeer zeker verdiend, ze heeft het niet gemakkelijk gehad, en toch stond ze altijd voor ons klaar, niet was haar teveel. Ik heb eigenlijk nog meer zussen en nog een broer, maar daar heb ik geen contact meer mee, wil ik ook niet meer, ze hebben mijn moeder laten vallen als een baksteen, en waarom? Ik weet het nog steeds niet. Ik voel me zo ontzettend alleen, ik denk bijna de hele dag aan haar, zit nog middenin het rouwproces en het gaat allemaal maar moeilijk. Het is raar om te zeggen “ik heb geen ouders meer”, mijn ouders zijn dood, dat doet pijn, ontzettend veel pijn. Vooral mijn moeder die kan ik toch nog niet missen. Wij zijn tot aan de crematie elke dag bij haar gaan kijken in de aula. Ik heb daar veel met haar gepraat en haar hand vastgehouden, ik weet zeker dat ze alles heeft gehoord wat ik tegen haar gezegd heb, daar ben ik van overtuigd, en ik weet ook zeker dat ik als het mijn tijd is dat ze op mij staat te wachten. Maar tot die tijd zal ik het zonder haar moeten doen, en dat is zo verschrikkelijk moeilijk. Ik kan hier nog wel uren over door praten en schrijven, maar dan wordt het zo’n ontzettend lang verhaal. Ik vind het al fijn dat ik dit hier heb kunnen schrijven, en als iemand hier met mij over wil praten, of mailen of zo dan kan dat. Misschien dat wij elkaar kunnen steunen in deze moeilijke tijden. Ik weet even niet meer wat ik moet zeggen of doen, ik mis mijn moeder vreselijk, hoe oud ze zijn je kunt ze gewoon niet missen!! Mam ik hou ontzettend veel van je. Ik heb na haar dood ook tekens gezien en die kwamen van mijn moeder dat weet ik zeker en daar klamp ik me nu aan vast, dat geeft me soms kracht om verder te gaan, verder met mijn leven met mijn man en onze 2 kinderen, maar gemakkelijk is het niet, nu nog niet misschien later…. Ik ben wel blij dat ze rustig is ingeslapen en dat ze geen pijn heeft gehad, maar ik had haar graag nog een keer gezien en haar vast willen houden en zeggen dat ik zoveel van haar hou!!!!

Ik wil verder iedereen veel sterkte wensen.

Karin. 4 juli 2005.

ki.devries@planet.nl

terug
Home

    MICHIEL

Op de eerste plaats wil ik graag zeggen dat het fijn is om de
ervaringen van anderen te lezen over het verlies van een van hun of
beide ouders.

Mijn naam is Michiel en ik ben 21 jaar. Mijn vader is ongeveer 8 jaar
geleden aan een hartaanval en de man was manisch depressief en een
zware alcoholist, zijn manische depressiviteit heeft hij altijd
ontkend.Mijn ouder zijn ongeveer 3 jaar voor zijn dood gescheiden het
ging gewoon niet langer, door zijn alcohol gebruik en zijn manische
depressiviteit kreeg hij af en toe last van losse handjes, niet bij
mij wel bij mijn moeder.
 Ik kan me daar nog een voorbeeld van herinneren, ik was toen rond de
10 jaar denk ik maar dat weet ik niet meer zeker, ik werd midden in de
nacht wakker, en hoorde iets beneden en wist gelijk dat er iets niet
goed was, toen ben ik bij de trap gaan staan en toen wist ik het zeker
ik liep naar beneden en zacht m’n moeder huilen en m’n vader begon toen
te lachen en maakte een soort van slaande beweging, voor de grap dit
keer.
  Nu ik dit schrijf zie ik het hele voorval weer voor me en voel weer
de machteloosheid van toen, maar wat ik me nu wel besef is dat het
slaan toen wel voor die avond gestopt is.
  Wat ik op dit moment het ergste vind is dat ik er nooit meer met hem
over heb kunnen praten.Want graag zou ik een antwoord willen hebben op
de waarom vraag.Als ik het aan m’n moeder vraag zegt ze de man was
ziek, hij had het niet onder controle, waarschijnlijk is zij al een
stuk verder in het verwerkingsproces dan ik, want ik heb tot een maand
geleden alleen maar weggestopt, ik kon en mocht er van mezelf niet aan
denken, m’n vader was dood. Punt.
  Na zijn dood heb ik er met m’n moeder ook echt over durven praten,
altijd heel beknopt, en als er oude studie vrienden van m’n ouders
waren en het gesprek ging over m’n vader dan was ik altijd gelijk weg
  Als ik nu terugkijk op m’n jeugd, dan ben ik na zijn dood tamelijk
onzeker geworden altijd last van een bepaalde afwijzingsangst, en dan
vooral naar vrouwen toe, ik wist het alleen nooit te plaatsen en dacht
altijd dat komt wel goed, ik dacht altijd aan m’n leuke vrienden groep
die ik in die tijd ontwikkelde en was daardoor m’n onzekerheid redelijk
de baas, heb die onzekerheid ook nooit aan iemand blootgegeven en
zeker nooit aan m’n moeder want dat kon ik niet ik moest sterk zijn
want zij had zo'n zwaar verlies gehad en daardoor mocht ik niet
aankomen met mijn kleine dingetjes.
  Ik besef nu ook dat ik twee keer in m’n leven verliefd ben geweest,
een keer op een meisje met een vader die te horen kreeg dat hij
terminale kanker had, dat meisje Liesbeth is nu een goede vriendin van
me. En marjolein die een wees is die beide ouders heeft verloren toen 2
of 3 jaar oud was.
  Wat ik nu achteraf besef, is dat oorzaak van de verliefd alleen maar
een behoefte was om over de dood van een of beide ouders te praten.
  Tijdens mijn puberteit had ik ook regelmatig last van nachtmerries,
iedereen in mijn omgeving is wel een keer dood gegaan in een droom, de
dromen zijn gelukkig een aantal jaren gelden verdwenen en krijg nu ook
steeds meer het gevoel dat de tijd voor verwerken is aangebroken.
  Ik zit nu ook in een therapie ben ongeveer een maand geleden naar
buiten getreden hiermee, het heeft bij mij een depressie veroorzaakt,
en ik zag geen uitweg meer, zelfmoord speelde overigens geen rol, wist
ook niet wat de depressie veroorzaakt heeft, maar ik voel steeds meer
dat hoe meer ik over de dood van mijn vader praat hoe beter ik me
begin te voelen. Ik denk dat de tijd voor verwerken is aangebroken.Ook
besef ik me dat ik niet de enige ben die op jonge dan wel oude
leeftijd een van zijn ouders is verloren.
 Het enige wat mijn rouwverwerkingsproces nog wel moeilijker maakt is dat
gelijk bij de intake bij de psycholoog ze gelijk begon over een vorm
van hypomanie de diagnose is nog niet gesteld, hypomanie zou een zeer
lichte vorm van manie/depressie zijn.
  Het belemmerd me in die zin dat als ik over de dood van mijn vader
nadenk en ik besef me dat het een proces van vallen en opstaan is,
het dan hypomaan zou zijn om daar over na te denken en me iets beter
te gaan voelen omdat dat dan weer op hypomaan zou kunnen lijken.

Het verhaal is misschien niet erg samenhangend, maar het is voor mij
best wel moeilijk om dit allemaal op te schrijven,  vriendelijke groet

Mailen, chatten mag altijd, ik ben erg benieuwd naar de verhalen van anderen.

Michiel, 7 juli 2005
michiel.de.vries21@gmail.com

terug
Home

    LOES

Hallo,

Ik ben Loes.

Mijn verhaal begint in 2002, Februari was het toen mijn lieve Opa overleed. Opa’s worden oud, en als 24 jarige weet je dat dat moment gaat komen. Maar voorbereid zijn op de diagnose kanker/ terminaal bij je 52 jarige papa is een heel ander verhaal. Die diagnose werd gesteld in Maart 2002. Mijn vader bleek al jaren darmkanker te hebben. Het heeft maanden geduurd, een stoma is er nog geplaatst, tot het moment kwam dat mijn vader heel slecht lag. Samen met mijn oma, zijn moeder heb ik staan huilen in september 2002. Kun je het je voorstellen je kind te moeten verliezen zei ze me in diepe tranen. Nee oma, zelfs niet terwijl ik op dat moment mama was van 2 hele kleine meisjes.  Maar mijn vader leefde weer op. En mijn oma besloot even een weekje naar Kreta te gaan. De dag nadat ze thuis gekomen was (1 oktober 2002) belde mijn oom op om me te vertellen dat mijn oma een acute inwendige bloeding gehad had en op slag dood was. Zo zag ik enkele dagen later met gekromde tenen de rouwkaart van mijn overleden oma en de ansichtkaart vanuit Kreta samen op mijn deurmat vallen. Mijn vader enigszins op de been, heeft zich heel sterk gehouden rond de dood van zijn moeder. Papa zei tegen me, zelf stervende, nu ben ik wees met tranen in zijn ogen.

Na 2 weken ging het heel hard achteruit met mijn papa, het was op 29 oktober dat de 2e arts toestemming gaf voor euthanasie. Die avond hield ik mijn vader in mijn armen tijdens de injecties en voelde het leven stoppen in zijn lichaam. Ironisch, hoe we rouwkaarten en bloemstukken uitkozen, terwijl mijn jongste dochter haar eerste stapjes los zette (zij werd de dag voor de begrafenis 1 jaar oud).

2002 Was een jaar vol ironie. Ik denk dat ik dat alles nog altijd niet helemaal verwerkt heb. Het gemis van mijn vader groeit alleen nog maar. Ik heb hem zo vreselijk nodig gehad. Mijn huwelijk ging misschien mede daardoor stuk 8 maanden later. Ik was ineens een jonge alleenstaande moeder in de bijstand. Maar ik had mijn lieve mama nog. Inmiddels was ik 26 jaar toen ik met mijn mama naar de Gyn ging voor een inwendig onderzoek. Dat was in Mei 2004. Voor de 3e keer was daar die moker die mijn leven op zijn kop sodemieterde. U heeft kanker. Over alles wat er gebeurd is tussen die diagnose en haar overlijden kan ik nog niet goed praten. Daar zit teveel pijn en verdriet, mama’s ongeloof om te zien slaan in verzet en machteloosheid. Alle brute onderzoeken, steeds weer slechter nieuws. Ze heeft vanaf nu een jaar geleden 6 weken in het ziekenhuis gelegen waarna ze naar een hospitium gegaan is. Daar overleed ze vorig jaar 23 september in dezelfde nacht dat Andre Hazes overleed. Ik was daar bij, nadat ik gebeld was door de nachtzuster, en al 10 dagen toe gekeken had hoe de dood haar tekende, hoe ze langzaam verdronk door rommel in haar longen. Toen ik die nacht aan kwam moest ik heel hard slikken, het kon dus alweer nog veel slechter met haar gaan. 10 Min nadat ik binnen was en haar gezegd heb, lieve mama, laat het los, het is goed zo. Keek ze me ineens aan en blies haar laatste adem uit.

Zo was ik net 27 jaar oud en binnen 2 jaar tijd wees en alleenstaand moeder geworden. Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik verder moet. Ik probeer uit alle macht verder te gaan, maar ik voel me soms zo boos en moe en verdrietig en alleen.

Loes, 24 juli 2005 

serendipity@casema.nl 

terug
Home

 

    MONIQUE L.

Hoi, mijn naam is Monique.

Op 16 december 2002 is mijn moeder overleden. Op 18 september 2003 mijn vader.

Mijn moeder is overleden aan  een longziekte,er was niets meer aan te doen en we hebben samen met de arts besloten om de behandeling stop te zetten,dit was hoe moeilijk het ook voor ons was het beste voor mijn moeder.Ze is heel rustig ingeslapen. Ondanks dat het beste was voor haar mis ik haar vreselijk erg, maar toch is er ook iets van berusting. Het plotselinge overlijden van mijn vader heeft mijn hele leven op zijn kop gezet. Had de dag voor zijn overlijden nog met hem gepraat door de telefoon en, achteraf heel luguber, vroeg hij mij naar het telefoon nummer van de uitvaartvereniging waar was verzekerd. Zou hij het hebben geweten. September dit jaar is hij 2 jaar weg en ik kan het nog steeds niet accepteren dat hij er niet meer is. De reden dat ik probeer door te gaan, zijn mijn kinderen. Hoe jong ze ook zijn,ook zij missen hun opa en oma heel erg.

groetjes Monique, 25 juli 2005

home.nljan.lanjouw@home.nl

terug
Home

  BRENDA

Hallo mijn naam is Brenda ben 27 jaar, graag zou ik mijn verhaal willen doen

Drie jaar geleden is mijn moeder overleden aan de gevolgen van kanker wat ik als een roes en totale ontkenning heb ervaren omdat het voor haar een lijdensweg was. Ik heb alleen in het ziekenhuis afscheid van haar kunnen nemen omdat ze zelf niet opgebaard wou worden. Het heeft me twee jaar gekost om het een plekje te geven. Ik ben zo depressief en angstig geweest dat de artsen me antidepressiva wilden geven. Ik heb dit kunnen tegen houden omdat ik zelf geen medicijnen wil slikken om me beter te voelen. Ik ben namelijk enig kind heb vroeger wel een broer gehad maar ik heb hem nooit zelf gekend. Hij was 11 toen hij overleed en 2 jaar daarna ben ik gekomen. Dus je kan je voorstellen dat ik het goud appeltje van mijn ouders ben.
Kort gelden is mijn vader overleden. Hij had COPD een longaandoening. Hij zat voor 6 weken in verpleeg tehuis voor revalidatie, maar is in zijn slaap door een hard stilstand overleden. Schijnbaar heeft hij het aangevoeld. Hij had thuis een briefje gemaakt van alle instanties die afgebeld moesten worden, wie sowieso een rouw kaart moesten krijgen en hij had zijn polissen bij elkaar gezocht. Dit lag allemaal op de hoek van het dressoir. De laatste keer dat ik hem nog zag zei hij:" Maak jij nu maar niet druk, als jij je maar niet druk maakt". Ik ben blij dat hij geen lijdensweg heeft gehad (wat het wel had geworden op den duur). Ik had dit niet nog een keer kunnen verwerken en ik heb ook goed afscheid kunnen nemen. Ik ben alleen de mensen moe die het goed bedoelen maar steeds zeggen dat het voor mijn vader beter is.
Ik woon nu ruim een jaar samen en heb heel veel steun aan mijn vriend, maar toch is er een holte in mijn hart. Drie jaar geleden was er al een stukje dat van mij stierf en nu weer.
Gisteren kon ik niet stoppen met huilen en schreeuwde ik dat ik ze terug wou
en hoe oneerlijk het allemaal is. Ik heb zelfs naar het ouderlijk huis gebeld om te kijken of er toch misschien iemand op nam, terwijl ik donders goed weet dat daar niemand meer opneemt. Probleem is nog dat ik samen met mijn vriend nu alles moet regelen: het huis leeg halen waar ik zelf ruim 25 jaar gewoond heb etc.etc.
Ik heb nog een lange weg te gaan. Soms ben ik moe en wil ik slapen zodat ik niet meer hoef na te denken over alles, of mensen te woord staan die zelf nog hun ouders hebben en uitleggen hoe het voelt.
Misschien ben ik wel erg snel om mijn verhaal bij jullie te plaatsen, maar ik moest het gewoon kwijt. Het geeft mij ook veel steun om de anderen verhalen te lezen,
dat het dus wel normaal is wat je allemaal voelt en niet voelt. Ik weet dat er een dag komt dat ik me weer beter ga voelen en dat ik mijn ouders bij me draag in mijn hart en in mijn herinneringen en niemand kan dat van mij afnemen.

Brenda, 26 juli 2005
b.visee@planet.nl

terug
Home

  NATASJA O.

Ik zal me als eerste even voorstellen: ik ben Natasja, 18 jaar en woon in Swalmen samen met mijn vriend. Ik kreeg van een vriendin de link naar deze site ik moet zeggen ik begon een paar verhalen te lezen en ik was gelijk onder de indruk, waarom heb ik deze site niet eerder ontdekt? Ik ben namelijk 7jaar geleden mijn vader op een vreselijke manier verloren.
Ik zal er een beetje over vertellen: 29-01-1998 is de dag waarop mijn vader op brute wijze werd vermoordt, mijn vader en moeder waren op die dag ook nog 12,5 jaar getrouwd, we zouden een groot feest houden in de achtertuin van mijn oma en opa (moeder en vader van mijn pa). Mijn vader ging ‘s avonds 28-01-1998 met een paar kennissen wat drinken in een café, dat ligt 1 kilometer van ons huis af. Er was niks aan de hand, mijn moeder en ik bleven thuis omdat ik de volgende dag naar school toe moest en dus vrij vroeg naar bed moest. Mijn vader is nooit thuis gekomen van dat café hij is daar doodgeschoten.....
De volgende morgen kregen mijn moeder en ik en de hele familie het pas te horen. De bloemenzaak stond met bloemen aan de deur voor hun huwelijk van 12,5jaar, maar die werden naar de plaats van delict gebracht.
Ik had net pauze op school toen de juffrouw mij kwam halen omdat mijn moeder en peettante op mij zaten te wachten, ze moesten mijn iets vertellen. Mijn eerste woorden waren toen: is er iets met pap want die is niet thuis gekomen, niets voor hem??? Toen heb ik het schokkende nieuws te horen gekregen: mijn liefste vader, mijn oogappel was er dus niet meer en ik moest maar zonder hem verder gaan. Daar stond ik dan 11jaar oud.
Deze tijd ben ik met moeite en pijn door gekomen hoe klein ik ook was.Toen werd mijn opa drie maanden ziek (de vader van mijn vader).
ooooh een keelontsteking dat gaat wel weer weg. Toen we dus 1 maand later te horen kregen dat hij longkanker had was dat dus een hele schok. Het was al uitgezaaid, hij had nog maximaal 1jaar te leven.
De tijd vloog voorbij en een jaar later is ook mijn opa van mijn weggenomen, dus toen stond ik als 12jarig meisje niet te weten wat ik moest doen.
Nu ben ik inmiddels 18 en ben nu pas het verdriet van mijn vader en opa aan het verwerken. Ik wil daarbij graag steun van mensen die ook zulke gelijke dingen mee hebben gemaakt. Kort gezegd ook iemand hebben verloren die hun lief is. Maakt niet uit hoe oud jullie zijn.

groetjes Natasja, 27 juli 2005
natassi_4life@hotmail.com

terug
Home

  TESSA

Hallo,

Ik ben Tessa en ik ben 22 jaar. Mijn verhaal begint op mijn 9e levensjaar toen ik met mijn ouders en broertje een weekje op vakantie ging naar Terschelling. Op 26 mei voelde mijn vader zich niet goed 's ochtends, maar hij dacht dat hij een griepje te pakken had en besloot toch met ons te gaan minigolven. Daarna fietsten we weer terug en mijn vader besloot toch even langs de dokter te gaan, want hij had nog steeds last van zijn buik. De dokter dacht dat het stress was, omdat hij de laatste tijd daar vaker last van had en hij schreef hem kalmeringstabletjes voor. Daarna zijn we nog even eten gaan halen bij de snackbar en toen we terugkwamen bij de caravan, voelde hij zich steeds beroerder worden. We zaten aan tafel onze patat te eten en opeens staat hij op en zegt 'ik voel me niet zo lekker', waarna hij vervolgens keihard met zijn hoofd tegen de raam aanklapte. Hij was bewusteloos en ik rende de caravan uit om hulp te halen. De campingbaas ving mijn broertje en mij op en ze probeerde ons af te leiden door spelletjes te spelen, maar eigenlijk wist ik toen al dat het niet goed zat. Toen ik mijn moeder huilend aan zag komen lopen en zij vertelde dat mijn vader was overleden voelde het zo raar! Ik zag mijn moeder en broertje huilen en ik besefte het mij echt niet. Zelfs de begrafenis ging helemaal aan mij voorbij. Ik kon helemaal niet over mijn vader praten en sloot alles op in mijzelf. Totdat ik op mijn 17e vastliep in mijn opleiding (deed destijds een sociale opleiding) en alles eruit kwam wat ik al die jaren opgekropt had!

In februari 2004 werd bij mijn moeder een hersentumor geconstateerd! Wat een klap was dat zeg!! Mijn kindernachtmerrie die werkelijkheid werd!!! Mijn moeder ging heel snel achteruit en ze kon niet goed meer praten en ze was de controle over haar motoriek kwijt. Er werd besloten om haar snel te opereren. De operatie was technisch geslaagd, maar de tumor was niet goedaardig en ze konden niet alles weghalen. Ze moesten het op kweek zetten en de weken die daarop volgden waren zenuwslopend en zo onzeker! 2 weken later kregen we de uitslag, een kwaadaardige tumor in de agressiefste vorm!! Het voelde net of de grond onder onze voeten weggetrokken werd! Een paar weken later werd mijn moeder bestraald. Ze werd ook kaal en mijn tante en ik zijn met haar meegeweest om een pruik uit te zoeken. Ik weet nog wel dat haar haar begon uit te vallen en ze in paniek mijn kamer inkwam. Vreselijk was dat! Gelukkig groeide haar haar wel weer aan. Op 2 augustus 2004 kregen we de uitslag van de bestralingen en de tumor was niet groter geworden, hij was zelfs een stuk gekrompen!! Wat waren we opgelucht toen.) Eind oktober 2004 kreeg mijn moeder opeens een insult. Ze werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht en ze is 24 uur helemaal 'out' geweest. Toen ze weer bijkwam, was ze helemaal in de war! Er werd besloten om haar over te plaatsen naar de Daniel den Hoedt kliniek in Rotterdam, want daar was ze onder behandeling. Er werd daar een scan gemaakt en wat we al vreesden werd werkelijkheid. De tumor was weer aan het groeien. Toen we de uitslag daarvan kregen, was mijn moeder compleet in de war. Ze kreeg er helemaal niks van mee en ze begreep er helemaal niks van. Dat was zo ontzettend moeilijk, dat mijn moeder daar zo hulpeloos lag! De doktoren wilden ook niks meer voor haar doen, omdat haar conditie zo slecht was! Wonder boven wonder krabbelde ze er toch enigszins weer bovenop en mijn moeder, die een ongelooflijke vechter was, smeekte de dokter om nog iets voor haar te doen. Ze kreeg chemo, maar een lichte vorm ervan en de kans dat het aan zou slaan was maar 20%. Ze besloot het toch te doen en zij zat gelukkig bij die 20%!!! De chemo deed toch wat! In april 2005 kreeg ze opeens weer een insult en dit keer werd ze niet naar het ziekenhuis gebracht maar bleef ze gewoon thuis. Ze kwam er wel weer uit en een paar dagen later werd er weer een nieuwe scan gemaakt. De tumor was weer aan het groeien. Dit hadden we wel verwacht, maar het is dan altijd weer zo definitief! Vanaf toen ging het steeds slechter met mijn moeder. Ze raakte haar spraak kwijt en ze raakte verlamd. Ik heb haar samen met mijn broertje, een paar tantes en mijn moeders beste vriendin verzorgd. Dit was fijn om te doen, maar ook loodzwaar! Het ergste vond ik nog dat mijn moeder probeerde dingen duidelijk te maken, maar dat niemand haar begreep! Die machteloosheid in haar ogen, was echt vreselijk om te zien! Op een gegeven moment besloot ze geen medicijnen, eten en drinken in te nemen. Ze had heel veel pijn en ze kreeg er ook morfine tegen, maar ze werd er een heel ander persoon door. Ze werd heel agressief erdoor en ik herkende mijn moeder daardoor bijna niet meer. Op een gegeven moment trok ze die morfinepleisters ook telkens af. We hadden toen met de dokter besloten om haar rustig in te laten slapen, want het was gewoon een grote lijdensweg voor haar. Toen ze die prik maandagavond 20 juni kreeg was het echt superzwaar om afscheid van haar te nemen! De volgende dag op 21 juni om 11.45 uur was ze overleden. We waren er allemaal bij toen ze haar laatste adem uitblies.

En nu is het leeg, heel leeg hier in huis. Ik mis haar vreselijk en het doet me momenteel echt zoveel pijn om naar haar foto's te kijken. Ik hoop door dit forum lotgenoten te vinden die het fijn vinden om ervaringen te wisselen.

Tessa, 2 augustus 2005

tessygonlag@hotmail.com

terug
Home

  ARLETTE


Hoi,

Goede site hebben jullie! Goed dat iedereen zijn verhaal kwijt kan en ik wil
de mijne ook graag met iedereen delen (hij mag dus geplaatst worden):

Op 17 maart 1997 overleed mijn vader geheel onverwacht, hij had een
aneurysma. Ik was toen 22. Toen ging ik "gewoon" verder met mijn leven, maar
ik mis hem steeds meer. Sinds mijn vader was overleden, was mijn grootste
angst dat mijn moeder ook zou overlijden. Je weet wel dat het toch eens zal
gebeuren, maar dan toch pas als ze 110 is of zo. Op 21 maart 2003 (precies 6
jaar na de crematie van mijn vader) hoorden dat mijn moeder longkanker had.
Ze had al enige tijd klachten (hoesten). Nooit gerookt, altijd gezond
geleefd en dan dit! Er bleek echter een medicijn te zijn ontwikkeld
(Iressa), wat nog in de experimentele fase was. Mijn moeder wilde per sé
geen chemo of zo, dus dit medicijn bood uitkomst.

Ondertussen was ik dus 28 en mijn grootste angst was nu om voor mijn 30e
wees te worden. Helemaal alleen, geen broers of zussen.

Ze heeft nog twee jaar van het leven genoten, zo veel mogelijk gedaan, wat
ook goed ging. Tot december 2004. Haar gezond holde echt achteruit. Mijn
moeder wist al vanaf het begin dat als het niet goed meer met haar ging, ze
euthanasie wilde. De huisarts wist dit ook en zocht de benodigde formulieren
bij elkaar. De huisarts heeft ons ontzettend goed geholpen en stond altijd
voor ons klaar! Mijn moeder bleef thuis, er kwam steeds meer hulp
(huishoudelijk, ADL). Op een gegeven moment kon ze niet meer naar beneden
omdat dat te veel inspanning was. De laatste dagen hebben we dus veel boven
gezeten (mijn oom, de broer van mijn moeder, was er ook bij).

31 januari was ik jarig en werd ik 30. 5 februari heb ik nog een feest
gegeven, wat ontzettend leuk was, maar wel heel dubbel, want mijn moeder was
ontzettend ziek.

7 februari kwam de huisarts weer bij mijn moeder en mijn moeder wilde een
afspraak maken voor de euthanasie. Die werd voor donderdag 10 februari
vastgezet. Heel bizar! Enkele goede vrienden en familie van mijn vader
werden gebeld en een paar mensen kwamen nog afscheid nemen. Wat ook bizar
is, wat zeg je tegen iemand die dood gaat? Maar soms was het toch nog
gezellig. Woensdagavond hebben mijn moeder en ik (en later kwam mijn oom
erbij) nog tot half twee 's nachts zitten praten. Over van alles en nog wat,
over de dood, haar ziekte, maar ook gewoon over "moeder-dochter" dingetjes
en nog even de laatste roddels doorgenomen.

Dan komt die donderdag. Je weet dat het komt, je wordt wakker en je weet
het. Het liefst zal je de dokter buiten laten staan, maar dat kan niet. Toen
gebeurde het dus, de voorbereidingen werden getroffen, er werd aan mijn
moeder gevraagd of dit echt was wat ze wilde. Ja dus. De spuit werd gegeven
en mijn moeder was dood....

Nu dus alweer een half jaar geleden... De tijd gaat snel....

Dit was mijn verhaal... Ik wilde het kort houden, maar dat is niet gelukt...

Als iemand mij wil mailen of me wil toevoegen op msn, dan mag dat:
arlette1975@hotmail.com

Veel sterkte voor iedereen!

Groetjes,
Arlette, 15 augustus 2005

terug
Home

  INGRID

Hoi,

 3 juli 1990 is mijn vader overleden, ik was toen 10 jaar. 

In januari werd ie ziek, dacht dat ie iets verkeerds gegeten had, maar het ging maar niet over. Na de nodige onderzoeken kwamen de artsen erachter dat hij alvleesklierkanker had en werd naar een ander ziekenhuis overgebracht voor behandeling. De enige behandeling was Chemo, opereren was het al te laat voor. De chemo sloeg niet aan en het feit dat hij dood zou gaan werd bevestigd.

Zware tijden gehad, hij wilde zelfs een keer uit het raam springen. 2 juli is de verjaardag van mijn zus. Die dag werst ik van school gehaald door mijn zus en zwager omdat het erg slecht ging met pa. Het was moeilijk om afscheid te moeten nemen, m’n vader zei nog iets tegen me maar dat was niet verstaanbaar. Mijn broer en ik werden door de schoonouders van mijn zus, daar woonde zij ook, opgevangen. ‘s Nachts werd er gebeld, hij was overleden.

Het was raar om mijn vader opgebaart te zien liggen, het drong niet echt tot me door. Bij de begrafenis wel.

Maar als 10 jarige ga je heel anders met verlies om en toen ik 18 was kreeg ik er goed last van. Het ging psychisch uitwerken, maar kon dit nog goed verbloemen. Toe ik 21 was het ik net een stuk van een kapotte spiegel op mijn polsen gestaan omdat een stem in mijn hoofd mij de opdracht gaf. Ik durfde het niet en ben toen erg bang geworden van die stem. Ik moest naar Psycholoog en later naar een psychiater, en dat heeft geholpen. Daar leerde ik met mijn verdriet omgaan en de stem verdween.

Nu is dit jaar mijn opa overleden, (niet de vader van mijn vader), dat viel erg zwaar. Ik liep al drie jaar achter hem aan, kijken of alles wel goed ging. Regelde vanalles voor hem, en op het laatst ging ik iedere dag naar hem toe. Ik werk in een verzorgingshuis en daar kwam hij ook te wonen.

Hierdoor is het verdriet van mijn vader weer opkomen zetten. Volgend jaar ga ik trouwen en beide zijn er niet bij, dat vind ik erg moeilijk.

Ik praat er haast niet over, dat vind ik erg moeilijk. Mensen vinden dat het op het geven moment maar eens klaar moet zijn en verwachten dat je het verwerkt hebt. Maar dit is niet altijd het geval, Het verwerken van het verlies van een dierbare duurt bij de een langer als bij de ander. Maar ik kom er wel uit, stapje voor stapje, beetje bij beetje

Groetjes Ingrid, 21 augustus 2005

terug
Home

  CHRISTA

beste allemaal,

Ook ik heb inmiddels allebei mijn ouders verloren,mijn vader op de leeftijd van 56 jaar aan leukemie,ik was toen 32,het jaar daarna had ikzelf baarmoederhals kanker met uitzaaiingen op 4 plaatsen,en de prognose om nog 8 maanden te leven.ik was op dat moment moeder van 4 jonge kinderen,de jongste net een jaar,dus ik was ook zeker niet van plan om ook dood te gaan,het jaar daarop overleed mijn oma die is letterlijk van verdriet gestorven en zij was 75,en zes jaar geleden overleed mijn moeder aan een hartstilstand ook nog maar 62 jaar oud,zoals jullie begrijpen had ik het toen wel gehad dacht ik,maar nee hoor nog geen jaar geleden overleed mijn lieve ex schoonmoeder aan kanker na 4 maanden erg lijden en nu twee weken geleden is mijn lieve schoonvader [van mijn tweede man] na longkanker gehad te hebben en waarvan hij schoon was,maar inmiddels wel erg depressief,aan vermoedelijk een longbloeding [we wachten nog op de uitslag van de obductie]dus,bij mijn schoonmoeder al het bloed opgeruimd,en dat was verschrikkelijk,maar ik wilde niet dat zij het nog een keer zou zien,en ondertussen erbij zijn dat pa gereanimeerd werd,tevergeefs,daarna alles voor de crematie geregeld,familie opgevangen want mijn man zijn broer was met zijn vrouw en zoons op vakantie in Spanje onze dochter was ook op vakantie en iedere dag grote pannen eten gekookt voor de familie,en met liefde.voorlopig wil ik dat mijn schoonmoeder hier eet,dan heeft ze even afleiding,en we doen vaak dingen samen.maar ik voel me toch door pa in de steek gelaten,want een dag daarvoor had hij mij nog beloofd dat hij weer mijn oude schoonvader zou worden,het leek namelijk dat hij al een paar dagen wat meer zichzelf werd. ook gaat onze oudste dochter ,zijn eerste kleinkind over twee weken trouwen,dus het is allemaal erg dubbel.mijn man is een lieverd en ik ben erg blij met hem en zijn ouders die moeiteloos ouder en grootouders van mijn kinderen zijn geworden en ik vindt dat ik nu wel genoeg mensen die ik liefheb moet missen.ik voel me eigenlijk erg alleen ,zo zonder al die liefhebbende ouders.het voelt ook zo vaak aan als    kon ik nog maar even met je praten en kon ik nog maar even bij je zijn.ik hou van jullie allemaal en zal jullie nooit vergeten jullie liefhebbende dochter,kleindochter en schoondochter.en voor iedereen die iemand moet missen hou jezelf in de gaten ,want de anderen kunnen ons ook niet  missen.

groetjes  van Christa, 27 augustus 2005

 Sas@hotmail.com

terug
Home

  NICOLETTE

Net als de anderen ben ook ik blij deze site ontdekt te hebben. Al een tijdje loop ik met mijn ziel onder mijn arm over hoe ik nou mijn verhaal kwijt kan. In januari dit jaar is mijn vader overleden. Vrienden, familie en kennissen weten dit natuurlijk. Ik kan niet zeggen dat ik bij iemand van hen nog het begrip vind dat ik zoek. Het is nl. mijn gevoel, wat zij niet kunnen voelen. Het was nl. mijn vader. En ik ben zijn enige kind (nu dan wel 37 jaar, maar ik blijf toch zijn kind).

