home
Tineke
Hoe leg je die angstaanjagende leegte om je heen uit aan iemand die dat gevoel niet kent, dat eindeloze niets, die absolute eenzaamheid. 'De pijn die daarop volgde is onbeschrijfbaar' Dorine.
'Het lijkt soms wel of ik niks meer kan voelen, of ik me er voor afsluit.' Krista
'Ik denk vaak aan het gevoel dat m’n ouders moeten hebben gehad op het moment dat ze wisten dat ze ons achter moesten laten, ook al is het maar een fractie van een seconde. Dit kan ik maar niet van mij afzetten. Ook denk ik weleens aan het gevoel wat ze moeten hebben áls ze ons op dit moment kunnen zien, maar niet kunnen bereiken. Is dit vreemd?' Iris
' Ik ben mezelf kwijt. het voelt alsof ik langzaam in het niets verdwijn. (...) Het doel van dit verhaal is dat ik hoop dat het wat herkenning geeft. Want je voelt je zo alleen' Marie-Anne. (21-02-03)
'Maar ik moet toegeven dat ik er op dit moment niet meer uitkom. (...) op dit moment voel ik me verdomd alleen' Sabrina
Verdriet, pijn, eenzaamheid, heel veel vragen. 'Het enige wat ik wilde en nog steeds wil is een antwoord waarom. Waar hebben wij dit aan te danken?' Sylvia, maar vaak ook woede zijn maar enkele van de emoties die door je heen razen. '(...) terug in de plaats waar we geboren waren kwamen de vragen en daarmee de woede.' Inge
'En daar kan ik nog elke dag verdriet om hebben, ook omdat ik zo weinig nog maar van hem weet, ik leefde zo in mijn eigen wereld. Ik zit nu nog met zoveel vragen: wat vind hij nu van mij, mist ie me, is hij trots op me. Het is zo moeilijk om daar geen antwoord meer op te krijgen!En daar kan ik nog elke dag verdriet om hebben, ook omdat ik zo weinig nog maar van hem weet, ik leefde zo in mijn eigen wereld. Ik zit nu nog met zoveel vragen: wat vind hij nu van mij, mist ie me, is hij trots op me. Het is zo moeilijk om daar geen antwoord meer op te krijgen!' Natasja
Om de gevoelens aan jezelf toe te geven is al een hele opgave en heel veel van ons zijn, ook jaren later, nog steeds met veel moeite in staat om hun gevoel een plaats te geven.
Voor Tineke begint haar echte verwerkingsproces nu pas en wil graag mailen met mensen die ook zonder ouders en broer of zus zijn.'Vorig jaar is ook mijn moeder overleden en ben ik echt alleen overgebleven. (...) ik vind het prettig om de herkenning te vinden van mijn gevoelens (...)'
'Het is nu nog een hele vreemde tijd. Men zegt dat je je verdriet een plek moet geven. Maar waar is die plek dan? Op veel momenten ben ik nog steeds heel gelukkig. En op andere momenten helemaal niet. dan ben ik bang zelf ook jong te zullen sterven.' Babette. De angst om in die leegte te verdwalen is bij iedereen aanwezig, net als de angst dat bij het toegeven hiervan je inderdaad verdwaalt en je de weg terug nooit meer terug zal kunnen vinden.Maar de weg terug waarnaar eigenlijk? Terug naar de tijd voor die leegte, of terug naar het moment waar je nu bent? Er is geen weg meer terug. Je moet door dat schijnbaar eindeloze niets heen om vooruit te komen. En niemand weet wat er aan de andere kant ligt. Als er al een andere kant is! Dan lijkt het veiliger om te blijven waar je bent met de pijn die je vertrouwd is. Beter deze dan een andere die je niet kent. Toch...? Veel mensen leven in een roes. Zo ook Floor, Jeanny en Ilona.
'De dagen daarna leefde ik in een roes en wilde het nog steeds niet geloven. Daarna heb ik me helemaal gestort op mijn werk. Heb toen niet de tijd genomen om alles een beetje te verwerken. ' c
'(...) ik poetste en was een steun voor iedereen. Iedereen vond het knap hoe ik het deed...' Jeanny
'Op dit moment leef ik een roes. (...) maar dit gemis is zo enorm.' Ilona (27-11-2002).Vooral jonge mensen en kinderen krijgen vaak het gevoel dat het verdriet nou maar eens over moet zijn omdat ze vaak uit hun omgeving horen 'dat het zolang geleden is' als het onderwerp ter sprake komt, en stoppen hun pijn maar heel ver weg.
Ook voor Jessica is dit een probleem. (...) dus praat ik er maar niet over terwijl ik dat soms wel zou willen. (11-01-2003)Gelukkig gaat het leven door en kunnen we, ondanks alles, gelukkig zijn.
'Is het wel normaal dat ik gewoon door blijf functioneren, dat het goed met me gaat en dat ik toch gelukkig kan zijn?' Jacqueline
Iedereen verwerkt de dood van zijn ouder(s) op zijn eigen manier, met zijn eigen emoties en zijn eigen verdriet.
'Ik heb daar zonder gezeur van overige familieleden, het verlies van mijn moeder enigszins kunnen verwerken.' Jouri
Voor de ene zal het jaren duren voor hij de stap zal durven nemen om zich een weg door dat niets te banen.
'Ik wist dat ze dood was. Maar gevoelsmatig zat ze ergens in een kuuroord ver bij mij vandaan.' Sabine
De ander gaat misschien direct met opgeheven hoofd de leegte in.
'1 ding weten mijn zusje, mama en ik zeker! We gaan door met ons leven ook al is het niet altijd makkelijk!!! ' Wendy
De meeste van ons zullen toch vol goede moed beginnen, regelmatig de weg kwijt raken, even blijven steken, en langzaam maar zeker de balans vinden om die verlatenheid achter zich te kunnen laten.
'Tuurlijk heb je je ups en downs maar de ups zijn er nu vaker en langer dan de downs.' Anja Hadderingh
Sommige doen het alleen, anderen zoeken professionele hulp omdat het gevecht tegen de depressie te zwaar wordt.
'Heb op dit moment begeleiding van een psycholoog. En heb de laatste tijd ook steeds weer de neiging om mijn moeder te gaan bellen. Ik denk dat de tijd van verwerken is aangebroken! ' Jolanda
'Wij zijn beide naar een therapeute geweest voor hulp bij de rouwverwerking. Dit heeft heel veel geholpen.' Helene en Linda (27-12-2002).
'Ik probeer nu mijn leven weer op de rails te krijgen maar met hulp. Het is ook gewoon moeilijk als de mensen in je omgeving het goed bedoelen maar niet weten wat je voelt' Miek
'Alles ontplofte in mij , inclusief mijn huwelijk. En nu drie maanden verder staat alles nog steeds op z'n kop. Maar eindelijk ben ik wel zover dat ik professionele hulp heb gezocht, ben ik er achter dat ik nog steeds mag rouwen, dat ik daar niet alleen in sta en dat ik eindelijk mag toegeven dat dat een een leven zonder ouders, hoe oud of hoe jong je ook bent, erg moeilijk is' Marielle
Wij hebben het ook ieder op onze eigen manier gedaan. Zoals jullie al hebben kunnen lezen zocht Annette haar steun bij de dieren en Michèle in de drank, om de kracht te verzamelen die ons door de eenzaamheid zou kunnen leiden. Uiteindelijk kwamen wij er, onafhankelijk van elkaar, achter dat je de kracht in jezelf moet zoeken en niet daarbuiten. Twee totaal verschillende wegen hebben ons gelukkig wel het inzicht gegeven dat het niet uitmaakt hoe je je kracht opzoekt, als je het maar doet! Door de correspondentie die tussen ons ontstond, in de periode dat we, in twee verschillende landen, in twee verschillende werelden leefden kwamen we er achter dat we, ondanks de totaal verschillende manieren waarop we het uitten, wij ons verdriet hetzelfde voelden. Eindelijk hadden we iemand gevonden met wie we ons verdriet werkelijk konden delen, alleen maar omdat de ander de emoties kende en herkende.
'Schrijf je verhaal op, praat erover, huil erom, schreeuw het uit, maar uit het. De manier waarop maakt niet uit.' Hennie (21-02-03)
'Soms heb ik opeens een slechte dag, komt alles in alle hevigheid weer boven. Vandaag was ook weer zo'n dag, maar het verhaal met anderen te kunnen delen, doet mij in ieder geval goed en ik hoop dat anderen er ook iets aan kunnen hebben.' T (anoniem)
'Ik heb gemerkt dat je met mensen die dit zelf ook meegemaakt hebben beter kunt praten en beter begrepen wordt dan vele mensen die zelf geen ervaringen hiermee hebben. Wie , hopelijk, wil reageren kan mailen.' Joyce
'Ik hoop dat ik hier reacties op krijg van iemand die ook een ouder is kwijtgeraakt en het maakt niet uit hoe oud jullie zijn.' Natasja
'Niemand begreep me. Hoe konden ze ook... ' LiekeNaast het verdriet van het verlies, voelen veel mensen gelukkig toch nog elke dag de warmte en de liefde van hun ouders. Op hun eigen manier zijn ze er nog steeds, steunen ons in onze keuzen en geven ons kracht in moeilijke tijden. 'Ik droom vaak over mijn ouders, het gekke is dat ze nooit samen in dezelfde droom voorkomen, altijd apart.(...) Toen ik weer in slaap viel ging deze droom gewoon verder, dit keer was ze overleden maar toen ik thuiskwam in Canada, zat ze in de schommelstoel in de huiskamer, ik vroeg wat ze hier deed en dat ik dacht dat ze overleden was en ze zei dat ze ook overleden was maar nog even terugkwam om te vertellen dat ze me altijd kon zien en horen.' Heidy
Als je jezelf kan voorstellen dat je vader en moeder geen pijn meer hebben, niet meer hoeven te lijden en nu altijd, krachtig, vlak bij je zijn om je door je diepste dalen te begeleiden, geeft dat vaak een een warm, bijna lichtgevend gevoel in je hart waardoor je in jezelf de kracht hervindt om door te gaan.
'Als je dit meemaakt denk je hier kom ik nooit meer overheen, maar ergens geloof ik erin dat mijn ouders mij de kracht geven om door te gaan.' Anja .
'Ik weet dat mijn vader nog erg dicht bij mij is en dat hij verder leeft in een dimensie waar
het leven goed is en waar het fijn is.' Miriam
De pijn het gemis zullen we nooit kwijtraken. Al verandert het wel en wordt het een deel van ons, er blijven altijd momenten waarop het je kan overvallen. 'Mijn eerste keer dat ik me moest scheren bijvoorbeeld. Ja wie kon mij dat eventjes voordoen? Klinkt gek misschien, maar met een moeder en een zus was ik de enige man in het huis. Laat staan het fenomeen verliefdheid.' Vincent
'Donderdag moet ik rijexamen doen iets waar mijn moeder ook voor in de spanning zou hebben gezeten, maar nu moet ik dat helemaal alleen doen.' Ilse
'Hoe gek het ook klinkt, maar in de periode dat mijn kinderen opgroeien bleef (en blijf) ik mijn ouders en broer missen.' BertDat moment van gemis geldt niet alleen voor gebeurtenissen uit het heden, maar vaak ook uit het verleden. Hoe was ik toen ik zou oud was als mijn kind nu? Wat zou mijn vader of moeder in zo'n geval gedaan hebben? '(...) toch kan ik niet de band met hun maken die ik zoek, die ik mis, om mijn verleden te delen.' 'Romaanlo'
'Nu vraag ik mij regelmatig af, hoe was zij, lijk ik erg op haar, wat zou zij nu doen, wat zal ze van mij vinden?' Martine
'Ik heb nu echt het gevoel dat ik mijn jeugd kwijt ben, mijn voorgeschiedenis. Ik kan het niet meer navragen. En als ik me dan even wil kletsen, kan ik niet meer de telefoon pakken om mijn moeder te bellen. Het is ook moeilijk om alle voorbereidingen voor moederdag nu te zien in alle winkels.' BiancaIn een vraaggesprek met Rosita Steenbeek en Henk Westboek dat ik op de televisie zag, kwam de dood ter sprake. Rosita vertelde dat ze, doordat zij de dood van dichtbij had meegemaakt, zij ermee bekend was en daardoor alles uit het leven wilde halen omdat het zo kort was. Ik herken dat. Ik was er van overtuigd dat ik de 35 nooit zou halen, al kwam ik daar pas op die leeftijd achter, en leefde ook op die manier. Ik denk dat ik niet de enige ben die dat gevoel kent. Ik dacht namelijk heel vaak aan de dood ik dacht dat ik zelf ook snel zou dood gaan (...)' Hilde
Hallo,
Ten eerste wil ik even zeggen dat ik het echt heel fijn vind dat ik deze site heb gevonden. Jammer dat ik nooit eerder hier geweest ben. Ik zal me even voorstellen, ik ben Natasja 21 jaar en studeer psychologie. Ik ben mijn vader 7 jaar geleden aan kanker verloren. Ik was toen 14 jaar en plots was mijn onbezorgde leventje over. Ik kom uit een warm en gezellig gezin waar nooit iets aan de hand was. Ik was in die tijd dan ook alleen met mezelf bezig, uit gaan, vriendjes. Totdat mijn vader zich ziek ging voelen, hij at minder en was minder vrolijk dan vroeger. Hij werd in juli 50, ik dacht nog dat het erbij hoorde, bij de leeftijd hij wordt immers wat ouder. Helaas werd het steeds erger en vermagerde hij snel, totdat hij ineens bloed overgaf. Vrijdags kwam er een dokter, zaterdag ging mijn vader naar het ziekenhuis om testen te doen. Ik ben gewoon nog die zaterdag uit geweest omdat ik dacht dat alles wel weer goed zou komen. Zondag bij hem op visite geweest, toen was ie weer de vrolijke papa, ik ging dus met een heel gerust gevoel naar huis. Maandag toen ik in het ziekenhuis kwam, kwam mijn moeder huilend naar mij toe en zij heeft me toen verteld dat mijn vader een niertumor had en er niks meer aan te doen was, we zouden hem kwijt raken. Maandag was hijzelf niet aanspreekbaar. Dinsdag wel, en toen hebben mama en ik samen aan hem verteld wat de dokter had gezegd, dit was heel emotioneel. De volgende dag (woensdag) is hij om 17.00 overleden.
Dit is allemaal zo snel gegaan, dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen. En daar kan ik nog elke dag verdriet om hebben, ook omdat ik zo weinig nog maar van hem weet, ik leefde zo in mijn eigen wereld. Ik zit nu nog met zoveel vragen: wat vind hij nu van mij, mist ie me, is hij trots op me. Het is zo moeilijk om daar geen antwoord meer op te krijgen!
Heb ook vanaf toen een sterke verlatingsangst ontwikkeld. Ik was bang dat mijn moeder er plots niet meer zou zijn en ook mijn vriend. Heb daar nu therapie voor en stapje voor stapje gaat het gelukkig beter.
Ik zou graag mailen met mensen van mijn leeftijd die iets dergelijks hebben meegemaakt.
Liefs Natasja
Mijn verhaal mag gewoon, graag zelfs, door iedereen gelezen worden. Alvast bedankt!Natasja, 25 april 2003
natasjahalekor@go.com
Het is fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die net als ik geen ouders meer hebben. Als je de mensen om je heen hoort, denk je wel eens dat je de enige bent.
Ik ben Bianca, 29jaar. In januari 1999 heeft mijn vader een hersenbloeding gehad, ik was op mijn werk toen mijn zusje belde dat Pa in elkaar gezakt was, en dat hij naar het ziekenhuis gebracht was. Hij heeft een maand in het ziekenhuis gelegen, en ontzettend moeten knokken om weer te kunnen lopen. Hij was aan zijn linkerkant verlamd. In de zomer van 2000 voelde hij zich weer zo goed, dat hij het aandurfde om met de auto op vakantie te gaan naar Zwitserland. De dag voor zijn vakantie ging hij nog even weg, en ik ben blij dat ik toen nog even naar hem toe ben gegaan om gedag te zeggen. Hij heeft nog een paar keer gebeld, ik kon horen dat hij genoot, maar toch was ik niet gerust. Op zondag 6 augustus kreeg ik ‘s avonds een telefoontje van mijn moeder. Mijn vader had een hartaanval gehad. Ze bleef even stil en ik dacht: oké, zeg maar in welk ziekenhuis hij ligt. Toen ging ze verder: en hij is overleden. Dan stort alles in elkaar. Dat kon toch niet, dat mocht toch niet? Mijn moeder kon mijn zusje niet bereiken, ze moest ook nog andere telefoontjes plegen, en uiteindelijk heb ik mijn zusje aan de telefoon gekregen. Ik zei haar dat ze goed moest gaan zitten, en vertelde toen dat Pa was overleden. Vrienden van haar hebben haar opgehaald en naar mij toegebracht. Ook mijn moeder kwam, en vanaf toen hebben we heel veel geregeld. Fijn dat mijn moeder ons daarbij wilde helpen, mijn ouders waren al 14 jaar gescheiden. Ik woonde samen met mijn vader in zijn huis. Omdat hij in Zwitserland was overleden, moest er veel meer geregeld worden, dat heeft mijn moeder allemaal gedaan. Mijn vader zou woensdag teruggereden worden naar Nederland, een dag waar geen einde aan leek te komen. Pas om half 12 ‘s avonds hoorden we dat hij er was. Donderdagsochtends heb ik hem voor het eerst gezien. Pas toen ik het met mijn eigen ogen zag, moest ik het wel geloven. De dag erna was de begrafenis. Voor mijn gevoel veel te snel. Het was de vraag of ik in het (huur)huis van mijn vader kon blijven wonen. Het was een heel geregel allemaal, maar het is gelukt, en ook mocht ik in het huis blijven wonen. Ook kreeg ik in die periode een lieve vriend van mij ik veel steun kreeg.
Nog geen jaar na het overlijden van mijn vader werd mijn moeder ziek. Haar buik werd heel dik, ze kon niet meer naar het toilet. Na heel veel onderzoeken bleek er een ontsteking in haar darm te zitten die alles afsloot. Ze is eind juni 2001 geopereerd. Het zou een simpele operatie zijn, en met een week of 2 zou ze weer naar huis gaan. De vrijdag na de operatie hadden we een bruiloft. ‘s Middags heb ik haar nog heel even gebeld, ze klonk angstig, voelde zich niet goed. Ik probeerde haar wat moed in te praten, voor de batterij van mijn mobieltje het opgaf. Toen we terug naar huis reden, luisterde mijn vriend de voicemail thuis af. Hij hoorde mijn zusje, dat het niet goed ging met mijn moeder en dat ze weer geopereerd moest worden. Pas toen we thuis stil stonden heeft mijn vriend verteld dat mijn zusje gebeld had. We zijn naar het ziekenhuis gereden, waar ze geopereerd werd. Het was een lange nacht van angstig afwachten. Ze zijn tot een uur of 5 met haar bezig geweest. Toen mochten we heel even naar haar toe, ze sliep. Ze had een stoma gekregen, en lag aan heel veel slangetjes en werd beademd. Hierna volgden 2 spannende maanden op de intensive care, waarbij er steeds weer tegenstagen waren, en ze is nog 5 keer geopereerd. Al met al is ze 9 maanden bezig geweest met ziekenhuis en verpleeghuis voor ze op 15 maart 2002 naar huis kon. Ondertussen was ik gaan samenwonen met mijn vriend. Thuis had ze veel hulp nodig. Door haar te dikke buik kon ze niet meer bukken. Ook het stoma zorgde regelmatig voor problemen. Ze probeerde net als altijd alles goed te regelen, en ze knapte heel langzaam een beetje op. Ze kreeg toch weer wat tegenslagen en ook een aantal spannende momenten te verduren, waaronder 1 keer met haar longen, toen is het weer erg kritiek geweest, maar ook nu kwam ze er weer doorheen.
Begin dit jaar werd het steeds vervelender met het stoma, soms had ze een paar keer per dag lekkage, en iedere keer moest ze weer de wijkverpleegkundige laten komen. Ze begon toch steeds meer te denken aan een hersteloperatie om het stoma op te laten heffen en haar buik, die steeds dikker werd, weer wat beter te maken. Ze was ontzettend bang om weer geopereerd te worden. Bang dat het weer fout zou gaan. Doordat het stoma zo lekte is de operatie toch iets vervroegd. 10 februari werd ze opgenomen, en 12 februari was de operatie. Maandags na de operatie is er een controlefoto gemaakt en alles was goed. Woensdag zeiden ze dat ze de maandag erna naar huis moest. Ze voelde aan dat er iets niet goed was, en wilde ook absoluut niet naar huis. Die vrijdag ontdekten ze dat er een gaatje in haar darm zat boven de naad. Een operatie was te riskant, dus hebben ze een slangetje geplaatst die de viezigheid weg moest halen. Ook een bacterie die ze al eerder op intensive care gehad had, kreeg ze nu weer. Die zorgde voor heel veel problemen. En uiteindelijk werd het voor haar longen teveel. Zondag 16 maart is ze naar intensive care gebracht omdat ze ontzettend benauwd was. Ze heeft toen heel duidelijk aangegeven dat ze niet beademd wilde worden. Ze wilde kunnen blijven praten, niet meer zo’n slangetje in haar keel. Dat moet je dan respecteren, hoe moeilijk het ook is. Maandagochtend werd ik gebeld door het ziekenhuis, vlak voor ik naar mijn werk wilde gaan. Het ging niet goed en we moesten komen. Ik was er als eerste, en ze was echt heel benauwd. De arts kwam langs en die zei dat beademen ook geen zin zou hebben, dat het alleen maar rekken was, en dat ze niets voor haar konden doen, alleen morfine geven. Mijn moeder werd toen rustig, en besefte dat ze afscheid moest gaan nemen. Ik voelde niets meer, alle kracht leek uit me weggezogen, ik wilde mijn moeder niet kwijt. Ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik haar zou missen als ik iets aan haar had willen vragen. Bijvoorbeeld als ik zelf ooit kinderen mag krijgen. Ik heb haar ook gezegd dat ik van haar hou. Toen zei ze, je weet dat ik ook van jou hou, maar ik zei dat ik het graag wilde horen. Dat deden we nooit zo erg. Sindsdien hebben we het regelmatig tegen elkaar gezegd. Mijn moeder heeft een aantal mensen gebeld en er zijn ook een aantal mensen langs geweest om afscheid van haar te nemen. Ik vond eigenlijk dat ze wel weer een beetje opgeknapt was, en dat maakte dat ik me een klein beetje hoopvol voelde. Dinsdag mocht ze weer terug naar de gewone afdeling, waar ze ‘s avonds toch weer erg benauwd werd en we weer geroepen werden. Toen begon ze al aan te geven dat het haar teveel werd. Woensdag heeft ze tegen de arts gezegd dat ze niet meer verder wilde, die kon weinig meer voor haar doen dan haar morfine geven. Voordat ze de morfine kreeg, heb ik beseft dat mijn hoop niet terecht was, en dat ik haar moest steunen in haar laatste stukje. Dat heb ik haar ook laten blijken, hoe moeilijk het ook was. Vanaf toen werd ze steeds suffer, en hebben we de nacht van donderdag op vrijdag in 2 ploegen bij haar gewaakt. Vrijdagmiddag 21 maart waren we er allemaal toen de arts kwam en de morfinepomp verhoogde. Hij was nog niet weg of haar ademhaling stokte. Pas toen drong het tot me door dat er echt geen hoop meer was.
Hierna begon het, helaas, bekende geregel voor de begrafenis. Ze had me gevraagd of ik een nummer wilde zingen tijdens de mis. Dat is me gelukt. Ik weet nog niet waar ik de kracht vandaan heb gekregen, maar achteraf voelde het ook heel goed dat ik dat nog voor haar heb kunnen doen, een mooi afscheid, hoe triest het ook is. Zowel mijn vader als mijn moeder liggen in het familiegraf bij hun ouders. Dat voelt goed. Het is voor ons nu heel moeilijk om door te gaan. We zijn nog druk bezig het huis van mijn moeder op te ruimen. Ik heb nu echt het gevoel dat ik mijn jeugd kwijt ben, mijn voorgeschiedenis. Ik kan het niet meer navragen. En als ik me dan even wil kletsen, kan ik niet meer de telefoon pakken om mijn moeder te bellen. Het is ook moeilijk om alle voorbereidingen voor moederdag nu te zien in alle winkels.
