ZONDER OUDERS 

 

home contact wie zijn wij ervaringen van anderen boeken adressen links

 

 
Hallo daar,

    Als je deze pagina hebt opgezocht, als volwassene of als kind, zal je waarschijnlijk net als wij geen ouders meer hebben, of misschien heb je er maar één en kan je je verhaal niet kwijt. Hoe dan ook, je bent anders dan de rest. Mensen kunnen heel raar reageren als je vertelt dat je geen ouders meer hebt, of je nu kind bent of volwassene. Iedereen  heeft blijkbaar twee ouders en wezen schijnen niet te bestaan in Nederland. Bij het woord alleen al zien de meeste mensen allemaal arme weesjes voor zich die bij elkaar gepropt in slecht onderhouden weeshuizen in de derde wereld zitten.

    Maar jij bent niet zo. Jij bent niet een zielig weesje dat gedwongen wordt in het weeshuis de vloer te schrobben. Jij bent een gewoon Hollands mens die op school zit of een baan heeft. Alle stereotypen die men over wezen heeft zijn zeker niet op jou van toepassing. Net zo min als op ons. Je voelt je machteloos, in de steek gelaten en misschien zelfs schuldig omdat je laatste woorden niet echt vriendelijk waren of omdat je erachter komt dat je je ouder(s) niet mist of omdat je denkt dat het echt jouw schuld is dat je ouder(s) is/zijn overleden. Soms kan het zelfs zo zijn, dat je denk dat je een slecht mens bent, en dat het overlijden van je ouder(s) je straf is. Of je bent gewoon heel erg kwaad op ze omdat ze er niet meer is of zijn.

    Het zijn allemaal hele normale gevoelens waar je je niet over hoeft te schamen. Het is heel normaal dat je dit soort dingen gaat voelen. Het is niet normaal dat zoiets jou overkomt.
    Maar wie begrijpt je? Niemand dus. Daarom deze website. Wij hebben namelijk altijd datzelfde gevoel gehad. Omdat we nu ouder zijn zien we dat we de dood van onze ouders allebei op een ander manier verwerkt hebben. We weten dat wij met onze dubbele ervaring kunnen begrijpen waar je doorheen gaat. Ook weten wij dat iedere ervaring uniek is en persoonlijk beleeft wordt. Wie weet kunnen we je wat van de inzichten geven die wij ook gehad hebben. Daardoor kan je misschien beter begrijpen wat er gebeurt en er beter mee omgaan. Dat je lucht krijgt en niet meer dat benauwde gevoel om je hart heen, dat je weer leert dat niet alles waar je van houdt dood gaat, dat niet iedereen je in de steek laat ook al lijkt dat er altijd op.

terug

Wie zijn wij

    Wij zijn twee zussen, Annette en Michèle, en we hebben onze ouders op jonge leeftijd verloren. Eerst stierf onze vader aan kanker toen Annette 6 was en Michèle 9, vijf jaar later kreeg onze moeder een dodelijk auto-ongeluk. Omdat er op dat moment niemand was bij wie wij in huis konden wonen, geen tantes of ooms, moesten wij naar een internaat wat we vreselijk vonden. Wij waren kwaad en verdrietig en voelden ons vaak eenzaam en alleen. We zagen de wereld anders dan de meeste van onze leeftijdsgenoten omdat we wisten dat je leven van de een op de andere dag helemaal kan veranderen zonder dat je er ook maar iets aan kan doen.

    Wij zijn er gelukkig achter gekomen dat je met ouders kunt praten al zijn ze niet meer hier op deze aarde. Ze leven door in jouw herinneringen en je kan ze horen. Niet letterlijk met je oren, maar in je hoofd of in je hart, ook al herinner je je misschien hun stem niet meer. Mensen in je omgeving kijken je misschien vreemd aan als je dit aan ze uit probeert te leggen. Ze denken dat je gek aan worden bent of zo. Maar neem maar van ons aan dat je dat niet bent, en dat het heel normaal is om met je ouders te praten als je je erg verdrietig voelt. Ze horen je.

    Als je als volwassene op deze pagina terechtgekomen bent, laat je dan niet weerhouden om te reageren. Ook als volwassene mis je je ouders nog. Je mist grootouders voor je kinderen, je mist zelf je moeder of je vader in heel veel situaties want onze maatschappij is er op ingesteld dat je ouders hebt om op terug te vallen. Ondanks de miljoenen vormen van hulpverlening die er bestaan is er niet één die op ons is ingesteld. Je wordt met je problemen van het kastje naar de muur gestuurd omdat niemand lijkt te weten wat ze met aan moeten. De zin die wij het meeste te horen kregen is:" Je moet het maar achter je laten.".
    Maar hoe kan je dat doen als je elke dag geconfronteerd wordt met het feit dat je geen ouders hebt. Natuurlijk wen je eraan en ga je een eigen leven opbouwen. Maar er blijven altijd speciale momenten dat je extra aan je ouders denkt, met hun verjaardagen en hun sterfdagen, met kerstmis en met oud-en-nieuw, met speciale momenten in je eigen leven zoals je trouwdag, ontdekken dat je zwanger bent of bij de geboorte van je eerste kind. Er zijn te veel van die momenten om op te noemen.