Hij is 69 jaar geworden. Het laatste jaar van zijn leven was enorm zwaar; voor hem zowel als voor mijn moeder. Mijn vader was al jaren hartpatiënt. Het eerste hartinfarct kreeg hij zo' n 15 jaar geleden, net na zijn ontslag bij een groot Amerikaans bedrijf. Sindsdien kreeg hij nog een aantal infarcten.Mijn vader was een geweldige zanger. Op het persoonlijk vlak was hij heel openhartig, maar vaak ook moeilijk voor zichzelf en mijn moeder en mij. Hij kon zich enorm opwinden. Maar, het was mijn soulmate. We begrepen elkaar, we hadden onze eigen grapjes. Dat mis ik nu. In februari 2004 kreeg hij een icd (soort pacemaker). Zijn hart was zwak. Zijn organen leden eronder. Maar ook zijn geestestoestand. Hij werd labieler. De professionele hulp die hij kreeg was niet voldoende. Hij raakte op. In april 2004 kreeg hij nog een koninklijke onderscheiding voor al zijn vrijwilligerswerk. Het maakte de onderwaardering van zijn professionele carrière een beetje goed. In januari dit jaar was het einde van zijn leven in zicht. Hij leed te erg. Hij wilde wel leven, maar dan zonder pijn, en dat ging niet meer. Moeilijk: hij lag in het ziekenhuis en het zag er niet naar uit dat het beter zou gaan. Wel of geen afscheid nemen.... Na veel morfine is hij uiteindelijk toch overleden. Alleen, 's nachts, in het ziekenhuis. Pap, gaat het goed met je? Ik wil contact met je. Ik hoop op een teken. Maar ach, kan dat eigenlijk wel..... Ik word soms gek van het gemis.

Nicolette, 28 augustus 2005

hoed9@hotmail.com

ps: dit bericht mag geplaatst worden; reacties zijn welkom.

terug
Home

  KARLIJN

Ik ben karlijn, 22 jaar en volledig wees. Soms, als ik een beetje
afstandelijk naar mijn levensverhaal kijk, snap ik niet dat dingen zo kunnen
lopen, zo hard kunnen zijn, maar daar weten de mensen op deze site alles
van.
Dat verhaal dus. 22 jaar geleden werd ik geboren, ik had al twee broers en
mijn ouders waren jong en ogenschijnlijk gelukkig samen. Toen pleegde de
broer van mijn vader zelfmoord en op de een of andere manier vond hij het
toen onmogelijk om verder te leven. Mijn vader sprong van een flat toen ik 4
weken oud was en liet mijn moeder achter met drie kinderen.
Dit klinkt heel zwaar en dat was het waarschijnlijk ook voor mijn moeder,
maar dat was een ijzersterke vrouw die besloot voor ons te vechten. Ik heb
een fantastische jeugd gehad, met haar en mijn broers want nooit meer kwam
er een man in haar leven. Over mijn vader werd niet gepraat en die heb ik
dus ook nooit gemist.
22 jaar lang had ik een mooi leventje zonder het zelf altijd te beseffen,
hoe veilig en mooi het was. Mijn moeder en ik waren zeer hecht, we leken
ontzettend op elkaar en we hadden nooit problemen. Ik ging op mijn 19e in
Amsterdam wonen en ze was van plan om ook hierheen te verhuizen zodat we
elkaar vaker zouden zien.
5 maanden geleden stond ik op het punt om naar Australië te vertrekken voor
een jaar. Ik had hard gewerkt met de steun van mijn moeder op afstand en 17
mei zou ik dan eindelijk vertrekken. Rond 20 april belde mijn moeder me op
dat ze last van haar rug en buik had...15 mei overleed ze. Kanker zoals
kanker vaak is, ongelofelijk hard en snel en zo zonder waardigheid. Mijn
moeder was te sterk om ziek te zijn en is godzijdank snel gegaan, maar ik
blijf achter zonder afscheid (daar waren we nog niet eens aan toe gekomen zo
snel ging het) en met heel veel pijn.
En nu, tja, ik doe het beter dan ik ooit had durven dromen. Had niet gedacht
dat ik dit aan zou kunnen maar ik blijk meer van de kracht van mijn moeder
te hebben dan van dat ik op mijn vader lijk. Maar toch, het is vechten,
iedere dag, om haar nog trots te maken, om zo te leven zoals zij had gedacht
en gehoopt dat ik dat kon. Lieve mama, voor jou ga ik door, bedankt voor
alles.

als iemand met me wil mailen omdat je het snapt
kwemaes@hotmail.com

Karlijn, 9 oktober 2005

terug
Home

  PETER

          Als de dag van gisteren herinner ik me dat ik 45 jaar geleden, toen ik 7 jaar was, midden in de nacht werd wakker gemaakt. Mijn vader had een hartaanval gehad en dit niet overleefd. Overdonderd hierdoor heb ik geen traan gelaten. Mijn vader was als een vriend van mij. Ik herinner me dat ik hem altijd tegemoet liep als hij van het werk naar huis kwam gelopen. We hebben samen ook eens een vlieger gemaakt, die bij het oplaten direct in een boom terechtkwam. De periode na het overlijden van mijn vader was hard omdat we het financieel op de kleintjes moesten letten. Ik moest zelf voor mijn zakgeld zorgen door te helpen in een winkel of mee helpen met het verkopen van groenten en fruit. Wat ik dan verdiend had, gaf ik aan mijn moeder. Als ik voor mij een verjaardagscadeau met mijn moeder mocht gaan kopen, dan koos ik voor het goedkoopste cadeau.

          Mijn moeder werd 3 jaar na het overlijden van mijn vader ernstig ziek en werd opgenomen in het ziekenhuis. Na bijna 2 jaar in het ziekhuis is mijn moeder overleden toen ik 12 jaar was. Ik ging regelmatig met mijn tweelingzus naar het ziekenhuis. Ook op kerstavond ging ik, met mijn zus achter op de fiets, door de sneeuwbuien naar het ziekenhuis. We gingen dan naast het bed zitten en na een uur zijn we weer naar huis gegaan. Mijn moeder heeft niets van ons bezoek gemerkt want ze lag in coma vanwege de vreselijke pijn die ze heeft geleden. De periode dat mijn moeder in het ziekenhuis lag, kwam een gezinsverzorgster bij ons thuis. Een hele lieve vrouw die de zorg voor mij, mijn broer en 2 zussen op zich nam. Ze nam als het ware de plaats in van mijn moeder.

Na het overlijden van mijn moeder zijn we bij familie ondergebracht. Ik ben bij een oom en tante gaan wonen die twee zonen en een dochter hadden. Een zoon was van dezelfde leeftijd als ik. Ik heb van mijn oom en tante verder mogen leren en ben hun daar nog altijd dankbaar voor. Ik ben naar de MULO en naar de MTS gegaan. Met mijn 18e jaar ben ik zelfstandig, op kamers, gaan wonen. Ik heb toen besloten om verder te studeren en ben een HTS opleiding gaan volgen waar ik ook het diploma heb gehaald. Ook dit was een tijd dat het financieel minder ging. In die periode heb ik heel vaak en heel veel brood met jam op omdat dit het minste kost. Later  ben ik gaan werken in de mensa  zodat ik en geld verdiende en ook te eten had. In de periode dat ik op kamers woonde, is mijn verjaardag door iedereen vergeten. Dit was ook weer een periode van overleven.

          Niet lang nadat ik verder ben gaan studeren is mijn oom overleden. Dit was een hele schok voor mij. Mijn tante heb ik altijd als mijn 2e moeder beschouwd. Ik nam haar elke week mee naar de stad waar we dan samen ergens iets gingen drinken. Dat was een uitstapje waar ze ook elke week naar uitkeek. Het overlijden van mijn tante heeft mij dan ook erg aangegrepen. Van mijn tante heb ik geleerd om Indonesisch te koken. Steeds als ik nu sajoer boontjes en hete kip klaar maak, moet ik aan mijn pleegmoeder denken. Dit is een van de tastbare herinneringen die ik aan haar heb.

          Afgelopen zomer 2005 is mijn oudste (half)broer overleden. Een week voor zijn overlijden zijn we op zijn 65e verjaardag geweest. Op zijn verjaardag was hij nog kern gezond. Zijn overlijden heeft mij zo erg aangegrepen dat ik nu veel meer dan eerst bezig ben met wat mij is overkomen in mijn leven. Ik probeer het verdriet na 40 jaar nu met hulp een plaats te geven maar ik denk dat de pijn in mijn hart altijd zal blijven bestaan.

          Ik kan nog veel meer vertellen over mijn herinneringen, de tranen die alsmaar vloeien en de leegte in mijn leven. Als ik de verhalen lees hier op de site dan weet ik, ik ben niet de enige die overleeft.

Peter, 15 oktober 2005

angels@planet.nl

terug
Home

  NICOLE

Hallo mensen,

Ik heb deze site bij google opgezocht, om dat ik echt de behoefte heb om het
aan iemand te vertellen...voel me zo leeg en alleen.

Ik ben Nicole, en ben 25 jaar. Op mijn vijfde ben ik mijn moeder verloren
aan zelfmoord en op mijn negende ben ik mijn vader verloren aan een
hartinfarct.
Het is allemaal een beetje fout gelopen in mijn jonge leven, daarom is het
ook fijn om te weten dat ik niet alleen ben.
Voor mijn geboorte was er al alles niet in orde, mijn moeder en vader hadden
een L.A.T- relatie, omdat mijn moeder al twee andere kinderen uit een ander
huwelijk had. (mijn halfzus en broer) Mijn moeder raakte op 39 jarige
leeftijd ongewenst zwanger en mijn vader was het daar dus niet mee eens.
Mijn moeder besloot me te houden en mijn vader heeft daar dan ook weinig tot
geen rol gehad in mijn leven. Ik kende hem wel en wist dat het mijn vader
was, maar hij leefde niet bij ons en was financieel niet afhankelijk van me.
Op 28 oktober bracht mijn moeder mijn naar school en rond de middag haalde
mijn zus (toen nog 14 jaar) en de buurvrouw me op, mijn moeder was overleden.
Die avond zal ik eigenlijk naar mijn tante en oom gaan, die ik niet kende
want mijn moeder had mijn tante als voogd aangewezen, maar ben echter
meegegaan met mijn zus en broer naar hun vader.
Daar heb ik zo'n twee maanden gezeten en ben toen in het gezin opgenomen
van mijn tante. (de zus van mijn moeder)
Na een jaar heeft mijn vader zich herkend als mijn vader, om zo de voogdij
te kunnen krijgen alleen heeft mijn familie een rechtzaak aangespannen tegen
mijn vader.
Hij werd toeziend voogd en mocht me 1 keer in de 8 weken zien in het
weekend.
Dat was wel raar in het begin om met een soort van vreemde man mee te gaan,
maar later besef je dat je vader is en het was echt fijn om bij hem te
zijn.
4 jaar later kreeg hij een hartinfarct, ik schrok me rot! Maar gelukkig was
alles stabiel, ik ben nog met mijn tante in het ziekenhuis geweest, hij was
al weer druk aan het praten en grappig aan het doen, dus het zat wel goed.
Ben toen nog een weekend geweest en zei ook tegen mijn vader dat die rustig
aan moest doen, hij vertelde me dat alles ok was, maar het voelde voor mij
niet goed.
Ik vroeg hem als hij dood was,wat er dan gebeurde? Hij antwoordde waar hij
ook was hij altijd bij me zal zijn.
Ik ben zo blij dat ik hem dat gevraagd heb, daar put ik nu kracht uit.

Want alles naar de dood van mijn vader is verkeerd gegaan, de opvoeding bij
mij tante.
Ik ben voor alles uitgemaakt en mijn ouders waren nooit goed.
Alles is gewoon kapot gemaakt en ik ben echt alleen.
Ik kan met mijn zus wel praten over mijn moeder en herinneringen ophalen,
maar niet over mijn vader want dat is alleen mijn vader. Ik ben het enigste
kind van hun samen.
Soms is het wel een hel maar het is fijn te weten dat er meer mensen zijn die ook geen ouders meer hebben.
Ik wens jullie al het geluk van de wereld toe en heel veel sterkte.

Nicole, 22 november 2005

nicoleandy8@hotmail.com

terug
Home

  SYLVIA

Hallo Annette, Michèle en een ieder die dit leest.

Mijn naam is Sylvia en ik ben moeder van een dochter van zestien maanden. Mijn moeder is eerste paasnacht dit jaar overleden. Totaal onverwachts, ze had wel een slechte weerstand en ze had longemfyseem maar ik had nooit kunnen denken dat ze aan een griep dood zou gaan. ‘s Middags had ik er nog aan de telefoon om haar te feliciteren met der verjaardag, ze was net 64 geworden en ik vond der stem wel heel vreemd klinken. We konden in eerste instantie niet naar der verjaardag omdat mijn vriend moest werken. Toen we vrijdags hoorden dat hij toch vrij was met Pasen hebben we nog even getwijfeld. Maar aangezien we 130 km verderop woonden en we toch weer gingen verhuizen naar mijn ouders in de buurt, waar we het dus ook erg druk mee hadden hebben we de keus gemaakt om niet te gaan. Een keus waar ik nu zo`n spijt van heb, want ik ben niet bij haar laatste verjaardag geweest. Ik dacht dat ik alle tijd zou krijgen als ik eenmaal weer in de buurt zou wonen. Nooit had ik dit verwacht want voor mij was ze gewoon niet ziek. Ze had het wel benauwd en ze kwam niet meer buiten waardoor ze geen weerstand had maar ze was gewoon niet ziek. Nu word ik soms overvallen door schuldgevoel dat ik der niet serieus genoeg heb genomen, ze was dus zieker als ik heb gedacht. Dan moet ze zich daarin ook alleen hebben gevoeld en dat doet pijn. Dan krijg ik zo`n rotgevoel want ook ik had niet altijd begrip als ze in mijn ogen "weer" begon te klagen. Ik zei dan dat ze gewoon wat sterker moest zijn en moest doorzetten. Nu denk ik misschien heeft ze wel doorgezet maar ze gewoon niet meer kon dan ze deed, en Ik kan het haar niet meer vragen.

Dan word ik weer overvallen door boosheid, waarom nu mijn moeder net nu ik er weer vaak zou kunnen opzoeken en we konden praten over alles wat ik nog zou willen weten/vragen. En dan denk ik, ik had gewoon naar der verjaardag moeten gaan. Ik had dan wel gezien hoe ziek ze was en ik had dan wel de dokter of het ziekenhuis gebeld. Maar ook dat kan ik niet meer overdoen, dus dan komen we weer terug op mijn schuldgevoel. En de leegte die ik af en toe voel, als ik dan naar mijn dochter kijk dan denk ik wat heb je daar toch weinig van kunnen genieten. En als ik dan bij mijn vader ben en die vertelt hoe trots ze was op 'mijn meisie' en hoe blij ze was dat ik weer terug kwam dan ben ik blij dat ze dat nog heeft geweten. En dan denk ik aan de woorden van mijn vriend, die gaat nooit de deur uit zonder me een zoen te geven en als we woorden hebben gehad wil hij deze ook eerst uitpraten. Want je weet nooit of je de kans nog krijgt omdat te doen, en je wil de ander toch niet met zo`n schuld gevoel opzadelen. Nu pas hebben die woorden betekenis voor me, dat hadden ze eerst niet. Nu denk ik had ik er maar gezegd wat ik wilde, gewoon een keer zeggen dat ik van je hou. Ik kan genoeg voorbeelden opnoemen maar dat doet er niet meer toe. Ik kan het je nooit meer zeggen. Voor mijn gevoel heb ik op een goede manier afscheid kunnen nemen, ik heb der kist mogen sluiten en ik heb gesproken uit mijn hart wat ik nog wou zeggen. Soms lig in mijn bed en dan krijg ik het erg moelijk, ik denk dan aan haar en begin te huilen. Daarna begin ik te zeggen wat ik nog had willen zeggen en op een gegeven moment zit ik tegen haar te praten. Uiteindelijk word ik daar dan weer rustig van. Misschien komt dit vreemd over maar ik denk dan als het voor mij werkt wat maakt het dan uit. We hebben een tijdje ingewoond bij mijn broer en sinds juli dit jaar wonen we bij mijn vader. En we hebben een huisje, wat we samen met mijn vader aan het opknappen zijn. We gaan dus voor de kerst op ons eigen wonen, en dat vind ik fijn maar toch ook weer niet. Het was een goed gevoel om hier te zijn bij mijn vader sinds het overlijden van mijn moeder, en ik vind de gedachten dat hij hier weer alleen gaat wonen niet echt geweldig. Ik weet wel dat het moet maar ik had liever nog wat langer hier gebleven, voor mijn gevoel dan want me verstand zegt dat het goed is. En de periode hier is goed geweest want mijn vader heeft zich aan mijn dochter behoorlijk omhoog getrokken. Hij red het wel, ook zonder mij hier en we wonen tien minuten bij elkaar vandaan. En we gaan geregeld bij mijn moeder kijken, ze is gecremeerd en ze heeft een plekje in de urnen muur. En het is moeilijk maar ook dat geeft iedere keer weer een beetje rust. 

Groetjes van mij en nogmaals bedankt voor een plek waar je je verhaal kwijt kan.  

Sylvia, 17 november 2005

rodejo72@gmail.com

terug
Home

  EVELIEN

Hallo ik ben Evelien en ben 20 jaar. Op 19 juli j.l is mijn vader plotseling overleden door 2 hartinfarcten en daar overheen een hart stilstand. De dinsdag zijn mijn vader en moeder de hele dag nog samen weggeweest. Er was nog niks aan de hand. Hij had genoten van z'n vrije dag zei ie nog toen ze ‘s avonds terug kwamen. Hij zou een drukke periode krijgen i.v.m. de bouwvak. We hadden thuis een eigen café/cafetaria. Tegen kwart over 8 ‘s avonds zegt ie dat ie pijn in de onderrug, armen en het warm had. Ik vroeg nog heb je dan geen pijn of steken op je borst. Werk namelijk in de zorg en vond dat de symptomen op iets dat met het hart te maken had. Hij zegt nog zo van zustertje je moet niet denken dat je alles weet,met een gekkigheidje. Hij gaat zonder iets te zeggen naar boven toe. Wij, mijn moeder en ik, dachten die gaat ff douche of zo. Gelukkig achteraf dat er toen een telefoontje kwam dat de deur van het café niet goed dicht zat. Ik liep met de telefoon naar mijn vader toe en zie hem heel onrustig en zweterig op bed liggen. Heb hem de telefoon nog gegeven en gelijk mijn moeder geroepen om te komen omdat papa niet lekker was. Ze was er in een mum van tijd. Ze vroeg wat ie voelde en hij zei dat ie moe was en pijn in de armen. Nogmaals vroeg ik of ie pijn op de borst had. Nee zei ie een paar keer. Ondertussen heb ik de 112 gebeld en alles uit gelegd. Ze zeiden dat ze kwamen. In overleg met mama ben ik naar de buren gegaan. Toen voor het eerst heb ik zitten huilen en geroepen dat papa dood ging. De buren schrokken zo, hebben me gevraagd wat er was. Ik alles uitgelegd en toen heb gevraagd of de buurman met me mee wilde gaan om de deur te sluiten en dat de buurvrouw naar mama wou gaan omdat mijn broertje en zusje er niet waren en ik wou haar niet alleen laten met me vader. Toen wij de deur hadden dicht gedaan was de ambulance er ook al. Ben gelijk naar boven gerend en zag dat ze bezig waren. Vond het een super eng gezicht om hem zo te zien liggen. Ondertussen was de andere buurvrouw ook al bij ons, mijn zusje was daar en ik ben toen naar haar toe gegaan en heb alles verteld. Ze was helemaal van slag. Ondertussen heb ik tegen mama gezegd dat ik mijn broertje ging zoeken met de buurjongens. We konden hem nergens vinden. Ondertussen was mama samen met papa in de ambulance onderweg naar het ziekenhuis en 1 van de buurvrouwen met mijn zusje onderweg naar oma en opa. In de tussentijd hadden wij mijn broertje nog niet gevonden. En had ik gevraagd om mij ook bij oma en opa af te zetten. Ik hun ingelicht. Ik wist toen nog niet dat het een infarct was. Dus wij allemaal in paniek. Mijn oom die naast oma en opa woont ingelicht en die is samen met mij en mijn zusje naar het ziekenhuis gereden. Ik ondertussen de buurjongens steeds bellen of ze hem al gevonden hadden. Intussen heb ik mijn beste vriendin opgebeld om alles te vertellen. Ze was aan het werk maar als ze klaar was  zou ze meteen komen. Ondertussen waren we in het ziekenhuis aan gekomen en zagen we toen we binnen kwamen een brancard langs racen. In een oogopslag zag ik dat het mijn vader was. Ik ben door mijn knieën gezakt en heb lopen schreeuwen dat ie dood ging. Ben gauw naar mama gerend en heb lopen huilen samen met hun. Mama vertelde dat papa op de snelweg een hart stilstand had gehad en dat ze met een extra ambulance die ze op gepiept hadden ongeveer 15 minuten aan het reanimeren zijn geweest. We waren in die tussentijd naar een kamertje gebracht. Na 15 min ongeveer kwamen de artsen vertellen dat mijn vader was overleden en toen op dat moment belde de buurjongens dat ze mijn  broertje hadden gevonden. Heb lopen schreeuwen dat het niet waar kon zijn. We zijn als gezin, zonder me broertje die was onderweg, naar papa gegaan. Ik dacht die slaapt zo lag ie er echt bij. In overleg met mama en de verpleegsters heb ik samen met mijn zusje papa gewassen en afgelegd. Dit was een moeilijk maar ook mooi moment. Vooral omdat dit het laatste was wat ik kon doen. In de tussentijd was mijn vriendin ook in het ziekenhuis. We hebben samen lopen huilen en naar papa gekeken. Toen wij naar buiten liepen om te gaan kwam mijn broertje er aan. Heb hem alleen vast gepakt en gehuild. Thuis gekomen zaten opa en oma, mijn tante en buurvrouw daar. Allemaal aangeslagen door wat er gebeurd was in 2.5 uur tijd. Ik heb ook de begrafenis ondernemer gebeld en een afspraak met hem gemaakt voor die ochtend om half 8. Heb ‘s nacht haast niet geslapen, er werd al veel op mijn mobiel gebeld en ik dacht steeds als de telefoon ging dat ze zouden zeggen kom hem maar ophalen want hij is wakker. Die ochtend hebben we alles geregeld en is papa ‘s middags thuis gebracht en bij ons opgebaard. Van die dagen erna weet ik niet veel meer. Wel dat er veel bezoek kwam en dat ik dat soms heel moeilijk vond.

De dag van de begrafenis is heel snel gegaan en alles is aan mij voorbij gegaan. Mijn zusje en ik heb allebei een gedichtje voorgelezen en op het einde heeft mijn broertje een lied van Andre Hazes gedraaid: Bedankt mijn Vriend. Dit was heel emotioneel. Iedereen viel elkaar in de armen en moest huilen. Hij was dus een vriend van ons maar ook van de rest. Dat werd toen wel bevestigd. Op de begraafplaats heb ik een dankwoord gesproken. Dan kom je thuis in een lege kamer, er staat geen papa meer waar je heen kon lopen wanneer je wou. De eerste dagen waren heel moeilijk en dat wordt het steeds meer.

We zijn nu bijna 5 maanden verder en iedereen pakt het leven weer op. Maar voor ons gaat dat heel moeilijk. Heb gelukkig 2 hele goede vrienden waar ik mee kan praten, 1 van hun heeft het zelf ook mee gemaakt. Maar ik hoop hier lotgenoten te kunnen vinden om mee te praten. Dit is de eerste keer dat ik me verhaal zo vertel, liet vaak stukjes weg, omdat ik andere niet wou lastig vallen met mijn verdriet en gevoel.

Ik hoop dat ik reactie krijg en met mensen kan praten hier over.

XXX Evelien

papa mocht slecht 47 jaar jong worden.

hou van je voor altijd.

13 december 2005, evelientjekroon1985@hotmail.com

terug
Home

  SIMON

Wat kan me gebeuren als ik jullie mijn verhaal vertel. Waarschijnlijk helemaal niets omdat jullie allemaal op de een af andere manier lotgenoten zijn. Mijn naam is Simon en ik ben geboren op 25 februari 1957. Inderdaad dat is al een hele tijd geleden, maar bijna even zolang loop ik met mijn verhaal in het rond. Het is voor mij ondanks mijn leeftijd nog steeds moeilijk om er over te praten. Er zijn dan ook maar een paar mensen die mijn hele verhaal kennen.

Mijn ouders trouwden met elkaar in 1950, mijn moeder was toen een gescheiden vrouw met twee kinderen, een zoon en een dochter. Die volgens mij bij hun vader woonden omdat het contact tussen hun niet zo best was. Ik kan mij niet herinneren dat ik ze ooit heb gezien. Mijn vader en moeder hadden, opmakend uit de verhalen van een vriendin van mijn moeder (overigens de enige die mij iets kan vertellen over mijn ouders) een zeer goed en gelukkig huwelijk. Mijn moeder was geboren in 1912 en mijn vader in 1917. Gezien de leeftijd van mijn moeder zou je kunnen zeggen dat mijn komst niet helemaal gepland was. Maar de vriendin van mijn moeder verzekert mij met de hand op haar hart dat mijn komst meer dan gewenst was, maar dat het wel een hele verrassing was. Van de zwangerschap weet ik eigenlijk weinig te vertellen dan dat hij normaal verlopen is en dat ik bij mijn geboorte een zwaar kereltje was. Volgens de vriendin van mijn moeder had ik gelijk de lengte en het gewicht van een kleuter.

Ondanks het feit dat ik meer dan gewenst was, is mijn jeugd niet verlopen zoals je zou verwachten. Hoewel mijn vader al een ziek man was (vernauwing aan de hartklep en astmatische-bronchitis) ondernam hij toch veel met mij, dat gevoel heb ik altijd wel gehad.

Zo kan ik mij herinneren dat ik altijd “dinky-toys” van hem kreeg als hij aan het einde van de week uit zijn werk kwam. En de “meccano” kranen die we samen bouwden.

De herinneringen die ik aan mijn moeder heb, bestaan uit de ziekte die mijn moeders leven beheerste, namelijk kanker. Maar ook uit het boodschappen doen bij het Vivo winkeltje in de buurt waar ik altijd het nieuwste “Prins Valliant” stripboek kreeg. Ik weet nog dat we op de derde verdieping van een flat woonden en dat mijn moeder veel in bed lag en vaak pijn had. Maar ik kan me niet herinneren dat ze daarover klaagde. Wij hadden beneden een schuurtje en daar ging ik dan de kolen halen om het in ons huis warm te maken voor mijn ouders. Ik deed dat omdat mijn vader niet met een volle kolenkit de trappen op kon komen vanwege zijn astma, want bij iedere verdieping moest hij hoesten. Op een gegeven moment kregen wij van de verhuurder een benedenhuis om de hoek, mijn moeder is daar overigens nooit binnen geweest. Mijn moeder had het in de gesprekken die ik wel eens afluisterde over haar ziekte tegen familie (was er toen wel) of de dokters, dat wanneer zij zou overlijden haar “Siem” (zo noemde zij altijd mijn vader) geen 14 dagen meer zou leven, en wat moest er dan met Simon.

Ik weet nog dat, toen mijn moeder de laatste keer in het ziekenhuis werd opgenomen, ik regelmatig bij haar bed zat. Ook terwijl ik eigenlijk in Zandvoort op school hoorde te zitten. Vanwege mijn situatie was daar op school wel wat begrip voor. Tijdens de laatste opname van mijn moeder is ook mijn vader met longontsteking opgenomen in het ziekenhuis. Ik ben toen ondergebracht bij een broer van mijn vader, die overigens één van een drieling was. Ik heb eigenlijk nooit begrepen waarom mijn ouders in twee aparte ziekenhuizen zijn opgenomen. Waarom konden zij die mensen nou niet bij elkaar laten liggen? Maar ok, ik weet nog goed dat ik op 5 februari 1968 van mijn tante te horen kreeg dat mijn moeder was overleden. Ik was toen buiten sneeuwballen aan het gooien, toen mijn oom thuiskwam heeft mijn tante mij binnen geroepen en het verteld. Ik kon niets anders zeggen dan Oh!

Ik ging weer naar buiten en heb toen heel lang door de sneeuw gelopen. Toen ik thuiskwam ben ik naar bed gegaan. De dagen daarna kan ik me niet zo goed meer herinneren.

Ik weet alleen dat ik iedere dag naar mijn vader wilde omdat ik constant de woorden door mijn hoofd hoorde die mijn moeder had gezegd, “als ik ga, dan ………”. Op een gegeven moment aan het bed van mijn vader vertelde hij mij dat ik voorlopig bij die oom zou blijven want hij kwam nog niet thuis. Ik moest goed mijn best doen op school en zorgen dat ik lief was. Dat was ongeveer de strekking van zijn woorden. Ik hoor het hem nog zeggen, toen ik dat thuis bij die oom en tante vertelde, begrepen zij niet wat hij bedoelde. Er waren op dat moment andere dingen gaande. Mijn moeder was toen al overleden en haar eerdergenoemde zoon en dochter hadden een brief gestuurd dat ze er van uitgingen dat ze hun erfdeel financieel kregen uitgekeerd. Hoe dat allemaal is gegaan is voor mij nu nog een raadsel, maar alles werd genoteerd en niemand mocht het huis meer in. Dit speelde al toen ik de laatste keer bij mijn vader was. Alles moest worden verkocht en de opbrengst zou worden verdeeld op de manier zoals het wettelijk moest. Wat ik dan weer even terug roep is het moment dat ik vertelde dat we een nieuw huis (beneden verdieping) kregen, dus alles was nieuw in huis zoals de stoffering en de meubels. Maar dat moest inclusief mijn speelgoed (Meccano, Dinky-Toys ), broche van mijn moeder, zegelring met de zelfde initialen van mijn vader verkocht worden. Ik heb al jaren één foto van mijn ouders met mij in het midden op het raamkozijn staan die door iemand stiekem uit ons huis is meegenomen.

Op de foto ben ik ongeveer 8 jaar oud. Dit was dus gaande op het moment dat ik thuis kwam met een verhaal van mijn vader waar de oom en tante op reageerde dat ze het niet begrepen. Later is mij duidelijk geworden dat door de brief van mijn halfbroer en halfzus zij dus overal naast grepen. Want in ruil voor alle spullen hadden zij aan mijn vader beloofd dat ze voor mij zouden zorgen als er echt wat mis ging. Op die middag stierf mijn vader, 11 dagen en 6 uur na mijn moeder. Op 16 februari 1968. Ik was toen 10 jaar, wie was ik en wat was ik dan?