Ik weet nu wel dat ik de kracht in me heb om hier doorheen te komen, maar het zal weer een lange weg worden. Ik ben blij met de steun van mijn lieve vriend en mijn zusje en alle mensen om me been die ik nog hard nodig zal hebben.
Ik hoop dat jullie iets aan mijn verhaal hebben, en ik wens iedereen die eenzelfde verlies moet meemaken heel veel sterkte toe.Groetjes,
Bianca, 29 april 2003
hillege@chello.nl
Lang heb ik gezocht naar een site die mij aanspreekt en mij raakt, ergens anders zou ik dit namelijk nooit neerzetten. Daarvoor is het te gevoelig en te pijnlijk.
Mijn naam is Sabrina en ik ben 24 jaar oud. Toen ik 9 was overleed mijn moeder aan kanker. Toen ik 4 jaar oud was begon het met een knobbeltje in haar borst en uiteindelijk zat het in haar hele lichaam. Ik heb bijna geen herinneringen meer van haar. Nadat mijn moeder was overleden is mijn vader aan de drank gegaan en is extreem gaan gokken. Dit hed als resultaat dat wij thuis of heel veel geld hadden of heel weinig. Rekeningen werden ook bijna niet betaald, Douchen bij de buren of je wassen met het water van de wasmachine, omdat het gas weer eens was afgesloten waren bij ons niet zo vreemd. Ik heb een oudere zus maar ook de periode dat zei nog thuis woonde kan ik niet terughalen. Het is zo frustrerend als je zoveel kwijtraakt en dat dan ook je geheugen je in steek laat. Mijn vader kreeg op een gegeven moment al een nieuwe vriendin ( ik weet niet meer hoelang daar tussen heeft gezeten). Na die vriendin volgde een nieuwe en een nieuwe. Afijn de tel was ik al kwijt. Mijn vader heeft ons ook vaak genoeg verteld dat hij ons nooit gewild heeft en dat mijn moeder kinderen wou, Nou dat was te merken ook, vaak was het enige wat er in huis te eten was beschimmeld brood. En dan moest je maar weer naar de kroeg toe om geld te halen om iets te kunnen eten. Mijn vader was ook niet vaak thuis. Hij werkte dan wel maar zat daarna vaak in de kroeg. En waar hij s'nachts was, dat was niet altijd bekend. Ik woon nu na een lange weg 3 jaar samen. Maar mijn omgeving snapt het niet. Om de een of andere reden kan ik het verleden niet loslaten en dat is iets wat mij vaak wordt verweten. Mensen zeggen iedere keer tegen me dat ik niet goed bezig ben en dat ik niet opgevoed ben. Ik weet dat wat mijn vader ons gegeven heeft geen opvoeding was, dus uiteindelijk heb ik het zelf gedaan. Ik kan er dan ook zo kwaad om worden als ze tegen mij zeggen dat ik geen goede opvoeding heb gehad. Ik heb mezelf opgevoed, ik zit niet aan de drank, ik heb nog nooit drugs gebruikt. Ik had mijn eerste vriendje toen ik 20 was. Dan vind ik toch dat ik het goed heb gedaan.
Maar ik moet toegeven dat ik er op dit moment niet meer uitkom. Heeft 'men' dan toch gelijk en doe ik het fout of is het begrijpelijk dat ik in de war ben. Er is nu ook een depressie bovenop gekomen door het verleden, maar is dat dan mijn keus??? Er wordt tegen mij namelijk gezegd dat het mijn eigen keuze is om in het verleden te leven maar ik heb het gevoel dat ik dat niet in de hand heb.
Ik weet dat ik dit aan het begin moest zeggen, maar ja beter laat dan nooit.
Ik wil even zeggen dat ik heel blij ben met jullie site. En ik zou het ook op prijs stellen als er mensen zijn die op mijn verhaal willen reageren, want ik moet toegeven op dit moment voel ik me verdomd alleen.Sabrina, 18 maart 2003
Hallo,
Eerst wil ik zeggen wat goed dat jullie met je verhalen op internet staan.
Dat deed mij zo goed dat ik andere verhalen kon lezen, zodat je het gevoel krijgt dat je niet alleen bent. De verhalen zijn zeer ontroerend en ook verschillend, maar wat we allemaal gemeen hebben is het verdriet hebben over de allerliefste mensen die we kenden.
Het verdriet is niet zomaar weg te poetsen, we moeten er mee leren omgaan en dat gaat niet zomaar we moeten de pieken en dalen nemen en dan kom je ooit een keer
Dat je er liefdevol en zonder at teveel verdriet naar de herinneringen terug kunt kijken. 1k vind dit erg banaal klinken als ik dit lees, maar toch is het zo tenminste voor mij want ik moest dit 2 keer meemaken.Mijn moeder was altijd mijn moeder, maar ook een vriendin. 1k was een echt mama’s kindje toen. In (ongeveer) 1989 kreeg mijn moeder te horen dat ze borstkanker had.
Dat was dus schrikken. Na eerst een operatie en 1 jaar chemokuren, misselijk zijn en kaal, was ze klaar. De foto’s wezen uit dat ze kanker vrij was.
Na 2 a 3 jaar kreeg ze een tumor in haar hals. Doordat ze het niet konden opereren kreeg ze weer chemo. Maar ook werd haar arm verlamd,doordat de tumor erg op haar
Zenuwen en spieren drukten. Na driekwart jaar was haar pillen en chemo het enigste wat ze nog at. Eten kreeg ze bijna niet meer weg. Doordat ze een keer zo benauwd werd is ze opgenomen in bet ziekenhuis. Na een paar dagen kregen we een telefoontje dat we allemaal naar het ziekenhuis moesten komen, want onze ma wilde ons wat vertellen.
Ze vertelde ons dat ze niet meer verder wilde leven, omdat haar bord pillen nog groter was dan haar bord eten. Ze had veel pijn en was bang dat ze ooit zou stikken (door die tumor). Dus daar sta je dan genageld aan de grond samen met mijn 2 broers en 1 zus (ik ben de jongste).en mijn vader. Maar achteraf had ze dit al ooit eens besproken met mijn vader. Het ging toen heel snel er werd een pastor bij gehaald, de morfine pomp aangesloten, en na ongeveer 3 uurtjes viel ze in slaap en daarna in coma. Om de beurt hebben we gewaakt die nacht, ‘s ochtends hebben we met zijn allen nog thuis gegeten en om half 2 waren we weer in het ziekenhuis. Toen we op de afdeling liepen en naar bet kamertje gingen hoorden we haar al heel gek ademen en daarna is ze ook overleden, Ik was toen 22 jaar, had gelukkig een hele lieve vriend die mijn steun en toeverlaat is (nog steeds). Woonde toen dus samen met mijn vader en m’n jongste broer. Doordat mijn vader en ik alles nu samen moesten doen, heb ik hem een hoop geleerd, strijken, koken en natuurlijk poetsen. Mijn vader was echt een buiten mens. Hij heeft vroeger ook een tuinderij gehad, dus vandaar en nu werkte hij bij de gemeente in de Plantsoenendienst.
Veel verdriet had ik en de rest van de familie natuurlijk ook, ik ging vaak naar de kerk met mijn vader en naar het graf toe. 1k werd van moeders-kindje een vaders-kindje.
En dat voelde ook goedNu bijna tien jaar later (21-01-2002) gaat pa kaarten bij zijn vrienden. Om ongeveer 12.15 uur fietst hij naar huis en krijgt een hartstilstand. Hij is toen een 20 minuten later (denken ze) gevonden. Dat is zo’n raar idee dat hij daar alleen lag in de kou, zo verlaten alleen.
‘s Nachts om 4 uur staat de politie aan de deur bij mijn zus(vader had allen een telefoonnummer. van haar in de portemonnee zitten)
Onze zwager stand om half 5 bij ons aan de deur, wat er dan door je heel gaat is niet te beschrijven. Onbegrip, waarom, hoe hij was toch nooit ziek.En nu is hij zomaar van ons weg... dat geloof je toch niet. Pas de volgende dag konden we hem pas zien en geloven dat bet echt waar was. Ik heb 3 dagen in een shock geleefd. Geen afscheid of niks. Zomaar weg dat vind ik zo erg.... Terwijl je nog zoveel te zeggen had. De wereld stond voor nu echt stil, wilde niks meer, voelde niks meer.
Het enige wat ik wilde en nog steeds wil is een antwoord waarom. Waar hebben wij dit aan te danken. Eerst hadden mijn ouders verdriet om de tuinderij die ze 2 keer moesten verkopen, 5 keer verhuisd, ma die ziek is geworden en op 56 jarige leeftijd overleed.
En dan ook nog eens het plotseling overlijden van mijn vader. En dat net nu wij gingen trouwen in april.(eindelijk zij hij toen nog)Je ziet het we hebben 2 verschillende manieren gehad, allebei gun je het niemand Maar bij mijn moeder hebben we nog afscheid genomen, bij pa kan dat niet en dat is heel er frustrerend.
Pa is nu 1 jaar al weer dood, het gaat zo snel en je ziet het om je heen: de wereld gaat gewoon door of er niets aan de hand is geweest. Maar wij zitten nog met het verdriet. Ongeloof, , vragen en gedachtes over vroegen en zo.
Het gaat wet steeds beter met mij maar soms mis ik vroeger zo.. het mooie huis aan de slenterweg, de hond, ma en pa buiten op het terras.We houden ons maar vast dat ze nu weer gelukkig samen zijn, en wij..., samen gaan we weer verder en hopen we dat we net zo gelukkig worden als onze ouders samen waren, ondanks alle tegenslagen die ze gehad hebben. Ze bleven van elkaar houden en van ons.
Dit was het verhaal van mij, het is een beetje onsamenhangend, maar het is ook best moeilijk om het allemaal te vertellen in een korte(!!)brief.
Vele groetjes van mij,
Sylvia Gieling van Onna, 23 januari 2003
sgieling@xs4all.nl
Hallo,
Wat fijn dat ik deze site heb gevonden, want ik wil graag mijn verhaal vertellen aan mensen, die weten wat het is en hoe het voelt om je ouder(s) te verliezen.
Ik ben Hennie, 42 jaar en heb (door omstandigheden) een beschermde, maar toch goede jeugd gehad. Ook na mijn trouwen (en het verhuizen naar het zuiden van het land) heb ik nooit tevergeefs een beroep op mijn ouders gedaan. Wij woonden 130 kilometer van elkaar.
Mijn ouders begonnen pas op wat oudere leeftijd aan kinderen. Ik heb ook nog een oudere zus (5,5 jaar ouder). Begin 2002 was mijn vader 79 en mijn moeder 78 jaar.
Mijn vader begon vanaf 2000 wat ouderdomskwalen te krijgen, maar echt ernstig ziek, nee dat is hij nooit geweest. Hij liep vanaf die tijd wel met een wandelstok en vanaf oktober 2001 werkte zijn blaas niet meer, maar daar bleef het bij. Mijn moeder hielp hem. Mijn ouders woonden nog steeds geheel zelfstandig, zonder enige vorm van hulpverlening.
In februari 2002 ontbraken mijn ouders op een familieverjaardag en daar hoorde ik, dat ze niet zouden komen, omdat mijn vader niet goed “uit de voeten” kon. Ik heb geen seconde hoeven te twijfelen, ben eerder weggegaan op de verjaardag en samen met de rest van mijn gezin (man en kinderen) naar mijn ouders gereden. Heerlijk vonden ze het, dat we toch nog even aan kwamen. Mijn vader is in die week daarna slecht gaan eten, at uiteindelijk alleen vloeibaar, want het smaakte hem niet meer.
Op maandagavond 4 maart 2002 kon papa halverwege de trap niet meer verder. Mijn moeder heeft toen 112 gebeld en vrij snel was er hulp ter plaatse. Ze brachten papa naar boven en op het moment dat hij op bed lag, kreeg hij een hartstilstand. Ze hebben hem gereanimeerd en naar het ziekenhuis gebracht. In de eigen woonplaats was geen plaats, dus werd het een regio ziekenhuis en mijn moeder is toen elke dag op bezoek gegaan (gewoon net als normaal, met het openbaar vervoer). Er werden onderzoeken gedaan en op vrijdag 22 maart kregen wij de verpletterende uitslag: terminaal kanker. Er was niets meer aan te doen. Er werd niet in termijnen van maanden gesproken, maar slechts van enkele weken. Op maandag 25 maart is er verzorgende hulp geregeld en we waren erg blij, dat papa op woensdag 27 maart ’s morgens thuis werd gebracht.
Mijn tante (een schoonzus van mijn moeder) kwam ook bij mijn vader en moeder in huis en zij zou zo lang blijven als nodig mocht zijn. Op eerste Paasdag (31 maart) zouden wij naar papa gaan, maar kregen om 09.30 uur telefoon, dat papa was overleden. Kalm en rustig was hij ingeslapen. Het gebeurde ineens. Groot was mijn verdriet. Zo snel, dat was niet eerlijk. Hij zou nog enkele weken blijven leven en niet 10 dagen. In diezelfde periode was ik ook ziek, dus kon ik voor mijn gevoel niet vaak genoeg naar papa. In januari was ik als herintreder 20 uur per week gaan werken en het beviel wel. Een week nadat papa naar het ziekenhuis was gebracht, werd ik ziek en toen ik mijn werkgever vertelde wat er speelde en de snelheid waarmee alles verliep, hoopte ik op een beetje begrip ….. Maar ik kreeg de kous op mijn kop: ik kon kiezen: of komen werken of mijn ontslag indienen. Geen greintje begrip. Mijn keus was niet moeilijk. Mijn ontslagbrief lag de volgende dag al in de brievenbus. Geen spijt, geen seconde spijt heb ik van die beslissing. De dagen na het overlijden zijn we regelmatig naar mijn moeder gereden en waren erg blij dat mijn tante nog bij haar bleef. Mijn vader is op 5 april begraven en moesten we definitief afscheid van hem nemen. Wat deed dat pijn. Hem te moeten missen. Die lieve papa, die altijd voor me klaar stond. Op 10 april heb ik mijn verjaardag niet gevierd. Mijn hoofd stond er niet naar, maar vond het wel heel erg fijn, dat mijn moeder en tante een dagje bij me kwamen. Sinds ik niet meer thuis woon belde ik elke week wel enige malen met mijn moeder (en omgekeerd). Ik heb in de ziekenhuisperiode van papa elke dag met mijn moeder gebeld en bleef dat na zijn overlijden ook doen. Totdat mama in juni tegen mij zei, dat we het niet meer hoefde. Maar toch bleef ik haar vaker bellen dan daarvoor. We hebben mama in mei nog geholpen met het opruimen van de zolder en ik heb in juli, toen de kinderen op scoutingkamp waren, een paar dagen bij mijn moeder gelogeerd. We zijn zelfs nog een dagje samen op stap geweest. Heel erg gezellig. In augustus is mijn jongste, een meisje van 11, ook nog een week bij haar gaan logeren. Dikke pret, want ondanks de leeftijd van mijn moeder (79) hebben ze toen zelfs nog een partijtje midgetgolf gespeeld.
In oktober vond ik ander werk en met veel enthousiasme ging ik aan de slag. Twee ochtenden per week als secretaresse in een ziekenhuis. Heel leuk en afwisselend werk en een stel heel fijne collega’s. Toen ze hoorden welke periode ik achter de rug had, vond ik alleen maar begrip. We probeerden allemaal weer het leven van alledag op te pakken en dat lukte (vond ik) vrij aardig.
Natuurlijk was het gemis enorm, maar we probeerden er wat van te maken. We kabbelden de dagen een beetje door, totdat in de herfstvakantie, op dinsdag 22 oktober 2002, de huisarts van mijn moeder mij opbelde en vertelde, dat mijn moeder de volgende dag opgenomen zou worden in het ziekenhuis. Mama moest worden opgenomen, want zij vermoedde, dat mama een tumor in haar buik had. De wereld stond stil. Ik klapte dicht en wist niet wat ik moest zeggen. Dit kon niet. Absoluut onmogelijk. Ons mam? Nee, echt nog nooit een dag ziek geweest, zelfs geen griep. Wel een keertje wat verkouden. Zo kort na ons pap. Ik heb vreselijk zitten huilen. De kinderen hebben mijn man wakker gemaakt (die lag te slapen, was net thuis uit de nachtdienst) en verslagen zaten wij bij elkaar. Ik kan niet omschrijven hoe het voelde toen ik dat hoorde. De grond spleet onder mijn voeten open. Korte tijd later heb ik mama gebeld en gezegd dat ik even niets wist te zeggen en begonnen elkaar toch maar wat moed in te spreken. Later op de avond hebben we elkaar weer gebeld en weer ons ongeloof uitgesproken, want we konden het beiden niet bevatten. Ik heb vanaf dat moment elke dag dat ik haar aan de telefoon had of haar zag gezegd: ik hou van je, lieverd. Ze kreeg inderdaad onderzoeken en op maandag 4 november na afloop van een onderzoek kregen mama en mijn zus te horen, dat ze er voor 80% rekening mee moesten houden, dat het geen goed nieuws zou zijn. Dat was tegen de afspraak in, want vrijdag zou het gesprek pas plaatsvinden en zo stond wederom mijn wereld op z´n kop.
Vrijdag de achtste november hebben wij inderdaad te horen gekregen, dat ons mam terminaal kankerpatiënte was. Ze was al te zwak voor kuren en zo. Levensverwachting: tussen de twee en zes maanden. Weer stond mijn tante voor ons klaar. En wat was mijn moeder blij toen ze mij op maandag 11 november belde en de woorden uitsprak: ik ben thuis. O, zei ik, lieve schat wat ben ik blij voor je. Dat is fantastisch. Maar achterin mijn hoofd dacht ik, nu gaat het aftellen beginnen. Elke dag belde ik met mama. En elke dag opnieuw vertelde ik haar van alles en eindigde ik met de woorden: lieverd ik hou van je. De gesprekjes werden steeds korter, maar toch je hoorde elkaar even en het brak de dag. Ik hoorde wel aan haar stem, dat het haar steeds meer moeite kostte, maar ze liet niets merken. Op zaterdag de 16de november belde ik haar weer en ze nam op, ik zei: met Hennie en toen zei ze: ja, het komt nu niet uit hoor, ik moet eten, dag, en we hingen op. Ik keek naar de telefoon in mijn hand en zei tegen mijn man en kinderen: dit is volgens mij het laatste gesprek dat ik met oma heb gehad, want zo is het nog nooit geweest. Wat ze had gezegd klopte niet. Mijn tante had al enkele dagen daarvoor gezegd, dat mama niet meer at. Het smaakte haar niet meer ….. Achteraf zou blijken dat ik gelijk had. Zondagavond reden mijn man en ik naar mama toe, om daar samen met mijn tante bij haar te eten. Ze heeft de hele tijd liggen slapen en was zich niet meer bewust van onze aanwezigheid. Vlak voor het weggaan heb ik mama samen met mijn tante nog verzorgd voor de nacht en kreeg ze, een korte opleving. Ze vond het fijn dat ik dinsdags zou komen en zou blijven slapen tot woensdag. Even nog met elkaar, nu kon het nog …… We zeiden elkaar gedag en wij reden weer 130 kilometer terug naar huis. Maandagmiddag om 14.30 uur kreeg ik telefoon van mijn zus. Mijn tante had naar haar gebeld. Sinds wij zondagsavonds weg waren, was het snel achteruit gegaan met mama en we moesten er ernstig rekening mee houden, dat het wel eens snel zou kunnen gaan. Om iets over half vier heb ik naar het huis van mama gebeld en aan de juffrouw van de hospice-service gevraagd hoe het met mama ging (mijn tante had een middagje “vrij”). Tja het ging wel achteruit. Het was volgens haar een kwestie van enkele uren tot enkele dagen …..
Rond vier uur belde mijn zus, mijn tante had gebeld en gezegd dat wij moesten komen, want volgens haar ging het snel achteruit. De keus was voor ons niet moeilijk: de kinderen wegbrengen (hadden we net ’s middags geregeld), in de auto en rijden. We kwamen om 18.15 uur bij mama en om 18.45 uur is ze heel rustig en vredig ingeslapen. Koud en kil werd op dat moment de wereld om mij heen. Weer tien dagen in plaats van 2 tot 6 maanden.
Wat een verdriet. Geen woorden zijn er voor te vinden, wat er toen door mij heenging. De dagen daarna doorgeworsteld. Elke dag zijn we even bij mama gaan kijken. Op 25 november is mama begraven. Bij papa in het graf, waar net een maand de steen op stond …..
De 26ste november zouden we eigenlijk feest hebben gehad, papa zou 80 jaar geworden zijn.
Dat zou eigenlijk een dubbelfeest worden, want half december zouden ze hun gouden bruiloft vieren …..
Moeilijke weken van opruimen volgden. In een roes heb ik de feestdagen beleefd.
Het enige wat me van die tijd wel is bijgebleven: een baas met begrip. Fijne collega’s, waar ik mijn verhaal ook kwijt kon. Een luisterend oor, maar vooral begrip. Een baas die niet moeilijk deed, omdat ik niet kon komen werken, terwijl ik midden in mijn proeftijd zat.
Nu, momenteel, leef ik bij de dag. De goede pluk ik en de slechte worstel ik door.
Waar ik nog het meest mee zit: ik kan de telefoon niet meer pakken om mama te bellen. Niemand kan haar vervangen. Nog even haar stem horen en kletsen. Nog een keer te kunnen zeggen hoeveel ik van haar en papa hou ….. Het doet zo verschrikkelijk veel pijn van binnen.
Vorige week vrijdag had ik zo’n slechte dag. Ik kwam thuis van werken, werd onderweg verdrietig. Thuisgekomen kreeg ik van mijn man voor Valentijnsdag een cadeautje en weer zitten huilen. Het gemis is zo groot. Bleek de volgende dag, dat ze op Valentijnsdag de steen hadden herplaatst. Waarom nou juist op die dag? Maar aan de andere kant, Valentijnsdag, de dag waarop je elkaar de liefde kan verklaren …..
Ik weet momenteel niet met welk verdriet ik bezig ben: huil ik nu om papa, om mama, om allebei?
Ik weet het soms echt niet meer, maar ik ga door en vecht. En ik schrijf in een mooi, speciaal gekocht schrift alles op. Mijn gevoelens, herinneringen, van alles. Niet elke dag, maar wanneer ik er behoefte aan heb. Schrijf je verhaal op, praat erover, huil erom, schreeuw het uit, maar uit het. De manier waarop maakt niet uit.
Heel fijn dat ik mijn verhaal met jullie kan delen en als je ook iemand bent verloren, dan wens ik je verschrikkelijk veel sterkte.Liefs van Hennie Berendsen, 21 februari 2003
hennieberendsen@hotmail.com
Mijn moeder is op 28 december overleden. Dit was niet onverwacht, ze heeft erg geleden. Hoewel de omgeving en hulpverleners het niet wilden erkennen, wisten mijn moeder en ik dat ze stervende was.
Ik ben er niet bij geweest. Ik woon in Engeland en mijn moeder in Nederland. Ze had een afspraak met de specialist die haar gelijk heeft opgenomen. Ze is diezelfde nacht overleden. Ze was (vind ik) pas 71.
Ik ben toen natuurlijk gelijk naar Nederland gekomen, waar de uitvaart op 3 januari plaatsvond.
Mijn vader (76) was sinds november in een verpleeghuis wegens dementie. Daar heb ik hem in november ook opgezocht en zou begin januari weer gaan.
Door alles wat er bij een overlijden komt kijken, kon ik niet eerder dan 8 januari naar hem toe.