Het was op (mijn verjaardag) zondag 25 februari 1968, de hele familie van mijn ouders was bij elkaar in Zandvoort, om te bespreken wat er met mij ging gebeuren! Ik, die volgens de oudste broer van mijn moeder altijd heel slecht was geweest voor mijn ouders. Ik had die man nog nooit gezien. Maar vergeten doe ik hem nooit meer. De belofte van mijn oom en tante aan mijn vader was niet meer, en de vriendin van mijn moeder die ons (mijn vader en mij) tot het laatste moment had gesteund, was niet welkom! Gelukkig was ze er wel want ze kwam voor mij, vertelde zij.

Zij kreeg toen gelijk met mij te horen dat ik de volgende dag naar een kinderhuis zou gaan. Ik weet dat ik toen de duinen in ben gerend en er ‘s avonds heel laat ben gevonden, ik wilde niet meer naar mijn oom en tante terug. Ik voelde mij in de steek gelaten en heel, heel erg eenzaam! Ik beloofde mezelf dat ik nooit meer zou huilen.

De maandag 26 februari 1968 staat in mijn geheugen gebrand, de nieuwe mensen en omgeving en de reden waarom je daar moest gaan wonen, kinderen om je heen van gescheiden ouders, ook erg maar niet eenzaam en alleen! Soms met zus of broer. Ook hier zou ik uren over kunnen vertellen, over het leven in dat tehuis maar ook dat kan ik nog steeds niet zonder de daarbij vrijkomende emoties. Alles en iedereen die anders beweert, spreek ik tegen. Het was voor mij een heel moeilijke tijd, hard en het was overleven! Kortom het was slaan of geslagen worden, maar ik was daar gelukkig niet de kleinste.

Mijn oom was voogd, nooit gezien. Met verjaardagen kwam altijd de vriendin van mijn moeder ook al had ik straf( ik was door de omstandigheden niet de makkelijkste).Tussendoor mocht ik wel eens bij haar komen logeren, ondanks dat zij zelf haar problemen had, is ze er altijd voor mij geweest. Nu nog!!! We hebben nu nog steeds een heel goed contact.

Ik ben uit het kinderhuis gegaan op mijn 17e jaar. Kon kiezen tussen een gesticht in Rotterdam of bij mensen in huis in een omliggende gemeente. Dat laatste dan maar, maar er waren al 2 kinderen en toen de 3e opkomst was, vielen we van de ene ruzie in de andere. En weer had ik het gevoel dat ik te veel was, ik ben toen op kamers gaan wonen. Ben gestopt met school om te gaan werken want de huur moest natuurlijk worden betaald. Zo is mijn leven ongeveer gelopen. Na diverse relaties die nooit lang stand hielden omdat ik daar niet goed mee overweg kan heb ik in 1990 mijn huidige vrouw leren kennen. We zijn ook in 1990 getrouwd en ik ben nog steeds gelukkig met haar. Maar ik voel mij nog steeds eenzaam en alleen en heb nog steeds moeite met relaties zoals vriendschappen en bijkomende zaken. Ik voel me nog steeds overbodig en ik heb  altijd het gevoel over me dat ik minder ben als de rest. Mijn vrouw heeft haar ouders nog en 4 zusters en 2 broers. Het is daar ook niet altijd rozengeur en maneschijn maar er is toch een familieband. Ik ben daar bijna altijd jaloers op, ik voel me dan ook snel weer een buitenstaander, dat gevoel blijft bij mij aanwezig. Zoals met de feestdagen als bijna de hele familie samen is. Kerst met je vader en moeder, hoe is dat? Op mijn werk met mijn collega’s onderling is best gezellig, maar ondanks dat is ook hier het gevoel van eenzaamheid heel sterk bij mij aanwezig. Mijn vrouw heeft me al vaak voorgesteld om toch te proberen daar wat aan te doen. Ik merk dat ik ondanks dat ik bijna 50 ben, steeds meer problemen krijg met mijn verleden. Ik heb dan ook besloten om hulp te gaan zoeken.

Het is een lang verhaal geworden maar ik ben blij dat ik dit nu eens aan lotgenoten heb kunnen vertellen. Ik heb op deze website gelezen dat ik niet de enige ben die met dit probleem rond loopt. Ik begrijp dat ieder een ander verhaal heeft en dat er mensen zijn die er anders over denken. Maar deze mensen moeten begrijpen dat het voor mij een hele stap is geweest om dit te aan jullie te schrijven. En het dan ook nog eens toegankelijk te maken voor andere mensen. Ik kan bijna niet onder woorden brengen hoe eenzaam en alleen ik me vaak voel, ondanks mijn lieve partner.

Iedereen die naar mij wil reageren, is dan ook meer dan welkom!

Met vriendelijke groet, Simon, 4 januari 2006 

Simon190@xs4all.nl

terug
Home

  JACQUELINE

Mijn naam is Jacqueline en dit is mijn verhaal over mijn ouders.

Ik heb mijn ouders apart van elkaar meegemaakt in mijn leven. Mijn moeder is niet getrouwd geweest met mijn vader, omdat zij al eens een keer getrouwd was geweest en dat is helemaal niet goed gegaan. Ik ben bij mijn moeder opgegroeid, samen met twee broers en een zus, die allemaal ouder zijn, waren, als ik.

Door allerlei omstandigheden heeft een broer van mij in 1987 zelf de keuze gemaakt om zijn leven te beëindigen. Hij is uiteindelijk 28 jaar geworden. Dit was en is voor mij een hele verdrietige ervaring, voor mij was hij ECHT mijn GROTE BROER. Begrijpelijkerwijs was dit voor mijn moeder een gebeurtenis die haar hele verdere leven heeft beziggehouden.

 In 1994 werd bij mijn moeder, na een toch al niet zo'n goede gezondheid hartpatiënt, na een intensief onderzoek ontdekt dat ze een Buik - Aneurisma had, die weliswaar nog wel klein was, maar hij zat er wel. Een Buik - Aneurisma, is feitelijk een Breuk in de Buikslagader. Mijn moeder heeft in de daaropvolgende keren, alles bij elkaar toch wel zo'n 16 keer in het ziekenhuis gelegen voor haar hartproblemen. Ze had vaak een ASTMA - CARDIALE aanval, oftewel het HART kon, kan de POMPFUNCTIE niet meer goed aan.

Na een paar flinke aanvallen achter elkaar begonnen de artsen toch wel te zeggen; ik snap niet dat ze het nog steeds overleefd en dan zeiden we (mijn andere broer en ik) vaak, als ze het ziekenhuis maar haalt, waar ze weer zuurstof kreeg, dan redt ze het wel.  Maar helaas werd bij de keren dat ze in het ziekenhuis lag, ook geconstateerd dat de Buik - Aneurisma, steeds iets groter werd, dus kwam er meer druk op haar buik te staan, en moest ze nog meer als voorheen op haar buik letten,zodat de Aneurisma NIET zou springen.

Uiteindelijk kreeg ze bij de, voor mij, een na laatste keer dat ze weer in het ziekenhuis lag, te horen dat als de Aneurisma zou springen en ze haar zouden reanimeren, ze vermoedelijk als een kasplantje door het leven moest gaan.  Ze heeft daarna nog een keer in het ziekenhuis gelegen, maar toen mocht ze de volgende dag alweer naar huis, ze heeft wel weer opnieuw zuurstof gehad, maar waarschijnlijk was “de aanval” niet zo zwaar.

Op 29 Mei ben ik op een zondag, met een heel erg raar gevoel in mijn buik, naar mijn moeder toegegaan, maar alles was helemaal in orde. We hebben heel erg gezellig buiten bij het Bejaarden/Verzorgingshuis gezeten, en hebben samen met de andere bewoners zitten praten. Op een gegeven moment ben ik naar huis gegaan, en heb ik 's avonds rond een uur of zeven, nog even met mijn moeder gebeld en toen was alles ook nog in orde.

De volgende dag, 30 Mei, had ik weer een heel erg raar gevoel in mijn buik, maar ben uiteindelijk toch gewoon gaan werken. Mijn zoon bleek zich te hebben verslapen, alsof ook hij aangevoeld had, dat er iets niet goed was met zijn Oma.  Om een uur of halfnegen, kreeg ik een telefoontje, het was mijn zoon, hij moest mij vertellen dat mijn moeder, zijn Oma  overleden was. Ik heb op de gang, waar ik stond te bellen, heel erg hard staan gillen,en huilen,en ben toen de afdeling waar ik werk opgelopen,en heb tegen mijn vriend Eric gezegd, neem alsjeblieft even de telefoon over, Peter mijn zoon is aan de telefoon. Hij vroeg toen meteen, wat er was, en toen heb ik hem huilend verteld dat mijn moeder overleden was. Die dag heb ik mijn moeder op haar sterfbed teruggezien, en dat was zo onwerkelijk, dat ik het nog niet durfde te geloven.

Gelukkig zijn wij, mijn zoon, mijn vriend, mijn neef, mijn zus, mijn broer en mijn schoonzus, en ik zo ontzettend GOED opgevangen door de Begrafenisonderneming. Daarvoor ben ik ze nu nog zeer dankbaar. 

Je krijgt dan de regeling van zoveel zaken, dat je door de bomen het bos niet meer ziet, en ook helaas kregen we te horen, dat het appartement waar mijn moeder in had gewoond dezelfde week nog leeg moest.

We hebben, in overleg, ervoor gekozen om mijn moeder, de Oma van mijn zoon, te laten cremeren, alleen kregen we ook daar helaas te horen, dat alles wat langer kon gaan duren, want het was bijna zomervakantie. Dus heeft het langer geduurd voordat we de  urn  van onze moeder bij konden zetten, nl op 19 Oktober.

Maar tussendoor op 1 Augustus, kreeg ik van mijn broer te horen, dat onze vader, slecht lag, sterker nog, ook hij lag op sterven. En woensdag 3 Augustus, belde mijn broer, om te zeggen dat onze vader op 1 Augustus inderdaad overleden was, maar dat hij de wens geuit had, dat wij tweetjes, niet naar de uitvaart mochten komen van hem. Ik heb het daar wel moeilijk mee gehad, maar was wel blij dat ik  mijn vader, voor vier jaar terug, toch nog ontmoet had, want nu heb ik een levende herinnering  aan hem.  

Maar doordat we op 19 Oktober pas de urn bij konden zetten, heb ik mezelf al die tijd groot gehouden, want er moest immers nog iets belangrijks geregeld worden. En dus ben ik op 23 November, alsnog overmand door verdriet, de Ziektewet ingegaan.

Daar zit ik nu nog steeds in, al heeft dat ook te maken met wat ik heb, ik heb nl. een psychische handicap, en werk op een sociale werkplaats in Nijmegen. De periode dat mijn broer is komen te overlijden, heb ik eigenlijk nog niet goed een plek kunnen geven, want ik ging toen op mezelf wonen met mijn zoon van toen 3 jaar, en toen wist ik ook nog niet wat ik nu wel van mezelf weet nl die psychische handicap.

Sinds vier jaar heb ik een vaste relatie met mijn vriend Eric, en ook hij heeft een handicap, maar hij is wel mijn rots in de branding geweest, samen met mijn zoon, bij het ondersteunen van mijn, ons verdriet. 

Het heeft me goed gedaan dit zo in te typen, maar ik weet dat ik hiervan,morgen of overmorgen nog wel een reactie ( lichamelijk ) zal krijgen. Ook weet ik dat dit verhaal best “nuchter” overkomt, maar er borrelt heel erg veel in mijn lichaam en in mijn hoofd, en er zit nog een heel erg groot stuk verdriet, wat er beslist nog wel uit zal komen, alleen lukt het me nu niet om dat toe te laten.

Bedankt voor het openstaan voor mijn verhaal over MIJN OUDERS.

Jacqueline, 26 januari 2006

scoripon1964@hotmail.com

terug
Home

  PETER

Beste mensen,

Ik was ongeveer 2jr. dat we gingen verhuizen en daarna is mijn moeder ziek geworden (ziekte van hodgkin.) Ik moet al vroeg iets hebben gevoeld dat er iets niet helemaal goed was, want op de kleuterschool was ik een buitenbeentje in die zin dat ik al het gevoel had van overleven, dit komt denk ik omdat ik de zorgen die mijn moeder voor ons had (ook mijn zus die 3jr. ouder was) heb gevoeld of waargenomen en dit drukte zich naarmate ik een jaar of 6 a 7 was uit dmv vastklampen cq vasthouden, voor de volgende dag al afspreken met een vriendje en de dag daarna en daarna etc. bang dat er niemand was om iets mee te delen. m'n moeder werd in die periode regelmatig opgenomen in o.a duin en bos (psychiatrische inrichting) ofwel het vu in Amsterdam waar ze behandeld werd voor de kanker (dat inmiddels was uitgezaaid naar diverse plekken in het lichaam.) 

Gelaten heb ik het destijds allemaal langs me heen of stoffig over me heen laten waaien en realiseerde me toen niet hoe graag m'n moeder ondanks het feit dat ze vaak opgenomen was ons natuurlijk wilden zien en het verdriet dat ze heeft gehad tijdens al die opnames en het groot houden wat ze deed als we er waren.

Ik was er dan wel maar struinde altijd de afdelingen af daar waar de geluiden het meest gruwelijk waren om maar niet het verdriet van mamma te zien.

Uiteindelijk is ze overleden dat ik 10 jr. oud was. de reactie daarop was heftig, toen ik 11jr. was kreeg ik anorexia en moest vele handelingen verrichtten om maar het goede gevoel te krijgen o.a. achterwaarts op het halfhoge bed springen op de houten rand zodat m'n billen na verloop van tijd pimpelpaars zagen. Alles voor het goede gevoel wat basisgevoel heet.

Op mijn 23ste ben ik vader geworden en niets was mooier dan dat! Maar het verliep niet helemaal vlekkeloos, Jesse moest bijna een bloedspoeling krijgen door implicaties en de geschiedenis leek zich niet te herhalen, maar herhaalde zich en hetgeen nog woekerde uit die periode kwam in dezelfde gevoelsvorm weer terug wat uiteindelijk heeft geleid (we hebben nog een dochtertje Nikki gekregen) dat ik de kinderen niet meer zie omdat ik gevoelsmatig gewoon weet dat ik nu op m'n eentje die gevoelens en ervaringen nog een keertje, maar dan goed moet herbeleven en de kinderen moet geven om op te groeien in een wereld die vrijheid heet!

Hoe het allemaal nog verder gaat verlopen dat weet ik niet in ieder geval wil ik er voor de kinderen zijn als ze met de meest gestelde levensvragen komen die je dan met ze kunt delen!

Geen grotere uitdaging bestaat er om diep naar binnen te gaan en de pijn op te zoeken waar je destijds niet naar kon kijken en nu niets liever dan als het ogen had in zou willen glimlachen!

Peter, 16 maart 2006

p.stroo@chello.nl 

terug
Home

  MARISKA V.

Ook ik ben helaas mijn vader verloren, hij was pas 56, 3 jaar geleden is het gebeurd het lijkt als de dag van gisteren... Mijn vader was erg moe en had wat gelige ogen dus de huisarts dacht aan geelzucht, echo gemaakt in het ziekenhuis, bloed geprikt toen is het balletje gaan rollen mijn vader had een tumor bij zijn bijnier.... Op 27 oktober 2003 ging hij het ziekenhuis in voor de operatie, maar daarvoor hadden we nog iets vreselijks wat moest gebeuren, op 15 oktober 2003 is bij mijn moeder de ziekte van pick geconstateerd dat is een vorm van dementie en dan op het korte termijn geheugen, dus voor mijn moeder moest een oplossing gezocht worden ze kon niet alleen thuis blijven en we hebben een plek voor haar gevonden in het verzorgingstehuis gelukkig bij mij in de buurt, maar wat een verdriet had mijn vader en wij allemaal, onze moeder pas 55 en dan al in een verzorgingstehuis maar het zou maar voor korte duur zijn want als mijn vader weer de oude zou zijn zou ze in dagopname gaan en gewoon de nachten bij mijn vader zijn. Maar helaas liep alles anders, op 27 oktober ging mijn vader voor de operatie het ziekenhuis in, hij was zo zenuwachtig ik zie hem nog zo voor me, ik heb hem weggebracht. ‘s middags werd ik gebeld door het ziekenhuis de operatie was goed verlopen maar hij bloedde wel heel veel, de tumor was 1,5 kilo. 's avonds gingen we hem opzoeken hij was nog erg afwezig en reageerde niet echt. Toen werd ik tegen een uurtje of 10 ‘s avonds gebeld dat het helemaal niet goed met hem ging mijn broertje en ik moesten komen toen ik aankwam waren ze met hem bezig op de intensive care daar hebben we hele dagen gezeten, ze hielden hem slapende (in coma) ondertussen waren er weer bloedingen hij is in totaal 3x geopereerd de donderdag leek het beter te gaan en vrijdag ook. Vrijdagavond heb ik hem nog opgezocht toen deed zijn bloeddruk raar ik had er geen lekker gevoel over toen ik wegging en ja mijn gevoel klopte we werden gebeld om 23.00 uur, we moesten komen mijn vader had een herseninfarct gehad, mijn lieve vader ongelofelijk, mijn vader de opa van mijn kinderen... Nog steeds nu 3 jaar later heb ik enorm verdriet, ik kan nog steeds moeilijk opa's en oma's met hun kleinkinderen in een dierentuin zien, mis de zondaagse bezoekjes enorm. In feite ben ik beide ouders verloren mijn moeder is mijn moeder niet meer, ze zit in het verzorgingstehuis ik zoek haar wekelijks op maar het is vreselijk moeilijk. Ik weet ook niet wat moeilijker is je vader zo ineens verliezen of je moeder daar zien wegkwijnen. Je wenst dit gewoon niemand toe. Het is een heel verhaal geworden maar ik ben blij dat ik het van me af heb kunnen schrijven...

veel liefs,

mariska, 14 augustus 2006

marisv27@hotmail.com 

terug
Home

WENDY

Ik ben 32 jaar en in 1998 op 2de kerstdag is mijn vader overleden aan dikke darmkanker. Hij heeft een half jaar op de IC gelegen eerst 3mnd. In een streekZH, daar kregen ze hem niet meer uit slaapnarcose, toen is hij overgebracht naar het academischZH. We hebben veel met hem meegemaakt zo was hij erg opgeblazen van al het vocht dat hij vasthield en na een operatie toen het vocht via drains weg kon, toen zag je hoe erg hij afgevallen was. Zo was er ook een keer dat er bloed uit zijn neus en oren kwam. Ze gaven ons aan dat hij die dag kon gaan overlijden, maar hij vocht zich er weer doorheen. Hij heeft echt gevochten als een tijger. Het is ook onmenselijk wat hij heeft moeten meemaken. Zoiets gun je je ergste vijand nog niet. Maar na alle lange strijd heeft hij helaas op moeten geven. Ik ben nu 6 jaar getrouwd,heb inmiddels 2 geweldige zoontjes van 3 jaar en 18mnd. Dit alles mag hij helaas niet meemaken. Ik had ook een heel fijne band met mijn vader. Hij was een goede lieve en zachtaardige man, die goed was voor iedereen. Ik heb dat echt van hem dat zachtaardige. En in de tegenwoordige maatschappij valt dat niet mee. Ieder leeft voor zijn eigen,dus dat wil zeggen als je voor ieder goed wil zijn je vaak de deksel op de neus krijgt. En jezelf harden is ook moeilijk als dit eenmaal je karakter is.

En dan heb je de ouders van mijn man(die enig kind is)Ze zijn me ook heel dierbaar. Zijn vader heeft er in juni 2004 helaas voor gekozen om zijn leven te beëindigen dit viel ook helemaal niet mee. En bij zijn moeder is er begin dit jaar beginnende Alzheimer geconstateerd. Ze zit als noodoplossing op een somatische afd. in een VPhuis, omdat ze nog te goed is voor een PGafd. En te slecht voor een VZhuis. Dan heb je toch de nodige onderzoeken met haar en de was en de ditjes en datjes, maar wil zoveel mogelijk voor haar doen. Dat valt vaak niet mee als werkende moeder jong gezin. Het vergt veel energie. We zijn verhuisd en haar huis werd op hetzelfde moment verkocht dus zaten we met een dubbele verhuizing. Nou alles met alles gaat het je toch niet in de koude kleren zitten. Maar de omgeving heeft zoiets van kop op en doorgaan, maar ik kan jullie wel vertellen dat het zo echt niet werkt. Ik heb allerlei lichamelijke klachten volgens de dokter een stressreactie van het lichaam. Ben doorverwezen naar een psycholoog maar er is een paar keer een uitval geweest dus dat schiet ook niet op. Ik werk in de zorg en ook daar hebben ze iets van geen flauwe kul en maar gewoon werken. Na me ziek gemeld te hebben omdat ik me niet meer goed voelde stond Ik een week later verplicht weer te werken. Waar moet het heen in deze harde wereld hopelijk krijg Ik hier van jullie mijn lotgenootjes wat contacten om te delen,want Ik denk dat wij elkaar wel zullen begrijpen!!!

HOPELIJK TOT GAUW!!

LIEFS WENDY!! 24 oktober 2006

slaatsschreurs@home.nl

terug
Home

  MARIE

Ik ben Marie, 26 jaar.  
Op 17-5-1998 ben ik mijn moeder verloren aan een hartinfarct.
Het begon op zaterdag nacht - zondag morgen
De zaterdag avond had ik nog met mijn moeder een kop koffie gedronken en daarna liet ik mijn moeder weten dat ik naar bed ging.
Eenmaal in mijn bed hoor ik later in de nacht mijn moeder mij roepen , ik werd een beetje pissig en reageerde een beetje bot van : wat nou weer ?! maar toen ik de trap af wilde lopen zag ik mijn moeder onder aan de trap zitten de derde tree van onderen .
Ik schrok en zij wat is er mama ... ze vertelde me dat zij zich niet zo goed voelde en vroeg om een emmer ik liep regelrecht naar boven om een emmer te pakken die in de douche stond. Toen ik terug liep naar beneden zag ik dat ze al op de grond lag.
Ik gaf haar die emmer en zei: hier is die hoor, ze vertelde me dat ik mijn tante moest bellen en wat ze van me vroeg deed ik ook, ik liep snel naar de kamer en belde per direct mijn tante, ik liet haar weten dat ze gelijk moest komen omdat mijn moeder op de grond lag in de gang.
Ik kwam terug in de gang en liet mijn moeder weten dat ik mijn zus ging proberen te bellen, ik rende de trap op, op weg naar mijn zus haar slaapkamer en zocht naar de agenda maar kon het niet vinden in paniek liep ik terug naar beneden en zei: mama ik kan mijn zus haar agenda niet vinden maar mijn moeder gaf geen antwoord. Door het raam in de gang keek ik of mijn tante en oom er al aan kwamen, maar ik vond dat alles veel te lang duurde toen ik naar mijn moeder keek werd er aan de raam geklopt. Ik deed de deur open en mijn tante ging tegen mijn moeder praten en ze vertelde dat ze haar armen niet zo goed kon bewegen, waardoor mijn tante besloot om de dokter te bellen.
Mijn oom vroeg of ik koffie wilde zetten en mijn reactie was nogal van: wie denkt er nu aan koffie ?!  maar uit alle respect voor mijn oom ging ik koffie zetten, ook vroeg die om een plakje brood. Ik liet mijn oom weten dat hij dat in die kast kon vinden.
Ik deed inmiddels de tweede poging om mijn zus haar agenda te vinden maar voor de tweede keer kon ik het niet vinden. Mijn moeder lag nog steeds in de gang op de grond en toen kwam de dokter er ook aan, hij vroeg bij binnenkomst: hoe gaat het met je ?! Ik werd zo kwaad en dacht je ziet toch hoe ze daar ligt, mijn moeder vertelde nogmaals ik voel me niet goed en ik kan mijn armen niet zo goed bewegen, de dokter keek naar mijn moeder haar armen en vroeg haar om ze te laten buigen maar het lukte mijn moeder niet. Toen besloot de dokter samen met mijn oom om mijn moeder op te tillen en haar in de kamer op de bank te leggen. Ik stond in de achterkamer en keek door het raampje naar de kamer waar mijn moeder op de bank lag, de dokter had het pyjama shirt van mijn moeder kapot getrokken en was bezig met reanimeren ... inmiddels was er al een ambulance gebeld en toen eenmaal de ambulance er was kwamen er twee personen binnen met een koffer en ze hadden nog iets bij zich. Het was al duidelijk genoeg voor mij dat ze met elektroden aan de gang zouden gaan ik stond nog steeds in de achterkamer bij het raampje en zag door het raampje hoe ze bezig waren met mijn moeder, mijn tante kwam uit de kamer en zei: Marietje je kan beter even de andere kant op kijken wat je nu ziet is niet zo fijn maar ik bleef gewoon staren. Toen ik me toch even omdraaide kwam de dokter bij me en zei: dat is jou tante hè die daar op de grond ligt in de kamer. Ik keek hem aan en mijn ogen sloegen om en antwoordde nee dat is mijn moeder mijn tante is diegene die erbij staat. De dokter zei later ook oja je hebt gelijk. Voor mijn allerlaatste poging om mijn zus haar agenda te vinden liep ik nog een keer snel de trap omhoog en eindelijk vond ik de agenda die ik nodig had, maar toen ik naar beneden wilde lopen zag ik mijn broertje bij mij op bed staan en hij zei: ooh leuk een ambulance mag ik mee?
Ik schrok dat hij daar stond en heb mijn broertje gezegd dat die zijn bed weer in moest, ik had dat niet zo netjes gezegd en hij begon te huilen en ik voelde me nogal schuldig dat ik zo geantwoord had maar ik liep snel de trap af en vroeg of mijn oom naar mijn broertjes wilde gaan zodat er een waker was. Mijn oom was zo vrij om naar boven te gaan om ze gerust te stellen. Ik belde naar het huis van mijn zus haar vriend maar de telefoon werd niet opgenomen. Ze waren druk met mijn moeder bezig maar de tweede ambulance was ook al gebeld. Ik liep naar buiten en stond tegen het schuurmuurtje aan en dacht mijn moeder gaat zo naar het ziekenhuis. Ik zag dat ze al met zo'n bed naar binnen reden in huis en ik stond meer in de zin tegen dat muurtje omdat het me allemaal te veel werd. Mijn oom kwam buiten en zei kom Marietje we gaan naar binnen ik had meer zoiets laat me maar even hier staan, maar ben toch maar mee naar binnen gegaan. Bij binnenkomst lag mijn moeder al op dat bed en ik keek nog even naar haar. Mijn tante en ik kregen woorden in de achterkamer wie nou mee ging met mijn moeder, mijn tante zei ik ga mee want het is mijn zus. Ik antwoordde ik wil graag mee want het is mijn moeder. Na zeker 10 min tot een kwartiertje te lopen kijken wie er nou mee zou gaan van ons beiden was mijn moeder allang op weg naar het ziekenhuis. Rond een uurtje of half zes ‘s morgens was ze daar aangekomen in het ziekenhuis. Mijn tante en ik zijn met de tweede ambulance naar het ziekenhuis gegaan en mijn oom is achter gebleven daar thuis bij mijn twee broertjes van 7 jaar ( tweeling).Toen wij aan kwamen bij het ziekenhuis kwamen we in een zeer kleine kamertje waar we moesten wachten. Ik zat maar wat op die stoel en mijn tante net zo, toen kwam de zuster en liet ons weten zoals het er nu uit ziet met je moeder komt het niet goed, je zou nu beter contact op kunnen nemen met de familie om ze te laten komen. Ze waren thuis bezig geweest met reanimeren en in het ziekenhuis ook en dat hadden ze gedaan omdat mijn moeder nog twee zoontjes had van 7 jaar. Ik was gelovig opgevoed en had zoiets het komt wel goed met mijn moeder ... tenminste dat was mijn hoop dat het zou goed komen.
Mijn tante belde de familie en mijn zus konden we maar niette pakken krijgen toen hebben we besloten om de politie erop af te laten gaan.
Mijn moeder lag later op de intensive care afdeling en we kwamen in een andere kamer vlakbij de intensive care afdeling. We zaten nog op een paar personen te wachten die nog niet aanwezig waren. De afspraak was dat we per groepje bij mijn moeder mochten kijken. Ik, mijn opa en oma gingen eerst naar de kamer en bij binnenkomst zag ik dat mijn moeder de ogen nog gewoon open had maar mijn opa heeft ze dicht gedaan. Stond ik dan aan het bed van mijn moeder ik klapte volkomen dicht en had niks zinnigs te melden.
Wij liepen de kamer uit en dan ging het volgende groepje naar binnen. Mijn zus was inmiddels ook in het ziekenhuis en de politie had gezegd dat mijn vader in het ziekenhuis lag, maar mijn zus zei: nee het is mijn moeder ik weet het zeker. En dat was ook zo, het was onze moeder. Nadat iedereen die aanwezig was bij mijn moeder waren wezen kijken, zijn mijn zus en ik en haar vriend even naar huis gegaan om ons even te kunnen opfrissen. Ik was tenslotte zo in mijn kleding gestapt. Bij thuiskomst stond ik in de kamer en ik zag dat er veel verschoven was en er lagen overal knopen van mijn moeder haar pyjama blouse. Toen we alle drie ons hadden opgefrist kregen we telefoon, mijn moeder had een terugslag gehad en had met haar ogen lopen draaien. Het telefoontje was rond kwart over negen in de morgen. Bij terugkomst in het ziekenhuis gingen we weer per groepje bij mijn moeder kijken en ik ging deze ronde samen met mijn zus en haar vriend, maar toen mijn zus en haar vriend terug gingen en de kamer zouden verlaten liet ik hun weten dat ik er zo zou aankomen dat ik even een moment met mijn moeder alleen wilde wezen. Ook al kon ze niets zeggen en lag ze daar maar wat besloot ik om toch nog even wat recht te zetten. ( ze zeggen wel eens ook al ligt iemand in coma ... meestal kunnen ze nog wel wat mee krijgen ) Mijn moeder vroeg meestal: Marietje hou je nog en beetje van mij, ik antwoordde altijd met mam vraag dat niet steeds, ik was niet iemand die elke keer zou zeggen mam ik hou van jou! Toch op dat moment zei ik ook van, mam ik weet dat je me het vaak vroeg en ik weet dat ik daar niet zovaak een antwoord op heb gegeven maar ik hou wel echt van je, heel veel zelfs ook al hoorde je me er bijna nooit over toch hou ik heel veel van je! Ik liep daarna ook de kamer uit en liep naar het kamertje waar we allemaal zaten of stonden toen zei de vader van mijn zus haar vriend, Marietje je hoeft je niet groot te houden hoor als je moet huilen doe het dan maar ik liet me niet kennen en had zoiets ik moet sterk blijven.
Later waren er ook mensen vanuit de kerk en de dokter van het ziekenhuis kwam met de melding: zullen we de stekker eruit halen en mijn zus antwoordde nee dat doen we niet mijn moeder zal dit nooit gewild hebben dat wij de stekker er uit zouden laten halen we blijven hier net zolang tot dat ze het zelf opgeeft. Zo gezegd zo gedaan we zaten met ze allen nog steeds in dat kamertje mijn zus wilde even roken en liep onze vader tegen het lijf en heeft hem laten weten dat hij het ziekenhuis moest verlaten. ( mijn ouders waren namelijk gescheiden ). Later toen ik in de gang stond van het ziekenhuis, stonden de mensen van de kerk, waar ik altijd met mijn moeder naar toe ging te bidden en nog geen paar minuten erna was het voor mijn moeder het einde ‘s avonds tussen half zes / zes uur. We liepen allemaal naar het bed van onze moeder en mijn broertjes waren net te laat binnen met mijn oom maar achteraf maakte het weinig uit want geen een van ons heeft afscheid kunnen nemen. Toen ik weg liep uit die kamer en bij de trap van het ziekenhuis zat te staren toen zei mijn nichtje naast me Marietje hoe voel jij je nu: ik liet haar weten dat ik me erg klote voelde.
De zuster kwam bij me met de pyjama van mijn moeder en ik antwoordde gooi maar weg in jullie prullenbak.
Bij thuiskomst ben ik gelijk doorgelopen naar mijn slaapkamer en plofte op mijn bed neer, mijn tante kwam bij me en zei: ik weet precies hoe jij je voelt ik antwoordde o, ja wil je dan even in mijn schoenen gaan staan maar dat wilde ze niet ik zei erachteraan dan weet jij ook niet hoe ik me nu voel. Het eerste wat ik melde was waarom mijn moeder en niet mijn vader, waarom mijn moeder ik had haar nog zo nodig ... later zei ik God waarom heb jij me moeder van mij afgenomen waarom heb je mij niet genomen ik had voor mijn moeder willen gaan. Maar later toen kwamen er ook wel tranen. We hebben toen mijn moeder uit eindelijk werd begraven Nummers opgeven die wel christelijk waren en een van die nummers zouden me altijd bij blijven. Ik had een roos gekocht en die was zo apart en heb die roos ook nooit meer gezien dus dan was het in mijn ogen zeker een speciale roos.
Het is nu acht jaar terug en ik mis elke dag mijn moeder nog, mijn vader heeft me in al die tijd niet getroost of gesteund ik heb veel zelf moeten verwerken ...
en omdat mijn moeder altijd een ketting droeg met een vredesduifje heb ik een tatoeage op mijn schouderblad laten zetten als herdenking voor mijn moeder en dat kunnen ze mij nooit ontnemen. Maar ik draag mijn moeder mee in mijn hart en als ik ergens spijt van heb is het dat ik niet vaak genoeg tegen mijn moeder zei: ik hou van je!
 