Op de morgen van 8 januari belde mijn tante om me te vertellen dat mijn vader was overleden.
Ik ben het die dag helemaal kwijt geweest. Ik kon alleen maar denken: wat moet ik nou. Nou, niks natuurlijk, alles rond mijn vaders uitvaart werd door mijn halfbroer geregeld en voor de rest gewoon doorgaan met de flat van mijn moeder leegmaken etc etc.
Maar het voelde zo verloren. Ik voelde me zo verloren.
Inmiddels is de flat van mijn moeder leeg en ben ik weer thuis in Engeland. Ik ben nog niet aan het werk geweest, maar ga maandag.
Ik sta bekend als een sterke persoonlijkheid en dat heb ik ook. In de maand na het overlijden van mijn ouders ging ook alles goed met me. Beide uitvaarten heb ik me sterk gevoeld. De speeches gingen goed, zonder haperen, zonder dat mijn stem brak. Daar was ik zo blij mee.
En nu, er wordt van me verwacht en ik verwacht het ook van mezelf dat ik mijn leven weer gewoon oppik.
Maar zo werkt het gewoon niet.
Niets is meer hetzelfde. Ik ging elke 6 weken naar Nederland om mijn ouders op te zoeken.
Ik heb nog vrienden in Nederland en in juli ga ik nu weer voor de verjaardag van mijn vriendin.
Maar het voelt alsof er niets meer is om naar terug te gaan.
Ik heb momenten dat ik het wel uit zou willen gillen. Wat precies? Dat kan ik niet omschrijven.
Ik ben niet boos op mijn ouders omdat ze nu dood zijn. Ik kan alleen maar blij voor ze zijn.
Ik ben niet boos omdat ik nu alleen ben. Ik weet het gewoon niet. Maar er is een boosheid in me. En omdat ik het niet kan benoemen, kan ik er niks mee.
Mijn verdriet zit in hun lijden. Een daar ook wel een stuk van mijn boosheid, denk ik. Boos omdat ze dit moesten meemaken.
Er zijn momenten dat de tranen zo hoog zitten (ik heb nog heel weinig gehuild. Het mag best van mezelf, maar het gebeurt gewoon niet) zonder enige aanleiding.
Er zijn momenten dat ik zo moedeloos word van alles wat er nog geregeld moet worden omdat zo’n beetje alles fout gaat bij instanties.
Er zijn momenten waarop ik merk dat mensen het helemaal niet willen weten hoe het met me gaat en dat neem ik ze kwalijk. Dat is niet terecht van me, maar voor mij voelt het alsof ze me de kans ontnemen om me te uiten. Mensen die helemaal niet gereageerd hebben omdat ze niet weten wat ze zeggen moeten, zeker na een dubbel verlies.
Begrijpen mensen dan niet dat aangeven dat je niet weet wat je zeggen moet al steun is.
Sommigen hebben de moed gehad om dat tegen me te zeggen en ik zei dan alleen maar: nee, ik zou het in soortgelijke omstandigheden ook niet zo snel weten. Maar het feit dat je niet wegloopt is al meer dan genoeg.
Ik merk dat mensen zich afsluiten als ik wil praten. Ze willen het gewoon niet weten.
Wie wil andermans verdriet?
Ik voel me onzeker (had ik hiervoor geen last van), opgejaagd.
Ik ben mezelf kwijt. Het voelt alsof ik langzaam in het niets verdwijn.
Er zal een ander iemand uit dit rouwproces opstaan.
Ik functioneer niet goed, vergeet dingen, alles duurt veel langer en ik ben zo verschrikkelijk moe.
Het doel van dit verhaal is dat ik hoop dat het wat herkenning geeft.
Want je voelt je zo alleen.Marie-Anne (43), 21 februari 2003
Cheltenham UK
odile1959@hotmail.com
Dag allemaal.
Ik ben Tineke en ik ben 43 jaar. Mijn vader is aan leukemie overleden toen ik 12 jaar was. Mijn moeder had een paar maanden tevoren verteld dat mijn vader heel erg ziek was en dat hij niet meer beter kon worden. Ik weet nog dat ik op de grond zat, toen mijn moeder het vertelde en ik dacht echt dat het niet waar kon zijn, maar het was wel waar, want op zaterdag 13 november overleed hij toen. Mijn moeder ging met mijn zus afscheid nemen van mijn vader in het ziekenhuis en ik mocht niet mee, want ik was te jong volgens mijn moeder. Mijn oom, de broer van mijn vader, regelde de crematie. Ik weet nog heel goed dat ik moest huilen toen de kist naar beneden ging en ik niet mocht huilen van mijn moeder. Zij kon niet goed overweg met emoties of verdriet. Mijn moeder is na het overlijden van mijn vader continue op de vlucht geweest, zodat ze geen verdriet hoefde te voelen. Zij ging met een buurvrouw weg en mijn zus en ik wisten niet waar ze was en wanneer ze thuiskwam. Als ik uit school thuiskwam, was mijn moeder er bijna nooit. Gelukkig wist ik dat mijn zus, die zeven jaar ouder was, thuiskwam. Wij konden bij elkaar steun vinden, maar voor mijn zus was het nog moeilijker, omdat zij de vaderrol door mijn moeder toebedeeld kreeg. Mijn moeder is haar hele leven met zichzelf en haar verdriet bezig geweest en heeft ons niet kunnen troosten. Hierdoor heb ik me heel erg eenzaam gevoeld.
Mijn zus ik hebben hebben altijd een hele hechte band gehad en vier jaar geleden is zij ook overleden. Zij is van haar laatste drie jaren ongeveer een jaar bij ons, mijn gezin van 3 kinderen en mijn echtgenoot, in huis geweest. Mijn man en ik hebben haar zo goed mogelijk proberen te begeleiden, uiteindelijk naar haar sterven.
Ik ben blij dat ik dit voor haar heb kunnen doen en ervoor heb kunnen zorgen dat zij is gestorven tussen haar eigen spulletjes met mij en mijn man erbij, maar na het overlijden van mijn zus ben ik in een hele erge depressie geraakt. Ook met dit verdriet kon ik niet bij mijn moeder terecht en iedereen zei tegen mij dat het zo erg voor mijn moeder was. Mensen hadden niet in de gaten dat ik ook verdriet had, want het was mijn zus.
Vorig jaar is mijn moeder overleden en ben ik echt alleen overgebleven.
Als ik de mails lees van de anderen herken ik de gevoelens. Ik heb ook dat ik genoeg dingen heb om gelukkig en blij te zijn, maar regelmatig wordt dit helemaal overschaduwd door mijn gevoel van eenzaamheid en wil ik graag naar mijn familie. Ook ik heb moeite met relaties. Ik heb gelukkig een lieve man, maar die heeft het niet altijd even makkelijk met mij als ik in een sombere bui ben en die zijn er de laatste jaren veel geweest.
Ik vind het prettig om de herkenning te vinden van mijn gevoelens, zodat ik me daar niet zo eenzaam in weet en ik merk dat ik graag zou willen mailen met mensen die ook zonder ouders en broers of zus zijn.Tineke
Hallo,
Hierbij wil ik toch ook mijn verhaal toevoegen, ik herken veel van de verhalen die ik lees.
Mijn vader was ik zolang ik mij kan herinneren ziek, hij was manisch/depressief, mijn eerste jeugdherinnering is ook het moment dat ik hoorde dat hij ziek was, hij kreeg ontslag en was vanaf dat moment thuis, ons huis moest verkocht worden en vanaf dat moment veranderde alles.
Hij werd 2x in het jaar opgenomen op de PAAZ omdat het dan echt niet meer ging, wel leefden van dag tot dag en we wisten elke dag weer niet wat we moesten verwachten.
Hij was altijd verschrikkelijk lief voor me ook al had hij het zo zwaar.
Hij sliep vaak hele dagen en elke dag voordat ik naar bed ging, ging ik naar de slaapkamer en ging stilletjes naast hem staan om te kijken of hij nog leefde (ik heb altijd het gevoel gehad dat hij dood zou gaan).
Als ik dan een kus van hem kreeg ging ik weer rustig slapen.
Het ging steeds beter na 10 jaar md te zijn geweest hoefde hij voor het eerst dat jaar niet naar
de PAAZ, we hadden ook nog een huis gekocht, de toekomst zag het voor het eerst rooskleurig uit tot de dag (een maand voordag we gingen verhuizen) waarop mijn vader een ongeluk kreeg en achterover van de trap afviel, hij was donald ducks van de zolder aan het afhalen voor mij buurjongentjes die waren mee naar boven gegaan, ik hoorde de klap, mijn buurjongentjes kwamen naar beneden en gingen de buurvrouw halen, ik ging naar boven hij lag onderaan de trap en reageerde niet meer, ik heb hem overeind getrokken (een meisje van 12 van 40 kilo een man van 120 kilo overeind trekken maar blijkbaar heb je dan superkracht) maar hij viel weer terug, reageerde niet meer.
Ondertussen was de buurvrouw gekomen en heeft de dokter gebeld, die kwam en belde de ambulance en zijn dat hij comatief was, mijn moeder kwam thuis van het boodschappen doen en heeft mij in de keuken gezet.
Mijn vader werd opgehaald met de ambulance en is naar het ziekenhuis gebracht, ik ging naar mijn oom en tante en mijn broer kwam later ook. We werden gebeld en moesten naar het ziekenhuis, ik heb de hele weg gebeden dat hij beter zou worden, toen we in het ziekenhuis aankwamen zijn mijn moeder dat hij het niet zou redden, het eerst wat in me opkwam was "ik heb geen vader meer".
Het werd een drukke tijd mensen over de vloer, de crematie, de verhuizing.
Ik vond het vreselijk mijn moeder zo te zien, ook al deed ze verschrikkelijk haar best om er voor ons te zijn, maar s' nachts hoorde ik haar elke nacht weer huilen.
Ik probeerde alles door te laten gaan, ik ging ook door net alsof er niks gebeurd was, 2 jaar later toen mijn broer en moeder een groot gedeelte al verwerkt hadden, storte ik volledig in, ik werd vreslijk derpessief en kon niet meer eten, iedereen maakte zich zorgen maar ik kon niet praten, ik wist niet wat ik moest zeggen, ik wist alleen dat ik me verschrikkelijk eenzaam voelde.
Ik ben nu 13 jaar verder en soms word ik ineens weer overvallen door eenzaamheid, ik mis hem soms verschrikkelijk, vraag me af hoe hij nou zou zijn, of we goed zouden kunnen praten, hij is voor mij ook alleen maar een foto met een paar herinneringen, ik merk dat steeds meer vervaagd, het is soms moelijk om te beseffen dat ik hem nooit meer zou zien of zou horen !
Als ik dit typ is het ook moeilijk het verdriet komt weer naar boven en soms lijkt het of het nooit minder word.
Je leerd er mee leven maar het is moeilijk te accepteren, begrip van anderen krijg ik niet ze zeggen allemaal "het is zo lang geleden" dus praat ik er maar niet meer over terwijl ik dat soms wel zou willen.
Ik kan met mijn moeder goed praten, alles wat ik kwijt wil, maar zij is opnieuw getrouwd en ik weet dat ze hem nooit zou vergeten maar zij moet ook verder.
Ik herken heel veel verhalen, ik denk dat het verliezen van een ouder veel meer inpact heeft dan iedereen denkt, duurt denk ik jaren, misschien blijft het altijd.Liefs Jessica
hallo lotgenoten,
Mijn zus en ik zijn op 10 januari 1999 onze vader verloren na een kortziek bed door kanker. Op 5 februari 1999 hebben wij onze moeder in coma gevonden en zij is hier niet meer uitgekomen en is op 9 februari 1999 overleden. Dit is nu bijna 4 jaar geleden. Wij zijn beide naar een therapeute geweest voor hulp bij de rouwverwerking. Dit heeft heel veel geholpen. Toch nog steeds bekruipt mij bijvoorbeeld tijdens de feestdagen, toen de ziekte van mijn vader naar buiten kwam, het gevoel van angst en onrust.
Wij zouden graag reacties vernemen van mensen die soortgelijk iets hebben meegemaakt en hoe zij met hun angst en onrust omgaan. Wij hebben jonge kinderen en willen proberen hun daar niet te veel deelgenoot van maken, maar dit is heel moeilijk en kost een hoop energie.Twee zussen Helene en Linda
hteerds@chello.nl
Mijn ouders zijn allebei aan kanker overleden, ik ben nu 24 en besef nu meer van het leven dan ik waarschijnlijk ooit gedaan heb.
Dit is mijn verhaal:Ik ben enigst kind op sommige punten misschien best wel verwend maar ik moest er ook voor werken voor de dingen die ik graag wilde.
Voor de buitenwereld waren wij een gewoon gezellig gezin waar altijd de koffie klaar stond en als je binnenkwam tijdens het eten dan werd er gewoon een bord bijgezet.
Over mijn jongere jaren heb ik ook niet veel te klagen, mijn vader gaf mij wel een opvoeding met strenge hand maar dat had ik soms ook wel verdient.
Meer toen ik een jaar of 12/13 werd en ik een eigen wil kreeg begon het wat onstuimiger tussen mijn vader en mij te worden en dat was voor mij ook wel vaak te voelen.
Mijn moeder nam het altijd voor mij op als het weer eens zover was, zo ook op die ene zomerdag dat ik weer een onenigheid met mijn vader had wat zoals gewoonlijk om niks ging maar omdat mijn vader zo'n driftkop was wakkerde het alleen maar aan.
Mijn moeder nam het weer voor mij op en de ruzie ging ineens tussen hen en ik stond het op een afstandje te bekijken.
Mijn moeder liep naar de keuken en mijn vader erachteraan en voor ik het wist sloeg hij m'n moeder recht ik het gezicht met gevolg dat haar neus brak.
Het beeld dat ik toen zag vergeet ik nooit meer, het bloed spoot uit haar neus en in no time zag ik overal in de keuken bloed.
Ze is weggelopen, en na 2 weken is mijn vader erachter gekomen waar ze was en heeft haar opgehaald, zand erover, klaar.
Ik kan nog een hoop dingen gaan vertellen over dit soort dingen maar dit is meer om jullie het idee te geven wat voor man mijn vader was.
In 1998 begon mijn vader te klagen over het eten dat niet goed wilde zakken, zoals hij dit beschreef.
Nou was hij een verschrikkelijke piepert als hij een griepje had enzo dus ik nam het maar niet serieus, totdat hij tijdens het eten maar de wc moest en alles uitspuugde wat hij net naar binnen had zitten werken.
Het wilde helemaal niet meer zakken wat hij at.
De volgende dag ging hij naar de huisarts die hem doorstuurde naar het ziekenhuis waar ze een hoop onderzoeken met hem deden en een paar dagen later kreeg hij de uitslag te horen van de huisarts, slokdarmkanker.
DIt maakte het leven er niet gemakkelijker op, hij werd zo verschrikkelijk kwaad op iedereen, waarom moest hij nou deze ziekte krijgen, hij begreep het niet en we konden er ook niet over praten want dan kreeg hij weer van die driftbuien.
Hij onderging een operatie, tijdens deze operatie zouden ze de slokdarm verwijderen en van zijn maag een slokdarm maken, na 5 uur was de operatie geslaagd en werd hij naar de ic gebracht.
Maar nog maar net op de ic aangekomen vulde de drains zich met bloed, de bloeddruk viel weg en het hart stopte.
De aorta was gesprongen en er werd een noodoperatie uitgevoerd, weer een operatie van 5 uur.
Ook deze operatie slaagde, dit keer had hij ook een bloedtrasfusie nodig maar het ging allemaal vrij goed.
Ze hielden hem wel de komende tijd slapende zodat hij zo min mogelijk pijn hoefde te voelen.
Maar ook dit was niet genoeg, hij kreeg er een longontsteking bij en de beademingsslang die in zijn mond zat begon te lekken.
Ze maakte een klein sneetje in zijn luchtpijp en sloten de beademing rechtstreeks op de luchtpijp aan.
Toen dat voorbij was begon zijn lichaam de infusen die in zijn hand en arm zaten af te stoten, zijn arm werd enorm dik en rood en het vel glom, zó strak stond het.
Dus de infusen werden in zijn lies gedaan wat na een tijdje dezelfde reactie gaf en zo werden iedere keer de infusen verhuist, van arm naar been en van been naar arm.
Maar ook hier kwam hij er weer van bovenop en langzaam lieten ze hem bijkomen.
Toen hij volledig bij was kwamen de doktoren erachter dat zijn linkerpols, schouder en beide knieen verkalkt waren door het lange stil liggen en dat daar niks aan te doen was, hij zou niet meer kunnen lopen.
Mijn vader daarintegen zijn dat hij het ziekenhuis uit zou lopen en niet de rest van zijn leven als een invalide zou zijn.
Met deze instelling kwam hij op Groot Klimmendaal terecht, een revalidatiecentrum in Arnhem.
Daar leerde hij met zijn situatie om te gaan, en hij leerde lopen!
We moesten wel ons huis aanpassen, een bewegend bed, en speciale stoel die hem hiep met opstaan, een superhoge wc omdat hij nogsteeds zijn knieen niet kon bewegen, een speciale kraan in de keuken zodat hij niet aan de knoppen hoefde te draaien en een electrische rolstoel.
Ik had in die tijd net verkering met mijn vriend, mijn vader vond hem ook al niet goed omdat mijn vriend mijn vader niet zijn zin gaf tijdens gesprekken, hij praatte niet met mijn vader mee maar vertelde gewoon hoe hij erover dacht.
Daar kon mijn vader niet tegen dus deze vent deugde ookal niet.
En na een paar weken met mijn ouders in 1 huis te hebben gezeten terwijl mijn moeder en ik 1 jaar gezellig samenwoonde kon ik er niet meer tegen, niks was er goed genoeg voor hem en ik was dat zo zat dat ik eindelijk mijn spullen pakte en het huis uit ging.
Ik ging samenwonen in een caravan met mijn vriend, een grote stap die mijn leven totaal veranderde.
'Na een half jaar kreeg mijn vader last van galstenen die operatief verwijderd werden en terwijl ze daar mee bezig waren zagen ze de tumoren door het hele lichaam zitten.
Er was niks meer aan te doen, hij zou nog 3 maanden hebben.
Die tijd ging heel hard en hij kreeg een hoop morfine waardoor hij ons weer begon te vervloeken voor alles wat we in zijn ogen verkeerd deden.
Soms werd ik daar zo verschrikkelijk kwaad om dat ik gewoon zin kreeg om hem een overdosis te geven, gewoon om van hem af te wezen.
We deden zo ons best voor hem, we vlogen zowat als hij iets wilde en nog was het niet goed.
4 July werd hij 50 en op 30 juli overleed hij.
We rouwden wel maar het leven gaat door, ik ging weer aan het werk en mijn moeder zocht ook een baantje om haar gedachte een beetje bezig te houden.
Op 26 mei 2000 trouwde ik met mijn vriend in Canada, dit omdat we plannen hadden om te emigreren naar dit land en omdat we iets anders wilde dan een standaard bruiloft.
Mijn moeder, zijn ouders en zijn zus gingen mee en het werd een geweldige tijd.
In Juni 2001 werd ik zwanger, een groter plezier kon ik mijn moeder niet doen maar net toen ik echt lekker zwanger aan het wezen was begon mijn moeder verschrikkelijk veel maagpijn te krijgen.
Ze werd doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een aantal onderzoeken en de huisarts gaf haar na een paar dagen de uitslag, maagkanker.
Een paar weken voordat mijn man en ik zouden emigreren werd ze geopereerd, haar maag zou volledig worden verwijderd maar tijdens deze operatie werd ook haar milt, een stukje dikke darm en een paar lymfeklieren verwijderd.
Ze herstelde vrij snel en ging bij haar jongere zusje in huis omdat we de stap zette om naar Canada te verhuizen en ik niet voor haar kon zorgen terwijl ze toch nog hulp nodig had.
We belde vanaf die tijd 2 keer per week en hielden elkaar goed op de hoogte van alles.
Op 8 februari 2002 werd ons dochtertje geboren en een week later kwam mijn moeder naar Canada, hoe zwak ze ook was, ze moest en zou haar kleindochter vast komen houden.
Ze zou eigenlijk 3 weken blijven maar omdat ook bij haar het eten niet wilde zakken kon ze maar een weekje blijven en daarna meteen weer geopereerd worden in Nederland.
Wat was ze trots op "haar kleine prinsesje"
Ze werd geopereerd en na de operatie belde haar vriendin mij op, "de doker heeft haar open gemaakt en meteen weer gesloten, er is niks meer aan te doen, het zit door haar hele lichaam"
Haar laatste wens was om de kleine nog 1 keer vast te kunnen houden.
En op 15 april vertok ik met de kleine van toen 9 weken naar Nederland om afscheid te gaan nemen van mijn moeder.
Ze was verschrikkelijk mager geworden en leefde alleen maar van infuusvocht.
En nadat ik aangekomen was in Nederland ging zij ineens drastisch achteruit, iedere dag zag je haar verder gaan.
Ik heb nog wel heel goed met haar kunnen praten en we hebben samen met een zuster aan haar bed gebeden, op dat moment heeft zij echt afscheid van de kleine en mij genomen.
Ik mocht niet huilen want ze ging nou naar een plek waar het beter was en waar ze geen pijn meer had.
En op 23 april is ze in haar slaap overleden na heel veel pijn te hebben gehad, ze was 49 jaar.
27 april stond ik aan haar graf met ons dochtertje in mijn armen en iets in mij heeft mij de kracht gegeven om ook nog wat te vertellen over haar, over ons en een gedicht die mijn man naar mij opstuurde omdat hij niet naar Nederland kon komen.
Ik zit nu weer thuis in Canada, meer bewust van het leven en alles om mij heen dan ooit te voren, ik geniet van de simpelste dingen, heb een klein herdenkingsplaatsje in de tuin gemaakt met struiken en rotsen.
Struiken die haar lievelingskleur hebben, geel.
Ik heb haar belooft om de kleine te vertellen wie haar oma was en dat ze nou bij de engeltjes in de hemel is en zelf een engel is geworden die altijd naar beneden kan kijken hoe haar kleine prinsesje opgroeit.Ik droom vaak over mijn ouders, het gekke is dat ze nooit samen in dezelfde droom voorkomen, altijd apart.
En als ik over mijn vader droom hebben we altijd ruzie alleen zijn de rollen nu omgedraaid, ik ben nu degene de scheld en schreeuwt en ik ben nu degene die de klappen uitdeeld.
Mijn moeder kwam pas nog in mijn dromen voor, ze wist dat ze ging sterven en we gingen samen door haar spullen heen, ik werd huilend wakker.
Toen ik weer in slaap viel ging deze droom gewoon verder, dit keer was ze overleden maar toen ik thuiskwam in Canada, zat ze in de schommelstoel in de huiskamer, ik vroeg wat ze hier deed en dat ik dacht dat ze overleden was en ze zei dat ze ook overleden was maar nog even terugkwam om te vertellen dat ze me altijd kon zien en horen.
Weer werd ik huilend wakker en deed geen oog meer dicht die nacht.Dit gedicht heb ik voorgedragen tijdens de begrafenis, het heeft mij heel veel geholpen, misschien heeft iemand er ook steun aan.
God looked around in His garden
and he saw an empty space.
Then He looked down from Heaven
and He saw your tired face.
He put His arms around you
and lifted you to rest.
God's garden must be beautiful
and He only takes the best.It broke our hearts to loose you
But you did not go alone.
Because part of us went with you
The day God called you home.Heidy Boonzaaijer
nedcan@wightman.ca
Hallo allemaal, Ook voor mij klinken deze verhalen erg bekend. Ik ben Ilona, 30 jaar. Dit jaar (2002) moest een super jaar worden. Mijn zus is 17 mei getrouwd en dat was een superfeest. Ze gingen daarna op huwelijksreis en ook mijn vader ging die week met zijn vriendin op vakantie. Toen mijn zus net 2 dagen thuis was kregen we midden in de nacht een telefoontje vanuit Turkije. Het ging niet goed met mijn vader, hij had ademhalings problemen en hij was naar het ziekenhuis gebracht. Hij zou daar in goede handen zijn...en we hoefde ons niet druk te maken. Na veel contact met de verzekering die ons bleef vertellen dat het niet noodzakelijk was daar heen te gaan kregen we een 3 dagen later een telefoontje van zijn vriendin. Hij was toch plotseling aan alle complicaties overleden. Op dat moment stort je leven in. Hij was nog veel te jong, 56 jaar.We hebben zijn vriendin van Schiphol gehaald en in een roes zijn de weken daarna ingegaan. Toen we alles weer een beetje op de rails hadden kregen we het verschrikkelijke bericht dat de vriendin van mijn vader niet meer zonder hem wilde leven. Ze heeft toen zelf een einde aan haar leven gemaakt. Afgelopen maand ging mijn moeder op vakantie naar Tunesie. Ze heeft daar met een groepje vrienden meegedaan aan een tennis toernooi. Een dag voordat ze naar huis zou komen kregen we weer zo'n verschikkerlijk telefoontje. Nu van een vriendin van mijn moeder. Ze was ineens in elkaar gezakt op het terras. Nadat ze haar naar haar kamer hadden gebracht en een dokter langs in geweest is ze overleden. Ook zij was nog veel te jong, ook 56 jaar. Ze zeggen dat het een hartinfarct is geweest maar we weten het niet zeker. Er is wel autopsie gedaan, maar ze willen dat rapport niet vrijgeven. Dat is beroepsgeheim zeggen ze. Onze huisarts is daar nu meer bezig.Op dit moment leef ik in een roes. Mijn zus en ik hebben gelukkig elkaar en beide hebben we een lieve vriend....maar dit gemis is zo enorm. Hoe moet je nu doorgaan als je binnen een halfjaar tijd alletwee je ouders verliest.Mijn vriend en ik hebben net een nieuwe huis gekocht, dit kan ik niet meer aan mijn vader of moeder laten zien. En alle verder dingen die wij in ons leven nog meegaan maken. We kunnen het niet meer delen met mijn ouders.Mijn ouders genoten beide van het leven. Ik weet dat ik ook die kracht weer ga krijgen om door te gaan. En ik ga er voor zorgen dat ze trots op ons zullen zijn.Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb, want het lucht op er over te kunnen praten met mensen die het zelfde voelen. Ik wil iedereen dan ook heel veel sterkte wensen met het verwerken van dit dierbare verlies.Groetjes Ilona
ilona_b@wanadoo.nl
Hallo
Ik vind het inderdaad een beetje moeilijk om te beginnen maar, ik zit eigenlijk nog middenin een rouwproces. Nu ben ik 34jaar en alleen. Geen ouders en geen broer meer.
Het begon allemaal op 2 oktober 1992 met de dood van mijn broer. We hadden altijd goed contact en hij was mijn beste vriend en maatje. Hij was 10 maanden getrouwd en zijn vrouw was èèn maand zwanger toen hij overleed. Hartstilstand. Hij stond te wachten op de tram om naar huis te gaan. Om elf uur ’s avonds belde hij naar huis om te zeggen dat hij klaar was met werken en 2 minuten later zakt hij in elkaar bij de tramhalte. Niks meer aan te doen, nog gereanimeerd maar tevergeefs. Hij was 28 jaar oud. We hadden feest in de stad. Dat wordt 2 dagen gevierd en wordt gevierd met een grote kermis in de binnenstad. Die avond zou ik bij mijn ouders slapen want, die wonen in het centrum dus, lekker dichtbij. Een beetje aangeschoten kwam ik ’s nachts om half 2 thuis en kwam daarbij mijn ouders in de straat tegen. Wat hun eigenlijk nooit deden, was gebeurd. Ze waren in de kroeg beland op de hoek. Hadden het leuk gehad. Binnen gekomen ging mijn vader naar bed en belde ik een taxi voor een vriendin van me.
Mijn moeder bleef nog even gezellig zitten bij ons. Om 2 uur gaat de telefoon, mijn schoonzus aan de andere kant. Het dringt op dat moment niet eens door, hoe laat het is. Kalm verteld ze me, dat mijn broer is overleden. Er gaat van alles door je heen en ik heb heel rustig de hoorn neergelegd. Mijn ouders verteld wat ze zei en de taxi genomen die voor mijn vriendin bedoeld was. Naar Amsterdam gegaan, daar woonde hij. Mijn ouders hadden ontzettend veel verdriet en in die tijd heb ik mezelf een beetje weggecijferd omdat, ik het voor hun zo moeilijk vond. Praten deed ik eigenlijk niet zo veel.
Toen we eigenlijk de klap een beetje te boven waren gekomen (ik niet want, ik deed net of het goed met me ging), overleed 27 maanden later op 9 januari 1995 mijn vader. Hartstilstand. Onze wereld stortte in. Die week ben ik bij mijn moeder blijven slapen en heb ik ook in die week besloten om mijn huis op te zeggen en terug te gaan.
Samen hebben we elkaar door de moeilijkste fase heen geholpen. Daarna ben ik pas aan het rouwproces van mijn broer begonnen en heb dat samen met mijn moeder gedaan.
In 1997 werd mijn moeder ziek. Longkanker, kwaadaardig. In het ziekenhuis hebben ze toen besloten dat het het beste was als de hele long verwijderd zou worden. Dat is gebeurd en na de operatie heeft ze nog heel slecht gelegen maar, overleefd. Ze woog nog 35 kilo toen ze uit het ziekenhuis kwam dus, lopen was er niet bij. Na veel gepraat wilde ze wel in een rolstoel want, het was hartje zomer en ze kon nergens mee naar toe. Een jaar later was ze helemaal hersteld van de operatie. Dus gingen we weer de goede kant op.
In juli 2000 werd ze opnieuw ziek. Naar het ziekenhuis gegaan en daar constateerde ze dat er weer een tumor zat in de stomp waar de long was uitgehaald. Verder hebben ze niets onderzocht want, ze konden niets meer aan haar doen. Of het kwaadaardig was hebben ze nooit onderzocht. Toen hebben we een second opinion aangevraagd in Amsterdam, het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Daar zagen ze het allemaal niet zo heel somber in als het niet was uitgezaaid. Daar kwamen ze erachter dat het in haar goede long ook zat en inderdaad op de zogenaamde stomp maar ook in haar luchtpijp. De luchtpijp hebben ze die zelfde maand nog behandeld en de tumor succesvol verwijderd. Die long was een ander verhaal. Onderzoeken gedaan en als mijn moeder het aandurfde dan durfde zij ook. Ze hadden namelijk geen vergelijkingsmateriaal. Geef niets, mijn moeder pakte elke kans die ze krijgen kon.
Half augustus 2000 zijn ze begonnen met bestralen, elke dag, 6 weken lang.
Elke dag ben ik met haar mee geweest, tussen mijn werk door. Toen we nog een week te gaan hadden kreeg mijn moeder plotseling een epileptische aanval. De andere dag door de scanner want, ze had geen epilepsie. Nadat ze door de scanner was geweest, kregen we dezelfde dag nog de uitslag. Hersentumor. Of het nog niet genoeg was. Er werd even niet bestraald want, ze moesten een masker van haar hoofd maken.
Die week erna was het zover. Ze stopte de behandeling van de long, 5 weken was genoeg.
Ze zijn verder gegaan met de bestraling van haar hoofd.
Op 3 oktober 2000 was de laatste behandeling. Ze zou nog wel epileptische aanvallen houden maar, dat kon geen kwaad. Na een half jaar ging ze weer door de scanner en de hersentumor was inderdaad gekrompen. Hij was niet echt actief maar zat wel ergens tegenaan te drukken wat die aanvallen veroorzaakten. Op 4 oktober begonnen de bestraling hun tol te eisen en klapte ze in elkaar. Kon niet meer ver lopen maar, zou tijdelijk zijn. En inderdaad na de winter ging ze zich beter voelen. Na de winter ging ze ook weer naar buiten met de hond lopen. Deze werd nu door de buurvrouw uitgelaten. De rest deed ik als ik uit werk kwam. Mijn moeder ging weer opknappen. Het liep tegen mei aan en het ging eigenlijk wel aardig met haar. Op een gegeven moment kon ze toch geen uren meer lopen en hebben we voor de vakantie van juli/augustus 2001 een rolstoel gehuurd. We hebben een hele leuke vakantie gehad op de camping. Dat vele lopen zou er niet meer in zitten dus, een eigen rolstoel hadden we intussen ook al aangevraagd. Na de vakantie, hebben we nog een paar dagen naar Euro disney geboekt voor de maand september. Dat is allemaal gebeurd, geweldig weer gehad. Op 24 september waren we weer thuis en ze had het benauwd, ook voor dat we weg gingen maar, ze mocht van de arts. Op 28 september heb ik de dokter gebeld en ze kreeg een kuur van 2 weken. Op 30 september ’s nachts had ze het zo benauwd dat ik 112 heb gebeld. Ze hebben haar meegenomen, naar het ziekenhuis in Leiden gebracht. Ze had een virus in haar long en die gingen ze proberen te bestrijden.
Een paar dagen lag ze in het ziekenhuis en zei tegen me: “je moet wel 3 oktober gaan vieren hoor”, luister je? Ik vertelde nog dat ik geen zin had maar daar wilde ze niets van horen.
Ik ben inderdaad die avond ben ik naar de kermis gegaan. Echt genoten heb ik niet maar, om te bewijzen dat ik geweest was heb ik een trui gekocht. Traditie. De andere dag 4 oktober werd ik gebeld door het ziekenhuis toen ik op werk koffie zat te drinken. Ik was niet aan het werk maar gewoon, afleiding. Het ging heel slecht met mijn moeder dus, ben ik naar haar toegegaan. Ze heeft niets meer gezegd, ze had het benauwd. Dat was ’s morgens om kwart over tien. ’s Avonds om kwart voor zeven is ze overleden. Ze heeft niets meer gezegd maar, heeft me nog heel even aangekeken. Ik heb haar gezegd dat ik het begreep en dat ze naar mijn broer en mijn vader moest gaan. Daarna sloot ze haar ogen en overleed ze. En ik, ik hield haar vast.
Na alles geregeld te hebben ben ik in december naar werk gegaan.
Helemaal in gestort, toen iemand me condoleerde. En tot op heden ben ik thuis en loop bij een psycholoog omdat, ik mezelf in die jaren dat ik voor mijn moeder zorgde kwijt ben geraakt en depressief ben. Ik heb mijn moeder een lange tijd geleden beloofd dat ik goed voor mezelf zou zorgen en ik geloof dat ze mij kan zien en in de gaten houdt. Ik probeer nu mijn leven weer op de rails te krijgen maar met hulp. Het is ook gewoon moeilijk als de mensen het in je omgeving goed bedoelen maar, niet weet wat je voelt.Ik ben erg blij dat ik jullie website heb gevonden. En dat allemaal door een krantje.
Als jullie dit gaan inkorten begrijp ik het best maar, ik kon geen kortere versie bedenken want, ik ben maar gewoon gaan tikken.Met vriendelijke groet,
m.de.bruijn6@freeler.nl
Mijn verhaal:
Totdat ik 17 jaar was had ik een onbezonnen jeugd. Ik groeide op in een warm gezin, m'n ouders, mijn zus, mijn twee broers en ik als jongste. Maar mijn moeder veranderde plotsklaps in haar doen en laten. Ze ging allerlei dingen vergeten en juist zij die altijd de spil van ons gezin was. Na een tijdje durfden mijn broers, mijn zus en ik het aan mijn vader te vertellen en die had 't ook al gemerkt. Na vele medische onderzoeken bleek mijn moeder de zgn ziekte van Pieck, een ernstig hersenvirus te hebben. Dat heeft de symptomen van Alzheimer maar 't komt op jonge leeftijd voor en je kan er niet oud mee worden. Mijn moeder bleef thuis bij mijn vader en haar toestand verslechterde met de dag. Mijn vader, absoluut geen prater, werd mentaal en fysiek ook een wrak door de ziekte van mijn moeder. Mijn jongste broer werd een steun en toeverlaat voor hem en is weer tijdelijk thuis gaan wonen. In de periodes dat ik thuis kwam waren de rollen tussen m'n moeder en mij omgedraaid. Zij werd in bad gedaan, als een klein kind door mij die eigenlijk de leeftijd had om volwassen te worden. Vreselijk vond ik het om mijn moeder zo te zien aftakelen. Ik ben ook weinig thuis geweest want ik kon 't allemaal niet aan. Het laatste 3/4 jaar van haar leven heeft ze in een inrichting gewoond tussen demente bejaarde mensen. Na 3 jaar ziekte overleed mijn moeder, op 58 jarige leeftijd, ik was net 21 jaar oud. Haar dood kwam als een genadeslag voor mij. Maar al snel moesten we door vonden we allemaal en ik was ervan overtuigd dat ik haar dood snel een plekje had gegeven zoals men dat altijd mooi beweerd. Mijn vader kwam snel een andere vrouw tegen waar hij 3 jaar later mee trouwde, een maand na mijn eigen trouwerij. Maar in 1992 sloeg 't noodlot weer toe. In januari op een zondagmorgen ging de telefoon. Mijn broer was op zaterdagavond gaan slapen en nooit meer wakker geworden.Mijn jongste broer Bart, die mijn grote maatje
altijd was geweest in mijn leven, we deden en deelden alles samen was op 28 jarige leeftijd uit z'n leven weggerukt. Waarschijnlijk overleed hij aan een longembolie. Mijn schoonzusje K. wilde persé geen obductie laten doen. Jaren later is zijn doodsoorzaak nog een groot vraagteken voor mij. Iedereen had zo'n intens verdriet wederom en vocht zich/haar een weg om zich staande te houden. Ik deed net als m'n vader het altijd deed in zo'n geval. Doorgaan, doorgaan en doorgaan. En niet terugkijken naar 't verleden. Gooi 't verdriet over je schouder en tors 't met je mee, als je mazzel hebt slijt het wel. Ik kreeg kinderen en vroeg me niet eens af wat m'n moeder ervan zou hebben gevonden. Die gedachten waren te pijnlijk. Jaren lang heb ik gedacht dat ik deze twee enorme klappen in m'n leven had verwerkt. Nooit sprak ik er met iemand over, ja wel dat m'n moeder en mijn broer er niet meer waren, maar niet over mijn gevoelens. Dat ik het niet verwerkt had bleek vorig jaar juni toen mijn vader overleed, hij werd 76 jaar. De laatste jaren van zijn leven
na het overlijden van mijn moeder en broer was hij zwaar vaten patient geworden en hing zijn leven regelmatig aan een zijden draadje. Maar de terriër die hij was deed hem bijten in het leven totdat een hartstilstand hem fataal werd. Ik die op dat moment in het buitenland woonde, vloog alleen over zonder man en kinderen. Want ook deze "klus" zou ik wel even in m'n eentje klaren daar hoefde ik toch verder niemand mee te belasten. Maar het was zwaar en hoewel, mijn broer en zus en mijn schoonzusje K. om me heen waren merkte ik dat deze baal met verdriet niet meer over mijn schouders kon gooien omdat ik dan viel. Na het brengen van mijn vader naar zijn laatste rustplaats stortte ik in. Ik gaf 't uiteraard weer niet toe maar tot november was ik depressief en durfde dat aan niemand te laten weten. Even leek 't erop dat ik weer opkrabbelde omdat ik vluchtte in mijn werk, en in mijn hobby als zangeres in een band. Het optreden deed me goed dan vergat ik de werkelijkheid en was al 't verdriet weg. Maar zodra 't podium en de zaal was verlaten stond ik er weer en leek alle ballast van al die jaren nog groter dan het eerst was. Eindelijk kon ik in mei van dit jaar toegeven dat ik het niet meer kon. Alles ontplofte in mij, inclusief mijn huwelijk. En nu drie maanden verder staat alles nog steeds op z'n kop. Maar eindelijk ben ik wel zover dat ik profesionele hulp heb gezocht, ben ik erachter dat ik nog steeds mag rouwen, dat ik daarin niet alleen sta en dat ik eindelijk mag toegeven dat een leven zonder ouders hoe oud of hoe jong je ook bent erg moeilijk is. Nu met mijn huwelijksproblemen heb ik ze keihard nodig, zij zijn het die je altijd steunen, wat er ook met je gebeurd. Tenminste zo waren mijn ouders. Niemand kan dat vervangen en dat doet pijn, heel veel pijn. Eindelijk kan ik huilen, zoals ik nooit eerder in mijn leven heb gedaan en gedurfd. En eindelijk heb ik hierbij mijn verhaal verteld aan de wereld: Ik ben boos en ik heb verdriet omdat mij drie zeer dierbaren zijn ontnomen en ik heb recht om te rouwen. Ik heb nog een lange weg te gaan maar er komt een dag dat ik echt met recht kan zeggen dat ik er mee om kan gaan, met het feit dat zij er niet meer zijn. Laat 't voor een ieder van jullie die dit leest een wijze les zijn. Geef toe aan je verdriet en durf verdriet te hebben en schroom nooit om profesionele hulp in te schakelen als je er alleen niet uitkomt.Mariëlle, 36 jaar.
mkappetein@wanadoo.nl
Beste mensen,
Ik vind jullie website een heel goed initiatief. Ik ben mijn vader verloren toen ik 39 jaar was. Dat is nu vier jaar geleden.
Het gebeurde allemaal heel plotseling, hij was pas 67 jaar en nooit ziek. En van het ene moment op het andere was hij er niet meer. Ik dacht dat hij minstens 90 jaar zou worden. Hij genoot nog zo van het leven.Als je het overlijden van een ouder meemaakt doet dat vreselijk veel pijn. Maar ik besef dat ik geluk gehad heb. Ik heb mijn vader 39 jaar mee mogen maken. Een groot aantal mensen heeft dat geluk niet. Sinds het overlijden van mijn vader begrijp ik veel beter wat kinderen moeten doormaken die al op zo'n jeugdige leeftijd een van hun ouders moeten missen of allebei. Dat moet erg zwaar zijn... als het al zo zwaar is in mijn geval. Ik weet dat mijn vader nog erg dicht bij mij is en dat hij verder leeft in een dimensie waar het leven goed is en waar het fijn is. Ik voel dat hij bij mij is, ook nu weer nu mijn zusje net haar derde kindje heeft gekregen. Het zou zijn zesde kleinkind geweest zijn... maar het gemis blijft.
Ik wens iedereen die een ouder of misschien twee ouders moet missen heel veel kracht en liefde toe.
Miriam van der Sangen
Ik ben Inge en nu 42 jaar oud. Toen ik 4 jaar was overleed mijn moeder aan kanker. Anderhalf jaar later overleed mijn vader door een auto ongeluk. Ik bleef samen met mijn broertje achter. Hij was 1.5 jonger dan dat ik was. De herinneringen die ik aan mijn ouders heb zijn het meest uit verhalen van anderen. Echte herinneringen heb ik niet. Foto's zijn er al helemaal niet omdat mijn vader na het overlijden van zijn vrouw alle foto's van haar en de kinderen heeft verbrand. De jaren die volgde waren zwaar. Je komt in huis bij wild vreemde mensen die voor de buiten wereld en de kerk willen bewijzen dat het allemaal zo goed is wat ze doen want o, die arme weesjes. Liefde ik wist niet wat het was. Toen ik zeventien was ben ik de verpleging ingegaan om zo mijn eigen kamertje te krijgen met mijn eigen spullen. Na twee jaar ging mijn broer studeren en betrokken we samen een appartement. In die tijd toen we weer samen waren en terug in de plaats waar we geboren waren kwamen de vragen en daarmee de woede. Hoe is het mogelijk dat je naar wild vreemde mensen moet als je moeder uit een gezin komt van 17 kinderen. Waarom hebben die jullie niet in hun huis opgevangen. Op deze vragen hebben we nooit antwoord gehad. In 1989 ging ik trouwen en heb uit beleefdheid en ook wel uit nieuwsgierigheid ieder familielid een kaart gestuurd.. Er is 1 nicht geweest en 1 neef. Ik was voor mijn doen gelukkig. Ik had een man die van me hield en na 2 jaar was ik zwanger van mijn eerste dochter. Tijdens deze zwangerschap brak voor mij de hel los. Degene op deze wereld voor wie ik het leven zou laten werd ziek ernstig ziek. Mijn broertje had een hersentumor. Het werd een vreselijke maar ook een mooie tijd. We hebben zoveel mogelijk tijd samen doorgebracht. Toen mijn dochter geboren was heb ik nog nooit iemand zo trots gezien. Hij kreeg ook weer allemaal plannen maar helaas 5 maanden later stierf hij na een ziekbed van 2 maanden waar ik dag en nacht was en ik ben even naar het toilet en hij sterft. Mijn wereld stort in. Ook de vervelende opmerkingen op zijn begrafenis van mensen die het goed bedoelde maar dan tegen mij zeiden volhouden je bent nu nog de enige van dit gezin. Op zijn sterfbed had hij mij uitdrukkelijk gevraagd de familie van mijn moeder geen kaarten te sturen omdat ze ook niet op mijn trouwen zijn geweest. Dit is mij door die familie erg kwalijk genomen. Maar hier zit ik niet mee. Familie van mijn vader wist ik niet te vinden. Toen brak voor mij een moeilijke tijd aan. Verdriet maar ook een kind, en liefde geven hoe deed ik dat? Een voorbeeld had ik niet en ik had ook heel veel verdriet. Ik ben er voor mijn gevoel doorheen gekomen. Er kwam in 1994 een tweede dochter. En naar mijn gevoel deed ik het goed. Tot in 2000 mijn man vertelde dat hij al een paar jaar een ander had. Hoe ik mij toen voelde. Ik ben helemaal ingestort. Zwaar overspannen een jaar thuis gelopen wat voelde ik mij in de steekgelaten. Nu bijna 2 jaar later en nog steeds in therapie kan ik zeggen ik ben er weer maar de therapie heeft mij nu na 38 jaar geleerd hoe ik met het verleden moet omgaan ik hoef niet altijd even sterk te zijn ik mag huilen om mijn ouders en mijn broer. Ik weet nog steeds niet op wie ik lijk qua karakter. Wel ben ik op foto jacht gegaan en weet dat ik uiterlijk op mijn pa lijk. Ook zie ik nu dat een van mijn meiden precies mijn broertje is. Hier kan ik van genieten. Ik kan nu ook mijn kids knuffelen op een manier die voor hun niet verstikkend is. Ja ik ben er weer en ik dank jullie voor het lezen van mijn verhaal. Vriendelijke groet Inge
Ik ben Sabine. Ik heb Michèle in 1999 in Peru ontmoet. Het klikte gelijk, zonder dat we van elkaar wisten dat we iets gemeen hebben. Mijn moeder is in 1995 overleden. Ik was toen 24 jaar. Op een ochtend kreeg mijn moeder een hersenbloeding. In het ziekenhuis bleek dat ze een aneurysma had. Na de operatie bleek dat de drain niet door het lichaam werd geaccepteerd. Na 2 dagen coma is ze overleden. Ik ben erg rationeel met haar dood omgegaan. Ik wist dat ze dood was. Maar gevoelsmatig zat ze ergens in een kuuroord ver bij mij vandaan. Het heeft 5 jaar geduurd voordat ik me bewust realiseerde dat mijn moeder weg was en nooit meer wezenlijk zou terugkomen. In die 5 jaar ging ik mezelf isoleren. Geen aanrakingen, geen mensen dichtbij. Ik was enorm boos en agressief naar andere mensen. Het tonen van emoties had ik maar afgeschaft. Alleen boos zijn, die emotie heb ik aangehouden. In de periode nadat mijn moeder overleden was, waren er veel vrouwen die een vervangende moeder wilde zijn. Die mensen heb ik letterlijk weggeslagen. In die tijd leerde ik ook dat de woorden veel pijnlijker kunnen zijn, dan daadwerkelijk slaan. Ik vervreemde mezelf van mijn jongere broer en mijn vader. Het verwerken deed ik niet. Want er was niks te verwerken. Mijn moeder is gecremeerd op het liedje “Je ne regrette rien” van Edith Piaff. En telkens als ik dat liedje hoorde op de radio ergens, begon ik spontaan te huilen. En dat kon niet want die emotie had ik afgeschaft. Door het zoveel niet uiten van emoties ben ik vastgelopen, in elkaar gestort. Ik kreeg overal pijn, een burning-out en daarna werd ik heel erg depressief. En alsmaar kwader. Ik wist toch maar niet waar dat vandaan kwam. Ik heb in die periode heel hard gewerkt. Ik kon niet tegen stiltes, moest altijd lawaai om me heen hebben. Zolang ik maar niet kon nadenken. Ik ging ook maar niet meer slapen, want dat gepieker kwam nu ’s nachts. Dus slapen werd ook afgeschaft.