Marie, 19 november 2006
lovedraakje.mdelange@live.nl

terug
Home

  SIGRID
 

Hallo, ik wil ook graag mijn verhaal kwijt.

Ik ben 26 jaar, getrouwd en heb een zoontje van bijna 8 maanden. Mijn vader is 17 september 2006 gestorven aan darmkanker. Ik ben blij jullie site gevonden te hebben want niemand begrijpt je echt, zeker niet de mensen die dit gelukkig niet mee hoeven te maken. Mijn vader was een ontzettend lieve vader die er altijd was maar nooit op de voorgrond trad. Wanneer ik advies nodig had, was hij er, daarnaast was hij de meest fantastische opa op de hele aardbol. Hij vond het verschrikkelijk zijn kleinkinderen niet te zien opgroeien. Hij zei het zo jammer te vinden dat zijn kleinkinderen hem straks alleen maar van een foto zouden kunnen herinneren. Maar ik ga er voor zorgen dat de herinnering aan opa levend blijft. Ons verhaal verliep zo. Ongeveer in mei 2005 kreeg mijn vader erg pijn in zijn lijf, met name met hoesten moest hij zich vasthouden zo'n pijn deed hem dat. De medische molen begon toen te lopen. Er volgden allerlei onderzoeken, mijn vader viel ziender ogen af. In het ziekenhuis konden ze in eerste instantie niks vinden. In juni 2005 trouwde mijn man en ik. We hielden een gezellig feest bij ons thuis, mijn vader was toen niet helemaal lekker maar heeft genoten van het feest. In augustus kwam de uitslag darmkanker. Mijn vader was flink afgevallen maar had daarnaast een ontzettend dikke buik gehouden, hier bleek vocht in te zitten. In dit vocht zaten kankercellen. Mijn vader bleek een tumor diep in de darmen te hebben, deze produceerde vocht dat in de hele buik zat, het was dus uitgezaaid. Dit vocht had zijn buikvlies aangetast en daar konden ze niks meer aan doen. De conclusie: 7 maanden als we niet gingen behandelen, hooguit 2 jaar bij wel behandelen. Ik was toen net in verwachting, dus we kregen eigenlijk goed nieuws bij slecht nieuws. Mijn vader was de optimist hij zei steeds twee jaar is lang hoor, in die tijd hebben ze misschien alweer iets nieuws ontdekt waardoor ik toch te helpen ben. Als er bezoek kwam zei hij je hoeft hier niet te komen om te huilen. Zelf ging hij direct aan de slag om van alles voor mijn moeder te regelen aangezien zij een zeer ernstige vorm van COPD (longaandoening) heeft en van hulp afhankelijk is. Hij regelde dat ze in het huis zou kunnen blijven wonen, want ze hadden net een nieuw appartement gekocht, een ander auto en noem maar op. Ondertussen begonnen we met de eerste chemokuur. Mijn vader sloeg zich hier geweldig doorheen, was wel moe maar had verder geen bijwerkingen. Wat hij wel erg vervelend vond was het tintelende gevoel in zijn handen en voeten. Later had hij er geen gevoel meer in en dit is ook zo gebleven. Hij heeft een aantal kuren gehad, in het begin leken ze aan te slaan, maar later bleek dit toch niet het beoogde effect te hebben en zijn we een tijdje gestopt met kuren. Toen voelde mijn vader zich eigenlijk super goed. Hij deed zoveel mogelijk, met name muziek maken wat hij graag deed en beugelen een oud Hollandse sport die hij graag beoefende. Hij had alleen nog maar weinig kracht en was snel moe. Daarnaast bleef hij ontzettend afvallen. Dat was zo vreselijk om te zien, hij teerde weg, hij kreeg bijvoeding maar niks mocht baten. Honger had hij eigenlijk nooit meer. Echt eten kon hij niet meer. Uiteindelijk ging het naar de wc gaan ook minder goed. In april ben ik bevallen van ons zoontje, hij was zielsgelukkig dit mee te mogen maken. Zo rond augustus 2006 ging hij starten met de laatste chemo, om de ziekte nog wat te rekken. We waren toen inmiddels een jaar verder. Mijn vader zat vol moed, hij was nog lang niet van plan er tussen uit te knijpen zoals hij dat noemde. De chemo sloeg totaal niet aan, de woensdag er na ging het in een keer heel slecht. Hij was gewoon thuis, toen ik binnenkwam zei hij, voel met slecht vandaag heb zo'n opgeblazen gevoel. Mijn vader bleek toen vocht vast te houden, de huisarts heeft van alles geprobeerd ook om de ontlasting op gang te brengen dit lukte niet. 's Avonds is hij met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. En uiteindelijk dus weer opgenomen nadat hij net thuis was van de chemo. Je zag zijn buik groeien, in het ziekenhuis ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Als ik daar aan terug denk, zit ik weer te huilen, mijn vader die daar zoveel pijn heeft gehad. Hij greep zich maar steeds in de lakens vast. Zaterdags konden we nog met hem praten, zondag morgen heeft hij zelf de familie bij elkaar geroepen. Hij zei dat hij dood ging toen we kwamen, terwijl hij altijd zei dat dat nog lang niet zou gebeuren. Zondagavond is hij om 9 uur overleden op 58 jarige leeftijd. Veel te vroeg dus. IK was opgelucht dat hij geen pijn meer hoefde te hebben. Het is het meest afschuwelijke wat ik ooit heb meegemaakt. Ik mis hem nu zo, ik mis de opa voor mijn zoon, alles gaat gewoon door! Ik vraag me soms af hoe dat mogelijk is, ik ben zo blij dat we ons zoontje hebben voor hem moeten we door! Ik hoop dat er mensen zijn die wat aan mijn verhaal hebben en natuurlijk sta ik open voor reacties.

groetjes Sigrid, 28 november 2006

sigrid138@hotmail.com

terug
Home

  MARC

Hallo,
 
Ik ben Marc. 4,5 jaar geleden kreeg mijn vader een bultje in zijn nek. Wat in eerste instantie een kleine ontsteking leek bleek al snel een kwaadaardige tumor met uitzaaiingen door zijn hele lichaam. Vanaf dat moment ben ik met mijn ouders ziekenhuis in en uit gegaan. Na een paar onderzoeken was wel duidelijk dat mijn vader aan zijn laatste maanden bezig was. Mijn vader heeft bewust gekozen om geen chemotherapie te nemen en heeft vroeg besloten om geen pijn te lijden en koos voor euthanasie.
Vanaf het moment dat duidelijk was dat mijn vader niet meer lang te leven had heb ik voor mezelf besloten om in zijn laatste maanden zoveel mogelijk bij hem en bij mijn moeder te zijn. Aangezien ik enig kind ben zag ik het vaak als een verplichting om voor mijn vader te zorgen en er voor mijn ouders te zijn. Hierdoor kwam ik al heel erg snel met mezelf in de knoop. Aan de ene kant er voor je ouders willen zijn en aan de andere kant staat je hele leven op zijn kop. Niet meer de onbezorgde Marc, maar continue de zorg en het gevoel van verplichting er voor de ander te moeten zijn. Eigenlijk leefde ik in twee werelden. Aan de ene kant elke dag bij mijn ouders om voor ze te zorgen en aan de andere kant een wereld waarin ik mij afreageerde om dat ik niet wist wat me overkwam. Dat afreageren uitte zich in bovenmatig alcohol en drugs gebruik. Naar mate het einde van mijn vaders leven vorderde werd dit steeds erger. Ik kon nergens mijn gevoel kwijt waardoor ik het idee had dat ik alles alleen moest doen.
Vaak denk ik aan die dagen dat ik het eigenlijk niet op kon brengen om naar mijn ouders te gaan. Mijn moeder die zo verdrietig was en mij vader die altijd maar vrolijk probeerde te zijn. Die niemand vertelde dat hij weer gevallen was zoat wij ons geen zorgen om hem hoefden te maken.
De dag waarop hij euthanasie pleegde was de meest bizarre dag uit mijn leven. Al een halve week weten dat je vader op die dag komt te overlijden is heel onwerkelijk. Bij alles wat je doet en zegt denk je dit is de laatste keer. Nog 1 keer samen eten, na vier happen was het al teveel en wilde hij terug naar bed. Vervolgens ben ik naar zijn kamer gegaan en ben met mijn vader gaan praten. Hoe begin je zo'n gesprek, wetend dat dat het laatste gesprek is. Wat zeg je tegen je vader die je beschouwde als je beste vriend, die alles voor jou en je moeder deed. Dan zeg je ja, bedankt, je was een geweldige vader. En ik verontschuldigde mezelf dat ik misschien teveel mijn eigen leven had geleefd. Maar dat maakte allemaal niets uit, hij was trots op mij. En dat was het dan.
Vervolgens mijn moeder, ze wilde nog even alleen zijn. Ik hoorde die twee mensen heel hard huilen en ben toen naar ze toe gegaan. Met zijn drieën hebben we nog heel hard zitten huilen totdat mijn vader een grap maakte door te zeggen dat de dokter te laat was. Toen de dokter aanbelde zei hij nog even vlug, als dit straks voorbij is moeten jullie snel weer verder gaan.
Het ergste van de euthanasie is dat je iemand bewust ziet kiezen voor zijn eigen dood, terwijl ik nog zoveel tijd met hem had willen doorbrengen. En iedereen zegt dat het zo goed is van hem en sterk, maar ik had gewild dat hij wat minder sterk was geweest.
 
Nu zijn er vier jaar verstreken. Nog steeds heb ik moeite om mijn leven weer zo te krijgen als dat ik gewend was voordat mijn vader ziek werd. Ik heb moeite om mijn gevoelens te tonen omdat ik bang ben dat mensen me toch niet begrijpen. Doordat ik niet zo goed weet hoe ik met mijn gevoelens moet omgaan en ze daardoor ook niet uit sluit ik mezelf af voor de mensen die van me houden. Ik ben bang om te zeggen wat ik vind, wat ik voel, omdat ik bang ben dat daar misschien een reactie op komt waar ik niet goed mee om kan gaan.
Er zijn dagen dat het best goed gaat. Soms zelfs een hele week. Maar er zijn ook dagen en weken dat ik het niet meer weet. Ik voel me dan zo eenzaam, in de steek gelaten en boos, dat ik mezelf af en toe verlies in alcohol en drugs. Mijn vriendin is mijn steun en toeverlaat. Dat klinkt een beetje raar als je vlucht in alcohol en drugs om te vergeten en om geen pijn te voelen. Als je je vervolgens ook nog een schaamt voor dat vluchtgedrag en het niet bespreekbaar kan maken ondanks dat er wel naar gevraagd wordt, levert dat bij mij nog meer tegenstrijdige gevoelens op. Ik vraag me dan ook af of dit gevoel ooit over gaat. Ik denk zelf van niet, maar ik hoop wel dat ik er anders mee om kan gaan. In plaats van te vluchten hoop ik eindelijk de rust te kunnen vinden om met dit verlies om te gaan. Ik heb inmiddels hulp gezocht om het verlies van mijn vader te verwerken en mijn gevoelens te leren uiten zonder te belanden in uitersten.
 
Bedankt voor de mogelijkheid tot het vertellen van mijn verhaal. Het is misschien een beetje onsamenhangend maar het heeft mij in ieder geval geholpen.
Jullie mogen dit verhaal publiceren op jullie site.
 
Marc

terug
Home

    MARISKA

Die zondag…

Lieve Mam,

Die zondag, de dag voor je opname hadden we afgesproken om die dag bij elkaar te zijn om te laten weten dat wij er voor je zijn en jou steunen. We hebben er een leuke en zeker een onvergetelijke dag van gemaakt. Het was een dag vol gekkigheid. Maar ook aan die dag kwam een einde en moest ik afscheid nemen. Dit vond ik heel moeilijk maar gelukkig heb ik je zoveel als ik kon geknuffeld en gekust en heb ik nog kunnen zeggen dat ik super veel van je houd! We wensten elkaar succes want ik had mijn toetsweek en die maandag mijn rijexamen. En jij, jij had je operatie… De dag erna maandag.. Ja geslaagd voor mijn rijbewijs! Jij was de eerste die ik belde. Wat was jij trots en blij. We hadden gelijk grootse plannen waar we samen heen zouden kunnen rijden… Die dag hebben we elkaar om precies te zeggen 11 keer gebeld… S’ avonds belde jij als laatst weer hadden we veel te bespreken… Ik vond het naar dat ik niet de hele week bij je kon zijn en dat ik precies in die week al die toetsen had. Maar zo lief als jij was zei je dat ik me goed op mijn toetsen moest richtten en me geen zorgen hoefde te maken om jou het zou allemaal wel goed komen… Weer wenste ik je heel veel succes…en hingen we op..

Dinsdag,

Die dag heb ik Leen gek gebeld.
Ik was bezorgd omdat ik het zo lang vond duren…Niks aan de hand zeiden ze…Maar nu weet ik dat mijn bezorgdheid meer dan terecht was…Na 1,5 week gevochten te hebben voor je leven.. kwam voor ons de moeilijke maar uiteindelijk de juiste beslissing..

Mama je bent niet alleen gestorven want mam nu jij er niet meer bent is er ook een groot deel van mij gestorven. Er is nu een grote leegte in mij, maar zo sterk als jij was wil ik ook zijn en ga ik deze leegte vullen met alle mooie dingen die nog gaan komen in mijn leven...

Maar mama als ik die zondag al geen afscheid van jou kon nemen hoe moet ik dan nu wel afscheid kunnen nemen. Want mam ik heb nog zoveel vragen in dit leven waar jij mij nooit meer een antwoord op zult geven. Ik wil nog zoveel met jou delen…Ik zal je missen mijn hele leven…Lieve Mam ik houd van jou… Mijn hele leven zal die zondag in mijn geheugen zijn want wat hadden wij het fijn…

Tot ziens mam! Rust nu maar uit…Het is goed geweest…

Dit is mijn stukje dat ik heb voorgelezen bij de crematie van mijn moeder. Zij is overleden op 18 november 2006 14.45.
Mijn moeder was alles wat ik nog had mijn vader is alcoholist en heeft vanaf mijn geboorte al duidelijk gemaakt dat hij geen dochter wilde. Dit heb ik nu geaccepteerd.
Mijn moeder heeft een moeilijk en gecompliceerd leven gehad maar bleef ondanks alles een moeder voor mij, mijn broer, stiefbroer en al onze vrienden.
Mijn moeder en ik zijn in 2002 gevlucht naar het midden van het land. Samen hebben wij heel veel meegemaakt en zijn we sterk naar elkaar toegegroeid zij was mijn beste vriendin.
Hoe het zover heeft kunnen komen. Mijn moeder had weer een hernia maar dit keer in de rug en het was ondraagbaar lijden voor haar elke dag weer. Ze moest een operatie ondergaan maar moest in korte tijd 15 kilo afvallen. Er werd haar geadviseerd een maagband te laten plaatsen. Mijn moeder ging hiermee akkoord ze wilde zo snel mogelijk van haar pijn af. Op 6 november werd mijn moeder opgenomen en 7 november was de operatie. 5 november wilde ik mijn moeder nog lekker verwennen met zijn allen hadden we een geweldige dag. In die week had ik mijn belangrijke toetsweek om verder te gaan met mijn opleiding in het ziekenhuis en op 6 november moest ik op voor mijn rijbewijs. Wat waren wij samen zenuwachtig. Ik had mijn rijbewijs gehaald wat was mijn moeder blij ik zal me dat gesprek nog altijd blijven herinneren.
7 november 12.30 mijn eerste toets afgerond. Mijn moeder lag ondertussen op de operatietafel. Ik moest de hele tijd aan haar denken en had het er met mij klasgenoten over. Die dag heb ik 5x gebeld en kreeg 5x te horen dat er nog niks bekend was. 17.30 werd ik gebeld door de vriend van mijn moeder. De operatie was goed gegaan. Wat was ik blij en opgelucht. Hij gaf aan dat mijn moeder heel moe was en veel lag te slapen. Ik zei dat ik haar later die avond nog wel zou bellen. Later die avond werd er niet opgenomen. Er vanuit gaande dat alles goed was ben ik gaan slapen. S’ nachts werd ik gebeld…
Maris schrik niet, maar je moeder heeft een herseninfarct gehad…………………………………………………………………………………………...
Ik moest schreeuwen, huilen, meteen had ik een gevoel dat dit het einde was. Heel raar.
Mijn vriend schrok wakker ik heb een broek en een trui aangetrokken en wilde meteen weg maar ik mocht nog niet autorijden want mijn rijbewijs was nog niet binnen. Mijn vriend ging gelijk mee. Onderweg in de auto, ik zat te trillen te huilen en schreeuwde NIET MIJN MOEDER!
Daar aangekomen stormde ik het ziekenhuis in en liep alles en iedereen zowat omver…Ik was er maar kon nog niet gelijk bij mijn moeder….
Even later…Ik zag haar liggen verschrikkelijk….ik pakte haar hand knuffelde haar…De rest van de 1,5 week dat mijn moeder nog geleefd heeft zijn nog te vers en te pijnlijk om erop in te gaan…Het kwam erop neer dat mijn moeder op een gegeven moment aan de beademing moest ze werd slapende gehouden ze had teveel pijn. En koorts was 42,7, ik wilde haar verder niet meer laten lijden. Samen hebben we de beslissing genomen haar te laten gaan en haar eindelijk de rust te geven die ze heeft verdiend na al die ellende.
We waren er met zijn allen bij ik had haar hand vast en lag met mijn hoofd op haar buik. Zoals ik altijd met haar kroelde. Bij de laatste ademhaling kneep ze nog heel krachtig in mijn hand. Dit gaf mij een goed gevoel. Dit deed ze altijd als we het samen moeilijk hadden. De kneep van meis het komt allemaal wel weer goed we steunen elkaar.

In 4 jaar tijd heb ik mijn oma, opa , oom en mijn moeder geheel onverwacht verloren.

Mariska…

 

terug
Home

    SAAB

toen ik ongeveer een jaar of 8 was ging ik samen met mijn moeder en oom een
tante van papa naar het ziekenhuis waar hij was opgenomen, dat ziekenhuis, hele enge mensen
weet ik nog, was voor dak en geldlozen in duitsland en mijn papa die ik al heel lang niet
meer gezien had lag daar in een bed  naar me te glimlachen.. hij was nooit echt een vader
voor me..hij was alcoholist en sloeg mijn moeder ook weleens.. maar hij was zeker wel gek op zn
kleine..dat heb ik altijd geweten door zijn koosnaampje voor mij.
zijn been was geamputeerd vanwege een trombose door het spuiten.. en ook al
snapte ik toen nog niet precies wat dat allemaal inhield.. een half been is
nooit goed natuurlijk.
een paar weken later vertelt mijn moeder mij dat mijn papa dood was... hij
was voor een metro gesprongen bij bahnhoff zoo waar hij ook vaak rondhing
voor zijn hero...

na paar jaartjes met mijn moeder geleefd te hebben wat ook niet echt
rozengeur en paardeschijt waren door nog meer alcoholisme en harddrugs en
verkeerde leefomgeving en zo wat mijn moeder juist probeerde te
ontwijken..maar het haar maar niet lukte kreeg ze een vriend met ietwat te
losse handjes... ik was toen tien jaar en werd tegen een uurtje of 11
’s  avonds wakker gemaakt door de politie mee word genomen en ik compleet in de war na een hele zware avond
op het buro word gedropt om te vertellen wat er was gebeurd..
dus ik heb verteld wat ik die dag allemaal had meegemaakt en wat er die
avond allemaal was gebeurd in de woonkamer.. (ik had uit angst enzo staan
kijken in het trapgat..heb bijna alles meegekregen maar gelukkig een
heleboel weer vergeten..)
mijn moeder was ook overleden.. inwendige bloedingen als gevolg van
langdurige ernstige mishandeling en overmatig drank en drugs gebruik.. ik
ben opgehaald door mijn tante van moeders kant en ben de 2 maanden die
daarop volgden niet aanwezig geweest.. ik was altijd boven in de gang een
elektronisch treintje rondjes laten rijden..totaal in trance dus.. na
uiteindelijk een heftige uitbarsting begon ik depressief te worden, en ben
ik van tehuis naar tehuis naar inrichting gegaan waar ik uiteindelijk
bijgewerkt kon worden en zo goed als niet meer depressief was.

dat was 6 en een half jaar verder...
ik ben nu 18.. ik ben inmiddels 2 jaar bij mijn vriend die mij uit de
laatste troep heeft gezeuld maar dat ene gevoel..als je terug denkt aan je
verleden.. dat is inderdaad niet te beschrijven.
ik kom dagelijks eigenschappen van mijn ouders tegen want ik lijk ontzettend
op allebei en dat is soms heel moeilijk, zelfs mijn vriend vind het soms moeilijk om
geen schoonouders te hebben..hoewel hij ze wel kent want heb heel veel over
ze verteld.. legendarisch zijn ze voor mij..
ook al heeft mijn moeder me een klote omgeving gegeven af en toe..
ik was altijd haar oogappeltje en zij het mijne...
ik heb verschillende stoornissen en problemen meegestempeld gekregen door
dit verleden, maar ergens ben ik er ook wel weer blij mee.. kom op, ik ben 18 en ik ken
mezelf door en door wat dat betreft. ik ken me eigenschapen en nadelen en
voordelen..karaktertrekjes..en dat soort dingen..door alles wat je meemaakt
word je ontzettend wijs..en ook al lijk ik dat soms niet
want ik maak nog steeds fouten (zoals harddrugs :P) er zijn niet heel veel
meisjes van mijn leeftijd die zichzelf al redelijk wat keren zijn tegengekomen en toch zo
ontzettend sterk zijn om na een dergelijk verleden en bijna 7 jaar zware
depressies lekker knus huisje boompje beestje hebben en kunnen zeggen ja ik
heb het goed geregeld..
maar he! als ik het kan.. kunnen jullie het ook!
focus  op de toekomst maar vergeet het veleden nooit.
het kan altijd weer fout gaan.. maar niks kan je niet aan..anders zou het
niet op je pad komen
emotieloos is misschien het juiste woord..maar soms moet je hard zijn
(right?;)

groetjes en een knuffel voor nog meer zielen alleen op de wereld (K)

Saab, 7 februari 2007

sabrinagidlewicz1988@hotmail.com

terug
Home

 BARBARA

Ik ben al vaker op deze site geweest en wil nu ook mijn verhaal graag kwijt.
Mijn beide ouders zijn op veel te vroege leeftijd heel plotseling overleden
en ik mis ze nog dagelijks.
Hoe de avond van mijn vaders overlijden is verlopen kan ik me niet precies
meer herinneren, maar ik probeer het toch te vertellen.

Ik was 10 jaar en mijn moeder en ik gingen zwemmen met de
speeltuinvereniging waar mijn beide ouders vrijwilliger waren. Mijn vader
bleef op de speeltuinvereniging achter om te kaarten met vrienden. Hij zou
ons 's avonds bij het zwembad op komen halen.
Maar op de afgesproken tijd was hij er niet. Geen vermoeden dat er iets was
gebeurd. Mijn moeder was nog boos dat hij niet op kwam dagen.
We zijn toen door anderen naar huis gebracht.
Eenmaal thuis ging ik me omkleden om naar bed te gaan. Toen ging de deurbel.
2 andere mensen van de speeltuinvereniging. Wat ik er toen van heb
meegekregen is dat er 'iets' was gebeurd en mijn vader naar het ziekenhuis was
gebracht.
Ik ben op dat moment naar een vriendinnetje gebracht en mijn moeder ging
naar het ziekenhuis.
Ik stond er natuurlijk totaal niet bij stil dat er iets ernstigs zou kunnen
zijn. Het zou wel een gebroken been zijn of zoiets! Mijn vriendinnetje zei
nog; 'Ach joh, je vader gaat heus niet dood!' En ik ging ook rustig slapen.
Een paar uur later werd ik wakker gemaakt. Het ging niet goed met papa en ik
moest naar het ziekenhuis.
Ik snapte er niets van. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen zag ik mijn
moeder daar, samen met vrienden en familie. Ik werd bang..
Mijn moeder heeft mij toen uitgelegd wat er was gebeurd; een hersenbloeding.
Ze vertelde me dat het niet goed ging met papa, dat hij misschien wel dood
ging. Dat hij in een bed aan allemaal apparaten lag en dat er allemaal
slangetjes aan hem zaten. Of ik naar hem toe wilde/durfde.
Dat wilde ik. Dat beeld is iets wat ik niet meer vergeet..
Het zag er toen al slecht uit, maar het was afwachten.
Ik ben vervolgens met een tante meegegaan en heb daar nog een paar uur
geslapen. Hoe ik daar heb kunnen slapen snap ik nu ook niet, maar het was
nou eenmaal zo.
's Ochtends werd ik wakker gemaakt en moest ik weer naar het ziekenhuis.
Mijn moeder vertelde dat ze niets meer voor mijn papa konden doen. Dat de
apparaten om hem heen er nu voor zorgden dat hij bleef ademen, maar dat ze
hem niet beter konden maken.
De artsen hadden met haar al gesproken over het afstaan van zijn organen,
mijn moeder wilde daar geen keus over maken voordat ze met mij had
gesproken. Ze heeft mij uitgelegd wat dat inhield. Dat papa niet meer beter
gemaakt kon worden en dat de apparaten die hem nu in leven hielden uit gezet
zouden worden zodat hij dood zou gaan. Ze vertelde me dat zijn organen nog
wel goed waren en dat hij daar de levens van andere mensen mee kon redden.
Ik vond dat zo'n mooi idee dat ik daar direct mee instemde.
Wel blijft het een raar en eng idee dat ik vervolgens afscheid heb moeten
nemen van mijn papa terwijl hij nog leefde. Ze konden de apparaten niet
uitschakelen omdat er zuurstof en bloed door de organen moest blijven lopen
voor de transplantaties.
Wat er daarna gebeurd is kan ik me eigenlijk niet meer herinneren, ik weet
nog dat ik vrij snel naar school ben gegaan en dat ik gevraagd heb of mijn
klasgenootjes gewoon normaal tegen me wilde doen en dat ik geen medelijden
wilde. Waar je op je tiende al niet mee bezig bent!!
Van de crematie kan ik me alleen nog maar herinneren dat ik een ringetje om
mijn ringvinger had en dat iedereen zo hard in mijn hand kneep om me sterkte
te wensen ofzo dat dat echt pijn deed en dat ze 'You'll never walk alone'
van Lee Towers speelde.
Verder weet ik nog dat de zaal van het crematorium zo vol was dat er ook
vele mensen moesten staan, dat maakte indruk.
Dat is alles... verder kan ik me weinig tot niets herinneren van de jaren
daarna. Trouwens ook niet van de jaren daarvoor.
Mijn vader herinner ik me ook heel slecht, dat is iets waar ik nog steeds
heel veel moeite mee heb. Het was waarschijnlijk allemaal zo pijnlijk dat ik
het geblokkeerd heb.

Achteraf gezien heb ik toen al een ontzettende verlatingsangst opgebouwd. Ik
ging 's nachts luisteren of mijn moeder nog wel ademde, wilde niet logeren
bij anderen omdat mijn moeder anders alleen zou zijn etc.
Mijn moeder en ik waren heel close en stonden tegelijkertijd heel ver van
elkaar af. Over mijn vader spraken we weinig. Mijn moeder probeerde het wel,
maar ik kapte het af. Wilde dat niet, dat was over, klaar.
Mijn moeder had inmiddels ook een nieuwe vriend, ik had daar veel moeite
mee, Hij mocht niet de plaats van mijn vader in nemen!! Hield mijn moeder
dan niet meer van papa?
Toen ik een jaar of 15 was ging het eigenlijk steeds slechter met mij. Ik
werd depressief, ontwikkelde een eetstoornis en ging automutileren. Dit
allemaal in het geheim. Ik wilde en mocht niemand lastig vallen met mij
problemen. Daarnaast wist ik niet waarom ik nu zo depressief was, daar had
ik toch geen reden voor? De dood van mijn vader heb ik toch verwerkt?
Niet dus.. Uiteindelijk is dit tot een uitbarsting gekomen op mijn 18de en
mijn 19de ben ik een jaar opgenomen geweest.
In november 2003 ging ik met ontslag en begon ik mijn leven weer een beetje
op te bouwen.
Ik ging op mezelf wonen, begon weer aan mijn opleiding en ging weer werken
en de relatie tussen mij en mijn moeder was veel beter.

19 oktober 2004 kwam ik 's ochtends uit mijn slaapdienst van mijn werk.
Normaal ging ik dan altijd nog even slapen maar nu had ik een afspraak met
een vriendin.
Ik zat me te bedenken wat ik in de te overbruggen tijd ging doen en besloot
mijn moeder even te bellen.
Ik kreeg haar vriend aan de telefoon en vroeg naar mijn moeder.
Dat kon niet zei hij, het ging niet goed met mijn moeder. Ik lachte erom en
vroeg wat ze had; aanstelleritus?
Hij zei nogmaals; Barbara, het gaat niet goed met je moeder en je moet nu
komen.
Ik geloofde hem niet en vroeg wat er was. Hij herhaalde alleen die zin.
Barbara, het gaat niet goed met je moeder en je moet nu komen, er is al een
ambulance.
Op de achtergrond hoorde ik een piep, zo'n piep als iedereen wel kent van de
ziekenhuis series als iemand een hartstilstand heeft en ze zo'n apparaat
gebruiken om het weer op gang te krijgen.
Op het moment dat ik dat hoorde geloofde ik het pas en raakte ik in paniek.
Ik ben op de fiets gesprongen en naar mijn moeders huis gefietst 10 minuten
verderop.
Ondertussen heb ik die vriendin gebeld om te zeggen dat de afspraak niet
door kon gaan omdat er iets was met mijn moeder, wat wist ik niet maar ik
zou nog bellen.
Toen ik aankwam stond mijn moeders vriend al buiten op mij te wachten, hij
huilde.
Ik wist toen dat ze dood was en zakte door mijn knieën op de grond.
Dit kon mij niet gebeuren.. niet weer!
Ik mocht niet gelijk naar haar toe, het ambulance personeel was nog even
bezig.
Ik ben toen even bij de buren binnen geweest voordat ik naar haar toe mocht.
Het ambulancepersoneel had haar op de bank gelegd, met een dekbedje over
haar heen.
Het kon niet waar zijn. Ik heb haar geknuffeld en gekust, gehuild,
geschreeuwd en gescholden.
De rest van de dag was een roes.
Kleding uitzoeken voor de crematie, de crematie regelen, familie en vrienden
bellen.
Alles heb ik gedaan. 21 jaar en ik stond er alleen voor, geen broers of
zussen om dit mee te delen.
Gelukkig wel mijn moeders vriend die er voor mij was om me te helpen met
alles, ook in de maanden daarna.
Die avond heb ik gewoon thuis, alleen in mijn bed geslapen.
Hoe ik die nacht doorgekomen ben weet ik niet meer, maar het is me gelukt.
Alles waar ik in dat jaar opname zo hard voor geknokt had was nu weer kapot.
Gelukkig had ik een lieve vriend en lieve vriendinnen die me door die tijd
heen hebben gesleept, maar begrijpen kunnen ze het niet.