Dat is dus niet vol te houden. Ik ben toen naar de huisarts gegaan om slaappillen te halen. Want ik had gehoord dat met slaappillen de nacht rustig zonder dromen en gepieker zou verlopen. Ik kreeg geen slaappillen, ik kreeg antidepressiva en de mededeling om iemand te zoeken om mee te gaan praten. Ik ben naar het RIAGG gegaan. Uit mijn gesprekken kwam een heleboel woede, meer dan ik zelf wist. Daarna ben ik in groepstherapie gegaan.
In deze groepstherapie heb ik samen met mijn groepsgenoten in een sessie naar “Je ne regrette rien” geluisterd. Na die sessie kon ik niet meer ophouden met huilen, jaren water kwam eruit. Toen kon ik er niet meer omheen. Eerst het realiseren dat ik mijn moeder echt nooit meer wezenlijk kon aanraken. Daarna proberen om haar overlijden een plaats in mijn leven te geven. Ik heb dat gedaan door zoveel mogelijk mezelf te confronteren met dingen (kleding, foto’s, haar zus en broer, boeken die ze las) van haar. Maar het allerbelangrijkste: mezelf accepteren. Nu ben ik zover dat ik grapjes en liedjes over de dood of geintjes over moeders kan accepteren. Ik word er niet meer boos en verdrietig om. Ze horen bij het leven. En ik heb geleerd van het leven te houden. Elke pijn, of het nu groot of klein is, die ik tegenkom is de moeite waard. Ik kan er iets van leren, een plaats geven en verder leven. Het zorgt ervoor dat ik kan genieten van een bloem die tot bloei komt. Of dat ik de vogels hoor fluiten en daarvan kan genieten.
Hallo allemaal, naar lang zoeken heb ik nu toch een site gevonden waar ik misschien wel m'n hard kan luchten.
Ik vond het heel erg prettig om ook de verhalen van anderen te lezen.
Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen maar ik ben Hilde en ben nu 21 jaar.
Toen ik 7 jaar jong was is mijn vader op 41 jarige leeftijd overleden aan kanker. Hij is in totaal 2 jaar heel erg ziek geweest, ik kan helaas weinig van m'n vader herinneren. Maar ik weet dat ik m'n vaders dood niet echt heb verwerkt, ik denk omdat ik zo jong was.
Ik kom uit een gezin van 4 kinderen m'n broers waren allemaal al ouder dan mij en voor m'n moeder was dit al helemaal niet makkelijk om nog 4 jonge kinderen optevoeden.
Vaak baal ik ervan dat ik niet afscheid heb kunnen nemen, de meeste zeggen wel dat ik dat gedaan had maar voor mijn gevoel heb ik dat niet gedaan, toen mijn papa zo ziek was heeft hij al bewust afscheid genomen van zijn kinderen, wat voor mij nu best zwaar is.
In m'n pubertijd had ik het er vreselijk moeilijk mee ik miste iemand, terwijl ik heel veel aan m'n moeder had hoor.
Ik dacht namelijk heel vaak aan de dood ik dacht dat ik zelf ook snel zou dood gaan, ik heb toen een jaar lang hele erge hyperventilaties gehad.
Op m'n 16e kreeg ik het weer heel erg moeilijk ik voelde me alleen ik had geen vriendinnen waar ik m'n hard kon uitluchten, en in die tijd kreeg m'n moeder ook een vriend wat ik vreselijk vond.
Ik wilde m'n moeder niet delen ik was al die jaren altijd met haar geweest ze was me alles en dat is ze nu nog!
In die tijd heb ik ook vaak gesprekken gehad bij het jeugdzorg waar ik heel weinig aan gehad heb.
Met m'n broers heb ik ook nooit echt een gesprek over onze papa kunnen hebben iedereen heeft het op z'n eigen manier verwerkt.
Maar ik weet het niet of ik het wel verwerkt heb ik denk dat ik dat beetje bij beetje doe.
Ik hoop heel graag dat ik met mensen in contact kan komen die ook een ouder hebben verloren en dat we steun aan elkaar kunnen geven.Groetjes Hilde
Hoi,
Ik ben Lieke. Het is nu alweer meer dan 4 jaar geleden dat mijn vader overleden is maar ik weet alles nog precies. Ik was pas 8 toen werd ontdekt dat mijn vader longkanker had. Ik kwam thuis uit school en mijn ouders wilde even met mij en mijn (2 jaar oudere) broer praten. Ik voelde eigelijk al meteen dat er iets niet goed zat. Het eerste wat bij me op kwam was dat m'n ouders misschien zouden scheiden of zo. Ik kon het me moeilijk voorstellen maar ze waren zo ernstig en er hing ook al wel een beetje een spanning in huis. Ik had er nooit aan gedacht dat het misschien wel iets ergers zou kunnen zijn dan dat. Maar dat was het wel. Hij had kanker en het was ongeneselijk. En dat kreeg ik dan te horen toen ik 8 was. Met mijn altijd zo onbezorgde leventje was het toen wel afgelopen. Eerst besefte ik nog niet helemaal wat de gevolgen zouden zijn maar dat bleek al veel te snel. Mijn vader kreeg wel bestraling en medicijnen maar het hielp allemaal niet. Na een paar maanden verzwakte hij steeds meer en werd hij steeds dunner. Hij was vaak moe en kon niet zo heel veel meer hebben. Toch deed hij nog heel erg zijn best om nog van zijn gezin te genieten.
Op verjaardagen is het van ons een gewoonte om 'lang zal die leven te zingen'. Maar op papa's laatste verjaardag zei mama opeens: "zullen we happy birthday zingen?" Dat kwam zo hard aan. Dat was zoiets als toegeven dat hij er binnenkort niet meer zou zijn. Het is echt heel erg om daar allemaal doorheen te moeten gaan. Ik hield echt zielsveel van mijn vader. Nog steeds trouwens.
Op een ochtend zag ik dat de spiegel boven de wastafel met tandpasta was besmeurd. Automatisch begon ik mijn broer ervan te beschuldigen en ik vroeg hem waarom hij dat gedaan had. Maar het bleek dat het mijn broer helemaal niet geweest was. Mijn vader had het gedaan. Ik was er zelf niet bij maar hij was helemaal de weg kwijt en sloeg wartaal uit. Ze hebben hem met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht waar hij en mijn moeder ik geloof 2 nachten moesten blijven. Toen ik dat te horen kreeg wist ik echt niet goed wat ik er mee aan moest. Je vader die tandpasta op een spiegel smeert en wartaal uitslaat? Papa was voor mij juist altijd een man waar ik toch wel een beetje tegen op keek. En we wisten ook helemaal niet of dit nog over zou gaan of dat hij in de war zou blijven. Gelukkig bleek het een reactie te zijn op bepaalde medicijnen die hij slikte en was het snel weer verholpen. Maar ik ben me echt doodgeschrokken.
Na een tijdje kreeg hij een dwarsleasy doordat een een tumor tegen zijn zenuwen drukte. Ook dat weet ik me nog heel goed te herinneren. Hij ging gewoon naar de w.c. op zicht niks bijzonders aan, maar hij liep een beetje moeilijk en hij kon niet zelf meer teruglopen. Mijn moeder heeft hem zowat naar de bank gesleept en heeft natuurlijk meteen de dokter gebeld. Er was echter niks aan te doen en mijn vader moest in het ziekenhuisbed in de kamer gaan liggen. Toen ging het allemaal best snel. Hij werd steeds dunner en er kwam elke dag een zuster langs om hem te wassen en te verzorgen. We wilde wel dat hij thuisbleef voor zo lang dat kon en liever niet naar het ziekenhuis als het niet echt nodig was. Gelukkig mocht dat ook. Die zomervakantie ben ik met nog wat andere leden van mijn familie nog wel op vakantie gegaan. Papa en mama bleven thuis want mijn vader was echt niet meer in staat om nog op vakantie te gaan met ons. Hoe graag hij dat ook wilde. Op de helft van de vakantie werden we echter gebeld met het nieuws dat we naar huis moesten komen. Het ging nu snel achter uit met papa. Toen we eenmaal thuis waren probeerde ik zo rustig mogelijk te zijn voor papa maar toch zo veel mogelijk in zijn buurt. Op een gegeven moment werden we 'weggestuurd' thuis. We waren te druk voor papa of zo. Nou dat was misschien ook wel zo maar ik vond het vreselijk. Ik moest bij mijn tante gaan logeren terwijl het helemaal niet goed ging met papa. Ik wilde juist zoveel mogelijk bij hem zijn zolang het nog kon. Maar ik ging bij mijn tante logeren met mijn broer. We gingen zwemmen. Toen we thuiskwamen van het zwembad stond mijn moeder op het antwoordapparaat of we even terug wilde bellen. Ze klonk heel verdrietig en eigelijk wist ik het al. Mama kwam uiteindelijk zelf naar het huis van mijn tante toe omdat ze het niet over de telefoon wilde vertellen. Ze had ook een brief van papa aan ons. Een hele lieve brief die ik laatst weer tevoorschijn heb gehaald en nu vaak nog eens terug lees. Op dat moment heb ik geloof ik niet echt gehuild en daar voelde ik me schuldig om. We ging bij kijken naar papa. Hij lag zo stil op dat bed.. ik herkende mijn vader haast niet meer. Ook toen kon ik niet huilen. Ik troostte mijn tante. In plaats van bezig te zijn met mijn eigen verdriet wilde ik dat mijn tante zich beter voelde. Ik was 9 jaar....
Natuurlijk heb ik toen al veel verdriet gehad om papa maar ik wilde het niet. Ik wilde me niet steeds zo ellendig voelen en verdrong het allemaal. Toen ik na de zomervakantie op school kwam was dat heel moeilijk. Niemand begreep me. Hoe konden ze ook... ik weet nog dat iemand zijn cavia dood was gegaan en iemand anders heel erg met diegene meeleefde. Ze zei dat het verlies van een huisdier net zo erg kon zijn als dat van een ouder. Ik ben toen zo boos geworden! Natuurlijk is dat niet zo! Ik had zoveel verdriet en dan zo'n vergelijking. Ze vonden het nog raar ook dat ik boos werd... Ik had ook weinig vrienden op de basisschool dus ik kon ook met niemand praten en voelde me heel alleen. Toen ik op de middelbare school kwam had ik wel vrienden. Ik had dus min of meer verwacht dat dat eenzame gevoel dan wel weg zou gaan. En dat was het ook voor een jaar. Ik dacht dat ik met ze kon praten en dat ze me zouden begrijpen. Dat probeerde ik dus ook. Maar hoe ze hun best ook deden ze kunnen daar gewoon niet over meepraten. Ze weten niet wat ik voel. En dat is frustrerend. Op zulke momenten voel je je echt extra eenzaam. Ik voel me altijd een buitenstaander als andere kinderen het over hun vader hebben. Het lijkt zo normaal dat iedereen 2 ouders heeft. Misschien soms gescheiden maar ze hebben ze in elk geval nog. Ze zeggen vaak dat ze niet weten wat ze dan moeten zeggen en niet weten wat ze er mee aan moeten maar ik snap dat niet. Als ik over mijn vader begin komt er altijd zo'n gespannen sfeertje. Ze luisteren wel naar me maar ik kan duidelijk merken dat ze zich niet op hun gemak voelen. Dat doet pijn. Ik ben niet eng of zo alleen omdat ik verdriet heb. Het werd na een tijdje steeds erger tot ik dit schooljaar ook vaak in de klas huilde. Eerst iets van 1 of 2 keer per week maar na een tijdje bijna elke dag. Ik voelde me zo ellendig en ik wou niet onder ogen zien waar dat door kwam. Ik schoof telkens de schuld ergens anders op. Nou moet ik zeggen dat er ook wel een reden was waarom ik me juist nu zo vervelend voel. Mijn moeder heeft namelijk een nieuwe vriend. Op zich is hij wel aardig hoor en ik gun het haar ook wel maar het doet pijn om mijn moeder met iemand anders te zien! Ook ben ik bang dat mensen ons als een gezin gaan zien. Dat mensen op straat gaan denken dat hij mijn vader is of zo! En dat wil ik echt niet. Hij woont niet bij ons in huis hoor, nee ik weet echt niet wat ik dan zou doen. Maar ik heb er dus nogal problemen mee gehad en ik vecht er nog steeds voor dat ze niet te snel gaan. Na een tijdje zag ik het echt helemaal niet meer zitten. Ik had steeds heel erg ruzie met mijn moeder en mijn broer en ook met mijn vrienden raakte ik in de problemen omdat ze niet wisten wat ze met deze tamelijk depressieve Lieke. Ik dacht dat mijn enige weg uit deze ellende was om er maar een einde aan te maken. Ik ben dus met een mes naar mijn kamer gegaan en heb dat aan mijn pols gezet. Maar ik durfde het niet en ik heb toen huilend de telefoon gepakt en ik heb een vriendin gebeld. Nu zie ik in dat er ook een andere uitweg is. Door het te verwerken en er vooral veel over te praten. Dat praten wou ik met mijn vrienden doen maar dat leide steeds weer tot wederzijdse teleurstellingen. Toen besloot ik om maar een site op te zoeken om in contact te komen met lotgenoten. Op deze site staan veel verhalen over van mensen die beide ouders hebben verloren en die denken misschien dat ik nog geluk heb gehad dat ik mijn moeder nog heb. Zo zie ik dat niet. Ik ben er natuurlijk heel blij mee dat ik mijn moeder nog heb en ik heb ook heel veel steun aan haar maar toch heb ik heel veel verdriet om papa. Op z'n minst net zoveel. Soms zou ik willen dat papa het niet was die dood was gegaan maar ik. En die zelfmoordgedachten spelen ook nog regelmatig. Ik wil ze alleen niet meer verwezenlijken. Het is te makkelijk. En dan zou ik ook alle prettige dingen van het leven missen en heel veel kapot maken voor mijn familie en vrienden. Ik ben blij dat ik eindelijk weer zo kan denken. Dat heeft een hele tijd geduurd. Doordat papa dood is ben ik heel bang geworden om mensen kwijt te raken die belangrijk voor me zijn. Dat merk ik ook wel. Ik ben heel achterdochtig geworden en heel kwetsbaar.
Het is erg lastig voor me dat mijn vrienden me niet begrijpen. Met hen wil ik praten. Niet met een maatschappelijk werker of zo. Dat werkt voor mij gewoon niet. Maar ik ben op dit gebied gewoon al veel verder dan zij en dat is soms erg moeilijk te accepteren. Ik denk dat jullie dat gevoel zeker wel herkennen.
Nou, dat is een heel verhaal geworden. En ik heb meer dan de helft ook nog niet eens verteld. Het lucht me wel op om mijn verhaal nou eindelijk eens helemaal kwijt te kunnen en ik hoop dat ik er reacties op krijg.Tot slot wil ik jullie een gedicht laten lezen dat ik een paar dagen geleden geschreven heb. Het gaat over het moment waarop ik papa op zijn bed zag liggen, vlak na zijn overlijden. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben:
You were laying so still and alone in your bed,
So may memories were running trough my head.
I looked at you, but it wasn't you who were laying there,
You just couldn't be dead, why you, it isn't fair!
No smile on your face, no happiness, just pain,
After that day my life could never be the same.
The men that I loved and respected so deep,
Was gone now into an everlasting sleep.Liefs Lieke
bosjelieke@hotmail.com
Mijn ouders zijn inmiddels ook al een tijdje geleden overleden en het vervelende was dat ik daarvan al op jonge leeftijd onbewust van op de hoogte was dat dat zou gebeuren. Als zogenaamd “nakomertje” had dat tot gevolg dat mijn ouders al in de veertig waren toen ik geboren werd, mijn enigste broer was toen al 14. Als je opgroeit ga je het leeftijdsverschil steeds beter merken, vooral als je de leeftijd van je eigen ouders vergelijkt met gezinnen van vrienden en vriendinnen.
Persoonlijk denk ik dat er meer mensen zijn zoals ik die door “oude” ouders al op relatief jonge leeftijd “wees” worden. Hoewel het woord wees vaak gebruikt wordt bij jonge kinderen, was dat wel de eerste gedachte die bij me opkwam toen na mijn moeder ook mijn vader overleed.
Vanwege het leeftijdsverschil zijn in de periode dat mijn ouders zijn overleden tevens ook veel dierbare familievrienden en familieleden overleden. Je eigen wereld wordt op zo’n moment plotseling heel erg klein.
Toen ook mijn broer binnen een jaar na mijn vader aan longkanker overleed had ik het even helemaal gehad.
Het allerergste vind ik dat dit je overkomt terwijl je zelf bezig bent een leven op te bouwen en zelf kinderen te krijgen. Mijn vader en broer hebben het allemaal nog mogen meemaken, mijn moeder slechts voor een deel. Het is verschrikkelijk om aan het sterfbed van je moeder te staan in de wetenschap dat je net weet dat je eigen vrouw in verwachting is. Wat er dan door je heen gaat kun je niet beschrijven, je wilt het graag vertellen maar je durft het niet. Het zou het afscheid alleen maar zwaarder maken.
Hoe gek het ook klinkt, maar in de periode dat mijn kinderen opgroeien bleef (en blijf) ik mijn ouders en broer missen. Je hebt het gevoel dat je kinderen éénzijdig opgroeien, omdat slechts van één kant opa en oma aanwezig zijn. Gelukkig heeft de jongste broer van mijn vader aangeboden om de contacten met ons gezin te intensiveren. Met nadruk niet de rol van “opa en oma” overgenomen maar meer de rol van “oom en tante”. Nog elke keer ben ik blij met hun inzet, op deze manier krijgen mijn kinderen nog wat mee van mijn familie.
Voor mijzelf geldt dat met het overlijden van mijn ouders en mijn broer er iets is weggevallen dat ik al die jaren door niemand kon worden goed gemaakt, zelfs niet door mijn eigen vrouw. Er zijn zaken die je persoonlijk zo diep kunnen raken dat je er alleen met je ouders of broer kunt bespreken. Hoe goed de banden met anderen dan ook zijn, die speciale familieband en die geborgenheid ben ik voorgoed kwijt.
Bert
Met veel interesse las ik de reacties op deze website, omdat je als kind zonder ouders toch vaak het gevoel hebt dat niemand begrijpt wat je voelt. Diep in mijn hart heb ik altijd geweten dat er meer mensen zijn die op jonge leeftijd beide ouders hebben moeten missen, maar het is o zo moeilijk om met elkaar in contact te komen.Zelf heb ik mijn vader op 8-jarige leeftijd verloren aan een hartstilstand tijdens een vakantie in Spanje en mijn moeder is overleden aan borstkanker toen ik 22 jaar was. Als enig kind zonder opa's en oma's en met slechts 1 oom en tante, kun je je dan soms erg alleen voelen.
Nu ben ik blijkbaar een heel sterk persoon, want tot nu toe kan ik het verlies van mijn ouders best goed verwerken, maar dat is soms ook wel weer iets waar ik me dan zorgen over maak. Is het wel normaal dat ik gewoon door blijf functioneren, dat het goed met me gaat en dat ik toch gelukkig kan zijn? Sommige mensen zeggen dat de klap nog wel komt, daar word ik helemaal angstig van. Ik ben nu eenmaal een opgeruimde en vrolijke meid van 26 jaar, die probeert de positieve kanten van het leven te zien. Dat is soms hartstikke moeilijk en soms lukt dat ook even niet, maar over het algemeen ben ik gewoon gelukkig.
Begrijp me goed, ik mis mijn moeder elke seconde van iedere dag en ook mijn vader kan ik af en toe enorm missen. Ik ben na het overlijden van mijn moeder ook erg emotioneel en nog gevoeliger dan ik al was en soms vind ik het ook erg lastig om me te verplaatsen in andere mensen die in mijn ogen dan erg zeuren over onbelangrijke dingen.
Als je na het lezen van dit verhaaltje dingen herkent waarover je eens verder wilt babbelen, mail me dan, wie weet kunnen we elkaar helpen.
groetjes
Jacqueline
j.plas@compaqnet.nl
Ik ben Anja en ik ben blij dat ik eindelijk een website heb gevonden over kinderen die geen ouders meer hebben zoals ik.
Wat ik mee heb gemaakt en nu nog mee maak is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Vorig jaar augustus kreeg mijn vader te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Hij had namelijk longkanker met uitzaaiingen naar de hersenen. Hoe lang hij nog te leven had, werd niet gezegd. Achteraf bleek dit nog twee maanden te zijn en overleed hij 4 oktober 1999.
Een maand later bleek ik zwanger te zijn (na 4 jaar proberen) en had ik dus veel verdriet dat mijn vader dit niet meer mee kon maken. Maar helaas kon het allemaal nog erger. Want mijn moeder kreeg in februari 2000 ook opeens klachten zoals duizeligheid, een scheve mond en ze was afwezig. (We dachten dat dit door het verdriet kwam). Maar ook nu kregen we verschrikkelijk nieuws te horen mijn moeder had namelijk ook een ongeneeslijke vorm van kanker namelijk nierkanker met uitzaaiingen naar de longen en hersenen. We hebben (ik en mijn twee broers en zus) haar thuis de laatste weken van haar leven verzorgd. Zij overleed na 12 weken. Ik hoogzwanger en allebei mijn ouders in 7 maanden kwijt.
Als je dit meemaakt denk je hier kom ik nooit meer overheen, maar ergens geloof ik erin dat mijn ouders mij de kracht geven om door te gaan. Ook tijdens mijn bevalling, die gelukkig voorspoedig verliep, voelde ik een enorme kracht om de weeen te doorstaan. Bovendien dacht ik bij mezelf mijn ouders hebben zoveel moeten doorstaan om dood te gaan, dan kan ik ook veel doorstaan om zoiets moois als mijn zoon op de wereld te zetten.
Ik hoop dat anderen wat hebben aan mijn verhaal en ik hoop dat ik met anderen in contact kan komen die zich herkennen in mijn situatie en waarmee ik mijn verdriet kan delen.Groetjes Anja
Zo, na het lezen van jullie webpagina, denk ik dat het goed is mijn verhaal te doen. Zoveel herkenbaars kwam ik tegen. Ik zal me even voorstellen: Ik ben een 35 jarige vrouw, die heel erg positief in het leven staat. Nog nooit had ik iets meegemaakt, totdat ik vorig jaar augustus terug kwam van vakantie. Al snel stond mijn zus op de stoep met de mededeling dat onze broer (40) jaar de vorige dag was overleden, Ik voelde de aarde letterlijk onder mijn voeten wegzakken.
Totaal verbijsterd, ik weigerde haar te geloven, mijn broer met wie ik altijd zo'n speciale band had gehad, dat kon toch niet! Om het bewijs te verkrijgen moest ik hem direct zien. Eerst ben ik naar zijn vrouw en zoontje gegaan en zag toen wel dat het waar was, maar nog steeds MOEST ik hem zien. In het uitvaartcentrum zag ik dat het inderdaad waar was. Wat een verdriet.
Ik heb me opgeworpen als persoonlijke hulp van mijn schoonzus en alles maar dan ook alles voor haar geregeld en gedaan. Op deze manier was ik zo druk met regelen, dat ik niet aan mijn eigen verdriet hoefde toe te geven. Natuurlijk komt dit er toch wel uit en ik denk dat dat NU pas gebeurd. (We zijn nu ruim een jaar verder)
Het contact van mijn schoonzus met mijn ouders is nooit zo heel erg goed geweest en al dat verdriet en emoties zorgden voor een nog grotere verwijdering tussen beide partijen. Ik stond er midden in!
Ook bij mijn ouders heeft het verlies van mijn broer grote wonden geslagen, mijn moeder werd al snel ziek en na 11 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen moest en zou ze naar huis. Een diagnose is nooit gesteld, maar zij voelde aan dat het niet goed met haar ging. Eigenlijk kon ze helemaal niet naar huis, maar ze zei: Ik ga, dan ga ik thuis maar dood!
Dit gebeurde prompt 2 weken later: 16 januari, 6 maanden na mijn broer overleed ook mijn moeder.
Veel tijd om ook dit verlies te verwerken was er niet, daar mijn zus en ik er voor onze vader moesten zijn. Nog nooit was deze lieve man ziek geweest, maar nu kreeg hij last van zijn hart. Heel snel werd hij zieker en zieker en in mei dit jaar overleed ook onze vader.
Binnen 9 maanden 3 leden van ons 5-tallige gezin overleden! Toen trok ik het even niet meer, wat er dan met je gebeurd is niet voor te stellen voor iemand wie het eigenlijk altijd alleen nog maar meegezeten heeft. Hartkloppingen, zweetuitbarstingen echt lichamelijke pijn en vooral het gevoel van missen. Ik ben 5 weken in de ziektewet gegaan, daarna op vakantie en dat heeft me heel goed gedaan. Even helemaal weg uit de situatie van verdriet, machteloosheid en pijn. Toen ik terugkwam ben ik weer aan het werk gegaan en ik moet zeggen, het gaat best goed. Ik heb het gevoel dat ik een sterker mens geworden ben, maar ben wel in 1 jaar helemaal volwassen geworden. Voorheen had ik toch altijd het gevoel van terug te kunnen vallen op mijn ouders, ook al ben ik dan al 35 en moeder van 2 kinderen.
Soms heb ik opeens een slechte dag, komt alles in alle hevigheid weer boven. Vandaag was ook weer zo'n dag, maar het verhaal met anderen te kunnen delen, doet mij in ieder geval goed en ik hoop dat anderen er ook iets aan kunnen hebben.
Tot zover,met vriendelijke groeten,
T.
w.de.pruis@thuis.nl
Hallo allemaal,
Ik ben een meisje van 24 jaar en ik heb in de afgelopen 4 jaar heel erg veel meegemaakt. Voor de duidelijkheid we hadden een leuk gezinnetje. Vader, moeder en dochter.
Ik was en ben nu natuurlijk nog steeds enig kind. We hadden het goed en eigenlijk nooit dat je zegt dat we slaande ruzie hadden of zo. Het begon allemaal in April 1997. Ik weet het nog als de dag van gister. Mijn vader en moeder waren op 28 April 1997, 25 jaar getrouwd en dat bracht bij mijn moeder de nodige spanningen met zich mee. Zij was altijd iemand die overal voor in was maar zich er dan ook vreselijk druk om maakte of alles wel goed verliep. Ook dachten mijn vader en ik dat dat dus deze keer ook zo was. Op een zondag kom ik van mijn bed en zegt mijn moeder dat ze zich niet goed voelt. Dat zei ze wel vaker als ze gestresst was dus mijn vader en ik reageerden hier eigenlijk niet zo op. Totdat mijn moeder haar soep op ging eten met een vork. Ik zeg tegen haar je moet met een lepel eten hoor anders lukt het niet. Wat er toen gebeurde was echt verschrikkelijk en dit vergeet ik echt nooit meer. Ze zei dat het wel goed was wat ze deed. Er gebeurden nog een aantal vreemde dingen en ik heb toen de huisarts gebeld. Natuurlijk krijg je niet je eigen arts omdat het weekend is dus een vervangend arts. Hij zei tegen ons dat het goed was dat mijn moeder maar naar bed moest gaan met een spierverslappingsmiddel. Dat hebben we gedaan. Maar we hebben nooit meer met haar goed kunnen praten. Die zondagavond en de maandagmorgen konden we haar dus ook niet wakker krijgen. Na vele malen onze huisarts gebeld te hebben konden we eindelijk naar het ziekenhuis. We hadden nu natuurlijk wel door dat er iets niet klopte. In het ziekenhuis foto hier een scan daar, een bloedonderzoek hier en noem maar op. Ik moet zeggen dat de begeleiding daar in het AZG in Groningen erg goed was. Na lang gewacht te hebben kwam dus eindelijk de uitslag. Mijn moeder had een tumor in haar hoofd en die was geknapt. Die klap die je dan krijgt is onvoorstelbaar. Je bent kwaad, waarom zij, nooit ziek geweest, altijd gezond, boordevol energie altijd, waarom kon dit. Allemaal vragen waar ik nu eigenlijk nog steeds geen antwoord op heb gevonden. Mijn moeder had veel pijn in haar nek en dat kon je merken en ook kon je dit erg goed zien. Na een hele reeks medicijnen leek het er eigenlijk wel op dat ze wat opknapte. Ze kwam weer bij en na een paar keer herkende ze ons ook weer. dat is ook erg frustrerend. Na overleg met de artsen werd besloten dat mijn moeder werd bestraald. Het ging toen eigenlijk zo goed dat dat kon gebeuren vanaf huis. Ze moest dan wel met de taxi om de dag naar het ziekenhuis maar alles beter dan in het ziekenhuis natuurlijk. Ook voor mijn vader was dit makkelijker. (Mijn vader was inmiddels afgekeurd voor zijn werk omdat hij ook kanker heeft gehad in zijn hoofd en bij zijn longen, hij moest toen een long missen en kon toen zijn werk niet meer doen). Het was best zwaar voor mij. Ik als puber die eigenlijk alle "moedertaken" erbij deed. Ook had ik mijn eigen werk en volgde ik nog school. Ik deed alles. Ik kookte eten, ik deed de was, ik deed het huishouden en noem zo maar een heel rijtje op. Een paar weken verder. Midden in de nacht begon mijn moeder te schreeuwen van de pijn. Ze had pijn in haar buik. En niet zo'n klein beetje ook. Weer de huisarts erbij en die stelde vast dat het de galblaas was. Ze begon ook een beetje geel uit te zien en dat kon dus best. Maar ze bleef pijn houden en toch maar weer naar het ziekenhuis toe. Weer heel veel onderzoeken en na erg lang wachten kwam er uiteindelijk een arts bij. Mijn moeder had niet lang meer te leven.
De kanker had zich al verspreid door haar hele lichaam en ze konden niets meer voor haar doen. Wat doe je op zo'n moment als je dat hoort. Ik ben weggelopen en ik heb het uitgegierd daar. Vreselijk wat er dan door je heen gaat. Nog erger is dat je van alles wilt doen voor je moeder maar je kunt echt helemaal niets doen. Dat is het moeilijke ook juist. Het was net of mijn moeder er vrede mee had dat ze niet meer verder kon en niet meer beter kon worden want na vijf hele erge moeilijke dagen is ze uiteindelijk in het ziekenhuis op vijf juni overleden. Dat was om precies te zijn dus zes weken waarin een vrouw die helemaal gezond, fit en noem maar op was nu er opeens niet meer was. Heel erg raar en ik geloofde het ook niet. Ik kon er niet bij met mijn hoofd. Nu denk ik het had zo moeten zijn en je kunt er niets aan doen het gaat zoals het gaat. Maar waarom mijn moeder. We hebben een hele 'mooie' crematie gehad. Er waren ook heel erg veel mensen en dat doet je eigenlijk best goed ook al voel je je hartstikke misselijk van verdriet. Mijn vader kon er niet goed tegen. Hij is geen man die goed kan praten. Hij wil alles zelf doen maar dat lukt niet altijd. Er over praten is heel erg goed en je hoeft je niet te schamen als je verdriet hebt. Mijn vader zoals ik al eerder schreef liep ook altijd te kwakkelen met zijn gezondheid. Hij heeft ook al veel meegemaakt met zijn lichaam. Doordat hij niet echt veel kon doen thuis deed ik dat er dus maar allemaal bij. Inmiddels klaar met school en een vaste banen nog een heel huishouden erbij. Maar goed ik deed dat allemaal voor mijn vader. Hoe ik dit allemaal heb kunnen volhouden is me nu nog steeds een raadsel maar goed.
Na een halfjaar kreeg mijn vader een stil hart infarct. Naar het ziekenhuis en het viel allemaal mee. Medicijnen en een wekelijkse controle bij de huisarts en hij was er na vier weken weer bovenop. In die tijd was ik heel erg bang. Natuurlijk bang om hem ook te verliezen. Maar daar moest ik me niet druk om maken. Ook had ik natuurlijk erg veel verdriet van mijn moeder nog. Ook daar kon ik met mijn vader niet over praten. Als ik er over begon zei hij altijd daar moet je niet aan denken dat hoofdstuk zoals hij dit zelf noemde is afgesloten en daar kun je verder niets meer mee. Gelukkig had ik veel vrienden en vriendinnen en buren waar ik goed mee kon praten dus dat was wel weer een geluk. Mijn vader ging eigenlijk heel langzaam achteruit. Stapje voor stapje eigenlijk. Hij vertrouwde zich niet meer in donker alleen in de auto en op de fiets al helemaal niet meer. Ik bracht hem dus ook vaak ergens heen. Ik dacht dat is goed voor hem. Dat was ook zo natuurlijk want van thuis zitten werd hij ook niet vrolijk.
Toen kwam daar de bewuste zaterdag. Ik kwam thuis van het voetballen en daar lag hij bij de garage. De buren direct alles gebeld maar het was te laat. Mijn vader was overleden aan een hartinfarct. Wat gaat er nu door je heen. Ik sta er alleen voor. Wat moet ik nu beginnen riep ik over straat. Op dat moment had ik voor de eerste keer een vriend (waar ik nu nog steeds bij ben en heel goed mee gaat gelukkig) en die stond er direct. Dit was geweldig alleen ik was bijna ontroostbaar op dat moment.
Dat was natuurlijk niet zo gek. In twee jaar je beide ouders verliezen. Ik heb dan ook in een diep dal gezeten. Inmiddels ben ik in behandeling bij een maatschappelijk werkster en gaat het aardig de goede kant weer op. Tuurlijk heb je je ups en downs maar de ups zijn er nu vaker en langer dan de downs. Met mijn vriend gaat het heel erg goed en ik ben hem zo dankbaar dat hij mij altijd heeft blijven steunen. Wel vind ik het jammer dat mijn moeder hem niet heeft gezien en leren kennen, maar mijn vader wel en dat doet mij erg goed. Hij mocht mijn vriend graag ook al heeft hij hem misschien vijf keer gezien. Dit is mijn verhaal.Met vriendelijke groeten:
Anja Hadderingh
anjahenry@hetnet.nl
Fijn om lotgenoten te vinden. Ik heb eigenlijk de laatste jaren alsmaar gezocht naar mensen die begrepen wat er met je gebeurt als je je ouders kwijtraakt. Het lijkt wel alsof niemand je begrijpt en hard weg rent als je vertelt dat je je ouders kwijt bent. Mensen weten niet goed wat ze er mee aan moeten.
Ik heb mijn vader verloren toen ik vier jaar oud was. Daar kan ik eigenlijk niets van herinneren. Ik weet wel dat ik toen al in de war moest zijn geweest. Kleurplaten op het graf van pappa hangen en tegen je moeder zeggen dat die scheef hangen! Ja ik weet tot op de dag van vandaag niet hoe dit voor mijn moeder moet zijn geweest. Mijn vader is 33 jaar geworden. en het gekke is dat hoe ouder ik wordt, ik ben nu 26 jaar, ik hem steeds meer mis.
Ik kijk naar zijn foto en ik herken mezelf. Ik lijk als twee druppels water op een man die ik niet ken. En dat roept allemaal vragen in me op. Ben ik inderdaad net zoals hem?
Toch heb ik mijn vader niet gemist tijdens mijn jeugd. Ik merkte wel in de pubertijd dat ik wat anders reageerde op dingen. Mijn eerste keer dat ik me moest scheren bijvoorbeeld. Ja wie kon mij dat eventjes voordoen? Klinkt gek misschien, maar met een moeder en een zus was ik de enige man in het huis. Laat staan het fenomeen verliefdheid. Ik wist me er geen raad mee en ik heb er nu misschien nog wel meer problemen mee als vroeger. Nou ja mijn jeugd verliep verder goed. Ik ontwikkelde me als een creatief persoon. Toneel spelen, fotograferen, musicals spelen. Ik deed en doe het nog allemaal.
Aan mijn zorgeloos bestaan kwam een einde toen mijn moeder ziek werd. Exact om 12 uur 's nachts tijdens Oud en Nieuw 1990 begon de ellende. Het bleek nierkanker te zijn. maar na twee operaties ging het wel weer. Mijn moeder heeft nog twee jaar geleefd daarna. In de zomer van 1992 toen ik terug kwam van vakantie had ze een griepje...
Twee maanden later was ze er niet meer, maar ik heb gelukkig wel afscheid van haar kunnen nemen. We hebben veel met elkaar kunnen praten over het leven, over mijn toekomst.
Ik was net 18 jaar en mijn zus was 16. Daar stonden we dan samen alleen op de wereld. Gelukkig veel steun gehad van familie, maar echt helpen deed het niet.
Van de ene psycholoog naar de ander gerend. Praatgroepjes en nu zelfs aan de antidepressiva. Maar gelukkig werkt het spul wel en voel ik me nu redelijk goed en kijk ik toch met vertrouwen naar de toekomst. Maar het was een lange en moeilijke weg!
Toen ik geboren werd leed mijn moeder al aan kanker. Ze kreeg borstkanker een paar jaar nadat mijn, zeven jaar oudere, zus geboren werd.
Ik ben in mijn jonge jaren opgegroeid met ziekenhuis-bezoekjes aan haar, maar als ze thuis was, was het fijn. Waarschijnlijk heb ik daardoor nog van die sterke herinneringen aan haar en aan haar wilskracht.
Een dag voor mijn zevende verjaardag werd ik halfwees (ze was tweeenvijftig toen ze overleed). Mijn vader, zus en ik hadden ieder ons eigen verdriet. Ik kropte alles op.
Mijn zus ging kort daarna bij familie wonen. Ik voelde me weer in de steek gelaten en ik ontwikkelde verlatingsangst. Ik was zo bang mijn vader ook te verliezen.
Door hem ben ik voor het grootste deel van mijn leven opgevoed. In de loop der jaren konden we samen over ons verdriet praten. Ik bleef wel angstig, totdat ik op mijn negentiende besloot in therapie te gaan, wat hielp.
Als de dingen tegen zaten en/of ik was verdrietig had ik op de een of andere manier altijd mijn moeder bij me, ze was er gewoon, haar kracht voelde ik en ik wilde door. Toen ik op mijn twintigste ging studeren en op mezelf ging wonen ging alles steeds beter en ik begon aan de verwerking van mijn moeders dood. Dat wil zeggen ik kon geleidelijk aan met het verlies omgaan en de opgepropte krop kwam eruit. Eindelijk huilen, huilen en nog eens huilen. Ik had in die tijd erg goed contact met mijn vader. Hij begreep me als geen ander en ik vond het heerlijk om bij hem te zijn. We hadden een speciale band.
Toen kwam er een dag dat hij zich niet goed voelde en dat bleef zo, hij was dagelijks duizelig. De dokter had hem pilletjes voor zijn hart gegeven, maar dat wilde niet meer baten Ik heb hem gevonden op de grond, hij had een hartinfarct gehad met daar boven op een hersenbloeding. Een paar dagen later is hij in het ziekenhuis overleden (eind '98). Ik was daarbij en daar ben ik blij om, hij hoefde niet alleen te zijn
De pijn die daarop volgde is onbeschrijfbaar. Ik zat daarnaast in een rare positie, ik had net een vriendje, waar mijn vader blij mee was (Ik weet hoe leuk die twee het samen zouden hebben gehad en dat doet ook pijn).
In die tijd was ik gelukkig en verdrietig, tot de depressie het won. De therapie zette zich voort.
Sinds vorig jaar gaat het stukje bij beetje beter met me. Ik voel me over het algemeen goed. Mijn ouders blijven altijd bij me. Ik praat met ze, en als ik mijn 'homefront' erg mis, luister ik naar de muziek waar mijn vader en ik allebei van hielden, dan luistert ie op mijn schouder mee en/of ik lees de brieven/kaartjes die ik van hem heb gehad, etc. Zo kan ik mijn 'batterijtje' weer opladen Het is vooral in moeilijke tijden dat je die warme deken' zo mist, de onvoorwaardelijke liefde van je ouders. Ik geloof dat die liefde alleen tussen kind en ouder mogelijk is.
Gelukkig kan ik over het verlies praten met mijn vriend en vrienden.
Tot slot vind ik het jammer dat er nog steeds een taboe heerst in Nederland op dood en rouw. Dit vergemakkelijkt het praten over dit onderwerp niet. Mensen vinden het eng om het erover te hebben, terwijl het juist ruimte geeft voor iemand die met verlies van een dierbare te maken heeft gehad.Dorine
prinsesdine@wanadoo.nl
Vroeger dacht ik wel eens hoe het zou zijn zonder ouders.
Maar nu ik het weet denk ik hoe zou het zijn als ze er weer waren.
Het is nu alweer negen jaar geleden. Voor het eerst van mijn leven verloor ik iemand waarvan ik veel hou.
Ik herinner me het nog als de dag van gisteren.
Was met mijn moeder de stad in geweest en van alles gekocht.
Sinds ik op mezelf woonde zagen we elkaar niet zo heel erg vaak meer.
En genoten dan ook van die kleine uitstapjes.
Maar dit uitstapje zal ik nooit meer vergeten.
Toen we de straat in reden van mijn ouders stond er een politie auto voor de deur.
Dat was nog niet zo raar want de overbuurvrouw werkte bij de politie.
Maar we waren nog niet uitgestapt of de voordeur ging open.
O jee er is toch niet iets gebeurd met mijn man vroeg mijn moeder.
We moesten eerst maar binnen komen zei die agent.
En toen kwam de grote klap we kregen te horen dat er wat was gebeurt met mijn vader.
Is hij van de steiger gevallen? Want hij werkte in de bouw, dus dat kon.
Nee, hij was niet van de steiger gevallen hij had een hartstilstand gehad.
Ze hebben nog van alles geprobeerd maar het mocht niet baten.
Hij was nog zo jong (46jaar) en dan al een hartstilstand.
Na dit gehoord te hebben stortte ik letterlijk en figuurlijk in elkaar.
Ik kon het gewoon niet geloven, dit kon niet, ze logen, mijn vader was nog zo gezond.
Totdat ik in het mortuarium kwam en hem daar zag liggen.
In zijn werkkleren, het leek wel of hij aan het slapen was.
Maar nee, dat was niet waar, hij was zo koud en zo stijf, nu moest ik het wel geloven.
De dagen daarna leefde ik in een roes en wilde het nog steeds niet geloven.
Daarna heb ik me helemaal gestort op mijn werk.
Heb toen niet de tijd genomen om alles een beetje te verwerken.
Want dat deed pijn en deed me veel verdriet.
Mijn moeder sukkelde al jaren met haar gezondheid maar kwam er altijd weer bovenop.
Zij had haar draai alweer aardig gevonden en leerde een nieuwe vriend kennen.
Vond het leuk voor haar maar het deed me wel zeer dat ze gelukkig kon zijn met een andere man.
Maar deze relatie mocht niet lang duren.
Plotseling werd mijn moeder opgenomen omdat ze last had van haar maag.
Het was die zomer zo heet dus de kans van uitdrogen was zo groot dat ze haar opgenomen hebben.
In het ziekenhuis te zijn opgenomen bleek ze heel erg ziek te zijn, wat wij niet gezien hebben en ook de dokter niet.
Op een avond werd ze in slaap gebracht en daar zou ze nooit meer uitkomen bleek achter af.
Ze werd zo ziek dat al haar organen zelf hun werk niet meer konden doen.
Ze werd eigelijk kunstmatig in leven gehouden, toen was de vraag hoelang zou ze dit volhouden.
Bij elkaar heeft het nog twee weken geduurd en toen kreeg ze er een hersenbloeding overheen.
Dit zou nooit meer goed komen zeiden de artsen, ze is nu al hersendood alleen haar hart klopt nog.
Na onze toestemming hebben ze de medicijnen gestopt en de stekkers uit de stopcontacten gehaald van alle machines waar ze aan lag.
Nu moesten we wachten tot dat het hart er mee op zou houden.
Tot aan de laatste seconde van haar leven heeft ze nog gevochten maar het mocht niet meer baten.
Ik was in die tijd net 3 maanden zwanger en had haar erg hard nodig.
Maar nee hij zou geen opa en oma hebben.
En dat doet op de dag van vandaag nog zo'n pijn.
Nu ben ik pas bezig om mijn pijn en verdriet een beetje te verwerken.
Ben nu zelf moeder van een zoon van 3 en hoop voor hem dat ik nog lang bij hem mag zijn.
Daarom ben ik dan ook blij dat deze site er is.
Het geeft je het gevoel dat je niet alleen bent.
Toppie echt een hele mooie site.Floor.
spekkie27@hotmail.com
Als kind was het soms fijn
om het te kunnen zeggen
(met zware woorden,
met een oud gezicht)
hoe dood mijn papa wel niet was.Nu weet ik dat dode tijd
pijner wordt en jouw afwezigheid
is voor velen al een feitHoe mis ik nu dat medelijden,
allang onverschillig in de handen
van mensen die nog steeds geloven
dat alle wonden helen
en dat grote meisjes geen ouders hoeven.Lig ik hier
midden in de nacht
jarig te zijnWeet ik niet
of ik nog ouder worden wil
ouder, bijna ouder dan jijWat moet je schrijven 's nachts
om weer al half 3
als je niets anders doet
dan wachten?Wachten tot iemand je
met karrevrachten liefs toedekt.
Wachten op iemand die streng
en mild zegt: ga nu slapen.
Wachten op een wonder.Zo blijf ik altijd waken.
Mijn maag grommelt al
naar stille ochtendkleuren.(was het niet zo koud,
dan ging ik buiten treuren
naar die zon)Maar vannacht weer
een slapeloze droom
een spreken zonder taal.Vrienden, ik vraag geen medelijden
ik zoek alleen begrip
en iemand die zegt:
wat erg voor je
en weet waarom ik altijd eenzaam ben.Hou me niet voor de gek - troost,
dat bestaat alleen in sprookjes
En de helende Tijd is slecht een sluwe moordenaar
van liefste levens en kostbaarste herinneringen.Ik ben de dief van de nacht
ik steel de mooie dromen
van zij die niet ongelukkig zijn
voor mij en mijn verdrietgenoten.Met liefsels,
Monica Van der Auwera
monica@pi.be
Beste allemaal,
Ik ben een vrouw van dertig jaar. Vijf weken geleden is mijn vader plotseling overleden aan een beroerte. Hij was nog maar 56 jaar en altijd kerngezond. Het was een supervader. Zo'n vader die je in films ziet bij een BBQ maar dan echt. Vorig jaar heeft hij zijn eerste kleinkind gekregen, onze zoon Bram. Het is verschrikkelijk dat hij niet bij de eerste verjaardag van zijn eerste kleinkind kan zijn.
Ik was met mijn gezinnetje net verhuisd naar Brussel. En ik was van plan even lekker te settelen en te genieten. Mijn ouders woonden in Houston, USA. Toen mijn vader de beroerte kreeg was hij toevallig voor zijn werk in Nederland. Hij heeft 15 uur hulpeloos alleen in zijn slaapkamer gelegen. Toen de politie hem vond was hij nog bij bewustzijn. Ik was binnen twee uur in het ziekenhuis in Nederland. Mijn zussen waren er al. Ik was ervan overtuigd dat hij beter zou worden. Niet dus, 36 uur later was hij dood.