Dit is voor het eerst dat ik dit verhaal zo helemaal heb opgeschreven, het
doet me nog zoveel pijn en de tranen rollen over mijn wangen.
Het is zo oneerlijk! ik ben 23, heb geen ouders, geen broers of zussen en
geen contact met familie.
Ik voel me zo alleen ook al heb ik hele lieve vrienden om me heen!
Iedereen mag dit verhaal van me lezen,
en als je me wil mailen,
omdat je het snapt,
herkent,
of wat dan ook,

Barbara, 15 februari 2007

terug
Home

 MILOU

Het was 1999. Mijn moeder had al een langere tijd last met eten. Volgens de dokter kwam dit wel vaker voor en zal het vanzelf wel weer over gaan. Toen het een poos aanhielp en mijn gehele familie (allemaal arts ) het niet vertrouwde en de dokter was gedwongen tot een goed onderzoek kwam er naar voren dat mijn moeder en zeldzame vorm van kanker had. Ze zou nog drie maanden hebben te leven( chemotherapie heeft ze niet gedaan. Ze zal dan maar 3 maanden langer leven...en in die drie maanden nog minder kunnen dan dat ze toen kon).

En daar zit je dan. Een jong gezin met drie kinderen. Op dat moment was ik zelf negen. Ik kreeg er niet zoveel van mee. Ik wist dat het erg was maar ik zag de consequenties niet. Mijn moeder was lief. Maar ik weet weinig over haar. Later is mij verteld dat ze het niet erg vond om dood te gaan maar dat ze het ontzettend erg vond dat ze haar dochters nooit "borstjes" zal zien krijgen.

Het zag er de week voor haar dood weer positiever uit. Je kon taart eten! En fietsen! Jammer genoeg heeft dit allemaal niet doorgezet. 

Op 19 november is mijn moeder overleden met een mooie zonnestraal en een glimlach op haar gezicht. Hand in hand met mijn vader.

Jammer genoeg was het toen niet allemaal over. 8 dagen na het overlijden van mij moeder was mijn zus naar een hockeyfeest. Mijn broer, vader en ik zouden bij de overburen gaan eten. Ik was alleen met mijn vader in de woonkamer. Hij zat te zeuren over een furbie die maar niet wilde slapen. Ik vertelde hem een aantal manieren van hoe hij de furbie in slaap kon laten vallen. Op een gegeven moment hoorde ik mijn vader snurken. Ik ging naar hem toe en zei" stop maar pap, de furbie slaapt al..." Hij reageerde niet. Op een een of andere manier ben ik toen heel rustig gebleven en heb ik de overburen gewaarschuwd. Zij wisten meteen dat er iets mis was.  De ambulance kwam er bij en mijn broer en ik gingen naar de buren toe.

Hulp heeft niet geholpen. Mijn vader was naar mijn moeder gegaan.

3 kinderen in acht dagen ontdaan van hun beide ouders. Ik ben altijd goed opgevangen en heb bij verschillende familie leden gewoond. Wel altijd gescheiden van mijn broer.

Ik ben nu 17. Nu besef ik alles pas echt( vroeger heb ik mijzelf altijd wijsgemaakt dat het een onderzoek van de regering was. En dat mijn ouders daarom waren weggehaald. Ik dacht altijd dat mijn ouders dat niet zouden doen maar dat ze ontvoerd waren of zo..dat zij geen keuze hadden.).

Ik merk nu dat ik iets mis in mijn leven. Veel mensen geven mij liefde. Maar niet genoeg en de soort liefde die je van je ouders ontvangt. Ik krijg het hier steeds moeilijker meer maar ben trots op mijzelf en ben blij met de kracht die mij staande houd. Naar mijn idee is het een "wonder" dat ik geheel "normaal" ben. Dat ik 5vwo doe en door het leven glijdt.

Het moeilijks vind ik het om te zien als mijn opa en oma's verdriet hebben. Ik hoor zo vaak aan dat ik zo op mijn moeder lijk. En als ik ook naar foto's kijk zie ik mijzelf. Ik ben trots dat ik op zo een top vrouw mag lijken. Al maak ik mijzelf altijd wijs dat ik het oneerlijk vind voor mijn vader.

 Ik heb dit verhaal nog nooit opgeschreven maar nu ik opzoek was naar hoe ik in contact kon komen met Ineke van essen(zij heeft mij geholpen met de rouwverwerking) kwam ik hier terecht. Ik las dat je je verhaal kon schrijven en bedacht dat ik dat wilde doen. Ik hoop dat mensen er iets aan hebben etc.

Ik wens iedereen liefde toe van hun ouder die zij nog hebben. Geniet er van, want pas als ze er niet meer zijn weet je pas echt wat je mist En dat gevoel wil ik jullie niet aandoen!

Liefs Milou, 15 maart 2007  

petjuuh@hotmail.com 

terug
Home

 ILSE

Hoi allemaal,

Net als veel anderen heb ik deze site gevonden en ook ik wil mijn verhaal kwijt.

Mijn naam is Ilse Boerdijk en ik ben nu 17 jaar. 2 maanden geleden, op 4 januari 2007, heb ik mijn moeder verloren.

Ze was 52 jaar oud en ze was eigenlijk nooit ziek.

Het was in de kerstvakantie. Woensdagochtend kwam ik om 11 uur beneden om te ontbijten. Een kwartier later zag ik mijn moeder heel moeilijk, krom lopend naar binnen komen lopen.

Ze was bezig met het wassen van de bus van Conexxion, waar ze werkte als chauffeuse van gehandicapte kinderen. Ze dacht dat ze door haar rug was gegaan en had ontzettend veel pijn. Ze schreeuwde het gewoon uit en kon niet staan, lopen, zitten of liggen. Ik riep mijn broer en toen mijn moeder haar benen niet meer voelde, hebben we 112 gebeld. Daar kregen we iemand aan de lijn en die ze dat ze waarschijnlijk een beknelde zenuw in haar rug had en dat het enige wat ze nodig had, pijnstillers en spierverslappers waren. Ze zeiden: ‘bel de huisarts maar’. Wij de huisarts gebeld, nam niemand op, zelfs na een kwartier wachten niet. We wisten niet goed wat we moesten doen, dus hebben we nog een keer 112 gebeld. We kregen precies hetzelfde te horen en dus opnieuw de huisarts gebeld. Inmiddels hadden we onze vader van zijn werk gebeld. Toen hij thuis was kregen we eindelijk iemand aan de lijn van de huisarts. Hij had nog 2 patiënten en dan zou hij langs komen. Uiteindelijk duurden die 2 patiënten anderhalf uur. Inmiddels lag mijn moeder met zware pijn op de bank en wist niet hoe ze moest draaien of keren. Toen de huisarts kwam, hebben we haar met heel veel moeite naar boven gebracht en hij zei inderdaad, net als bij 112, dat het waarschijnlijk een beknelde zenuw was. Ze kreeg pijnstillers en spierverslappers en als er nou nog iets was, konden we altijd even bellen. We lieten haar slapen en af en toe gingen we even kijken hoe het was. Toen ik boven kwam en vroeg hoe het met haar ging, antwoordde ze dat de medicijnen nog niet werkte. Ik zocht er niet veel achter en ging weer naar beneden om me voor te bereiden op mijn verjaardagsfeest wat ik met een paar vriendinnen zou hebben.

Half 5 ’s middags. Mijn vriendinnen waren er allemaal al en opeens hoorde ik het belletje van boven. Het teken dat mijn moeder iets nodig had. Ik ging kijken en ze zei dat we de huisarts maar weer moesten bellen, want ze was bloed op gaan geven. Ik ging meteen naar beneden, de huisarts gebeld en binnen een half uur was hij er. Hij zei dat het waarschijnlijk een reactie was op de medicijnen en dat er niets aan de hand was, hij gaf daar wel medicijnen voor. 3 uur later hoorden we het belletje weer. Ze zat op de wc en kon er niet meer vanaf komen. Haar handen, voeten, lippen en wangen waren helemaal blauw aangelopen en ze was kortademig. Toen dachten we dat er echt iets mis was en belden voor de derde keer die dag 112. Nog steeds waren ze er daar niet van overtuigd dat er echt iets goeds mis was en ze bleven maar aan mijn vader vragen of ze zijn vrouw even mochten spreken. ‘Ja’ zegt ie, ‘dat zal niet gaan, want ze is niet aanspreekbaar, ze kan het gewoon niet’. Toen nam mijn broer de telefoon over en zei dat ze nou maar moesten komen, want het ging helemaal fout. Rond 9 uur kwam dan eindelijk een huisarts en een ambulance. Ze gingen naar boven en onderzochten haar, maar konden geen bloeddruk of pols vinden. Ze hebben haar toen moeten reanimeren en intuberen en dat allemaal boven op haar slaapkamer, terwijl ik en mijn vriendinnen nog beneden zaten. Ze is toen naar het ziekenhuis gebracht en nog steeds dacht ik dat het allemaal wel goed zou komen. Om 11 uur ’s avonds kwam mij oom mij ophalen. We moesten naar het ziekenhuis, want het ging heel slecht. Toen ik daar aankwam, hoorde ik dat ze net de operatiekamer was binnengereden. Ik kon het niet geloven. Er was toch helemaal niets met haar aan de hand. Ze was niet ziek, ze had toch geen kanker of hartproblemen of wat dan ook. Ik ben samen met mijn broer en mijn vader de hele nacht in het ziekenhuis gebleven en om half 8 ’s ochtends kwam de chirurg. Ze waren net klaar met de operatie en het was technisch allemaal goed verlopen, maar ze lag aan zoveel medicijnen en haar lichaam was zo zwak dat er een hele grote kans was dat ze het niet zou halen. Het bleek dat door heel dun bindweefsel, wat ze altijd al moet hebben gehad, haar aorta was gescheurd.

3 uur later kwam de zuster ons halen om afscheid te nemen. De aorta was opnieuw gescheurd en ze konden helemaal niets meer doen.

Al haar broers en zussen waren veel te laat om afscheid te nemen. Het is veel te snel en onverwacht gegaan. Voor mijn gevoel heb ik niet eens echt afscheid kunnen nemen, want toen ik dat deed, werd ze door medicijnen in slaap gehouden en merkte ze niets.

Ik was het meest emotioneel van ons drieën. Mijn vader ging grapjes maken en mijn broer huilde wel, maar toch nog een beetje ingetogen. Ik stortte helemaal in en wilde eigenlijk niemand om me heen. Ik snapte er helemaal niets van. Mijn moeder was nooit ziek en al was ze ziek, ze ging toch gewoon goed. Ze stopte niet. Toen was het wachten tot de familie zou komen en totdat ze klaar waren met het schoonmaken van haar lichaam, zodat ze in een kamer tegenover de familiekamer kon komen te liggen. Toen ze aankwamen, ben ik meteen naar haar toegegaan. Ik had zo’n ontzettende moeite om haar los te laten. Ik wilde niet weg. Uiteindelijk ging ik de kamer uit en ben op de vloer van het ziekenhuis gaan zitten huilen. Het was niet eerlijk en hoe kon dat nou gebeuren. Het ging net wat beter met ons, want mijn vader had sinds 4 jaar weer een baan en we werden weer wat gelukkiger en nou was mijn moeder dood. Ik voelde echt alles door elkaar heen, maar nog wel het meeste ongeloof.

Zelfs na 2 maanden heb ik soms het idee dat al die dingen die ik me herinner, geen herinneringen zijn, maar scènes uit een droom die ik heb gehad. Dan denk ik, het is niet echt gebeurd, maar dan opeens heb je het helemaal door en barst je in tranen uit.

Ik denk dat ik niet de enige ben met dit soort gevoelens en ik hoop dat als iemand leest wat ik mee heb gemaakt en het met zichzelf kan vergelijken, dat hij of zij zich dan net iets minder alleen voelt.

Natuurlijk mag je altijd even een mailtje naar me toe sturen!

Groetjes Ilse, 15 maart 2007

Ilse777@wish.nl

terug
Home

   ANNELIES

Hallo iedereen,

Ik wilde kwijt dat ik blij ben dat ik deze site heb gevonden.
Ik ben mijn lieve moeder kwijtgeraakt op 7 februari 2007 en ze was pas 49
jaar.
Zelf ben ik 20 jaar.
Ik werd op maandag avond om 7 uur ‘s avonds gebeld, maar ik loop stage in Amerika dus in Nederland was het 1 uur ‘s nachts.
Mijn vader belde mij en ik dacht dat het over een mailtje ging die ik nog
niet gestuurd had. Hij vertelde mij is het druk, ik zei nee. O oke ga maar
even ergens zitten want ik heb slecht nieuws voor je... je moeder gaat dood.
Ik zei meteen nee joh dat kan niet.... Ze had die avond een hersenbloeding
gekregen..plots.. en binnen 2 seconden was ze eigenlijk al zo zwaar in coma
dat ze niks konden doen. Aangeboren afwijking.
Mijn vlucht zou om 9 uur gaan maar toen ik in Atlanta op de airport was, was
er iets fout gegaan en kon ik niet met de vlucht mee. Ik moest de vlucht van
de volgende dag om 5 uur ‘s avonds pakken. Ik teleurgesteld met mijn
kamergenoten naar ons huis hier en ik had veel contact met mijn broer en
vader. Zij waren in het ziekenhuis en ik stond veel op de luidspreker. Toen
mijn moeder mijn stem door te telefoon hoorde begon ze heel druk te bewegen
en naar adem te happen, dus ik had wel hoop dat het goed zou komen.
Ik ben toen 2 uurtjes gaan slapen tot mijn telefoon ging...mijn vader zei
dat ze niks meer voor haar konden doen..... Wat ik op dat moment voelde was
zo onwerkelijk.
Eenmaal eindelijk aangekomen in het ziekenhuis op 7 februari mocht ik
afscheid van haar nemen. Het leek niet op mama.... ze was wel lekker warm
maar ze werd kunstmatig in leven gehouden en het was zo raar om te zien.
Om kwart over 11 is ze overleden en ik besef de pas sinds 2 weken hoeveel
pijn het me eigenlijk doet. Elke keer heb ik huilbuien en weet ik niet wat
ik moet doen. Ik ben inmiddels wel weer terug in Amerika om mijn stage af te
maken en wat afleiding te zoeken, maar ik mis mijn moeder zo erg. Ik heb geen
idee wat ik zonder haar moet.
Ik geloof niet in god en geloof dus niet dat ze ergens bij mij is, dus dat
maakt het wel moeilijker.
Lieve mam ik mis je zo erg je was mijn beste maatje en mijn liefste
vriendin....
Ik zou graag in contact komen met anderen die hun moeder hebben verloren.
Annelies, 17 maart 2007

lady_lightning77@hotmail.com

terug
Home

WIKE

Lieve Lezers m/v,

Met belangstelling heb ik deze website gelezen (eindelijk eens iets voor kinderen die hun ouders verloren hebben!), en ik werd geraakt door zoveel herkenning bij degenen die hun verhaal vertellen op deze site.

Voor ik mijn eigen verhaal vertel, wil ik vertellen dat het mij opvalt dat sommigen die nog zoveel pijn voelen het zo erg vinden dat zij geen "kind meer van" zijn... Ik zou graag willen vertellen dat ik, na de dood van beide ouders (nu 10 jaar geleden alweer) mij juist heel goed realiseer dat de dood dát tenminste niet kan veranderen! (zo voelt dat voor mij tenminste, ik gun ieder zijn eigen ervaring en gevoelens). Ik ben een kind van mijn ouders, en dat blijf ik tot ik zelf gestorven zal zijn. Ik kom uit hen voort en ik leef! Zij leven in mij voort. Ik kan alleen nooit meer "papa" en "mama" zeggen.....

Ook ik ben dus een weeskind, al 10 jaar lang. Ik heb in 1996 mijn vader verloren aan longkanker en in 1997 (zes maanden na het overlijden van mijn vader), stierf mijn moeder aan kanker in het hoofd/hals gebied. Zij waren respectievelijk 60 en 58 jaar oud. Ik was destijds 29....

Wie ben ik eigenlijk? Ik ben Wike en woon samen met mijn vriend, die ook al 10 jaar zijn moeder moet missen. Zij is een week voor mijn moeder gestorven. Zijn vader is al veel langer dood. Samen vormen wij een weeshuis (zeggen we wel eens "grappig" ).

Ik heb op de website ook meerdere keren gelezen dat de nabestaanden ervaren dat de omgeving al snel weer "gewoon" doorgaat met leven terwijl de rouwende nog behoefte heeft aan het vertellen van zijn/haar verhaal maar dit niet zo goed durft uit angst "lastig" te zijn. Hierdoor kun je je als nabestaande erg eenzaam voelen. Ik herkende dit zo goed! De wereld rent alweer door terwijl jouw wereld langzamer draait of zelfs stilstaat! Het is zo belangrijk dat je nog lang je verhaal keer op keer op keer op keer kwijt kunt! Zonder dat iemand vindt dat "het"maar eens over moet zijn. En 2 jaar na de dood van je ouder(s).... Dat is niet lang hoor! Wat is lang? Iemand zei; het voelt nog als de dag van gisteren en het gemis wordt eigenlijk alleen maar sterker. Zo ervaar ik dat ook. Zelfs na 10 jaar nog! Pas in de jaren ná het overlijden ga je pas voelen wat "nooit meer" betekent. En dat is verdomd lang! Het verlangen naar je ouder(s) kan er dan nog steeds hevig zijn. Vooral als je, zoals sommige op de site kleine kinderen hebben en dit niet meer kunnen delen met hun ouders. Mijn zus ervaart dit ook zo met het opgroeien van haar kinderen. Ik zou tegen jullie lezers willen zeggen; gun en geef jezelf tijd om met de dood van je ouder(s) bezig te zijn. Hoe lang dit ook duurt. Er staat geen tijd voor rouwen en er staat helaas ook nergens beschreven hoe je dit moet doen. Probeer mensen in je omgeving te zoeken waarbij jij je verhaal mag doen, steeds opnieuw. Misschien vind je die mensen wel op diverse sites met lotgenoten, omdat zij weten hoe het is en voelt.

Ik realiseer mij dat ik nog steeds mijn verhaal niet heb verteld. Eerst moet dit eruit. Ik heb ook nog wel boekentips;

*   Rouwverwerking en -begeleiding  door Renée Zeylmans

*   Omgang met gestorvenen  door Renée Zeylmans

Dood en rouw houden mij nog steeds erg bezig na de dood van mijn ouders. Ik wil in de toekomst zelfs gaan werken met rouwende mensen (van alle leeftijden). Ik hoop deze zomer af te studeren als Kunstzinnig Therapeut en wil in de toekomst dus graag met rouwenden en/of kankerpatiënten gaan werken. Omdat ik zelf ervaren heb hoe zwaar een verlies kan zijn, wil ik anderen graag begeleiden op diezelfde weg ... Een weg die voor iedereen toch ook weer anders is.

Mijn verhaal over het verlies van mijn ouders komt een andere keer wel. Voor mijn gevoel zou dit een héééél lang verhaal worden. Ook ik sta open voor reacties op dit stukje en als mensen mij willen mailen, wees welkom met je verhaal! Ik ben Wike en mijn e-mail adres; laverdavlo@yahoo.co.uk

Hartverwarmende groeten van Wike, 19 maart 2007  

Hier volgt mijn ervaring met het verlies van mijn ouders, nu alweer 10 jaar geleden. Het was 1995, een paar dagen voor Pasen. Mijn zus belde op een ochtend om mij te vertellen dat onze moeder een kwaadaardig plekje in haar mond had. Ze durfde zelf niet te bellen, dus dat deed Esther (mijn lieve zus) voor haar. Ik schrok natuurlijk! Wat nu? Ging ze dood? Of was er nog iets aan te doen?

Kort daarna ging ik op bezoek bij mijn ouders. Mijn moeder vertelde nu zelf hoe het zat; een wondje in haar mond wilde niet helen en werd ook groter. Een kweekje had uitgewezen dat het foute boel was. Er zou verder onderzoek plaatsvinden in het ziekenhuis (het UMC in Utrecht). Daar bleek dat haar halve kaak verwijderd moest worden, net als een gedeelte van haar tong en de lymfeklieren in haar hals. De operatie zou maar liefst 22 uur duren! Ik kon me er niets bij voorstellen; een halve kaak missen? En een deel van de tong? Kan dat dan zomaar? Iedereen in ons gezin was in shock en vol ongeloof. (Het gezin waaruit ik kom bestond uit een vader, moeder, ikzelf en mijn jongere zus en broer).

De operatie vond plaats en verliep goed. Tijdens de operatie werden we af en toe gebeld door de desbetreffende chirurgen die ons het verloop vertelden. Als laatste deed de plastisch chirurg zijn werk. En daarna bezochten we mijn moeder; vol slangen, toeters, bellen en drains. Haar hele gezicht was opgezwollen en dat zag er vreselijk uit! Ik vond het ook zo erg voor haar, dat ze dit allemaal had moeten doorstaan! Eenmaal buiten heb ik eens flink staan janken met mijn lieve broer samen. Er volgden voor de zekerheid ook bestralingen. Dan kreeg ze een transparant masker op waarop met stift de gedeelten gemarkeerd waren die de te bestralen plaatsen aangaven.

Een redelijk jaar volgde waarin mijn moeder (en wij ook) de draad van het leven weer oppakten. Ze kon echter geen vast voedsel meer eten, dat moest redelijk vloeibaar gemaakt worden en spreken was lastig maar wel verstaanbaar. Maar na een jaar ontdekte ze een bult in haar hals. Het hoefde geen tumor te zijn volgens de arts. Ze miste immers haar lymfeklieren, dus het kon ook vocht zijn. Van dat vocht werd een punctie genomen en het was mis; er bleken kankercellen in te zitten! En dit was nog niet alles; mijn vader, die met haar mee was gegaan naar het ziekenhuis liet zijn longen fotograferen omdat hij zijn klachten (rugpijn) niet vertrouwde. Daar werd een tumor van 10 cm. op gevonden! Nu hadden mijn beide ouders tegelijkertijd kanker! De één werd in het UMC behandeld, mijn vader in het Diaconessenhuis omdat hij daar al eerder behandeld was voor slokdarmkanker 5 jaar eerder. Ik voelde mij verward; hoe moest dat nu? Ieder in een ander ziekenhuis, er woonde nog een verstandelijk gehandicapte oom van mij bij hen in huis en er waren huisdieren waar voor gezorgd moest worden. (Voor de duidelijkheid; geen van ons drie kinderen woonde op dat moment meer thuis).

Mijn vader ging hard achteruit; hij werd erg benauwd en zijn longen moesten af en toe uitgezogen worden door het vele slijm dat er achter bleef. Ook liet het tumorweefsel los, waardoor hij "stukjes" op hoestte. Hij werd opgenomen in het Diaconessenhuis waar hij zuurstof kreeg. Al gauw bleek dat er uitzaaiingen in de lever zaten. Het was dus einde verhaal. Hysterisch reageerde hij. Kon het niet geloven dat hij nog maar twee weken zou leven. Hij was nog helemaal niet van plan om "zich eronder te laten schoffelen" zoals hij dat zelf noemde. Maar dat gebeurde toch!

Inmiddels kon mijn moeder niet meer geopereerd worden omdat de tumor zich in bestraald gebied bevond. Alleen een chemokuur zou eventueel nog kunnen helpen. En zo geschiedde.

Tot aan de dood van mijn vader mochten wij bij hem blijven slapen in het ziekenhuis. Er werd een extra bed in zijn kamer bijgezet en om de beurt bleven we bij hem. De eerste nacht was voor mij. Een vreselijke nacht. Mijn vader had mij al gewaarschuwd; weet waar je aan begint, zei hij. Als ik benauwd wordt is dat niet leuk! Maar natuurlijk wist ik niet waaraan ik begon, maar ik wilde er voor hem zijn! Inslapen ging redelijk. Maar ‘s nachts werd ik wakker en keek naar mijn vader. Hij was ook wakker en we zwaaiden naar elkaar. Kort erna werd hij benauwd. Echt erg benauwd. Hij werd ook bang. Ik werd apart genomen omdat ze zijn longen uit gingen zuigen. Dat is geen fijn gezicht! Ik was ook erg bang en viel door de spanning bijna flauw. Ik werd echter goed opgevangen door de verpleging. Er werd met me gepraat en ze maakten iets lichts voor me te eten. Van slapen kwam niet veel meer. Maar gelukkig was ik samen met mijn vader. En zo hebben mijn broer en zus ook bij hem geslapen. We hebben met zijn allen naar het WK voetbal gekeken terwijl wij daar helemaal niet van hielden, behalve mijn vader. Ondanks haar eigen ziek-zijn had mijn moeder een mooie kaart voor mijn vader gekocht waarop ze keurig had geschreven wie er tegen wie speelde op welke avond. Mijn vader genoot van die avonden, lag ontspannen op zijn bed.

Al snel hield hij zijn eten en drinken niet meer binnen. Hij was sowieso al erg afgevallen, woog nog maar 50 kg bij een lengte van 1.77m. Hij wilde geen "toeters en bellen" aan zijn lichaam, zei hij. Hij kreeg dus alleen nog maar vocht toegediend via een infuus. En pijnstilling. Verder niets. Op een ochtend was hij verward. Ik was bij hem, had er ook geslapen. Mijn broer kwam mij aflossen, maar ik ben er niet meer weggegaan. Die dag is er nog een geestelijke bij hem geweest die hem heeft gezalfd. Later die dag kwam een goede vriend en tevens oud-collega van mijn vader écht afscheid van hem nemen. Hij heeft hem zelfs een zoen gegeven en mijn vader vond het goed. Herkende hem ook. Dat was mooi om te zien! ‘s Avonds was ons hele gezin er. Mijn vader was erg onrustig en zijn hartslag was hoog. Hij maaide maar met zijn armen om zich heen en riep; nee, nee! Ik wil niet mee. Hij heeft dit een paar maal herhaald en leek ook (mensen?) te zien die wij niet konden zien. Hierdoor ben ik ervan overtuigd geraakt dat hij is opgehaald door degenen die hem al zijn voorgegaan. Want het rare was dat hij sommigen heeft aangeroepen, overledenen. De levenden werden niet genoemd. Die avond is hij al strijdend gestorven. Een vreselijk gezicht! Hij lag helemaal schrap in de kussens.

Esther (mijn lieve zus) heeft samen met een verpleegkundige mijn vader opgebaard. Ikzelf werkte destijds als offsetdrukker in een kleine drukkerij en ik heb zijn zelf ontworpen rouwkaart mogen drukken. Een vreemde gewaarwording; mijn vaders naam zo zwart op wit op papier te zien staan....

Maar het was fijn om dit voor hem te kunnen doen!

Na de crematie was er geen gelegenheid om te rouwen om mijn vader. Mijn moeder ging namelijk "gewoon" verder met ziek-zijn en was inmiddels aan haar chemokuren begonnen. Ik ging vaak met haar mee, want ze was bang. Ze werd ook steeds misselijk van de kuren, maar dat was deels ook spanning.

In eerste instantie leek de kuur aan te slaan; de bobbeltjes (tumoren) op haar schouder leken minder te worden en de pijn verdween. Er was ook een tumor onder haar sleutelbeen ontstaan. Maar al gauw kwam de pijn terug en groeiden de tumoren. Nu konden de artsen niets meer voor haar doen. Die dag ben ik na mijn werk meteen naar haar toe gegaan. We hebben gepraat en gehuild. Ze wilde zo lang mogelijk thuisblijven. Dat kon ook omdat ze niet zoveel zorg nodig had als mijn vader. Maar toen ze steeds langer in bed bleef liggen omdat ze er niet goed alleen uit kon komen, en niet meer zelfstandig naar het toilet kon, hebben we een ziekenhuisbed laten komen. Deze stond in de woonkamer. We hielpen haar naar het toilet, maar al gauw werd het een ondersteek. En moesten we voor haar koken en haar voeren. Er kwam wijkverpleging die haar kwamen wassen en later verzorgden ze ook de tumor in haar hals. Deze was open en wilde natuurlijk niet meer dicht. Ik heb nooit geweten hoe vreselijk dit eruitziet en hoe raar het ruikt! Ook de andere tumoren; zo groot als een mandarijn en dan dat netwerk van adertjes daar overheen! Onvoorstelbaar!

Ondertussen was mijn schoonmoeder ook ziek. Zij lag in het ziekenhuis met een geperforeerde maagwand. Daar is zij overleden en op de dag van de begrafenis werd ik door mijn lieve broer gebeld of ik naar huis wilde komen. Mama was niet meer aanspreekbaar. Ik ben naar hen toegegaan (mijn zus was er ook al), en ik ben er niet meer weggegaan. Mijn moeder herkende me nog wel maar al gauw zonk ze weg in de mist. Ze was redelijk rustig in tegenstelling tot mijn vader. Keek af en toe wazig, sliep wat en murmelde wat. Later zei ze opeens duidelijk dat ook zij niet mee wilde; "nee, nee. Ik wil niet! Ik ga niet!" Dit zei ze luid en duidelijk, ondanks het gemis van haar halve kaak en tong. En ook zij leek (mensen?) te zien die wij niet zagen. Ook zij riep namen van mensen die al overleden waren. De levenden riep ze niet aan. En ook hier had ik weer het gevoel dat zij ook werd opgehaald.

Die nacht (wij waakten alle drie bij haar al probeerde één van ons wel eens wat te slapen), had ze opeens erg veel pijn. De huisarts is toen onmiddelijk gekomen om haar wat morfine te geven waardoor ze rustiger werd. Het laatste kwartier voor haar dood (het was inmiddels al weer middag van de volgende dag), zag ik duidelijk dat haar geest weg was. Alleen het lichaam deed het nog. En toen was daar uiteindelijk die laatste zucht. Er volgde geen inademing meer. Het was over. Nu hadden we geen ouders meer. Zes maanden geleden hadden we "gewoon" nog onze ouders, die er altijd geweest waren. En nu waren we weeskinderen geworden, van 29, 27 en 24 jaar oud. Ik was me er erg bewust van, van dat "wees-gevoel". Nu moest ik écht groot zijn. Ik zou nooit meer op mijn ouders terug kunnen vallen. Nooit meer iets aan ze vragen, iets kunnen delen....

Een mooi moment was dat nog geen minuut na mijn moeders overlijden, een vriendin van mijn ouders het pad langs het huis op kwam rijden. Zij was goudsmid en bleek iets voor ons bij zich te hebben. Ik ving haar op in de keuken en vertelde dat mama nét overleden was. O nee, jammerde ze. Ik heb iets voor jullie bij me en dat had je moeder jullie zélf moeten geven!

Maar mama was tóch niet meer bij bewustzijn geweest. Ze gaf ons elk een klein rood doosje met daarin drie identieke gouden hangertjes. Gemaakt van de trouwringen van mijn ouders! Ik vond het een geweldig cadeau en ook mooi getimed! Ik draag het hangertje nu al tien jaar bijna onafgebroken, net als mijn broer en zus. Het geeft een heel speciaal gevoel als wij elkaar ontmoeten; wij dragen ieder een zelfde hangertje. Het maakt ons meer verbonden met elkaar. En met onze ouders!

Erg moeilijk vond ik het om het ouderlijk huis leeg te moeten halen en te verkopen. Ik was vreselijk boos! Alles stond daar gewoon aanwezig te zijn alsof er niets gebeurd was, alleen mijn ouders ontbraken. Alsof ze even een boodschap aan het doen waren en ieder moment terug zouden kunnen komen. Zo absurd! En dan de tuin; het werd voorjaar en hier en daar kwamen er plantjes in groei en bloei. Het leven ging door terwijl het mijne stilstond! Woest was ik! Elke keer dat ik naar het huis ging was ik sacherijnig! We verdeelden spullen en moesten ook veel wegdoen. Spulletjes waar mijn ouders voor gekozen hadden, van gehouden hadden. Vreselijk! De huisdieren moesten een goed onderkomen krijgen en voor onze verstandelijk gehandicapte oom moesten we een nieuw tehuis vinden. Dat heeft hij gevonden in het oosten van het land waar zijn oudste zus woonde. En toen moest het huis verkocht. Een jong stel kocht het van ons en zij zaten blij bij de notaris terwijl wij in mineurstemming aanwezig waren. Wij deden afstand van ons ouderlijk huis. Het huis waar we zo lang geleefd hadden, opgegroeid waren en waar de afgelopen tijd zoveel gebeurd was.... Het heeft me zeven jaar gekost om er voor het eerst weer langs te durven rijden! Het greep me vreselijk aan. Het is nog steeds mijn huis! Ik wéét dat mijn ouders er niet meer wonen. Er staat een andere auto op het pad, de tuin is veranderd. En toch klopt het niet als ik er langs rijd! Het is nog steeds (na tien jaar) onvoorstelbaar!