Voor mijn moeder en broer was het vreselijk. Terwijl mijn vader op sterven lag moest mijn moeder een reis van 20 uur ondernemen om bij hem te komen. En ze was zo bang te laat te zijn. Toen ze aankwam was mijn vader al in een coma. Maar ik weet zeker dat hij haar aanwezigheid nog heeft opgemerkt.
Het is nu nog een hele vreemde tijd. Men zegt dat je je verdriet een plek moet geven. Maar waar is die plek dan? Op veel momenten ben ik nog steeds heel gelukkig. En op andere momenten helemaal niet. dan ben ik bang zelf ook jong te zullen sterven. Ik heb immers ervaren hoe kwetsbaar het leven is. Het lijkt me zo erg zelf mijn zoon niet op te kunnen voeden. Ik wil zijn 50e verjaardag meemaken. Hierom moet ik stoppen met roken. En dat is iets wat me nu niet lukt. Als ik die doodsangst relativeer weet ik dat deze ongegrond is, maar toch.
De eerste dagen na mijn vaders dood heb ik alles geregeld en ook veel gehuild. Maar de laatste weken kan ik niet meer huilen. Ik probeer zo goed mogelijk voor mijn zoon en mijn moeder te zorgen. En mijn man zorgt voor mij. Ik vind dat ik gezegend ben met een hele lieve man, een fantastisch kind en gelukkig een lieve moeder een geweldige broer en twee fantastische zussen. We slepen elkaar er allemaal doorheen. Ik hoop dat ik het goed doe. Ik praat veel over mijn vader. Ik merk dat ik erg geniet van gezellige dingen. Dan is het net even of er niets gebeurd is. Toch zit mijn vader en zijn dood bijna de hele dag in mijn gedachten. En ik denk dat dat goed is. Ik lees veel en dat leidt af. Ik merk dat ik de afleiding bewust zoek. Want ik wordt zo moe van rouwen. Dan duurt het misschien wat langer. Maar er overheen kom je er volgens mij nooit. Volgens mee leef je verder met je verdriet. En dat plekje waar iedereen het over heeft? Misschien vind ik dat wel. Met ik hou het verdriet over de dood van mijn graag nog dichtbij in mijn leven. Want dit verdriet hoort nu bij hem. En ik wil hem niet kwijt.Babette
koenings@brutele.be
Hallo,
Ik ben Joyce en heb eind februari van dit jaar mijn vader verloren aan kanker.
Half december 2000 kregen wij te horen dat mijn vader kanker had aan de alvleesklier en daarmee tot ongeneeslijk ziek is verklaard.
Waneer alles positief zou verlopen zou hij nog een jaar kunnen leven met zijn ziekte.
We hadden nog verschillende plannen, zoals een weekendje weg naar de Veluwe waar hij altijd zo graag kwam, maar zijn gezondheid ging zo snel achteruit dat hij na twee maanden al overleed.
Geen van de dingen die we zo graag nog met ons gezinnetje gedaan hadden hebben we nog kunnen doen.Het laatste jaar had ik vooral een goede band met mijn vader doordat we samen bij de muziekvereniging hier waren. Het was al zijn wens, dat zijn dochter op een dag mee zou gaan om samen onze hobby uit te oefenen, toen ik begon met dwarsfluitlessen. Hij was er trots op dat ik nu ook bij dezelfde vereniging was als hij, dat ik het goed naar mijn zin had en heb en dat het goed gaat. Mijn vader was ruim 25 jaar lid en had net zijn jubileum gevierd toen het vreselijke nieuws van zijn ziek zijn kwam. Ik heb het muziek maken meteen weer opgepakt, daar ervaarde ik vooral de 1e maand na mijn vaders overlijden dat sommige mensen mij ontweken, ook buiten de vereniging, ze durfden niet te vragen hoe het met ging, met anderen kan ik er juist goed over praten, ook merk ik soms wanneer ik zelf over mijn vader begin te praten dat mensen stil vallen, ik vind het soms best moeilijk daarmee om te gaan. Ik zou graag in contact komen met anderen, het liefst een beetje van mijn leeftijd, die hun vader ook op jonge leeftijd verloren hebben aan kanker ,of een andere ongeneeslijke ziekte, om zo met elkaar te kunnen praten over ervaringen en gevoelens. Ik heb gemerkt dat je met mensen die dit zelf ook meegemaakt hebben beter kunt praten en beter begrepen wordt dan vele mensen die zelf geen ervaringen hiermee hebben.
Wie , hopelijk, wil reageren kan mailen naar: joyceline18@hotmail.com
Hallo allemaal,
Eindelijk een site waar ik mijn verhaal kwijt kan…
Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik moet beginnen.
Ik zal me eerst maar even voorstellen; ik ben Krista en ik ben nu 21 jaar.
Ik was, tot een dik jaar geleden, altijd al een losbol: uitgaan, feesten drinken en meer. Echt serieus dacht ik niet over het leven na want alles ging goed. Ik had leuke ouders en voelde me altijd erg prettig thuis. Lang leve het leven zeg maar.Vorig jaar op 6 december (twee dagen voor mijn verjaardag) veranderde opeens dat leuke leventje. Ik kwam thuis en mijn moeder lag op de bank te suffen; ze was niet lekker en volgens de dokter was het een griepje. Dokter? Had mijn vader een dokter gebeld? Dat gebeurde zelden want er kwamen geen dokters bij mijn moeder in de buurt, ze was kerngezond vond ze altijd.
Dat was geen goed teken. Ze ging naar boven om even te slapen en ik ging naar een vriend. In mijn hoofd spookte het van ‘ik moet hier weg er gaat iets erg gebeuren’ alsof magere hein al rond liep in huis. Dit klinkt een beetje luguber maar zo voelde ik het echt.
Toen werd ik gebeld bij die vriend, kom zo snel mogelijk naar huis zei mijn tante. Mijn vriend, die er ook was, reed altijd al snel maar deze km per uur sloegen alles.
Thuis aangekomen, vloog ik uit de auto en kwam de tuin in gelopen, mijn vader deed de deur open en hoefde niks te zeggen. Heel de huiskamer zat vol met familie en allen keken ze naar mij. NEE NEE NEE het kan niet ,mag niet, waarom….Waren de eerste woorden die ik schreeuwde van woede en verdriet. Ik geloof niet dat er heftigere gevoelens bestaan als wat ik toen voelde. Misschien dat jullie dit herkennen.
Mijn zus kwam even later binnen, die was familie wezen waarschuwen, ze was zo kalm als het maar zijn kon. Ik kreeg een glas water en besloot om niet meer naar haar te gaan kijken. Ik weet nog dat ik vroeg hoe het kon gebeuren. Een hersenbloeding of hartaanval was het antwoord. Zomaar ineens mijn mamma weg.Vanaf toen, weet ik niet veel meer. Een paar herinneringen over het regelen van de crematie, maar meer ook niet.
Tot voor kort is mijn leven op de automatische piloot geleid, door iemand die ik eigenlijk niet ben. Nu pas herken ik weer mijzelf terug in mij. (wie ditzelfde heeft gevoeld, snapt wel wat ik bedoel). Een heel jaar is aan mijn hoofd voorbij gegaan, Kerst, de zomer en alles wat daar omheen hing.
Nu begint het gemis echt te komen, vooral als ik advies nodig heb of als er iets leuks te vieren is. Mijn vader woont nu in Amerika en we hebben weinig contact, dus zelfs bij hem kan ik niet terecht. Vrienden zat, maar ook daar kan ik niks aan kwijt. Een hele lieve zus, maar ook bij haar kan ik me niet uiten.
Wat voel ik me toch soms zo eenzaam als ik in mijn eentje verdriet heb om mamma.
Ik hoor van veel mensen die zeggen dat ze hun ouders (of wie dan ook) na het overlijden nog bij zich voelen, maar dat heb ik dus niet.
Het lijkt soms wel of ik niks meer kan voelen, of ik me er voor afsluit.
Verder gaat het nu wel goed met me hoor, ik leef weer!Tot slot, veel sterkte en plezier allemaal. Krista
Hallo.
Ik ben nu 21 jaar.
Toen ik 14 was is mijn vader plotseling overleden.
Hij had zelfdoding gedaan...
Heel mijn wereld stond op zijn kop.
We waren zo gelukkig en ons pap was niet depressief of zo.
Waarom?
Mijn moeder is na een paar maanden ingestort en werd opgenomen op een PAAZ.
Ik en mijn, 2 jaar jongere, broer gingen bij familie wonen.
Na een klein halfjaar kwam ons mam weer thuis.
Ik deed erg veel thuis. Ik maakte de deur open, ik poetste en was een steun voor iedereen.
Iedereen vond het knap hoe ik het deed....Maar 6½ jaar later ging het opeens niet zo goed met mij.
Ons mam had de draad weer opgepakt, en het gaat, over het algemeen, erg goed met haar.
En ook mijn broer zat lekker in zijn vel.
Altijd zei ik "ik kan het wel alleen, ik kom er wel".
Maar nu was ik 'aan de beurt'.
Ik kon het allemaal niet meer alleen.
Huilen, praten.
Het is zo moeilijk.Ik ben aan de ene kant ontzettend boos op mijn vader omdat hij ons zo in de steek heeft gelaten.
Aan de andere kant 'troost' ik mezelf met het feit dat we het zo goed en leuk hadden toen hij er nog was.
Mensen begrijpen je vaak niet, hebben vooroordelen, weten het beter.Het is zo moeilijk om mensen te vertrouwen.
En uit zelfbescherming kap je elke relatie af waarin je, in jouw ogen, gekwetst wordt met kleine dingen.
En 'echte' vrienden zijn er maar weinig...Ik heb even therapie gevolgd.
Echt geholpen heeft het niet.
Ik moet het toch zelf doen.
Mensen luisteren wel en proberen zich wel in te leven, maar zullen nooit weten wat je voelt.
Ik kan er nu beter over praten, vooral met mijn moeder.
Nooit heb ik iets tegen haar gezegd, om haar te sparen, ze had het toch al zo moeilijk.
En als het niet goed met haar ging, ging het ook niet goed met mij.Het gaat nu goed met me. Ik praat meer over mijn gevoelens en schrijf erover.
Ik heb al 2½ jaar een lieve vriend, en we hebben plannen om samen te gaan wonen.
Ik heb een vaste baan, waar ik met veel plezier werk.Toch zou ik graag in contact komen met mensen die ook een ouder zijn verloren door zelfdoding.
Om te praten en elkaar aan te voelen.
Om te weten dat er mensen zijn die je echt begrijpen.
Wat een opluchting zeg! Er zijn mensen die dezelfde gevoelens delen als mij. Natuurlijk weet je wel dat je niet de enige bent die geen ouders meer heeft, maar de gevoelens delen met iemand die hetzelfde voelde als mij, nee die ben ik nog niet tegengekomen.
Ik ben Jolanda ik ben 26 jaar. Mijn vader is overleden op 18 juni 1994 op vaderdag aan lymfklierkanker en een overmatig gebruik van drank en roken. Op het moment dat hij overleed was ons contact nihil. Door moeilijke tijden in het verleden had ik voor mezelf besloten dat het zo beter was. En ja, ik wist dat hij ziek was, maar dat hij dood zou gaan, nee daar had ik nooit bij stil gestaan. Ik kende mijn vader als een hele sterke man, altijd een grote mond, ziek of niet toch door blijven drinken, toch de boel de baas blijven. Ik heb me wel schuldig gevoeld dat ik niet bij hem was toen hij overleed, maar het waren dubbele gevoelens. De omgeving die je kwalijk neemt dat jij er niet voor je vader bent. Terwijl iedereen op de hoogte was van de situatie hoe die vroeger was. (mishandeling e.d.) Mijn ouders waren op dat moment al gescheiden. En ondanks alles het is wel je vader die er niet meer is, ondanks zijn gebreken. Ik ben wel naar zijn crematie geweest. Dat was een echte vernedering. Ik moest blijven staan, er was geen plaats voor mij en mijn moeder. Uiteindelijk stonden er twee personen op maar dat ging echt met moeite. Toen de kist wegging, zakte ik door mijn benen, viel op mijn stoel neer, voelde me letterlijk verslagen door alles en iedereen. Niemand die naar me toe kwam, iedereen die me met de nek aankeek, ik de slechte dochter. Dat heeft me echt heel veel pijn gedaan. En nu ik dit typ voel ik alles weer wat ik heel lang niet meer gevoeld heb. En dan moet de ergste klap voor mij nog komen. Mijn lieve moeder, die nooit wat mankeerde, ja veel pijn in haar rug, wel vaak hoofdpijn. Maar geen ziektebed heeft gekend, zomaar van de ene op de andere dag er niet meer was. Het is nu 19 december a.s. 3 jaar geleden dat ze is overleden. Maar nog kan ik het niet bevatten. Mijn moeder en ik waren twee handen op 1 buik. Ik belde haar elke dag, ik woonde op mezelf, belde tot vervelends toe soms wel 3 of 4 keer per dag.Maar nu ben ik blij dat ik dat gedaan heb, nu kan het niet meer!
In september 1998 had ik eindelijk mijn borstverkleining gedaan, zolang naar uitgekeken. Mijn moeder steunde mij hier heel erg in, wou het zelf eigenlijk ook graag doen. Op 18 december 1998 moest ik voor controle naar Utrecht, ik woon zelf in Groningen maar die wachtlijst daar was korter vandaar die actie. Mijn stiefvader, moeder en mijn broertje, die normaal nooit mee wil gingen met me mee. Nou alles ging goed, maar die chirurg zei dat hij eventueel 1 litteken nog wel bij zou willen werken. Ik zag dat natuurlijk helemaal niet zitten, maar mijn moeder bleef de hele terugweg doorzeuren dat ik dat toch maar moest doen. Ja hoor mam, ik zie wel. Thuis aangekomen, mijn moeders huis, wilde ik naar mijn eigen huis gaan. Ik mocht niet van mijn moeder. Nou dat is dus echt helemaal niks voor haar. Uiteindelijk naar veel gezeur toch maar bij mijn broertje op de kamer geslapen. Mijn broertje is nu 16 jaar bijna 17 dus het leeftijdsverschil is best wel groot. Mijn broertje en ik kregen ruzie om niks. Komt mijn moeder nog boven om het te sussen. Het kwam gewoon doordat ik naar huis wilde. Nou ja, uiteindelijk toch maar in slaap gevallen. Schrik ik ‘s nachts wakker, ik hoor mijn moeder heel hard om mijn stiefvader roepen. In eerste instantie dacht ik dat ze bezig waren in de slaapkamer, en irriteerde me hier gelijk weer aan. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. Mijn moeder zat naakt op de wc, en riep dat ze zo’n hoofdpijn had, ze had het gevoel dat haar hoofd eraf knalde. Mijn eerste reactie was, heb je teveel gedronken, ze praatte dubbel. Nee, Jolan dit is anders. Toen zei ik zomaar uit het niets Mama ik hou heel veel van je. Dat weet ik toch lieverd zei ze. Toen riep ik mijn stiefvader, die deed helemaal niks. Ging uiteindelijk gewoon weer naar boven op bed. Ik ben bij mijn moeder in de kamer gebleven. Moest van haar een trainingsbroek aan gaan doen als ik bij haar bleef. Heb de dokter ondertussen natuurlijk gebeld. Werd niet op genomen, ook geen bandje. 112 gebeld, gevraagd wat ik moest doen. Ze vroegen of ze een ambulance moesten sturen, ik zei nee, zo erg is het nog niet. Had ik het maar wel gedaan, maar ja, dat is achteraf!Ik heb mijn moeder aspirientjes gegeven en ze vroeg om ranja.
Dat heb ik haar gegeven alleen had ik het veel te zoet gemaakt.
Zo zielig om te zien. Echt praten kon ze ook niet meer. Ik ging dus uiteindelijk op aandringen van mijn moeder naar boven, ik lag net toen ik een gil hoorde. Ben gelijk naar beneden gegaan, mijn moeder had naar wat later bleek zich omhoog gehesen vanuit de bank, via het raam, de kasten om naar de deur te komen, om naar boven te lopen. Wat dus eigenlijk niet kon. Ze had geplast op de bank, daar raakte ze volledig van in paniek. Ik riep om mijn stiefvader, na veel morren hielp hij me mijn moeder naar boven te helpen. Ik heb gelijk weer de dokter gebeld, nu kreeg ik wel iemand aan de lijn. Die man kwam, het was een vervanger. Ondertussen kon mijn moeder niet meer praten, alleen nog maar gebaren. Ze sloeg mij per ongeluk in mijn gezicht, ze had zoveel kracht, ze was tegen de pijn aan het vechten volgens mij. Ze probeerde me op de plek te aaien, lukte ook niet, toen sloeg ze me op mijn rechterborst met andere woorden ze was trots op me dat ik het had gedaan. De vervangende dokter kwam en keek naar mijn moeder, die net een beetje sliep, hij zei laat haar maar even slapen, jullie eigen huisarts heeft over een uurtje dienst, dan moet je hem maar bellen als het straks nog niet goed is. Nou dat het niet goed kwam bleek dus toen mijn moeder met gillende sirenes naar het AZG moest. Mijn stiefvader ging er achteraan met de auto. Ik bleef bij mijn broertje. Tot mijn stiefvader vanuit het ziekenhuis belde dat ik toch maar even snel moest komen. Ik heb mijn broertje gevraagd of hij mee wou, maar hij wou niet. Ik heb hem voorbereid, dat als wij terug kwamen dat mama er dan misschien niet meer was. Ik weet niet waar ik het vandaan haalde maar ik voelde het gewoon! De familie ingeschakeld, en gauw met de bus naar het ziekenhuis gegaan. Mijn moeder was heel hard aan het vechten. Toen ik binnen kwam en haar hand vasthield werd ze wat rustiger. Ze konden niks voor haar doen als ze niet rustig werd. Ik wist gevoelsmatig dat ik nu voor mijn moeder moest kiezen en niet voor mijzelf. En heb tegen haar gezegd dat het goed was zo en dat ik voor mijn broertje en stiefvader zou zorgen.Toen werd ze heel rustig, alleen kreeg ik toen een paniekaanval en begon heel hard te huilen, maar ik kan toch helemaal niet zonder jou. Toen begon mijn moeder ook weer helemaal overnieuw overstuur te raken. Toen moest ik even heel diep adem halen en mijn woorden nog een keer herhalen, en toen was het klaar. Ze kneep me nog even in mijn hand, en toen had ze me binnen 6 uurtjes tijd verlaten.
Mijn alles overleden aan een hersenbloeding!
Mijn leventje heb ik zo goed en zo kwaad als het ging opgepakt, gelijk weer gaan werken. De nodige blunders gemaakt op seksueel gebied, aandacht verwisselt voor de liefde. Uiteindelijk dacht ik de ware gevonden te hebben, toch nog anderhalf jaar volgemaakt. Toen hij in de 1,5 jaar voor de derde keer bij me wegging, knapte er iets in mij. Het was net of mijn moeder weer dood ging. Hij had mij in de steek gelaten voor een ander meisje, en het deed zo’n pijn. Nu denk ik dat het gewoon de druppel is geweest, je hebt je verdriet niet toegelaten, je krijgt het toch een keer op je bordje. Ik heb toen vier maanden thuis gezeten. Weer terug gegaan naar mijn ex, in de hoop dat het toch nog goed zou komen. Dat is nu een jaar geleden. Heb op dit moment begeleiding van een psycholoog. En heb de laatste tijd ook steeds weer de neiging om mijn moeder te gaan bellen.
Ik denk dat de tijd van verwerken is aangebroken!Jolanda
jola_chanel@hotmail.com
Hallo, ik vond het heel fijn om deze verhalen van lotgenoten te lezen. Ik herkende mezelf gelijk en dat gaf me een goed gevoel. Voor mij ging er een nieuwe wereld open omdat ik me erg alleen voel.
Om een duidelijk beeld te geven moet ik ook wat voorgeschiedenis vertellen, wat ik probeer zo kort mogelijk te doen: In 1993 werd ik ziek, overspannen, angstaanvallen, ik kon niet meer onder de mensen komen zonder te trillen en te zweten. Ik kreeg deskundige hulp d.m.v. een psycholoog. Ik moest helaas onder ogen zien dat ik emotioneel mishandeld was en misbruikt. Ik heb in die tijd veel geleerd en werd steeds sterker. Eind 1994 kreeg mijn moeder te horen dat ze kanker had. Ze werd geopereerd en ze haalde erg veel weg waardoor ze op de Intensive Care moest. Ik had een hele hechte band met haar toch praatte ze ook met mij nooit nergens over. Ze was erg bang voor ziektes en had achteraf al heel lang buikklachten. Mijn vader had met niemand een hechte band, alleen met zichzelf. Ze heeft dus alle ellende alleen gedragen. Mijn moeder kreeg een chemokuur met alle ellende dat dat met zich meebrengt.
Ze knapte redelijk op en na een tijd ging ze weer mee werken, bij ons thuis hadden ze een bedrijf. Mijn vader en mijn 6-jaar oudere broer zaten in het bedrijf en waren haar ziekte al snel vergeten, waarbij ze toch te hard moest werken naar mijn zin. Mijn vader was een echte tiran en mijn moeder had dus ook maar weinig in te brengen. Mijn moeder en ik hadden toch nog een fijne tijd, gingen veel zwemmen en praten veel met elkaar, ze vertelde me toen dingen waarvan ik nu denk dat die een diepere betekenis hadden, wat mijn vader betreft, maar ik wist toen nog niet dat hij zo erg was. (dat klinkt stom he? toch weet je als kind niet beter, je denkt dat al die slechte dingen normaal zijn). Ik zou nu nog erg graag met haar willen praten. Ze hoorde de nare verhalen van mij aan; wij woonden tijdelijk samen met de ouders van mijn man, wat natuurlijk veel te lang duurde en de nodige wrijving met zich mee nam. Eind 1995 werd ik zwanger. Mijn moeder was erg blij maar ook schrok ze omdat ze natuurlijk dacht 'als ik er nog maar ben'. Ze zei het niet maar ik zag het heel duidelijk, het zijn hele pijnlijke momenten, wat ze eigenlijk niet behoren te zijn.
Half 1996 ging het weer slechter met haar, ze moest steeds meer naar de toilet en ze werd erg bang. Darmkanker, niet veel meer aan te doen, weer chemokuur, daardoor werd ze nog zwakker, haar haar werd erg dun.
In september is onze dochter geboren, 3 weken overtijd, 3 dagen bezig geweest om het in te leiden, 5 dagen ziekenhuis, kortom een hele zware bevalling. We waren heel gelukkig met haar en ik was erg blij dat mijn moeder gelijk kon komen kijken. Gelukkig overheerste toen het geluk gevoel en daar ben ik nu nog erg dankbaar voor.
Alleen de pijn bleef . De dokter stelde vast 'bekkeninstabiliteit'. Daar stond ik dan, wat nu? Ik heb zoveel dokters en ziekenhuizen nog nooit gezien op zo'n korte tijd, als toen. Ik had een eigen bedrijf en heb die dus weg moeten doen ik vond dit niet erg omdat ik het niet aankon en dat ik nu een goede reden had tegenover mijn vader (dat moest om zijn naam hoog te houden).
Mijn moeder stierf na een hele lange mensontwaardige lijdensweg, in januari 1997. Mijn vader heeft hierin veel fout gedaan omdat hij haar zelf wilde verzorgen, niet naar de dokter luisterde, en dat natuurlijk niet aankon, maar ook niet wist wat hij deed. Ik durfde niet tussen mijn vader en moeder te gaan staan tijdens haar sterfbed omdat ik niet wist hoe mijn moeder over mijn vader dacht en ze zullen wel iets gehad hebben samen. Toch voelde ik continu getouwtrek tussen mijn gevoelens en de handelingen van mijn vader.
Mijn oma - de moeder van mijn moeder- leefde toen nog, en ik vergeet nooit meer de boze - en verwijtende blik in haar ogen toen ze mijn vader aankeek. Toen viel bij mij alles op zijn plek want ik dacht natuurlijk dat ik dat alleen had. Maar toen was het te laat.
In dat jaar ben ik veel bezig geweest met de persoonlijkheid van mijn vader en zocht bij andere bekenden wat zij daarvan wisten.
Eind maart werd mijn vader ziek. Dit maal ging alles echter veel sneller. Hij had longkanker en alles was al helemaal uitgezaaid. Hij stierf 3 weken later. Een hartinfarct. Ik had hem nog net kunnen vertellen dat ik weer zwanger was, 7 weken.
In december werd onze 2e dochter geboren, dit maal ging de bevalling- en dus ook met mijn bekken- veel beter.
Ik ben nu blij dat hij wist dat ik zwanger was.
Met mijn broer kan ik geen hechte band vinden en daar heb ik veel verdriet van.
Ik ben daarna nog verder gegaan met de zoektocht in hoe mijn vader was, maar ik ben de enige eigenlijk die de ellende van zijn bestaan gevoeld heeft en mijn moeder ook.
Mijn vader en moeder hadden heel weinig contact met hun broers en zussen. Toch zijn deze mensen heel lief voor ons geweest en waren allen heel behulpzaam en gastvrij, toch kan ik niet de band met hun maken die ik zoek, die ik mis, om mijn verleden te delen. Ik heb een hele lieve man en twee geweldige dochters. Mijn man heeft al heel wat moeten doorstaan met mij, en ik moet zeggen dat ga je echt wel voelen hoor. Hij is erg lief en zorgzaam en staat altijd voor mij klaar. Hij troost me en spreekt me moed in en we gaan een nieuwe toekomst tegemoet. Met vallen en opstaan.
Toch laat ik een heel leven achter me, een leven die onderdeel vormt van wie ik ben, dat wil ik graag delen met iemand die dit ook gevoeld heeft.
En ik mis heel erg de Oma die ze zelf zo graag wilde zijn voor mijn kinderen.
Hoi, ik ben Ilse en ben 22 jaar.
Met veel interesse heb ik jullie website gelezen 1 van de weinige die op het grote world wide web te vinden is.
Mij is in september 2000 ook iets vreselijks overkomen.
Mijn moeder die wel eens overspannen was heeft geheel onverwacht zelfmoord gepleegd. Ze was niet gek of zo, en hield erg veel van mijn zus, vader en mij, maar ze kon het leven niet aan. Ik mis haar nog iedere seconde van de dag.
Ik heb ook nog zoveel vragen en zit zonder antwoorden.
Over een paar jaar willen mijn vriend en ik trouwen, en misschien ook wel kindertjes krijgen maar nu kan ik dat nog niet. Mijn vader heeft sinds kort weer een nieuwe relatie iets wat ik in het begin niet uit kon staan, maar ik weet dat hij vreselijk veel van mijn moeder heeft gehouden en dat vind ik heel belangrijk. Ook ik ben op zoek naar een nep-moeder, maar heb helaas nog niemand gevonden. Ik heb een hele lieve schoonmoeder, maar die heeft al een dochter en zij kan ook nooit mijn moeder worden.
Donderdag moet ik rijexamen doen iets waar mijn moeder ook voor in de spanning zou hebben gezeten, maar nu moet ik dat helemaal alleen doen.
Ik wil niet zielig gevonden worden, maar een beetje contact met meiden of jongens die dit ook hebben meegemaakt lijkt me prettig.Ilse
arnoldgriekspoor@hetnet.nl
Hai,
Ik ben Wendy en ben 15 jaar. Ik kan alles me nog goed herinneren! Op vrijdagavond 1 sept waren mijn zusje en ik aan het folderen papa en mama kwamen langs. Toen was alles nog goed nog ff gekletst, want ze gingen naar het dorp om vlees te halen. 1 maal op de fiets zegt papa in eens tegen mama "di gee nie goed" en hij valt van zijn fiets en heeft een hartstilstand ten gevolge van een slagaderlijke hersenbloeding. Ze hebben papa gereanimeerd en de ambulance gebeld. Ze kwamen meteen. Ik was op dat moment bij mensen de lotto aan het doen en in eens komt de buurvrouw. Ze zegt "wendy je moet niet schrikken" dus ik was na die woorden al van slag. Toch niks met papa of mama he? Papa is gevallen zei ze. Hoe erg het is weet ik niet dus het kan meevallen. Ik wist al genoeg hij is dood. IK kwam thuis en mijn zusje was nog vrij kalm. Mama belde op vanuit de ziekenwagen. We moesten na het ziekenhuis. De buren hebben ons gebracht. Ja hoor daar lag papa. Z'n hoofd was wat beschadigd en zijn oog lag half open. Dat was een heel naar gezicht. Ik was bang en in paniek. Ik wist niet wat ik moest doen en denken. De hele familie werd opgehaald. Dat was zoooo naar. Dan zie je opa en oma lopen die zelf niet meer helemaal goed zijn. Het was gewoon allemaal niet eerlijk!!! Papa lag op de intensive care en we konden er zo vaak als we wilden naar toe. Ze hadden papa gewassen en hij had nu een pyjama aan. Hij bewoog niet deed niks. Alle machines deden het werk. De doktoren hebben overlegd en kwamen de uitslag vertellen. Ik was er niet bij, want ik wist toch al genoeg! en ja hoor ik had gelijk. De stekkers moesten eruit! Ik heb afscheid genomen van papa. We zijn met zijn allen naar huis gegaan. Er moest van alles geregeld worden. Dus ik had op dat moment geen papa en mama, want die was met de begrafenis bezig enz. Ik snapte er niks van, hoe kon dit nou en mijn grootste vraag; WAAROM????? Papa zou thuis opgebaard worden, maar dat ging niet door, want hij was helemaal opgezwollen. Waardoor wisten ze niet, maar we mochten hem niet meer zien. Mama, mijn zusje en een paar van de familie zijn nog wel naar het mortuarium geweest om te gaan kijken, want mama had nog niet echt afscheid genomen. Ik wou niet mee, want ik was bang dat ik papa niet meer zou herkennen als mijn papa en ik had al afscheid genomen in het ziekenhuis. Papa is 2 sept gestorven. De begrafenis was "naar" en "mooi" tegelijkertijd. We hadden heel veel steun van de familie en ik had ook veel steun van mijn vrienden en vriendinnen. Zelf was ik 9 sept jarig dus dat was een rare verjaardag. Het is nu bijna een jaar geleden en ik mis hem nog elke dag. Ik krijg nog steeds veel steun van vrienden en vriendinnen. Alleen een paar vriendinnen hebben me laten vallen en dat heeft me veel pijn gedaan. 1 ding weten mijn zusje, mama en ik zeker! We gaan door met ons leven ook al is het niet altijd makkelijk!!!Verder vind ik dit een hele mooie site en ben blij dat ik mijn verhaal kwijt kan! ,want je bent echt niet alleen op de wereld die verdriet heeft!
Hallo mijn naam is Martine. Ik ben 25 jaar, tien jaar geleden overleed mijn moeder aan borstkanker. Sindsdien mis ik haar elke dag. Ik was 15 en nog zo jong, wist nog zo weinig van mijn moeder. Nu vraag ik mij regelmatig af, hoe was zij, lijk ik erg op haar, wat zou zij nu doen, wat zal ze van mij vinden?
Met mijn vader en mijn broer kan ik niet goed over haar praten, het ligt allemaal heel gevoelig binnen ons gezin. Mijn moeder heeft ook nooit over haar overlijden gepraat met mij. Dit zit mij ook nog steeds erg dwars. Een paar maanden na dat mijn moeder overleed ben ik mijn huidige echtgenoot tegen het lijf gelopen. Ook ben ik zo benieuwd hoe zij elkaar zouden hebben gevonden. Twee jaar geleden ben ik bevallen van onze dochter Ryanne (16/03/99) de hele zwangerschap heb ik haar vreselijk gemist. Ook tijdens en na de bevalling. Een jaar geleden hebben wij onze tweede dochter gekregen ook dit was weer erg zwaar. Ook omdat onze dochter vreselijk ziek werd en 9 dagen na de geboorte in het ziekenhuis kwam te liggen. Ik was zo vreselijk bang om weer iemand te verliezen. Deze gedachte beheerst zo'n beetje mijn hele leven. Ook de gedachte dat ik vroeg kom te overlijden net als mijn moeder (zij was 41 jaar jong). Wie was zij, ik ben zo benieuwd. Ik mis haar, ik wil haar van alles vertellen en vragen. Jullie begrijpen het vast wel een beetje, of een beetje boel. Ik zoek al jaren naar mensen die het zelfde hebben mee gemaakt.
Tot ziens, misschien tot horens.Martine
Martinerink@cs.com
Hallo. Een verrassend artikel in het AD bracht me bij deze site. Fantastisch, echt waar. Want zoals velen met mij ook ervaren, dit onderwerp kan men niet aan en dus wordt het een dubbel eenzame gebeuren. En dat is dieptriest.
Ik zal me eerst even voorstellen; ik ben Jeannette, bijna 37 jaar, getrouwd met een fantastische man, die erg veel begrijpt, zorgzaam is en al heel veel met mij heeft doorstaan en nog steeds van mij houdt; ongelooflijk! Daarbij ben ik moeder van 2 kinderen, een zoon van 12 en een dochter van 10. Mijn verhaal begint op 8 jarige leeftijd. We ; 'pa', ma , broer Tonny, een lieve (fop) oom en ik ,kwamen terug van een dagje uit. We zijn nooit meer in het vakantiehuisje teruggekomen want een andere automobilist lette niet op en kwam frontaal in botsing met ons. Mijn moeder, broer en oom in 1 klap dood. Ik was erg zwaar gewond, heb een poosje op het randje van de dood gebalanceerd maar heb het gevecht gewonnen. 'Pa' was ook zwaar gewond maar die was er nog het beste aan toe. Ik was naar Zwolle gebracht en 'pa' naar Harderwijk. Van de eerste tijd in het ziekenhuis weet ik weinig ivm de zware hoofdletsels. Toen ik op zaal lag werd 'pa' overgebracht naar Zwolle; het eerste wat hij tegen mij zei was dat hij liever 1 van de andere 2 had overgehouden en niet mij!!! Ik dacht toen dat deze man niet mijn vader kon zijn en vanaf toen stond ik er echt alleen voor. Geen enkele vorm van begeleiding als het gaat om zulke rampen te moeten verwerken. Ik heb dus nooit afscheid genomen van mams en Tonny, heb dus niet bij hun begrafenis kunnen zijn maar daar is later ook nooit wat mee gedaan.
En aan die pa had ik dus helemaal niks, die leek wel boos op mij te zijn en zo is het ook verder gegaan. Een pa die niet naar mij omkeek en alleen maar boos was, mij afwees en altijd kritiek had op mij. Mijn familie kwam wel op visite maar echte daadwerkelijke hulp kreeg ik van hen ook niet. Ze keerden zich innerlijk eigenlijk van mij af. Behalve 1 (fop) tante, die was er erg veel in het begin, maar zij bleef in Epe en ik ging weer naar Terneuzen en was dus ook haar weer kwijt. Er kwam een mevrouw bij ons in huis wonen om ons te verzorgen zeg maar. Tante Corry mocht ik haar noemen. Zij was geen vrouw van liefde geven in de vorm van knuffelen; wel iets wat ik zo hard nodig had, maar zij is gebleven, zij is trouw geweest en heeft mij NIET in de steek gelaten. En dat terwijl die pa een verschrikkelijke man was, ook voor haar. Dus daarin zie ik wel een groot stuk liefde! (Zij is in mei '98 aan kanker overleden)
Ik heb mijn moeder en broer moeten verbannen uit mijn leven om niet gek te worden. Ik heb hen er 's nachts uit liggen dreunen, want over hen praten mocht niet, alleen op de speciale dagen en ik mee moest naar de begraafplaats waar dan alleen 'pa' verdrietig mocht zijn, alleen hij had pijn en verdriet, hij nam alle ruimte in. En ook mijn omgeving zei vaak ; wees maar een grote meid voor je vader, hij heeft het zo moeilijk, is zijn vrouw en zoon kwijt, je moeder zou het fijn vinden wanneer je een grote meid was. En later wisten ze ook te zeggen dat mijn moeder het zo fijn zou hebben gevonden wanneer ik weer zou zingen, want dat deed ik als kind veel. Maar hoe in Godsnaam kun je nog zingen met zo'n groot verdriet binnenin je, met zo'n grote leegte en zo'n immens gemis. Ik was nog maar 8 of 9 of 10 jaar!
We verhuisden naar Barneveld want 'pa' was burgemeester en na bijna 10 jaar Terneuzen was het tijd om te gaan dus raakte ik mijn vertrouwde omgeving kwijt en mijn hartvriendin kon ik alleen nog maar in de vakanties zien. In Barneveld werd 'pa' al gauw ziek. Mij werd niks verteld welke ziekte ( kanker dus) en langzamerhand ging het slechter en kwam hij thuis te zitten. Toen werd het een regelrechte hel voor mij maar ook voor tante Corry. Daarover zal ik niet uitweiden. Wel wil ik zeggen dat er toen een vriend was die mij erdoorheen heeft gesleept, die dag en nacht voor mij klaar stond. Zonder hem denk ik was het niet zo goed met mij afgelopen! Dec. '81 overlijdt hij, gelukkig! Eindelijk een beetje bevrijd. Toch kwam ik in een diep dal terecht. Want ik telde gewoon niet, zo wilde ik b.v. niet dat er 'mijn lieve vader' op de kaart of grafsteen kwam te staan maar dat kwam er dus wel te staan! Na zijn begrafenis kwam ik in de ziekenhuismolen terecht want ik had hevige pijnen in arm en borst. Ze ontdekten dat bij dat auto-ongeluk in '73 mijn aorta deels was gescheurd, vlak bij mijn hart. Dus in okt.'82 lag ik voor een zware operatie in het ziekenhuis in Utrecht en ik wilde maar 1 ding ; naar mijn moeder en broer toe, dood dus.
Maar ik overleefde weer en stond mijn dominee gelijk op de IC aan mijn bed en dat deed me heel erg goed, dat er iemand zo op mij betrokken was dat hij er gelijk was en dat heeft me weer meer voor het leven doen kiezen. Ik krabbelde weer uit het dal op en een stuk geluk lachte mij toe toen ik mijn huidige man Adjan, leerde kennen. Maar mijn familie was erg kritisch en keurde hem eigenlijk af. Dat stuk geluk werd mij niet gegund! We zijn samen verder gegaan en in aug. '84 gaan samenwonen. In '88 getrouwd, zonder moeder, broer en daarna kwamen de 2 kinderen, prachtig maar heb nooit iets kunnen bespreken met mijn moeder, heb de kids ook nooit aan haar kunnen laten zien! Maar na de geboorte van onze dochter ging het mis. Eerst lichamelijk ; trombosebeen, longembolie en 7 weken daarna moest mijn galblaas eruit met weer 2 kleine embolietjes als gevolg. Toen ben ik psychisch ingestort. Ik ben in therapie gegaan met een voor mij bevriende psycholoog. Toen ben ik pas begonnen met het verwerken van mijn jeugd. We zijn ver gekomen maar dat wat ik zo nodig had (heb); een vaderfiguur die zijn armen eens om mij heen slaat, die mee eens een aai over mijn bol geeft, iets wat mij weer een stukje basis zou geven zat/zit er voor mij niet in.
Maar dat is nog niet alles. Via mijn psycholoog kreeg ik in jan '98 te horen dat 'pa' inderdaad niet mijn echte pa was maar de man die ik had gekend als oom Dick van de Wiel en waarvan ik 4 maanden daarvoor bij zijn crematie was geweest.
Ik had toen een oerdrang in mij; ik zou en moest daar naar toe. Terwijl we al jaren amper contact meer hadden. Wel had hij mij babyboeken gegeven van mijn broer en mij want hij was de 'hoffotograaf', en die babyboeken had ik eigenlijk al van mijn moeder.
Dus mijn vader was wel bij mijn trouwerij geweest (wat mijn moeders familie wist en het gewoon liet gebeuren!!!) en had wel zijn kleinkinderen gezien en had een metertje achter mij gelopen bij de begrafenis van 'pa' en ga zo maar door. Mijn hele wereld stortte in, zo voorgelogen, zo bedrogen. Maar er zijn zo veel puzzelstukjes op hun plaats ook gevallen, maar er zijn ook zoveel vragen gekomen. Ik had opeens 4 halfbroers en zussen, maar die hebben zich op een onmenselijke manier van mij afgekeerd; alsof ik de schuldige was! Maar ook mijn familie van moeders kant heeft het erbij laten zitten. Maar goed; dat wat ik allang had gevoeld nml dat ik er niet echt bij hoorde klopte dus. Ik was een schandvlek op hun goede naam, ik was een buitenechtelijk kind ,een bastaard. Mijn moeder had 2 grote fouten gemaakt en de familie wat aangedaan. En dat kreeg ik nu eigenlijk op mijn dak. Met hen heb ik gebroken want die mensen zijn het niet waard om verder mee om te gaan. Walgelijk! Ik heb mijn meisjesnaam laten veranderen in de meisjes naam van mijn moeder en daarmee op eigen benen komen te staan. Die hele geschiedenis van vaders heeft mij geleerd dat ik niks minder ben dan wie dan ook, dat ik wel meetel en dat ik niet verder moet gaan met mensen die dat niet vinden. Ik ben er ergens sterker van geworden maar heb nog meer verdriet, pijn, onmacht en onbegrip mee te zeulen en dat is soms erg zwaar.
Vooral wanneer je omgeving er het liefst niet mee wordt geconfronteerd. Op een paar uitzonderingen na pakt iemand liever een krant dan hierover te praten. En ook mijn ervaring is ; hiervoor is geen plek te vinden binnenin mijzelf, en de tijd maakt de wonden alleen maar groter. Mijn geluk is mijn man en kids; dat geluk straalt over dat grote zwarte gat en daarom red ik het en soms wordt dat zwarte gat even te sterk en heb ik 1 of meerder verdrietige moeilijke dag(en) en overwint de eenzaamheid het. Het is dan zo tegenstrijdig; aan de ene kant geluk maar ook het gevoel te hebben dat je nog steeds maar 1 ding wilt; nl naar mams toe. Wat ik erg jammer vind is dat ik helemaal niet het gevoel heb dat mams in mij meegaat. Wat zovelen wel hebben, dat ze ook met de overleden geliefde praten, ken ik niet. Ik doe het wel eens maar krijg geen gevoel van verbondenheid of nabijheid of iets in die geest. Misschien staat er nog teveel tussen ons, want ik heb veel vragen aan haar. Daarbij heb ik haar uit mijn hart moeten bannen als kind zijnde om te overleven en hoe verander je dat?
Maar ik sta positief en redelijk nuchter in het leven en knok ervoor. Ik hoop wel mijn kids uit te zien vliegen, hen te helpen met veel verschillende aspecten in het leven en hoop dat we vrienden kunnen worden.
Het is erg goed wanneer aan de onderwerpen wees zijn, kind van een andere vader, rouwbegeleiding enz. meer aandacht wordt besteed want dat is hard nodig! Daarom ben ik blij met deze site en die van dochters zonder moeders.
Ik wens iedereen veel geluk toe in het leven en een vriend of vriendin die je goed begrijpt en naar je wil luisteren.
Jeannette
Ik ben een 18-jarige volle wees en woon op het moment bij mijn oom en tante. Mijn moeder overleed aan lymfklierkanker toen ik 10 jaar was, na een lang ziekbed. Mijn zusje, die nu 15 is was toen 6. Nadat mijn moeder overleden was, ben ik met mij vader, mijn zusje en mijn vaders nieuwe vriendin naar Portugal verhuist. Daar hebben we twee jaar gewoond, wat mij zeer goed bevallen is. Ik heb daar zonder gezeur van overige familieleden, het verlies van mijn moeder enigszins kunnen verwerken. Na twee jaar in Portugal bleek dat ook mijn vader een tumor in zijn buik had. Hij werd samen met ons met spoed overgevlogen naar Nederland. In Nederland heeft hij een week in het ziekenhuis gelegen voordat hij overleed. de kanker was al te ver uitgezaaid.
Een week daarvoor was ook mijn opa (mijn vaders vader) overleden. De nieuwe vriendin van mijn vader (onze stiefmoeder) had op zijn sterfbed belooft voor ons te zorgen. Deze belofte is ze echter niet nagekomen. Omdat ze vond dat wij een regelmatig leven nodig hadden en weer naar school toe moesten besloot ze mijn zusje en mij tijdelijk bij mijn oom en tante onder te brengen. Tijdelijk werd permanent, en op een bezoekregeling na, heeft ze nooit meer naar ons omgekeken. de bezoekregeling heeft een jaar stand gehouden. Dit alles is nu ongeveer zes jaar geleden. Onlangs heeft mijn zusje onze ex-stiefmoeder opgezocht en alle waardevolle spullen die zij nog had meegekregen.Op het moment woon ik zoals eerder gezegd bij mijn oom en tante. Mijn zusje heeft hier ook 2,5 jaar gewoond, maar al snel bleek dat dit teveel werd voor mijn oom en tante, die zelf ook nog twee kleine jongens hebben. Mijn zusje werd ondergebracht bij een goed bevriende familie uit de straat. Zo zag ik haar toch nog iedere dag, en hadden we een stuk minder ruzie dan voorheen. Echter deze mensen hielden het na twee jaar ook niet meer uit met haar, en sinds een klein half jaar zit ze nu in een zelfstandige leefgroep (met begeleiding) in Gouda. Nu zie ik haar een stuk minder dan vroeger en mis ik haar wel vaak, ook al zeg ik dat niet snel. Als naaste familie hebben we alleen elkaar nog maar.
Ik ben nu bezig met mijn laatste jaar VWO. Volgend jaar wil ik gaan studeren in Groningen. geschiedenis in combinatie met journalistiek lijkt me een wereldstudie. Ik denk dat ik mijn oom en tante heel erg dankbaar mag zijn voor het feit dat ze mij en mijn zusje in eerste instantie zo geweldig opgevangen hebben. Mede daardoor heb ik nu zonder problemen mijn VWo doorlopen en kan ik straks op het hoogste niveau studeren.
Ik vind het absoluut niet erg om alleen te gaan wonen. Ik snak namelijk al een paar jaar naar die zelfstandigheid. Hoewel er nooit grote problemen tussen mij en mijn oom en tante zijn geweest, was het toch vaak moeilijk om elkaar aan te voelen. de laatste tijd gaat het een stuk beter, maar ik denk niet dat ik volgend jaar deze thuissituatie zal gaan missen. wat ik wel zal gaan missen is mijn vriendin die vijf kilometer bij mij vandaan woont, maar straks 250 km verderop woont. ik woon in het dorpje Zevenhuizen, nabij Rotterdam en zij woont in Waddinxveen.
Net als jullie beschreven in het stuk in het AD, ben ook ik voor veel praktische problemen komen te staan omdat ik geen ouders meer heb. Niet alleen handtekeningen, maar ook belasting betalen werd ineens de normaalste zaak van de wereld. Omdat ik, net als iedere wees een wezenuitkering heb en het jaarlijkse bedrag van deze wezenuitkering in het oude belastingstelsel al boven de belastingvrije som lag, moest ik over ieder extra verdiende gulden, die ik met mijn krantenwijk verdiende, 33% belasting betalen. Ik heb er lang over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ik hier op dit gebied niet rechtvaardig behandelt ben. ik namelijk nooit een gulden van die wezenuitkering gekregen. Dit geld is al die jaren naar mijn oom en tante gegaan om mijn opvoeding van te bekostigen. Een leeftijdgenoot MET ouders zou dus geen belasting hoeven te betalen over het bedrag dat hij verdiende
met mijn krantenwijk.Jouri