Dit is mijn verhaal. Het is erg lang geworden. En ik ben niet eens op alle details en emoties ingegaan. Maar neem van mij aan dat mijn wereld op zijn kop heeft gestaan. Het rouwproces voelde alsof ik zonder huid was, een open wond. Nu, tien jaar later zijn de scherpe kantjes er wel af en kan ik redelijk met het verlies omgaan. Maar soms kan ik nog steeds huilen alsof het verdriet uit mijn tenen komt! Dit is een deel van mijn leven en ik moet het er mee doen. Dat zal voor velen van ons gelden. En gelukkig kunnen we het met elkaar delen op deze website die volgens mij écht in een behoefte voorziet. Daarom mag mijn verhaal ook gepubliceerd worden. Opdat anderen misschien herkenning vinden in mijn verhaal. En als er mensen zijn die erop willen reageren of iets willen delen, wees welkom! Mijn mail-adres is; laverdavlo@yahoo.co.uk

En ik ben Wike de Klerk, 39 jaar. 27 maart 2007

terug
Home

ROLAND

hoi allemaal,

ook ik wil graag mij verhaal hier op kwijt, ik wil mijn verhaal met iedereen delen hij mag daarom ook geplaatst worden.

ik heb op 19 september 1991 mijn vader verloren door een hart stilstand, zo maar van de ene op de andere dag heb je geen vader meer hoe cru kan t lopen in t leven. ik was op dat moment 10 jaar oud het gebeurde ook nog net 4 dagen voor mijn verjaardag. t gebeurde midden in de nacht mijn vader en moeder lagen in bed te slapen, toen mij vader na de wc moest hij stond op ging na de wc hij komt terug en toen gebeurde t hij viel langs zijn bed door dat hij een hart stilstand kreeg, mijn moeder was compleet in paniek, en roept mij en mijn jongere en oudere broer aan gekomen op de slaap kamer zie ik me vader half in bed liggen zijn ogen draaide constant weg en zijn hele lichaam trilde op t bed ook kwam er van alles uit zijn mond, ik ben toen als een bezettenen na beneden gerent en heb toen eerst de buren wakker gebeld en toen de dokter gebeld maar helaas mocht al deze hulp niet meer baten, het was allemaal te laat.. het engste vond ik toen de rouwauto hem op kwam halen, en de hele straat vol met mensen stonden. ja dat kryg je in een dorp he. dan breekt er een tyd aan dat je geleefd wordt, en van alles geregeld moest worden voor de crematie, die dagen tot aan de crematie die gingen zo snel voor bij en voor je t weet sta je er dan half alleen voor...

toen brak voor mij een hele zware periode aan. ik kon er niet mee om gaan geen vader meer te hebben, op school werd ik gepest omdat ik geen vader meer had, en de rest van de school wel, door de leraren werd er niks aan gedaan.

t ging met mij toen alleen maar bergafwaarts tot er besloten werd dat ik hulp moest krygen door t riag dus ik moest dan onder school tyd daar met gespecialiseerde mensen praten, ben daar denk ik wel een jaar onder behandeling geweest maar ook die hulp mocht niet baten, ik kon er gewoon niet over praten ik was een binnenvetter we hebben nog verschillende instanties gehad, maar ik was onhandelbaar want op dat moment was ik aan t puberen. ik geloof echt dat ik geen makkelyk kind ben geweest en niet echt een jeugd heb gehad .. maar gelukkig ben ik er toch nog ondanks dit alles toch redelyk goed uit gekomen.. al denk ik dat ik dit na al die jaren nog steeds niet verwerkt heb ik kan er nog steeds niet goed over praten vind t moeilyk, en de mensen die begrijpen het op een of ander manier niet.. wil ook graag met andere lotgenoten in contact komen dus als je wilt mailen of me toevoegen op msn dan mag dat: roland_smulders@hotmail.com iedereen veel sterkte!

groetjes, roland 23-03-07

terug
Home

ELS

Hallo,

Ik heb al een aantal keren op deze site gekeken en verhalen gelezen. Het raakt me elke keer weer, omdat ik zelf vijf maanden terug mijn moeder heb verloren. Ik heb het er erg moeilijk mee. Ik voel me alleen en eenzaam, mijn hele leven is op z’n kop gezet en ik sta nu op het punt dat ik niet meer weet hoe ik verder moet. Ik heb wel een paar mensen om me heen waar ik terecht kan, maar ik heb nooit echt het verhaal aan iemand verteld. Nu wil ik dat wel doen. Ik heb zelf veel herkenning gehad van de andere verhalen en hoop nu ook dat anderen mijn verhaal herkennen.

Mijn moeder is op 21 oktober 2006 overleden aan kanker. Zelf ben ik 21 jaar. Maar het verhaal begint eerder.

Ik kom uit een gezin van zes kinderen, ik ben zelf de vijfde in rij. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 14 jaar was. De scheiding was voor mij een opluchting, want de spanning was niet te houden en ik kon absoluut niet meer met mijn vader en heb geen contact meer met hem. 

Maar het contact met mijn moeder was ook niet goed. Ze is zelf erg depressief geweest na de scheiding, heeft hiervoor ook een opname gehad en dagbehandeling. Ik vond het zelf erg moeilijk om hiermee om te gaan. Zelf raakte ik ook wat in de knoop. Uiteindelijk ben ik via een docent in therapie gegaan.

Na de depressie van mijn moeder leek het met haar beter te gaan. Ze kreeg ook een baan. Maar tussen mij en mijn moeder boterde het niet meer, de spanning was enorm. Ik besloot uit huis te gaan. Ik heb een half jaar bij mensen in de kost gewoond, het zijn nu net pleegouders, en daarna ben ik op kamers gegaan.

Maar in deze periode vond mijn moeder een knobbeltje in haar borst. Dit was augustus 2003. Ze werd onderzocht en al heel snel, binnen twee weken wisten we dat ze borstkanker had. Ze werd twee keer geopereerd en een chemokuur en bestraling. Ik vond het een vreemde periode. Zij was ziek, en ik ging ook nog eens uit huis omdat ik niet met haar kon. Ik vond het wel heel pijnlijk om haar te zien, wilde ook haal kale hoofd niet zien. Na de chemo en bestraling werd het redelijk rustig. Ik zat ondertussen op kamers en zag haar iets vaker. Maar het contact bleef stroef.

In de zomer 2005 merkte ze dat ze moeite had met eten. Ze viel ook af, zonder dat ze dat bewust wilde. Ik maakte me er wel zorgen om, maar ze was zelf eerst nog vrij nuchter. Uiteindelijk is ze aan het einde van de zomer naar haar arts gegaan en toen na een aantal onderzoeken hoorden we dat ze uitzaaiingen had in de maag. De artsen onderzochten eerst de darmen maar vonden daar niets. Mijn moeder moest toen erop aandringen de maag te onderzoeken. Heel suf dat je artsen moet aansturen wat ze moeten onderzoeken. Mijn moeder had wel goed aangevoeld dat het in de maag zat.

Wij waren de dag van de uitslag als broers en zussen naar de apenheul en hoorden tussen alle apen in dat ze uitzaaiingen had. Het kwam als een klap aan, maar ik besefte het ook niet helemaal. Ik leek als verdoofd.  

De maanden die volgden waren heel zwaar. Ik werd heen en weer geslingerd door alle gevoelens die bij mij naar boven kwamen. Ze leek helemaal niet ziek, maar ondertussen wisten we dat het een jaar kon duren, of twee jaar, of vijf jaar. Ik kon absoluut niet tegen die onduidelijkheid. Mijn moeder was wel veel met haar ziekte en naderende overlijden bezig. Ze heeft een veelbewogen leven gehad en had besloten om dit in een verhaal op te schrijven. Ze maakte haar levensboek voor ons. Ze bezocht oude plaatsen waar ze geboren was, of gewerkt had. Ik kon dit niet goed hebben. Ik wilde er niet aan denken dat ze haar verhaal opschreef, omdat ze zou sterven. Ik was daar ontzettend bang voor. Wat moet ik dan? Dan sta ik alleen, zonder ouders. Maar ik merkte wel een verandering in het contact met haar. Mijn moeder was in de loop van de jaren erg veranderd. Ze was zelf opener geworden, socialer en ze was niet meer zo gespannen. Dit gaf mij ruimte om wat dichter naar haar toe te komen.

Na de vakantie, zomer 2006, werd ze echt slechter. Haar buik werd dik en ze had nog maar weinig uithoudingsvermogen. Sta voor stap ging ze achteruit. We vroegen een rolstoel aan zodat we nog met haar kon wandelen. Mijn oudste zus woont in Canada en in september is zij met mijn zwager naar Nederland gekomen om mijn moeder nog te ontmoeten. Dat waren twee intensieve maar waardevolle weken. Mijn moeder had haar boek afgekregen en aan ons gegeven. Dit was zo indrukwekkend. Het was heel dik geworden en met allemaal foto’s erbij. Voor ieder van ons had ze een persoonlijk geschreven kaart. Met zijn allen hebben we gehuild. De volgende dag had mijn moeder afgesproken in een restaurant en hadden we ‘afscheid’ met haar broers en zussen. Ook aan hen gaf ze haar levensboek.

Na twee weken was mijn zus weer terug in Canada en ging mijn moeder langzaam verder achteruit. Ik heb toen een bed besteld voor haar, ze kon niet meer lang zitten en op de bank liggen is ook niet prettig. Nu lag ze in een bed in de woonkamer. Heel zichtbaar dat ze ziek was. Ik heb met mijn zus twee broeken gekocht van de positiekleding, dat paste nog om haar dikke buik. Ze had steeds meer zorg nodig en door de week had ze kunnen regelen dat haar (schoon)zussen er waren. In het weekend deden wij het als kinderen. Maar dit vond ik best heftig. Uiteindelijk heb ik dit aangegeven en hebben we nog een flink conflict gehad. Maar uiteindelijk was dit het gesprek wat ik nog met mijn moeder wilde hebben. Eindelijk spraken we naar elkaar uit waarom het contact zo moeilijk was geweest. Ze liet mij eindelijk haar hart zien en ik kon eindelijk haar liefde beantwoorden.

Ik denk wel eens, dit gesprek had ze nog moeten hebben, en daarna was ze klaar om te gaan, want de week erop is ze heel hard achteruit gegaan. Ze kreeg enorm veel pijn, geregeld hebben we de huisartsenpost gebeld. Ze kreeg een morfine pompje en toen ze donderdag de trap af liep na een douchebeurt zei de huisarts dat ze niet meer van bed mocht. Ik werd die avond gebeld door mijn broer dat ze erg slecht was en hals over kop ben ik naar huis gegaan. Ik schrok enorm van haar. Ze was zoveel dunner nog geworden in twee dagen, ze was niet helemaal helder meer en ademde moeilijker. ‘s Avonds heb ik wel op mijn kamer geslapen, mijn zus kwam bij mij slapen en vrijdag ochtend zijn we weer naar mijn moeder gegaan. Daar was het erg druk met allemaal familie die nog afscheid wilde nemen. Hierdoor hadden wij als kinderen minder ruimte om bij onze moeder te zitten. Hier kan ik me nog boos om maken. Maar ‘s middags ging iedereen weg. Om de beurt zaten we als kinderen bij haar. Maar we konden nog maar met vlagen contact met haar krijgen. Ze was al half op weg naar een andere wereld. Ik kan me nog wel een moment goed herinneren. Ik zat bij haar en mijn zus maakte een foto. Ik vroeg of ze de flits had gezien van de foto. Ja, dat had ze gezien. En ze brabbelde weer wat. Dat deed ze de hele dag. En ik verstond iets van bescherming en vroeg hier naar. Toen zei ze dat wij dat niet konden zien. En ik kreeg de tranen in mijn ogen. Ze voelde zich beschermd. Ze was een sterk gelovige vrouw en vertrouwde erop dat ze naar God toe zou gaan, daar wachtte ze op. En de volgende ochtend, ik zat net bij haar en de waakzuster was net weg, toen is ze gestorven. Ik vond het heel erg om te zien, zoals ze naar adem hapte. Ik had het aan zien komen en mijn broers en zussen kunnen roepen. We hebben net om haar bed heen kunnen staan.

Ik heb enorm gehuild. We hebben haar zelf gewassen en kleren aangedaan. Ik had de neiging haar warm te houden. Maar ze was ook mijn moeder niet meer, ze zag er zo anders uit. Ze kreeg wel een vredige glimlach op haar gezicht, zoals ze de hele vrijdag had gelegen, maar nu zonder pijn.

Er kwamen heel veel mensen bij de begrafenis, dat deed me goed. Mijn vader was er ook, die heb ik gegroet, maar meer niet. Hij wilde wel gesprek aangaan, maar ik heb hem op afstand gehouden. Daar heb ik geen behoefte aan.

Maar daarna stond ons nog een hele klus te wachten. Haar huis opruimen. Ik vond het verschrikkelijk om te doen. Alle spullen uitzoeken, overal over beslissen wat we ermee doen. We hebben een zwarte doos gekocht en daar allemaal persoonlijke en typische spullen van mijn moeder in gedaan. Maar hier heb ik sindsdien niet meer in durven kijken.

En nu zin we vijf maanden verder. Ik vind het met de tijd steeds zwaarder worden. Heen en weer gesleept door mijn gevoelens, soms ben ik heel verdrietig, maar nu voel ik me zo leeg. Zo eenzaam. Ik zit hier een beetje op mijn kamer. Ik had zoveel plannen gehad. Ik zou naar het buitenland gaan, maar dat heb ik afgezegd, omdat mijn moeder toen nog zo ziek was. En werk ik in een lunchroom, heel anders dan mijn studie. Ik zit de tijd uit, doe mijn werk, maar verder is de kleur uit mijn leven weggetrokken. Ik bouwde net een band op met mijn moeder, en nu is ze er niet meer. Ik snap het niet. Ik kan er zo boos om worden. Ze heeft ons mooi in de steek gelaten. Zij was wel klaar om te gaan, maar ik was nog niet klaar. Ik geloof wel in God en dat mijn moeder daar nu is, maar ik mis haar zo!

Ik merk ook dat ik geen zin meer in dingen heb, activiteiten of contacten. Maar voel hierin weinig ruimte van mijn omgeving om te doen wat voor mij goed voelt. Ik voel me niet begrepen en dat maakt het nog eenzamer. Ik hoop ooit weer de draad van mijn leven op te kunnen pakken.

Ik heb het nu voor het eerst helemaal opgeschreven en ik vind het heel pijnlijk, maar het doet me ook goed om het op te schrijven zodat anderen het kunnen lezen. Ik hoop dat anderen er hun herkenning in kunnen vinden. Je mag me altijd mailen: tefolkerts@hotmail.com

groetjes Els, 1 april 2007

terug
Home

  MANDY

Ik ben Mandy 27 jr en woon in Arnhem

Dit verhaaltje is voor Marie omdat zij mij de laatste maanden enorm
gesteund heeft om het verlies van mijn grote liefde proberen te verwerken .
Marie staat zelf ook op deze site met haar verhaal over haar overleden
moeder .

Ik heb mijn vriendin { ze heet Ineke } verloren aan de grote ziekte K .
Na veel ellende in mijn leven had ik haar ontmoet .
Zij betekende heel veel voor mij, zij was een vriendin van goud.
Het verhaal is te lang om hier neer te pennen, over ons.

Ik had heel veel problemen met het verwerken van het verlies van haar,
iets waar ik zelf ook schuldig aan ben .
Had de gedachte dat ik alles wel alleen kon oplossen .
Dat ging dus niet, viel van het ene gat in het andere gat.
Door mijn verlies zag ik het leven niet meer zitten, ik was totaal van de
wereld.

Ik ontmoette Marie via een chat en was onder de indruk van haar.
We hebben nachten zitten praten over dingen die we hebben meegemaakt.
Droevige dingen en mooie dingen.
Zij heeft me laten inzien dat je er zelf ook keihard aan moet werken om
weer op de wereld te komen.
Marie heeft ook heel veel meegemaakt in haar leven, dat is misschien wat ons
samen bracht.
Door haar kon ik bepaalde dingen weer plaatsen en een plekje geven.
Het is zo moeilijk om over een groot verlies te praten .
De dood is moeilijk , het doet zo'n pijn .
Ik val nog wel eens in een gat, maar weet nu dat er iemand is die me eruit
haalt.
Dit is alles wat ik wel zeggen, iedereen heeft iemand nodig om van te
houden en lief te hebben.
Marie is er nu voor mij, en ben er haar heel dankbaar voor, iets wat ik
hier niet kan verwoorden.

Mandy de Groot, 4 april 2007

usanl@hotmail.com 

terug
Home

  DESIRE

Hoi,

Mijn naam is Desire en ik ben wees. Ik ben in maart 24 geworden en de wereld
staat op zijn kop.
Ik heb veel verhalen op deze site gelezen en heb er veel aan gehad om te
zien dat je niet alleen staat. Hier mijn verhaal in het kort.

In 1990, toen ik 7 jaar was, is mijn moeder overleden aan borstkanker. Ik
was nog erg jong en kan me helaas niet veel van mijn moeder herinneren.
Alleen de slechte dingen. Hoe het afscheid ging, hoe erg mijn vader moest
huilen in het ziekenhuis en de tijd die volgde. Ik weet precies hoe de kist
eruit zag en hoe de crematie verliep. Ik weet de liedjes die er gedraaid
zijn maar gevoelens voor mijn moeder die zijn er niet. Hier heb ik zoals ik
dat zelf noem wel vrede mee. Het is erg lang geleden en ik ben doorgegaan
als kind. Heb het vast weggestopt maar voel geen drang om het terug te
halen. Mis haar wel zeker als het gaat om vrouwendingen.
Mijn leven ging door tot vorig jaar oktober...

Op zondag 8 oktober 2006 ben ik nog bij mijn vader geweest met mijn vriend
en op maandag waren we mijn vader kwijt. Hij was niet thuis, mijn broer wist
niet waar hij was. Alles spookt door je hoofd en uiteindelijk heb ik het
ziekenhuis gebelt en ja daar was hij. Toen we er kwamen was hij in gedrag
niet meer mijn vader, hij zat al onder de morfine tegen de pijn. Op dinsdag
bleek, na een operatie dat hij een darminfarct gehad heeft en dat zijn dunne
darm bijna geheel afgestorven is. De dokter zegt tegen me dat je zonder
dunne darm niet kunt leven...
Op dat moment zakt de grond onder je voeten weg. ik zeg nog dat bestaat niet
je kunt toch wel iets doen? maar de arts zegt ook nog dat mensen die een
darminfarct krijgen al erg zeldzaam zijn en die ook eigenlijk per direct
overleden...
Mijn vader was er nog ik dacht dat alles goed zou komen. 2 dagen erna hebben
ze gezegd in het ziekenhuis dat ze hem even 1 a 2 dagen in slaap zouden
brengen, ik zeg nog ja dat lijkt me beter jah. Maar na die 2 dagen krijgen we
te horen dat hij op de IC ligt. En daar lag mijn lieve vader, mijn wereld,
aan allerlei apparaten. Hij ligt ook aan de beademing, wat een eng en vreemd
gezicht. Iets om nooit meer te vergeten. Hij heeft in totaal 7 weken op de
IC gelegen en ook 7 weken in slaap. Ik heb nooit meer iets tegen hem kunnen
zeggen… ja wel gezegd maar nooit iets teruggehoord. Al die weken ben ik er
elke avond geweest hopend dat hij wakker werd en hopend dat hij beter
werd....maar dat gebeurde niet. Deze tijd was erg slopend voor me. Steeds
kijkend naar mijn vader aan de slangen en de stilte die heerst op de kamer. 
Op 18 november hadden we een gesprek met de arts en die zei het ergste wat
me ooit is overkomen. Morgen stoppen we de behandeling en overlijdt je
vader, we kunnen niks meer doen. Ik heb nog nooit zo hard gehuild en
geschreeuwd. Dit kon niet waar zijn.

Op zondag 19 november zijn de hele dag mensen geweest. Allerlei familieleden
en vrienden.  Mijn vader was fanatiek Harley rijder. Zijn hele club was er.
Om 4 uur werd de beademing gestopt en kreeg hij veel morfine en
slaapmiddelen. Om 8 uur is hij overleden.

Mijn lieve papa is er niet meer...ik voel me kut en alleen en onbegrepen.
Iedereen is in het begin lief en mijn werk ook… maar dat veranderd al snel.
Iedereen denkt van ja het is alweer achter de rug en je gaat toch door? Ik
denk altijd ja ik probeer door maar van binnen huil ik elke dag en ben ik
kapot. Alles wat nog gaat komen in mijn leven is zonder mijn vader. Ik denk
veel aan hem en snap het niet. Is het echt? Is alles echt gebeurd? Komt hij
nooit meer terug?
Pijn en verdriet overheersen nog heel erg.

Graag zou ik in contact willen komen met mensen die iets gelijks hebben
meegemaakt.
Iedereen kan me mailen
desire_e_@hotmail.com

Liefs Desire, 8 april 2007

terug
Home

LIANNE

hallo,

Ik ben Lianne en ben 15 jaar. Mijn moeder is overleden toen ik 14 jaar was, door een auto-ongeluk.

Ik zat op school in de les toen er iemand mij kwam ophalen. ik moest mijn spullen pakken en meekomen. ik liep met de vrouw mee nar haar kamertje en ging zitten. ik wist niet wat er aan de hand was. toen de vrouw begon met de zin: ' je moeder heeft een ongeluk gehad' was het net alsof mijn keel werd dichtgeknepen. ik begon keihard te huilen. ze vertelde het verhaal zover zij het wist en probeerde me rustig te houden. maar dat kon niet, mijn moeder was aangereden. mijn oom kwam me halen, het leek alsof mijn tranen bleven rollen en niet stopte. mijn andere zus en mijn vader waren bij mijn moeder. we reden naar mijn ooms huis, waar mijn oudste zus en mijn tante zaten. we omhelsde elkaar en ik begon weer te huilen. toen we een beetje rustig waren vroeg mijn tante of ik naar mijn vader en zus wilde, ik zei ja. het leek of de rit naar Nijmegen een eeuwigheid duurde. ik zat daar maar voor me uit te staren en zag in mijn ooghoeken dat mijn zus me aankeek, maar dat interesseerde me niet ik wilde naar mijn moeder en haar omhelzen. toen we in het ziekenhuis aankwamen vertelde ,mijn vader het verhaal.

mijn moeder had op de fiets gezeten op weg naar haar werk toen er een auto kwam aanrijden hij zag mijn moeder niet en knalde tegen haar aan. ze knalde met haar hoofd tegen de voorruit aan en knalde op de grond. ze hadden direct de ambulance gebeld. er kwam een ambulance en een trauma helikopter. mijn moeder wou opstaan maar dat mocht niet want er kwam over bloed uit haar hoofd. ze hebben haar uiteindelijk een spuitje moeten geven dat ze rustig bleef, ze werd in de trauma helikopter gereden en naar het ziekenhuis gebracht. sinds 10 uur 's ochtends tot 16:00 hadden we in een klein kamertje gezeten. toen de chirurgen kwamen, mijn moeder werd naar de andere kant van het ziekenhuis gebracht en hij wees ons de weg.

toen we er aankwamen moesten we eerst nog even wachten en toen konden we naar haar toe. het was afschuwelijk ze had draden in haar hoofd en lag aan de beademing. ik zie het beeld nog voor me. op een gegeven moment zei mijn vader dat wij naar huis moesten gaan en  moesten gaan slapen en dat hij en mijn tante (mijn moeder's zus) daar bleven. we gingen naar huis, maar konden niet slapen. mijn oudste zus haar vriend  probeerde me te troosten, want ik was de enigste die huilde. maar mij konden ze niet troosten. de volgende dag gingen we weer naar het ziekenhuis en waren zo lang bij haar als we konden. ''s avonds gingen we weer naar huis en was ik weer ontroostbaar.

zo ging dat een paar weken door tot er verandering kwam, mijn moeder begon te bewegen en keek een beetje rond maar niet naar en punt. weer een paar weken later begon ze ook al te schoppen met de benen en hield ook je hand vast. dit ging een week door. tot we 's nachts werden gebeld door mijn vader. we moesten direct komen, mijn moeder had een bloeding gehad. zo snel als we konden waren we daar. het bloeden was gestopt.

een week later was er nog een bloeding. de artsen zeiden dat mijn moeder alleen nog via beademing kon leven. mijn moeder bewoog ook niet meer, ze lag er precies hetzelfde als de eerste week. ze zeiden dat we familieleden moesten zeggen dat ze afscheid moesten komen nemen. dat deden ze. iedereen was verdrietig. ze hadden de beademing en de rest uitgezet om 16:00 maar ze ging zelfstandig door. dit duurde tot 3:30 's ochtends. toen is mijn moeder overleden.

ik heb nu, 5 maanden later, nog steeds veel verdriet. het liefst praat ik er met niemand over en huil ik me 's avonds alleen in slaap. als mijn vriendinnen vragen hoe het gaat zeg ik dat het goed gaat, terwijl dat niet is. vanbinnen ga ik kapot. het liefst ga ik dood, maar dan denk ik dat kan ik niet maken door mijn vader en mijn 2 zussen. dus probeer ik door te gaan hoe moeilijk dat het ook is.

ik hoop dat ik nog reacties krijg op dit verhaal. als ze iets herkenbaars zien of me iets willen zeggen.

dit is mijn e-mail adres: lilly12_16@hotmail.com.

Dankjewel, Lianne, 2 mei 2007

terug
Home

ANKIE

Keer op keer neem ik een kijkje op deze site. Het is fijn dat er een plek bestaat waar iedereen zijn/haar verhaal kwijt kan. Moedig vind ik het zelf van alle inzenders dat zij hun diepste gevoelens, verdriet, een kijkje in hun leven geven, op papier hebben kunnen zetten. Steeds weer probeerde ik een begin te maken en dacht dat de woorden uiteindelijk vanzelf wel uit m'n vingers zouden vloeien. Maar dat gebeurde niet. Steeds kwam ik maar niet verder dan de 1e 4 - 5 regels en dan werden de herinneringen steeds sterker en de tranen rolden dan weer over m'n wangen. Misschien was ik er gewoon nog niet klaar voor. Misschien was mijn tijd nog niet aangekomen.

Maar waar zal ik beginnen? Laat ik me eerst maar eens voorstellen.

Ik heet Ankie en ben 46 jaar. Ik ben de jongste van een Indisch gezin met 7 kinderen. Mijn ouders kwamen in de jaren 1950 - 1951 met hun 4 kinderen naar Nederland. Zij waren Indische Nederlanders en omdat mijn vader beroepsmilitair bij het KNIL was, kozen mijn ouders voor een nieuw leven in Nederland. Na alles wat zij daar in de oorlog al hebben mee moeten maken, moesten zij ook alles opgeven wat zij daar hadden opgebouwd. Hun nieuw begin was niet makkelijk. Ze hadden het niet breed en mijn vader heeft altijd keihard moeten werken om zijn gezin te kunnen onderhouden. Nou moet ik zeggen dat in die jaren het voor geen enkel gezin makkelijk leven was hier in Nederland, maar voor het enigste Indische gezin in de straat (bijna buurt) kwam daar ook nog een soort van extra bagage bij. Van wat ik weet uit verhalen, werden mijn oudere broers en zusters streng maar rechtvaardig opgevoed. Ik denk nu dat juist door deze opvoeding, zij allemaal vrij vroeg het huis uit gingen en de band die zij met mijn ouders hadden heel veel verschild met de band die ik met hun had. Mijn vader werkte altijd continue diensten en was daarom weinig thuis. Maar als hij thuis was zwaaide hij de scepter. Niemand sprak hem ooit tegen. Mijn moeder voedde de kinderen eigenlijk alleen op. Moet voor haar geen makkelijke taak geweest zijn om 7 kinderen in het gareel te houden. Mijn moeder was er altijd. Wilden we wat vragen, deden we dat eerst aan haar en dan besprak zij het later met m'n vader. Bij haar kon je nog wel eens een potje breken. Mijn moeder was een echte huismoeder. Wanneer je thuis kwam, altijd was ze daar en stond er wat te eten klaar. Iedereen kon ook altijd meeeten. Nooit was haar iets te veel. Nooit hoorde je haar klagen.

Mijn broers en zusters zijn zoals je het noemt " goed terecht gekomen". Allebei m'n broers zijn eigen baas, 2 zusters van mij hebben een eigen zaak, 1 zuster is al een paar jaar aan het rentenieren in Turkije en een andere zus is lekker oma aan het zijn. Ik? Ik had een hele goeie baan als secretaresse van een team bestaande uit 8 man. In tegen stelling tot mijn broers en zusters die druk waren en zijn met hun eigen leven, was ik altijd graag bij mijn ouders. Ik was 18 toen ik ging samenwonen met de vader van mijn kinderen en betrok een etagewoning 3 straten verder dan waar m'n ouders woonden. Bijna iedere dag ging ik even langs en als het een keertje niet uitkwam dan belde ik hun soms wel 2 - 3 keer per dag. Even hun stem horen of alles goed met hun ging. Mijn ouders kwakkelde altijd wel met hun gezondheid en het is dan ook meerdere keren voorgekomen dat 1 van de 2 plotseling in het ziekenhuis terechtkwam. In mijn ogen maakte ik me daar altijd drukker over dan de anderen maar ja, als jongste kan je je oudere broers en zusters natuurlijk niet erop aanspreken. Dus als er iets mis was dan had ik altijd lood in mijn schoenen om de anderen te waarschuwen. Vroeg me ook altijd af of het hun wel iets kon schelen want was als het nu eens te laat was? Wat dan? Menig gesprek heb ik hierover met mijn ouders gehad maar die wilden niet dat ik daarover ruzie ging maken. "Laat maar Ank. Liever geen ruzie maken met de anderen." Uit respect voor m'n ouders deed ik dus niets.

Te laat of net op tijd? Dat was bijna 't eerste waaraan ik dacht toen mijn vader eind oktober 1995 in het ziekenhuis belandde. Hij hoestte zo erg dat hij zuurstof nodig had en omdat hij zelfs bloed ophoestte vond de huisarts dat hij direct naar het ziekenhuis moest. Hij werd direct helemaal binnenste buiten gekeerd. Compleet met een hele rij onderzoeken die werden gedaan. Ze konden maar niet vertellen wat hij precies mankeerde en hielden het maar eerst bij een dubbele longontsteking. Die vreemde gassen en bacterien in het bloed dat moesten ze nog nader onderzoeken. 's Middags naar de IC en 's avonds werd hij aan de beademing gelegd en in een slaap gebracht want mijn vader wilde niet meewerken met de dokters. En dat alles op de 1e dag in het ziekenhuis. Het ergste vond en vind ik nog steeds dat we geen contact meer met mijn vader hadden. Er werd gezegd dat we gewoon tegen hem konden praten omdat hij ons naar alle waarschijnlijkheid wel kon verstaan.

1,5 week lang werd er van alles uitgeprobeerd om maar te kunnen achterhalen wat hij eigenlijk mankeerde. Tussendoor kreeg hij ook een hartstilstand waarna hij door 3 keer gereanimeerd te zijn, weer bij leven kwam. Tenminste, hij leefde weer maar wist het zelf niet eens. Ik zie hem nu weer zo helder voor me. Die grote man in de in mijn ogen te kleine bed, zonder ondergoed en allerlei slangen in en uit z'n lijf. 2 torens met medicijnen naast zijn bed en dat akelige geluid van de pomp die de longen regelmatig leegzoog. Verschrikkelijk. Ik was alle dagen in het ziekenhuis. Mijn broers en zusters waren er ook en wisselden elkaar af want hun thuisfront ging ook door?!?! Die 1,5 week heb ik nog steeds als een heldere film voor ogen en dan te bedenken dat het al bijna 12 jaar geleden is.

Mijn vader zou niet meer beter worden en als hij toch weer uit zijn slaap zou komen dan zou hem een leven als een kasplantje te wachten staan. Het besluit om te stoppen met alle ondersteunende medicijnen en meer slaapmiddel te geven, nam mijn moeder eigenlijk zonder veel moeite. Maar ja, op 8 november 1995 om 16.45 uur overleed mijn vader op 76 jarige leeftijd. Een mooie leeftijd zullen de meesten zeggen maar voor mij nog te vroeg.

Ik dacht dat het overlijden van mijn vader bij een aantal van ons de ogen zou geopend hebben. Dat de familieband weer wat hechter zou worden en dat het duidelijk was dat m'n moeder ons allemaal nu harder nodig had dan ooit tevoren. In de eerste maanden leek dat waarheid te worden maar helaas kwam er een einde aan die mooie droom. Ik zag steeds minder vaak m'n broers of zusters bij mijn moeder. Ik mocht er nooit wat over zeggen en mijn moeder zei er al helemaal niets over. Die was gewoon blij als ze een keertje iemand zag of hoorde. Nooit zag ik een traan of haar verdriet. Maar toen mijn oudste dochter 30 januari 1996 wegliep van huis en zij geen contact meer met mij wilde ondanks alle hulp die ik zocht bij instellingen, wist ik hoe mijn moeder zich van binnen voelde en dat verborgen hield voor de buitenwacht.

Mijn relatie ging bergafwaarts door die hele affaire en steeds vaker was ik bij mijn moeder te vinden. Onze relatie was al hecht maar deze werd steeds hechter. Zij begreep mijn verdriet en ik de hare. Toen tot overmaat van ramp in augustus 1997 mijn ex me vertelde dat hij verliefd was en een vriendinnetje had, stortte mijn wereld helemaal in elkaar. Nu begreep ik mijn moeders verdriet haar allesje te hebben verloren, ook. Alleen met het verschil dat mijn allesje nog leefde en die van haar niet. Soms in mijn verdriet, boosheid, haatgevoelens die ik had, wenste ik weleens " was hij maar dood dan was ik hem in iedergeval niet aan een ander verloren". Ik was zo gelukkig dat ik toen mijn moedertje nog had. Zoals altijd, stond ze voor me klaar en probeerde me in alles bij te staan. Ik hoor haar nog zeggen " sssssssssst maar, alles komt goed" en dan legde zoals m'n vader vroeger deed, haar hand op m'n voorhoofd, haar andere arm om me heen en daar lag ik dan zo vaak als een klein kind bij mama op schoot. Die geborgenheid en veiligheid was me altijd zo dierbaar. Voor haar was ik haar grootste zorg geworden. Zij vond dat zij niet eerder haar hoofd kon neerleggen tot ik opnieuw een man in mijn leven had die mij een beter leven kon geven. Gewoon omdat ik dat verdiende, vond zij.

Haar gezondheid was niet optimaal. Langzaam werd zij blind en kon steeds slechter lopen. Veel moest zij uit handen geven en samen met 1 broer en 1 zus (waar ik tot op heden nog steeds contact mee heb) zorgden we voor thuishulp, zo vaak mogelijk uitstapjes met haar maken. Kortom, een zo plezierige tijd bezorgen zolang zij er nog was. Ik werkte toen nog als secretaresse en verdiende ook nog wat bij in de horeca. Ik moest wel want ik kreeg geen enkele steun van mijn ex in de verzorging van onze jongste dochter die nog bij mij thuis woonde. Waar ik toen de kracht en de energie vandaan haalde? Tropenjaren waren het. Ik vond het niet een plicht naar m'n moeder toe. Het was gewoon iets wat ik moest doen na alles wat zij voor mij altijd hebben gedaan. M'n andere broer en zusters? Nee, die hadden het te druk met hun eigen leven. Die zagen we zelden of nooit. Al die goeie voornemens vlak nadat m'n vader overleden was, was niets meer van over. Iets wat ik verwacht had maar hoopte op anders ............ voor m'n moeder.

Na 4 jaar kwam In april 2001 er een nieuwe liefde in mijn leven. Dat ik verliefd was geworden had ikzelf niet eens door, maar m'n moeder wel hahaha. Zie ons nog zitten op 't bankje, in 't zonnetje, in het winkelcentrum hier in de buurt. Blijkbaar had ik meerdere keren zijn naam al genoemd en toen hij me belde, fleurde ik zo op dat ik ervan bloosde. Ondanks m'n moeder praktisch blind was, voelde ze dat direct aan. Wat hebben we samen zitten te lachen. Nou, toen moest hij maar eerst eens bij moeders komen want ze wilde wel weten met wie ik omging en waar ik verliefd op was geworden. Het klikte direct. Vooral omdat hij een aantal jaren in Indonesie had gewoond en daar een rotanfabriek had gehad. Natuurlijk Maleis praten met elkaar en ik was even de buitenstaander want ik spreek de taal niet. De band tussen hun werd ook zo hecht en vooral oprecht en eerlijk. Hij noemde haar vlammetje en dan bloosde zij en lachte als een verlegen schoolmeisje. Als ik werkte maakte hij uitstapjes met haar en als ze ergens op een terrasje zaten belden zij mij om even te vertellen hoe fijn ze het hadden met z'n tweetjes.

Even leek alles perfect te zijn. M'n moeder had het prima naar de zin. Ik had een nieuwe relatie en voelde me weer na jaren echt gelukkig. M'n dochter (toen een puber van 13) was ook een stuk gelukkiger met de hele situatie. Het kon niet beter, toch? Na lang overleg besloten we zelfs bij m'n moeder in te gaan wonen zodat we haar toch beter en meer konden helpen want helemaal alleen wonen in dat grote huis was eigenlijk niet meer verantwoord. Een aanleunwoning of flat in een bejaardencomplex was geen optie. Daar was ze te veel hulpbehoevend voor. Een verpleeghuis was al helemaal niet bespreekbaar. Dit was gewoon het beste: wij gingen bij mama wonen!

Eind zomer 2002 werd m'n moeder plotseling opgenomen. Een galaanval en ze was er beroerd aan toe. Het ging zelfs zo slecht dat de dokters dachten dat het niet lang meer zou kunnen duren. Dus we waren weer (niet met z'n allen) voorbereid op het ergste. Maar toen wij de volgende dag bij haar op bezoek kwamen, vielen we haast om van verbazing. Rechtop in haar stoel met een lach op haar gezicht, zei ze ons gedag alsof er niets aan de hand was. We begrepen er niets van. Eigenlijk niemand begreep er iets van. Het enige wat m'n moeder zei was " mijn stoel was nog niet klaar daar boven dus ik moest terug".

Maar in december 2002 ging het weer slechter met haar. Ze was zo moe en haar benen waren zo opgezet van het vocht en deden zo'n pijn. Overal kreeg ze last van. Haar hele lijf deed zeer en ze was gewoon ontzettend moe. Vreemd genoeg dachten we allemaal dat het wel weer over zou gaan als eenmaal december voorbij is. In december is m'n vader namelijk ook jarig en die dagen zijn natuurlijk geen feestdagen voor ons. Al jaren niet.

Maar toen oud en nieuw voorbij was en de dagen minder lang donker waren dachten we dat ze wel weer zou opknappen. Even leek dat ook te gebeuren maar alles ging zo traag en ze had steeds minder lust om iets te doen of naar buiten te gaan. Steeds vaker zei ze ook dat als ze haar verjaardag haalt (30 april) en 85 is geworden dat het dan wel genoeg is. Dat mocht het voor haar wel over zijn. Dan wilde ze naar haar alles je ..... mijn vader.

30 April 2003, 85 jaar!!!! Gek genoeg was iedereen geweest en m'n moeder werd flink verwend. Zoals ze er toen uitzag, zo gelukkig met al haar kinderen en een aantal kleinkinderen om haar heen. Ik dacht toen nog " 85 jaar heeft ze gehaald en de 86 haalt ze ook nog wel". Die gedachte kon ik snel overboord gooien. Ze werd weer ziek en dit keer zo erg dat ze zelfs niet meer naar beneden wilde komen. Ze bleef liever in haar eigen kamer met de tv en vroeg naar bed. Op een gegeven moment wilde ze zelfs niet meer uit haar bed komen. De dokter kwam regelmatig maar kon helaas niet veel voor haar betekenen: " je moeder is oud en moe. Ze wil zo graag naar je vader toe want die mist ze zo erg". De weken verstreken en weer waren m'n broers en zusters aanwezig en probeerden in mijn ogen alles te doen om goed te maken wat ze eerder hadden moeten doen voor hun ouders. Zo werd het 4 juli 2003. De laatste 2 weken was er 24 uur iemand bij m'n moeder. Geen ogenblik was ze nog alleen. Door de morfine sliep ze lang en veel en eten deed ze bijna niet meer. Ik vergeet haar gezicht nooit meer ............ zo'n rust straalde ze uit maar ik was te laat.

Alle dagen was ik bij haar. Wilde geen moment nog missen voor ze er echt niet meer was. Iedereen om me heen vond dat ik even iets voor mezelf moest gaan doen. Even iets anders aan m'n hoofd anders ging ik het niet volhouden. Ze zouden me direct bellen als het zover zou zijn. Met veel tegenzin ben ik inderdaad iets voor mezelf gaan doen: m'n nagels laten bijwerken?!?! Of er niet iets belangrijkers te doen was. Ook m'n jongste broer, die samen met mij al heel wat uurtjes erop had zitten, werd dit voorstel gedaan. Ook hij ging met tegenzin. De laatste nagel werd afgewerkt toen m'n telefoon ging: m'n dochter. " Mam, kom je snel want ik denk dat het zover is." Ik was er naar mijn idee binnen 5 minuten, maar ik was te laat en ook m'n broer. Ik moest huilen, was boos omdat ik vond dat ze niet op mij gewacht had. Voelde me ineens zo alleen. Nu was ook mama er niet meer.

We hebben met z'n allen die nacht gewaakt en de volgende dag werd zij overgebracht naar het rouwcentrum. Wat er daarna allemaal gebeurde, lusten de honden geen brood van. Geruzie of wie wat doet. Ineens waren sommige spullen in huis belangrijk voor deze of gene geworden. Wie wel en wie niet in de rouwauto's mochten. Walgelijke toestand. En dan dat gehuil. Neptranen! Het was voor mij net een groot toneelspel dat nog een spectaculair einde zou krijgen. Hadden ze soms last van wroeging? Ging hun geweten soms knagen? Jaar in en jaar uit, hadden ze geen tot weinig tijd voor m'n ouders. Ze hadden de kans toen m'n vader overleed, het anders te gaan doen voor m'n moeder. Nu is zij er ook niet meer en nu is het te laat.

Op de dag van de crematie, viel mijn familie echt uitelkaar. Ik heb 2 zusters nu bijna 4 jaar niet gezien of gesproken. M'n oudste broer heb ik in al die tijd misschien 3 keer gezien. Van de kleinkinderen zie ik er misschien 5 nog van. Ik had m'n oudste dochter op 4 juli voor het eerst sinds al die jaren en op 7 juli 2003 voor het laatst gezien. Zij kwam afscheid nemen volgens m'n jongste dochter maar was toch bang voor een confrontatie met mij. Gekgenoeg was dat het laatste waar ik in die tijd behoefte aan had. Het voelde zo leeg van binnen. Zag alles en iedereen wel maar het drong niet tot me door. Ik wist dat die dag niet alleen een afscheid van m'n moeder zou zijn maar ook van de rest van de familie. Ook van mijn oudste dochter hoe hard dit ook klinkt.

Toen mijn vader kwam te overlijden, brak voor mij een leven aan met psychische problemen. Zo belandde ik bij Parnassia en kreeg hulp. Zo zocht ik een tijd troost in drank- en drugsgebruik. Veel drank en drugs want dan voelde ik me beter, dacht ik. Dan was alles mooi en iedereen lief. Raakte zo in een diep dal, wilde zelf niet meer leven want ik was toch alles al kwijt. Ik vergat dat ik nog een dochter had waarvoor ik moest zorgen. Zij is ook diegene waarvoor ik gelukkig net op tijd tot inkeer kwam en weer hulp zocht. Toen ik mijn huidige partner ontmoette kreeg ik nog meer om voor te leven. Ik bleef in therapie want al het onverwerkte moest een plek in mijn leven krijgen en daar moest ik hard aan werken. Het ging goed totdat m'n moeder overleed. De depressiviteit sloeg weer toe en alles waaraan ik zo hard gewerkt had leek voor niets te zijn geweest. Er kwamen alleen maar problemen bij. Zo ben ik jaren bezig geweest om het huis van mijn ouders op mijn naam te krijgen. Het gevecht tussen de woningbouw en mij kwam zelfs voor het gerecht. Nu na bijna 4 jaar heeft het Hof besloten dat ik de woning niet krijg toegewezen en per 1 juli a.s. het huis bezemschoon moet achterlaten. Weer moet ik afscheid nemen van iets vertrouwds. Mijn veilige thuishaven raak ik straks echt helemaal kwijt. Geen ouders ............ geen ouderlijk huis.

Mijn verhaal is langer geworden dan ik zelf had verwacht. Mijn leven is zeker niet over rozen gegaan, maar van wie wel? Het heeft mij zeker sterker gemaakt. Ik kan met alles wat mij is overkomen, beter omgaan dan voorheen. Natuurlijk zijn er nog genoeg momenten dat ik het even niet zie zitten. En ja, dan mag ik best verdrietig zijn en mijn ouders missen want zij waren er altijd om mij te troosten. Die warme arm om me heen te slaan en me veilig te laten voelen. Even met ze praten. Even hun stem te horen. Wat zou dat nu fijn zijn.

Ankie, 2 mei 2007 acjacobs@casema.nl 

terug
Home

  DOMINIQUE

Hallo,

Net als alle anderen vind ik het fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik ben Dominique Jansen en ik ben 17 jaar oud. Op 22-04-07 ben ik mijn moeder verloren ze was nog maar 49 jaar.

Mijn verhaal:

11-04-07

Ik ga met mijn kleine zusje van 14 jaar naar de kermis samen met een paar vriendinnen. Tegen 9 uur fiets ik de kant van huis op, even later kom ik bij mij in de straat en zie ik een politie wagen bij ons voor de deur staan. Mijn gedachten waren dat er iemand tegen ons auto zou hebben aangereden omdat dat wel is vaker gebeurd. Eenmaal aangekomen bij mij huis zie ik dat er heel veel mensen bij ons in de woonkamer staan. Ik loop naar de voordeur toe en daar staat onze buurman ik vraag aan hem wat er is gebeurd. Hij zegt:'Dominique er is iets met je moeder ze is nu naar het ziekenhuis heen. Ik loop naar binnen heen en ik begin dan in eens helemaal door te draaien. Ik loop de keuken in en ik zie daar een heel plas bloed liggen. Ik vraag wat er is gebeurd. Mijn buurvrouw zegt dat mijn moeder op de grond is gevallen. Ik dacht dat het niet zo ernstig is.

Mijn zusje was toen nog niet thuis die moest nog komen. Ik heb toen al het bloed bijna weggehaald om zo te verkomen dat zij dat ziet. Toen mijn zusje er aan was gekomen zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Daar moesten we in een wachtkamer wachten op een dokter. Toen ik mijn vader zag aanlopen liepen ik en mijn zusje naar hem toe en omhelsde hem. Toen kwamen de dokters er aan en ze zeiden dat mijn moeder een hersenbloeding heeft gehad.

(Een hersenbloeding is: Een zwakke ader dat knapt en zo stroomt al het bloed door je hoofd heen en dan heb je geen lucht er meer zitten. Alles wordt dan verdrukt door het bloed.)

We schrokken ons allemaal dood. Ik wist niet wat ik hoorde ik had een gevoel dat voor mij de wereld niet meer bestond. Toen begon het lange wachten. Ik werd helemaal gek dat ik zo lang moest wachten voordat ik naar MIJN moeder mocht. Ik heb geprobeerd haar te vinden maar dat lukte niet. Na 3 uren wachten mochten we naar de IC (Intesive Care) lopen. Daar werden we weer in een familiekamer geplaats. En nu moesten we weer wachten omdat ze haar aan het apparaat gingen leggen. Dan was het eindelijk zover we mochten naar haar toe.

Ik kwam op haar kamer en ik schrok van hoe ze er bij lag, ze had allemaal apparaten om zich heen en allemaal draden. Ook lag ze nog in coma en aan de beademing. Ik ging maar steeds tegen haar praten maar ze zei niks terug. Dat vond ik wel zo moeilijk dat mijn moeder me niks meer kon zeggen. Ik ben toen een hele poos nog bij haar geweest samen met mijn vader en mijn zusje. Even later gingen we weg. Op het moment dat ik als laatste de kamer uit liep ging ze met de benen omhoog. Met andere woorden dat ze mij wou laten weten dat ik niet weg mocht van haar. Een maal in huis heb ik het laatste beetje bloed nog opgeruimd en alles weer netjes gezet. Toen ging ik naar bed heen.

Donderdag 12-04-07

Op deze dag hadden ze bij mijn moeder een drain op het hoofd geplaats. Door de drain loopt het overtollige hersenvocht en bloed weg, zodat er geen verdrukkingen meer ontstaan.

Ook lag ze nu nog steeds in coma en werd ze ook nog in coma gehouden omdat ze aan de beademing zat. Ze wilden mijn moeder naar Tilburg vervoeren om daar de zwakke ader in haar hoofd te behandelen maar dat konden ze niet omdat ze nog ze zwak was. Aantal dagen later leek het of het al wat beter met mijn moeder ging. Ik had ook het gevoel dat ze er wel veer bovenop zou komen. Ik ben toen ook een boekje voor haar beginnen te schrijven zodat ze dat terug kan lezen als ze weer beter is.

22-04-07

Ik en mijn zusje worden wakker en we zien dat mijn vader weg is. Hij is naar het ziekenhuis heen wat we zovaak doen. Maar toch vind ik dat hij nu wel erg lang wegblijft. Dan komt mijn tante er aan (Het zusje van mijn moeder) en vraagt aan ons of we mee gaan naar het ziekenhuis omdat het slecht gaat met mijn moeder.

Wij naar het ziekenhuis heen eenmaal daar aangekomen op de IC loop ik naar de kamer van mijn moeder toe. Ik zag dat mijn moeder er heel slecht uit zag en dat ze niet meer in coma werd gehouden. Ik vraag wat er aan de hand is. De zuster zegt dat mijn moeder een herseninfarct erbij heeft gekregen en dat ze hersendood is. Ook zegt de zuster mij dat ze nu niks meer voor haar kunnen doen. Ik huilde zo erg en ik begon boos te worden op de zuster. Ze moest en zou mijn moeder weer beter maken omdat ik niet zonder mijn moeder kan. Toen hebben we besloten om de beademing stop te zetten. Iedereen was bij mijn moeder op de kamer om afscheid te nemen.

Ik ben de hele tijd bij mijn moeder geweest. Tegen 20:00 werd de beademing stop gezet. Ik heb de hele tijd haar hand vast gehouden en ik heb haar arm over mijn schouders gelegd. Om zo het gevoel te krijgen dat ze me troost. Tegen 20:10 stond haar hart stil en is ze overleden.

De volgende dagen waren slopende dagen voor ons 3en we moesten van alles regelen. Ik en mijn zusje hebben besloten om mijn moeder op te maken dat hebben we ook gedaan. Op de crematie heb ik nog een gedicht voor gelezen. Ik heb heel veel verdriet en vind het zo erg dat ze niet meer bij ons is. Om toch het gevoel te krijgen dat ze bij mij is laat ik een tatoo zetten met de as van haar daarin. Ik heb het gevoel dat ik zelf niet meer weet hoe mijn moeder er uit zag of hoe ze was. Dat komt denk ik door de slopende dagen op het ziekenhuis.

Je mag altijd een mailtje sturen.

Ook wens ik iedereen veel sterkte toe.

Groetjes Dominique, 17 juni 2007

dominiquejansen@hotmail.com

 

terug
Home

  BERDIENE

ik wil graag mijn verhaal ook vertellen omdat ik 3 dagen geleden mijn vader ben verloren aan een hartstilstand. het is nu 18-06-07 en ik leef in angst.

het was vrijdag 15 juni en mijn zusje van 18 en ik waren bij mij thuis en ze vertelde dat ze het zo raar vond dat papa die ochtend niks zei, hij ging joggen, douchen en naar boven om een t-shirt aan te trekken en toen op bed omdat hij zich waarschijnlijk niet goed voelde. we gingen naar de boerderij waar we paarden verzorgen, mijn moeder kwam die middag vanuit het werk daarheen om 2 jonge konijnen op te halen die zij met mijn vader vorige week hadden bekeken. ze verheugden zich er erg op om deze zomer te gaan verbouwen en ze moesten nog veel doen. mijn moeder ging naar huis en m'n zusje en ik naar mijn beppe omdat zij permanent in zou krijgen. onderweg daarheen belde mijn beppe en vroeg waar we waren en of ik ook mee kwam met mijn zusje. ik vond dat al raar op zich maar toen we aankwamen stond mijn beppe in de kamer en zei dat de permanent niet doorging omdat mijn papa dood was gevonden. mijn moeder had hem gevonden toen ze naar huis reed een half uur daarvoor. onze wereld stortte in. we zweefden en nu eigenlijk nog steeds. mijn jongere zusje van 9 was tussen de middag nog thuis geweest en had maar koekjes gegeten want ze kon papa niet vinden. wat er toen allemaal gebeurde was zo vreemd ik zit hier nu te typen en het lijkt wel vorig jaar dat dit gebeurd is.

  we bleven bij mijn beppe iedereen huilde behalve m'n beppe zelf (zijn moeder), m'n pake was bij m'n moeder en meteen toen ze het eerste telefoontje had moeten plegen kwamen de zakelijke dingen, meteen moest alles geregeld worden voor de begrafenis en al dat soort dingen.

ze houd haar sterk en ze wilde dat mijn vader bleef liggen op "zijn" kamer tot de begrafenis en die is morgen. toen ik hem voor het eerst zag voelde ik vrede, ik wist meteen dat hij bij god was. waarom Hij hem zo vroeg heeft meegenomen snap ik niet en daar ben ik soms wel boos om. mijn ouders hadden het vroeger niet makkelijk, toen mijn moeder in verwachting van mij was moesten ze trouwen en 10 jaar later kwamen de twijfels. ze zijn beide wel depressief geweest en ik was toen rond de 13 jaar. het was een zeer moeilijke tijd omdat ze heel erg bezig waren met het geloof en hoe meer ze daar mee bezig waren hoe meer de duivel probeerde ze uit elkaar te drijven. mijn vader was vroeger altijd vrolijk en een echte levensgenieter maar na die periode werd hij vaker chagrijnig en hadden we vaker ruzie. hij had altijd veel moeite met het uiten van emoties.

toen ik 17 was ontmoette ik mijn vriend ik was voor die tijd altijd netjes om de afgesproken tijd thuis en noem maar op. alleen toen ik hem ontmoette werd het soms ineens wel 3 uur 's nachts. ik was de oudste van 3 dochters en ook de eerste die een vriend kreeg. er kwamen meer ruzies en mijn vader zag mijn vriend als verantwoordelijke voor mijn onverantwoordelijke gedrag. ze hebben in al die 3 jaar die nu verstreken zijn nooit echt met elkaar op kunnen schieten. vorige maand waren we nog op familieweekend met mijn moeders kant van de familie. toen kreeg mijn vriend een lekke band met de auto en heeft mijn vader hem geholpen en zo ging het al een tijdje een stukje beter. het waren die kleine dingetjes waar mijn hart een sprongetje van maakten als zij weer even goed met elkaar op konden schieten. het was een zware tijd en omdat mijn ouders zo gelovig waren mocht mijn vriend ook nooit bij ons slapen. ik sliep altijd bij zijn ouders. de laatste dag van het familieweekend gingen we wat eten en mijn moeder bood aan om voor ons te betalen, mijn vriend zei dat dat niet hoefde en toen zei mijn vader heel kortaf "zelf weten" mijn moeder verontschuldigde zich nog daarvoor. dat was de laatste keer dat wij als gezin hebben gegeten.

ik woon sinds 30-12-06 op mezelf ( de trouwdag van mijn ouders) en ik zit nu thuis en kijk naar de tapijtegels in de keuken die mijn vader voor me had gelegd of naar de hal die nog moest worden verbouwd wat mijn vader ook wilde doen.

ik kijk naar zoveel dingen en zie overal een stukje van mijn vader. nu hij overleden is hoor ik van verscheidene mensen wat wij als gezin voor hem betekent hebben en we waren alles voor hem zeggen ze.

hij had vorige week zondag nog gehuild in de kerk omdat hij zo trots op ons was dat we met onze nieuwe opleiding straks hebben besloten ons hart te volgen. net als hij had gedaan om van zijn grote passie zijn werk te maken: muziek . en hij had daar ontzettend veel succes in en ik ben trots dat ik zijn dochter ben. het ergste van dit alles vind ik nog dat ik me niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst heb gezegd "ik hou van je" of wanneer ik hem voor het laatst zomaar omhelst heb. nu kan ik dat nooit meer doen en ik had hem graag ook willen kennen als anderen hem kenden. waar hij wel bij huilde en alles tegen zei. had hij tegen mij gezegd dat hij trots op mij was dan had ik hem nog kunnen knuffelen en kussen.

ik vertelde dit aan mijn moeder de dag van zijn sterven en ze zei dat hij inderdaad zielsveel van mij hield en dat hij zich zorgen om mij heeft gemaakt maar dat hij wist dat ik het ging redden. ze dat ik op hem lijk. ik vroeg haar gister in welk opzicht ze zei niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk. en nu voel ik ook dat hij in mij doorleeft. mijn pake is gebroken en ik weet nu denk ik waarom hij mij altijd zo omhelst en kust.

ik doe hem aan mijn vader denken. zijn oudste zoon. de dominee komt steeds langs en ik vind dit heel prettig, als hij er is voelt het goed. bnu als ik naar mijn vaders lichaam ga voel ik vrede hij zit niet meer in dat lichaam. ik weet zeker dat hij nu gelukkig is en geen verdriet meer voelt.

ik heb nog zoveel om te zeggen en nu leef ik in een roes, hij was pas 41 en wilde nog zo ontzettend veel doen, het is ook zo raar want ik kwam thuis en ik zag zijn shag en telefoon gewoon liggen waar het altijd ligt en de versterker en het muziekpapier lag daar gewoon al klaar, zijn nette broek ook al. hij zou die middag op een trouwerij spelen. muziek was zijn grote passie en liefde en daar staat hij ook bekend om, hij schreef zelf ook muziek, zo ook voor zijn eigen belijdenis een paar jaar geleden. iedereen huilde toen ook omdat hij er zoveel gevoel instopt. het was een lied op de piano zonder zang, maar gewoon die klanken...

hoe we nu verder moeten weet ik niet maar ik weet dat hij ons de kracht al geven om door te gaan. het word nog heel moeilijk zonder hem.

en ook dit wil ik nog toevoegen:

na het familieweekend moest ik vreselijk huilen in de auto bij mijn vriend want ik was er van overtuigd dat mijn ouders iets vreselijks zou overkomen en ik had zo'n verdriet want ik wist niet hoe ik moest zeggen dat ik van ze hield, ik heb het vrijdag tegen mijn moeder kunnen zeggen maar dat onbehagelijke gevoel wat ik steeds had heb ik gehouden tot mijn vaders overlijden, eerst was ik bang dat mijn vriend een ongeluk zou krijgen want ik had steeds het gevoel dat mijn verjaardag voortaan een treurige dag zou worden en hij was dan net op vakantie geweest. dus ik was bang dat hij daar zou verongelukken.

maar mijn vader is nu weg en het is nu 2 weken voor mijn verjaardag en ik vind het zo vreemd dat ik al steeds bang ben geweest om een dierbare te verliezen en ik heb ook steeds gebeden waarom. ik vroeg of God mijn angst wilde weg halen als die niet nodig had maar het verdween niet. en nu weet ik waarom....

ik hoop dat mensen iets aan dit verhaal hebben en je mag altijd mailen als je nog vragen of reacties hebt. geloof maar dat je overleden dierbare bij God is. als je je ogen ophoudt zie dit in het dagelijks leven in kleine dingetjes. ik vraag ook om een zichtbaar teken dat mijn vader daar is, maar God doet het zelf al niet omdat Hij wil dat we hem gewoon geloven daarom kan mijn vader dat ook niet doen omdat dat ook iets is wat we moeten geloven. mijn vader heeft altijd geweten dat we van hem houden ook al hebben we dat niet zo uitgesproken.

we voelden het wel. en mijn vader was ontzettend bijzonder voor veel mensen. en ook voor God anders had hij hem niet zo vroeg en plotseling meegenomen en ik denk dat God het zijn tijd vond om mee te gaan hij heeft samen met mijn moeder alle moeilijke periodes doorstaan en ze waren de laatste jaren heel verbonden met elkaar en gelukkig. ze hadden een echte relatie met God en hij legde ook altijd alles aan hem voor in zijn gebeden. gelukkig waren zijn laatste ontmoetingen met ons positieve ontmoetingen, met mijn vriend dat hij hem tegen kwam bij de winkel waar mijn vriend werkt toen mijn vader vroeg van heb je alweer pauze en dat mijn vriend zei van ja altijd he.. terwijl de ontmoeting daarvoor heel pijnlijk was ook in de winkel toen mijn vader bij de kassa stond en dat mijn vriend daar ook moest zijn en dat ze niks tegen elkaar zeiden. of al die keren sake het zo druk had en dat hij mijn vader voorbij liep zonder wat te zeggen ik hoop dat mijn vader altijd begrepen heeft dat sake hem niet zag en dat hij geen hekel aan mijn vader had. hij had ook nog zo graag met mijn vader alles uit willen praten. maar mijn vader is in de hemel en weet alles. zo denk ik.

en ik dat ik dinsdag nog thuis was en vroeg om geld voor boodschappen en dat mijn vader met een tas vol boodschappen uit huis aan kwam en nog 10 euro. en dat hij naar de winkel ging en hij kwam me weer tegen en vroeg of ik nog een komkommer wilde hebben en ik zei 2 voor een euro bij super de boer zeker... toen zag ik hem nog fietsen.

dit was een lang verhaal en ik wil nog zoveel zeggen. maar de belangrijkste dingen staan er, het doet je beseffen dat tijd en geld er niet tot doet.

God heeft de grootste rol gespeeld in ons hele leven.

groetjes berdiene akkermans sbalove20@live.nl , 18 juni 2007

terug
Home

 J.

Het is vandaag 11 juli, en het is vandaag precies 18 jaar geleden dat mijn moeder overleden is aan borstkanker, ik was toen 20 jaar. Ironisch genoeg, je zou er bijna kippenvel van krijgen, is het gisteren 10 juli, 4 jaar geleden dat mijn vader overleden is aan een hartstilstand. Ik heb al vaak op deze site gekeken, maar de laatste tijd minder vaak. Want als je iets niet ziet, dan kun je er ook niet mee geconfronteerd worden, toch?! Door verhalen van anderen te lezen kun je opluchting voelen dat je niet de enige bent zonder ouders, maar je beseft je ook dubbel zo erg dat je dus echt "wees" bent. Dit klinkt vreemd, om je op 39-jarige leeftijd nog wees te voelen, maar zo voelt het dus wel. Af en toe kan ik me ontzettend eenzaam voelen, ook al heb ik een lieve, begripvolle man en een ontzettend lief zoontje. Het is af en toe gewoon fijn om je nog eens "kind" te voelen, en betutteld te worden door je ouder(s). Soms kan er wel eens een steekje door mijn hart gaan als ik zie dat dit bij de meeste mensen die ik ken nog zo normaal is, en dat ze het zich niet beseffen wat voor weelde dat ze bezitten. Ik kan ze af en toe wel toeschreeuwen: wees blij met wat je hebt, zorg goed voor je ouders!

Mijn zoontje was 3,5 maand toen mijn vader overleed. Ik werd meteen van de roze wolk op een zwarte wolk gegooid. Weg roze wolk en weg mooie kraamtijd. Aan de andere kant ben ik ook heel blij dat ik foto's heb waar mijn vader opstaat met mijn zoontje, een beetje dubbel dus. Ik voel me nu af en toe nog heel erg schuldig naar mijn zoontje toe omdat ik zoveel verdriet heb gehad toen mijn vader stierf, ik besefte me wel heel goed dat ik ontzettend blij met dat wondertje moest zijn, maar het verdriet heeft ook wel erg overheerst. Die tijd krijgen we niet meer terug. Nu probeer ik dat ruimschoots goed te maken. Maar niets kan zo in je ziel snijden als rouwen om iemand waar je heel veel van gehouden hebt. Vooral met mijn vader had ik een hele goede band, ook omdat mijn moeder zo jong gestorven is. Deze band zou absoluut nooit zo goed zijn geworden als mijn moeder was blijven leven, Dit klinkt natuurlijk gek, maar je moet het met z'n drieën (ik heb ook nog een broer) rooien, en je karakter wordt toch milder na zo'n heftige ervaring waardoor je erg naar elkaar toe groeit. Af en toe kon hij over mijn hoofd aaien, alsof ik een kleine meid was. Maar zelfs al ben je al wat ouder, dan voelt het fijn om je weer kind te voelen. Als er iets met me aan de hand was, hoefde hij maar een blik op me te werpen en hij voelde met me mee en gaf me goede raad. Hij was en is echt mijn grote voorbeeld, en ik hoop dat mijn zoontje ook zoveel liefde voor mij gaat voelen. Liefde van ouders voor kinderen is onvoorwaardelijk, daar komt niets of niemand tussen. Zo ervaar ik het tenminste. Die back-up, zo noem ik het altijd, is nu weggevallen.

Af en toe rij ik nog wel eens langs mijn ouders huis. Op dat moment voelt het goed, maar het doet ook pijn omdat je weer geconfronteerd wordt met de werkelijkheid. Ik vind het zo jammer dat ik niemand iets kan vragen over mijn kindertijd, hoe ik was. Of ik lief was of net niet, en hoe ik me gedroeg op school, of ik net zo'n volhouder was als mijn zoontje etc. Voor anderen vrij normaal, voor mij dus niet. Het lijkt wel of mijn kindertijd een groot zwart gat is.

Ook merk ik dat als ik op vakantie ben, (en ik moet zeggen dat ik op dat gebied wel anders ben gaan denken: ik probeer het beste uit mijn leven te halen, voor je het weet is het voorbij)  dat ik meestal toch wel na 2 dagen een enorme dip krijg. Ik voel me dan eenzaam en besef me weer dat ik alleen ben, ook al heb ik man en zoontje. Mijn man belt dan zijn ouders, en ik wil dat dan ook, maar dat gaat dus niet. Hij heeft hele lieve ouders, maar zoals iedereen die geen ouders heeft weet is dat niet hetzelfde. De bloedband is er toch niet, je hebt geen verleden met je schoonouders.

Ik probeer ook zoveel mogelijk te genieten, maar het gemis is niet te compenseren. Dit zal altijd een litteken op mijn hart blijven, en ik hoop dat het ooit zal slijten.

Ook merk je dat de mensen minder bij je stil staan. 4 jaar geleden stond de kast nog vol met kaarten waarop stond hoeveel iedereen met je meeleefde, maar het jaar erna stonden er nog maar 2 kaarten, en je zult raden na 4 jaar ........ Maar dat maakt ook niet uit. Iedereen gaat door met zijn leven, en dat hoort ook zo. Iedereen heeft het druk tegenwoordig met zijn gezin en de beslommeringen er om heen. Bovendien moet je eerst zelf ervaren hoe het is om iemand te verliezen voordat je beseft hoe het voelt. En het is maar goed ook dat niet heel veel mensen dit hoeven meemaken.

In ieder geval wil ik elke lezer van dit forum het allerbeste wensen, en ik hoop dat jullie een manier vinden of al hebben gevonden om met het verlies om te gaan. Vandaag is dit mailtje heel erg depri, maar dat komt ook door de datums 10 en 11 juli natuurlijk. Normaalgesproken probeer ik altijd het beste uit het leven te halen en vooral te genieten. Wat je hebt gehad neemt niemand je meer af. Als mijn zoontje net zo onvoorwaardelijk van mij blijft houden als ik van hem, dan heb ik mijn doel bereikt. Met z'n drieën (man, zoontje, ikzelf) komen we er wel. Uiteindelijk is dat waar het om draait in het leven: onvoorwaardelijke liefde. Daar kan niks tegenop.

Heel veel liefs,

J. 11 juli 2007

terug
Home

 SUSAN

Ik ben Susan 36 jaar en sinds een week ben helemaal alleen achter gebleven op deze aardbol.

Ik heb een fantastische man daar gaat niet om, maar ik ben in de afgelopen 6 jaar mijn broer, vader en moeder kwijt.

Mijn enige broer is op 06 september 2001 overleden, hij is 33.5 jaar geworden. Hij was geboren met een open ruggetje. Mijn ouders hebben dan ook een zorgvol leven voor de boeg. Ik ben daarna geboren en gelukkig kern gezond.

  De diagnose van levensduur van mijn broer was gesteld op dat hij maar 15 jaar zou worden maar gelukkig is het dubbel geworden. Het leven van mijn ouders ging dan ook vooral naar mijn broer, het enige wat ik daaraan over heb gehouden is dat bijna nooit geen liefde heb gekend en gekregen. Dat gevoel werd naarmate ik ouder werd erger en ik kon er met mijn ouders niet over praten.

Toen ik 24 jaar was kreeg ik diabetes en moest gelijk insuline gaan spuiten, dit was voor mij een omslag in mijn leven. Met mijn relatie toen ging het al niet zo goed en dat zegen mijn ouders ook alleen hebben zij er zich niet bemoeid en mijn met mijn diabetes het zelf uit laten zoeken.

Gelukkig kwam ik bij een psychiater terecht via het ziekenhuis. Ik heb nooit geleerd te praten over problemen en heb er zelf voor moeten knokken om mijn diabetes te accepteren en in te zien dat het beter was om mijn relatie te stoppen. Ik ben toen ik 31 jaar weer thuis gaan wonen, met mijn broer ging het niet goed en hij is in de week dat thuis  ben komen wonen ook gestorven. Voor mijn ouders en mij een moeilijke tijd maar achteraf ook een tijd waarin wel veel is uit gepraat en gevoelens getoond, met name met mij vader. De relatie met mijn moeder is nooit geweldig geweest er was altijd een strijd tussen haar en mijn vader. Na anderhalf jaar thuis wonen ging op samen wonen met huidige man Harm, super geweldig! Het ging echter niet goed met vader die ziek werd in oktober 2004 hij had longkanker en had een hersentumor na een kort ziekte bed is overleden in februari 2005. Het verlies was vreselijk en ik mis hem nog elke dag ook mijn broer mis ik hoe langer hoe erger.

Na het verlies van mijn vader hoopte ik opeen beter contact met mijn moeder, maar dat werd niet beter en wederom ben ik gaan zoeken naar manier om dit voor mijzelf dragelijk maken. Afgelopen december heb ik een insulinepompje gekregen om mijn diabetes meer onder controle te krijgen. Ik kwam daarvoor weer bij een psychiater terecht. Daar heb ik veel gepraat maar niet over mijn pompje maar over het contact met mijn moeder, samen kwamen wij erachter dat ik moest gaan accepteren dat mijn moeder zo was en ging het een plaatsje geven. Na alle moed te hebben verzameld ging ik dit bespreekbaar gaan maken bij mijn moeder. Die zei vervolgens dat ze het niet snapte en we sukkelde maar verder. Helaas werd mijn moeder begin mei van dit jaar ziek en was bij haar ook longkanker en uitzaaiing naar de hersenen geconstateerd. Ze heeft op moederdag 13 mei 2007 gelukkig nog tegen mij gezegd dar ze erg vond dat ik met onze problemen bij een ander te raden ging maar ook zei ze dat ze de liefde en knuffels niet kon geven want dat heeft ze vroeger niet gekend. Afgelopen 22 juli 2007 is mijn moeder overleden.

En hier zit ik nu mijn verhaal te doen op 29 juli 2007, ik ben leeg van binnen en ook tegelijk woedend omdat het oneerlijk is.

  Graag reacties en raad om door deze moeilijke tijd heen te komen.

  Groetjes Susan Hendriks – Driessen, 29 juli 2007

susan.driessen@home.nl 

terug
Home

 PETRA

Hallo! Graag wil ik mijn verhaal kwijt over leven zonder ouders. Mijn naam
is Petra Daly-Daalmeijer, ben 42 jaar oud. Mijn vader was al overleden nog
voordat ik werd geboren. Mijn moeder was 6 maanden zwanger van mij, mijn zus
2 toen mijn vader een klusje deed in de kelder. Dit ging mis, hij werd
geëlektrocuteerd en was op slag dood. Groot drama uiteraard, m'n moeder
heeft de laatste 3 maanden van d'r zwangerschap veel plat gelegen ivm stress
etc. Toen werd ik geboren op 16 juni 1965, alles ging gelukkig goed en ik
was gezond. Er braken betere tijden aan. M'n moeder hertrouwde met "pappa
Cor", een goeie man die een echte vader voor ons werd. We leefden een fijn
leven tot m'n vader hartproblemen kreeg. Na 3 hartinfarcten en een
hartoperatie kreeg hij op 24 november 1989 s' avonds een hartstilstand, op
slag dood. M'n moeder zat ernaast, hij was 60, zij 50. Ik weet nog wat ik
tegen m'n zus zei die avond: dit redt ma niet. M'n moeder is aan de drank
geraakt, ze dronk al behoorlijk maar gelukkig heeft dat onze jeugd niet
negatief beïnvloed. Ze heeft t nog 9 jaar volgehouden maar is uiteindelijk
bezweken aan teveel alcohol, niet gezond eten, niet goed voor zichzelf zorgen
etc. Zaterdagochtend 21 mei 1999 lag ze dood in de huiskamer. Ik belde haar
op, ze nam de telefoon niet op. Ik wist meteen dat er iets niet klopte, dat
klopte...Beide ouders dus dood, ik was 34. Het verhaal is nog niet compleet.
Mijn moeder stierf in mei 1999. Februari van dat jaar kreeg m'n zus te horen
dat ze een hersentumor had, ze is geopereerd en heeft dit overleefd. Door
m'n moeders drankgebruik mocht ze de 3 kinderen van m'n zus, d'r
kleinkinderen dus, niet meer zien van m'n zwager. Hij vond het te
confronterend. Deze factoren hebben naar mijn mening de dood van m'n moeder
versneld. Ze had enorm verdriet. Ik zat ertussen, heb met beide altijd goed
contact gehad maar t was wel superzwaar. Februari 2005 werd er opnieuw een
hersentumor bij m'n zus geconstateerd, dit keer een hele nare, ze kont niet
geopereerd worden. Wel wat chemo's gehad maar na een vreselijke aftakeling
is ze 14 oktober 2005 ook overleden. Ze was 42 jaar oud en liet 3
puberkinderen achter. Ik was dus 40 jaar oud, geen ouders meer en m'n enige
zus ook dood. Gelukkig heb ik een goeie man, lief kind en een fijn leven
voor zover dat lukt met al die verliezen. Ben soms echt de weg kwijt hoor
maar met hulp van een psycholoog, acceptatie, proberen blij te zijn dat
ikzelf nog leef en zo nog wat dingen gaat t goed en ben ik een gelukkig
mens. Nou dit was mijn verhaal. Ik hoop dat het steun kan geven aan bepaalde
mensen. 

Petra Daly, gdaly@xs4all.nl 

19 september 2007

terug
Home

 ANGELIQUE

Hallo allemaal,

Ik ben Angelique en ben 26 jaar. 21 januari is mijn vader overleden aan Non Hodgkin ( een van de vormen van lymfklierkanker) Hij is 4 jaar lang ziek geweest. Hij had z’n ups er tussen door maar omdat het zo`n agressieve vorm was kwam het steeds weer terug. Het geluk was dat het zich naar buiten uiten door opgezette klieren want als dat niet zo zou zijn was hij vast al eerder overleden. Hij heeft alles laten proberen chemo, bestraling en een nieuw soort medicijn. Maar toen kwam begin november 2006 het hoge woord eruit dat ze hem niet meer konden helpen, z’n lichaam kon al die chemo`s en bestralingen niet meer aan.

Ik zat zelf op dat moment in Nieuw- Zeeland. Daar zal ik eerst nog wat over vertellen voordat ik verder ga. Ik wilde vanaf m`n 11e al emigreren naar NZ. Ik heb daar een oom en tante wonen. Iedereen die ik kende wist ook dat ik dat wilde dus nu was het zover dat ik het een jaar ging uitproberen. Na 5 jaar weg bij mijn vaste baan in de kinderopvang. Ik heb wel heel erg getwijfeld want ja je vader is toch ernstig ziek. Pap zei dat ik het moest doen want het was mijn leven en ik moest verder. Dus ik ben in juni vertrokken. Het afscheid was zwaar, maar ik ben erg blij dat ik het heb gedaan. Heb echt een top tijd gehad ik ging naar mìjn tweede thuis zo voelde dat. Natuurlijk had ik het ook moeilijk maar we hadden skype dus mn moeder zag ik of hoorde ik bijna elke dag. Daar werd je ook wel eens moe van hoor. Met mijn vader ging het niet zo goed, maar ze vertelde niet te veel denk ik dat maakt ook niet uit. In oktober ging ik naar Australië voor ene korte vakantie en mijn oom en tante, neefje en nichtje gingen naar Nederland omdat mijn opa 80 werd. Dus toen ik terug kwam in NZ vanuit Aus was het huis leeg heel raar, maar ook wel lekker veel rust heerlijk. Mijn oom en tante kwamen 31 oktober weer naar huis en natuurlijk vroeg ik hoe mijn vader was en ze waren eerlijk dat hij er slecht uitzag en dat een vriendin van hun (ook van mijn ouders) al zag dat het berg afwaarts ging zij werkt in het ziekenhuis. Ik moest natuurlijk huilen, maar het wkam niet in me op om naar huis te gaan ik wilde dit al zo lang ik ging het ook afmaken. Ik zou 4 november starten in een hotel om daar te gaan werken in de huishouding en het restaurant. Dat was in Twizel echt in de middel of nowhere. Ik was daar 2 weken. Had de dag dat mijn moeder belde mijn mobiel uit staan dus toen ik thuis kwam had ik zo`n gevoel dat ik mijn mobiel aan moest doen end at deed ik 3 voicemail berichten. Mn moeder of ik zo snel mogelijk terug kon bellen. Toen wist ik ald at het niet goed was. Ik belde en ja hoor ze zeiden dat papa was opgegeven dat ze niets meer voor hem konden doen. Ik voelde me daar zo alleen. Ik vertelde het maar aan niemand want iedereen sliep. Ik sliep slecht dus belde ik mijn vriendin in Nederland om het te vertellen. Het stomme is dat ik gelijk zei dat ik niet naar huis zou komen, maar ik heb daar nog 1 week over nagedacht en Nieuw zeeland gaat niet weg, mijn vader wel dus heb ik besloten om naar huis te gaan, mijn oom heeft me daar ook zeker bij geholpen. Ik ben rond 24 november terug gegaan. Toen ik op schiphol landen zag ik als eerste mijn moeder en broertje, maar papa nog niet en toen ik hem zag schrok ik zo ik kon wel huilen hij was zo opgezwollen door de medicijnen, maar ik hield me groot. Ging mijn koffer halen dat ging gelukkig snel. Mijn moeder was erg kalm dat was ik niet van haar gewend.

Toen ik weer thuis was kwam de moeilijke tijd de laatste keer samen kerst, oud en nieuw. Dat was erg speciaal we hadden m`n beide oma`s erbij en we hadden erg veel vuurwerk, m`n vader wilde knallend het nieuwe jaar in. Het was koud en regenachtig en ondanks alles zat papa buiten op ene stoel te genieten van het vuurwerk dat Marcel (Mn broertje) afstak. Al de rook kwam zijn kant uit maar dat maakte papa niks uit. Vanaf 1 januari heeft hij nog 20 dagen geleefd waarvan zeker 1,5 week of meer een lijdensweg was voor hem. Hij wilde zoveel maar kon niks. Ik ben erg blij dat ik hier nog bij kon zijn anders had ik dit nooit kunnen delen met m`n moeder en broertje. We hebben wat meegemaakt met z’n vieren in die tijd.

Ook kwam toen het besluit dat papa echt niet meer wilde en euthanasie wilde plegen. Dat vertelde hij ons zondag, maandag kwam de arts om daarover te praten donderdag nog en keer en toen vrijdag ook om te zeggen dat het zondag om 18.30 zou gebeuren. Zo lijkt het net ene verjaardag dat je aan het plannen bent  of zo. Het was zo raar om precies de datum en tijd te weten wanneer je je vader niet meer bij je zou hebben. Die zondag was de allerlangste dag van mijn leven. We moesten stil zijn niks mocht aan. En de dag ging zo langzaam. Mn vader vroeg al `s morgens ben ik al dood. En dat ging zo de hele dag door ook hebben we wel gelachen om papa. Hij had namelijk geslapen en toen kwam zijn moeder om te vragen hoe het ging en hij zei weer ben ik al dood , maar op dat moment ja je had erbij moeten zijn moesten we heel hard lachen. Mijn vader was al ene tijdje mijn vader niet meer hij schold dat deed hij nooit. De ambulance kwam om een infuus aan te leggen om 18.15 dat was gebeurd toen vroeg m`n vader heb ik de genade schot al gehad, maar nog steeds niet gelukkig kwam de huisarts daarna erg snel. Papa wilde zelf het drankje innemen dus dat heeft hij gedaan samen met m`n moeder. Dat ging erg snel toen nog wat laatste woordjes en dan is hij er niet meer. Het mooi was dat hij zo`n rust over zich uitstraalde hij was weer zichzelf. Ook bij ons viel er wat van onze schouders. Hij werd thuis opgebaard, dat vond ik eerst niet zo prettig, maar m`n vader wilde dat. En ik ben zo blij dat het door is gegaan, je kon naar hem toe als je dat wilde. Het was wel koud in huis dat moest, maar dat maakt ook niet uit voor 4 dagen. We hebben ook een hond , maar die zat op dat bewuste tijdstip boven. En het gekke was dat Sam blafte totdat papa zijn laatste adem uitblies. Sam heeft ook afscheid genomen op zijn manier. De crematie was op 26 januari. Papa had alles zelf geregeld en het was echt zoals hij het wilde. Hij wilde absoluut geen cake, maar Koekhappen dat wilde hij dus hadden we diverse koeken. Het liefst wilde hij echt koekhappen maar dat was natuurlijk niet haalbaar, maar zo was m`n vader. Ik heb ook nog gesproken op zijn crematie. Hij is gecremeerd op Dennen Rust te Bilthoven. En toen ik voor zijn kist stond met al die bomen achter hem dacht ik ik kan niet praten, maar ik heb het gedaan en ben daar zo blij mee samen met mijn broertje stonden we daar. Ik lachend en huilend mijn broertje stilzwijgend naast me. Er waren zoveel mensen echt niet te geloven, mijn vriendinnen, Marcel z’n vrienden, collega`s van papa en natuurlijk familie.

Je leeft voor een lange tijd in een roes. Je hebt ups en downs. Het gaat nu weer even wat minder goed met mij ik twijfel overal aan. Of ik dit werk in de kinderopvang wel wil blijven doen of wat anders, maar wat dan. Hebben jullie tips. Ik weet twijfelen hoort ook bij je rouwproces, maar ik kan mijn energie niet delen met de kinderen ik heb die energie heel hard voor mezelf nodig. Ik heb mezelf ook wel weer beter gevoeld, maar ik was 21 september jarig en dat is me erg zwaar gevallen. Dus ik weet dat het ook beter met me kan gaan.

Ik ben blij en verdrietig tegelijk dat ik dit stuk schrijf, maar ik hoop dat andere iets van zichzelf erin herkennen. Wat ik ook zeker nog kwijt wil is dat ik helemaal achter euthanasie sta en dat ik het fijn vind dat dat mogelijk is in Nederland zonder dat je hiervoor voor moord wordt beschuldigd. Het is aan mijn vader wel 4 keer gevraagd of hij het wilde en hij zei daar steeds volmondig ja op liever gister als vandaag is ook wat hij zei. Mijn vader was ene sterke man deed nog steeds van alles ook al kon hij het niet. Hij is een sterk mens, doorzetter en liefdevolle vader. Ik mis hem nog elke dag ook al weet ik dat hij bij ons is in ons hart en hoofd..

Angelique, 7 oktober 2007

likeur_20@hotmail.com

terug
Home

KELLY

Hallo,

Ik zou graag het volgende verhaal willen toevoegen:

Nu 10 maanden en 2 dagen na het plotselinge overlijden van mijn moeder,en tegelijk ook mijn hartsvriendin, zoek ik ook troost in het verhaal van anderen... zeker met het de planning om zelf moeder te worden. In de tussentijd heb ik mijn eigen verhaal gedaan bij een rouwtherapeute en rijdt mijn verdriet niet meer met mij rond maar toch... het gemis is overweldigend. Het verhaal begint in 2005; mijn mama was een harde werker, sprong steeds in de bres voor iedereen, en nam het niet zo nauw met haar eigen gezondheid. Ze had zelf geen gemakkelijke jeugd gehad en zoals de Chinezen zeggen zijn de longen het meest vatbaar voor verdriet en zoeken veel mensen troost bij sigaretten, zo ook mijn mama. Op een dag hoestte zij bloed op. Ik ben onmiddellijk met haar naar de longarts kunnen gaan, hier kreeg ze een buisje ingebracht en dit veroorzaakte een klaplong waardoor ze geen lucht meer kreeg. Naast haar staan terwijl je zoveel pijn ziet en machteloos moet toekijken...hartverscheurend! Door toediening van zuurstof en medicatie kwam ze er al snel bovenop en hervatte ze haar oude leven maar stopte wel met roken!! Ze weigerde echter op controle te gaan omdat ik trouwplannen had en ze schrik had dat als er iets ernstig zou zijn, ze mijn geluk in de weg zou staan. Niets kon haar op andere gedachten brengen...

Op 9 december 2006, de dag na de verjaardag van mijn vader, ging ze op daguitstap naar een kerstmarkt en wijndegustatie in Duitsland samen met mijn vader, tante en haar dochter. Ik werk als opvoedster bij tieners en moest die zaterdag nachtdienst doen. We waren juist terug van een kerststoet. Ik kreeg telefoon van mijn nicht, ze vroeg waar ik was, of er iemand bij mij was... mijn hart ging te keer... Mijn mama was bij de terugkeer in elkaar gestort en overleden ten gevolge van een hartaderbreuk. Mijn eerste zorg was het inlichten van mijn oudere broers, dus ook nog eens 45min. naar mijn oudste broer rijden wiens vrouw hoogzwanger was en dan wachten, wachten... Om 4u 's nachts is mijn vader terug gekomen, en moest mijn mama daar alleen achterblijven, voor mij voelde het alsof we haar in de steek lieten... Ten vroegste 4 dagen later kon zij naar België overgebracht worden, er waren heel wat documenten van de gemeente nodig. Een hartaderbreuk, daar geloof ik nog steeds niet in. Mijn mama was 'op', ze had alles gegeven wat ze kon en ervoor gezorgd dat wij het allemaal goed stelden. In tegenstelling tot de kwaadheid die mijn oudste broer voelde, kon ik me er meer in berusten... geen pijn meer voor haar, geen zorgen meer. Maar als je dan de medische uitleg leest over hartaderbreuk en alle symptomen van een hartfalen ziet staan, chronische bronchitis, slaapstoornissen,... dan neem je het toch jezelf kwalijk dat je niet meer hebt gedaan op voorhand! Mijn mama heeft de dag van haar overlijden in geuren en kleuren verkondigt wat voor een begrafenis zij zou willen, in de week daarvoor is ze nog met mij gaan winkelen en gaan eten, met mijn broer en zijn vrouw meegeweest om de echo van hun dochtertje te zien, bij mijn ander broer gaan verven... voor mij staat vast dat ze het onbewust heeft aangevoeld. Ik mis mijn mama enorm, niemand meer om op elk moment van de dag mee te kunnen praten, om lief en leed mee te delen...Deze maand mijn 25ste verjaardag moeten vieren en geen mama meer hebben...En geen lieve oma voor de kinderen die ik hopelijk snel zal hebben...zo lief als voor haar eerste kleinkind, het dochtertje van mijn broer dat vraagt waarom oma niet even uit de lucht springt, of vertelt dat ze op bezoek gaat in de hemel, en eigenlijk zegt wat wij allemaal denken...

Kelly, 11 oktober 2007

kellyvanholst@hotmail.com

terug
Home

ANGELA

Hallo allemaal, graag wil ik het verhaal van het verlies van mijn ouders met jullie delen . Ik ben Angela en ben 34 jaar. Bijna 3 maanden ben ik “wees”.

Het begon allemaal 18 jaar geleden. De dag zal ik nooit meer vergeten. De datum was 12 april 1989, ik was 15 jaar en was die dag laat thuis. Mijn moeder was manisch-depressief al heel haar leven en had al meerdere zelfmoordpogingen en ziekenhuisopnames achter de rug. Maar momenteel was alles rustig op het moment. Maar ik was dus op school blijven hangen en mijn vader was eerder thuis. Dus hij heeft mijn moeder gevonden. Ze had zichzelf opgehangen op de overloop van ons huis met mijn das. Toen ik thuis arriveerde was het hele huis in rep en roer. Mijn vader probeerde de huisarts te bellen maar dat lukte allemaal maar niet. Ook mijn broer Peter was al thuis. De politie kwam en stelde de doodsoorzaak vast. Toen ging alles heel snel. De begrafenisondernemer werd gebeld, of in ieder geval de lijkenwagen en ze werd afgevoerd. Mijn broer heeft haar schijnbaar nog gezien, maar ik ben er niet meer bij geweest. Dan leef je je leven als in een roes. Het is onwerkelijk wat er allemaal gebeurde. We mochten van mijn vader geen afscheid meer nemen. Dus de klap kwam met de crematie, dan besef je dat je leven helemaal overhoop ligt, en dat je moeder echt niet terugkomt. Het plaatst je in een positie die je nog helemaal niet snapt, geen verwerking van het verlies, geen moeder meer en een verdrietige vader. Ook al deed mijn vader het beste volgens hem, ik heb er nog steeds problemen mee . Mijn vader was helemaal gebroken, hij had haar niet kunnen redden, met alle middelen en hulp die hij in huis had. Dat maakte hem kapot, een klap die hij nooit meer heeft kunnen vergeten. Hij hield heel erg veel van mijn moeder ondanks dat ze zo ziek was. Maar het leven gaat verder en iedereen probeert het op zijn of haar manier te verwerken.

Gelukkig heeft mijn vader met veel trots mijn trouwdag meegemaakt, en de geboorte van zijn oogappel, onze dochter Eileen. En met deze vrolijke en spontane meid heeft mijn vader veel plezier gehad tijdens de dagen dat hij op haar paste. En zij adoreerde haar opa. Maar opeens werd alles anders…..

Vrijdag 17 augustus 2007 om 1 uur ’s nachts wordt mijn broer Peter gewekt door een klap. Hij gaat kijken en ziet ons pa tegen de muur staan en hij maakt een gorgelend geluid. Het enige wat hij nog vertelde dat hij gevallen was over zijn schoenen. En daarna was hij bewusteloos. Mijn broer heeft gelijk de telefoon gepakt en de huisartsenpost gebeld. Maar die was in gesprek. Dus belde hij 112. De ambulance was ter plaatse binnen 5 minuten. Daarna zijn ze begonnen met reanimeren. Met 7 personen, waaronder mijn broer Peter, hebben alles in de strijd gegooid om hem terug te halen. Toen bij mij de telefoon ging was ik al wakker. Ik was sinds 12 uur al op. Ik was ziek en rusteloos en ik wist niet waar het door kwam. Toen de telefoon ging wist ik het meteen. Ik heb me aangekleed en was zo klaar. In de auto gestapt en naar het huis van mijn vader en Peter gereden. Toen ik daar aankwam zal ik nooit vergeten wat ik daar aantrof. 2 ziekenauto’s, 1 politie auto. Ik parkeerde mijn auto en ging als een speer naar binnen. Daar trof ik iedereen aan. Nog druk aan het werk om hem bij te brengen. Maar het ging heel moeizaam en tot 2 keer toe hebben ze hem verloren op dat moment. Dat ze weer overnieuw moesten beginnen. Daarna hebben ze hem met de hand naar beneden gebracht en op de brancard gelegd. Toen was het weer opnieuw beginnen omdat hij in de tussentijd weer weg was gezakt. Op een gegeven moment was hij “stabiel”met hartslag en aan de beademing en hebben ze hem vervoerd naar het ziekenhuis in Roosendaal. Daar kwamen ze erachter dat zijn aders dichtgeslibd waren en dat hij met spoed gedotterd moest worden in Breda. De rit naar Breda werd met spoed afgelegd door de ambulance, en wij dachten dat is niet goed. Dat vonden we al heel de nacht sinds 1 uur, maar we hadden nog hoop. In Breda aangekomen werden we heel goed opgevangen door het personeel en toen begon het lange wachten. We kwamen aan om 2 uur en we konden pas bij hem rond half 6. Dan duurt de nacht lang hoor. Toen afscheid genomen en naar huis, want meer konden we toen op dat moment niet doen. ’s Middags en ’s avonds ben ik nog op visite geweest, Peter kwam die dag niet want die moest van zijn baas komen werken.(wat nog steeds een groot schandaal is vind ik) Ons pa werd onderkoeld gehouden en zaterdag werd om 5 uur ’s ochtends de koeler afgezet, hij warmde heel traag op en pas rond 5 uur kwam hij in de buurt van de 35 graden. Toen hebben de de medicatie stopgezet en toen was het spannend of hij wakker zou gaan worden. Dit zou ook weer lang kunnen duren. Maar alles verliep heel moeizaam en zondag werd hij weer teruggebracht naar Roosendaal. In Breda konden ze verder op dat moment niets voor hem doen. Maandag kwam de neuroloog en deed een EEG om te kijken of er hersenactiviteit was. Hij was hersendood en wij werden er bij geroepen om de laatste dingen te regelen en familie te bellen om afscheid te nemen. Ze hebben de apparatuur afgezet en ons pa is gestorven op 20 augustus om 14.50 uur. Toen was het heel druk met alles regelen. De wensen van mijn vader waren heel duidelijk dus wij hebben alles goed kunnen regelen met de crematie en alles daaromheen. Ik heb zelf de toespraak geschreven hoe mijn vader was en wat er op het laatste speelde bij hem. Hij miste zijn vrouw al 18 jaar en hij had de moed opgegeven. Hij wou gewoon bij haar zijn. Op deze manier heb ik geprobeerd het verlies van mijn moeder ook erbij te pakken. Dat gaf me een prettig gevoel. We hebben we hem verstrooid op 5 oktober op het veld waar mijn moeder ook ligt. Samen met mijn broer, mijn man en dochter hebben we de laatste eer gebracht aan hem en ook nagedachtenis aan ons ma. Nu zijn ze weer lekker bij elkaar. Eindelijk samen.

Ik mis mijn vader en moeder elke dag. Maar ik probeer aan de leuke herinneringen te denken die we hebben meegemaakt. Al is dat heel moeilijk voor te stellen wat ik met mijn moeder heb meegemaakt, maar ik ben ervan overtuigd dat het me zal lukken. Altijd denk ik, wat zou mijn vader in zo’n situatie doen? Met hem had ik meer contact als met mijn moeder. Ze had het altijd te druk met zichzelf.

Maar men zegt altijd : alles wat je meemaakt maakt je sterker! Laat ik nu vinden dat ik al genoeg heb meegemaakt in mijn leventje, wanneer houdt het nu een keer op, ik ben al ZO sterk en een vechter. Maar een lieve broer, man en dochter slepen me hier wel doorheen. Daar ben ik van overtuigd. En zelf ben ik ook iemand die niet bij de pakken neer gaat zitten. Ik ben een manier aan het zoeken om er mee om te gaan en een plaatsje te geven. Ik hoop op deze manier dat ik ook steun kan geven aan andere lotgenoten, door mijn verhaal te delen.

18 november 2007

Angela van Helden-Godschalk

e-mailadres : my_wild-rose@hotmail.com

terug
Home

  MARJORY

Hallo,
 
Ik ben Marjory een vrouw van 33 jaar, getrouwd en 2 lieve kinderen. Ik wil graag mijn verhaal kwijt.
 
Vanaf dat ik 6 jaar oud was, bleek mijn moeder longkanker te hebben. Als kind zijnde sta je niet zo stil bij zo'n ziekte. Ik heb nog een zusje van destijds 3 jaar. Mijn zusje is ge