    Die speciale momenten blijven. Het maakt niet uit of je kind bent of volwassene. Het maakt niet uit hoe oud je was toen je ouder(s) overleden. Het maakt niet uit of je ruzie had met je ouders of niet. Het maakt ook niet uit dat de dood misschien zelfs een opluchting was. Niets doet meer ter zake behalve dat ene feit dat ze er niet meer zijn of dat die ene ouder er niet meer is.

    Wij denken dat jullie ook veel vragen hebben. Of gewoon een keer met ons of een van ons wil kletsen om je hard te luchten om een luisterend oor te hebben, je gal te spuien. Wie weet kunnen wij je helpen of kan jij met je ervaring weer anderen helpen. Het schept een band je bent niet alleen, wij zijn er ook.

terug

Annette

    Ik ben Annette hou alleen van dieren en ook vertrouw ik nu een aantal mensen. Ons dochtertje is op 21 september 2000 geboren en ze is voor mij een geschenk uit de hemel. Zo vrolijk, zo eigenwijs en ik kan helemaal van haar houden, onvoorwaardelijke liefde. Ik ga door haar nadenken en herleef beetje bij beetje mijn eigen leven. Gelukkig heb ik fotoalbums van mijn moeder met aantekeningen van mij op dezelfde leeftijd.
    Door mijn ervaring leef en geniet ik heel intens van haar, ik zie het niet als van zelfsprekend. Veel dingen zie ik niet als vanzelfsprekend meer waardoor ik vaker even stil sta bij de mooie momenten in mijn leven. Als er geen donker zou zijn zou ik niet weten wat licht is. De kleine dingen, de kleine toevalligheden. De stiltes en proberen bij mezelf te blijven. Als ik dingen doe vraag ik me vaak af, heb ik dit aangeleerd of doe ik het omdat ik het fijn vind? Wat voel ik erbij? Als het niet goed voelt probeer ik het anders te doen.

    Dit is mijn leven en ik heb de vrije keus het te leven zoals ik wil. Het heeft mij tijd gekost om in te zien dat ik vaak blijf hangen in gewoontes, want dat is vertrouwd en daar heb ik geleerd mee om te gaan. Maar vreugde, je gelukkig voelen, je ogen sluiten en wegdromen naar een veilige plek en dan kiezen dat dat ook zo kan zijn in je eigen leven. Je verdriet en pijn na jaren te gebruiken als een positief leerproces.

    Een greep uit de boeken die ik heb gelezen op mijn zoektocht naar een reden en een verklaring voor mij zelf om  wat is gebeurd te accepteren. Om uit mijn dal van verdriet te stappen, elke dag een beetje, de ene dag beter dan de andere.
    Iedereen leest op zijn manier. Ik ben woordblind en vind lezen te gek als het me aanspreekt. Wat me niet aanspreekt lees ik niet. Ik vind, dat als je intu´tief leest, je de dingen gebruikt die je  op dat moment nodig hebt. Het leuke ervan is, wanneer je het boek later open slaat je dingen leest waar je eerder overheen hebt gelezen.  Zo blijft het boek altijd weer een uitdaging voor mij.
    Heb ook dingen gelezen waarvan ik dacht 'ja dag hoor,  dat kan niet, dat is helemaal niet zo'. Na later nagedacht te hebben zag er er toch wat in, alleen het aanvaarden duurde wat langer.
Ook heb ik gemerkt dat wanneer je je te veel met een boek identificeert, het boek jou gaat beheersen en dan is het verstandig het weg te leggen. Leer afstand te houden, bij jezelf te blijven en eruit te halen waar jij wat aan hebt.
Veel leesplezier en ik hoop dat je er ook in vindt wat ik erin heb gevonden.

annette.timmer@casema.nl 

  • Sanaya Roman - leven in vreugde /overvloed / groeien naar spiritueel inzicht / liefde van de ziel.
  • Jozef  Rulof -  oa , een blik in het hiernamaals / zij die terugkeerde uit de dood / de kringloop der zielen
  • Christ Zois - verborgen gevoelens
  • Rene Diekstra - je verdriet voorbij
  • Joel Martin en Patricia Romanowski - liefde voorbij het leven
  • W.A.H. Mulder-Schalekamp - de doden spreken / de bron der wijsheid / op de grens van 2 werelden /                                       Emed, zijn leven aan gene zijde
  • Neale Donald Walsch - een ongewoon gesprek met god / een nieuw gesprek met god / derde gesprek met god /              vriendschap met god / een met god
  • Dan Millman - het leven waarvoor je geboren bent
  • De Dalai Lama - de kunst van geluk / de kracht van het mededogen / slapen, dromen en sterven
  • Deepak Chopra - leven en liefde / de 7 spirituele wetten voor ouders
  • Gary Zukav - De zetel van de ziel
  • Marinus Knoop - De creatiespiraal, ISBN 9080467715 zie ook www.creatiespiraal.nl en www.knoope.nl 
  • Eckhart Tolle - De kracht van het nu, ISBN 9020282301
  • Thea Terlouw  - De cyclus van leven en dood, ISBN 9789075636352
  • Pieter Langedijk  -  Faalangst, ISBN 90 202 60510 (heeft ook veel ankertjes over o.a  gebruik van hersenhelften)
  • Joseph Murphy  - De kracht in jezelf, ISBN 90 230 0673 9
  • Phillp c Mcgraw  - Leef voor jezelf, ISBN 9789027476791
  • Rosemarijn Roes - Kind wat moet ik met je

terug

Michèle

    Ik was op mijn 14e woest op de wereld die mij niet begreep, niet naar me luisterde en beslissingen over mij en mijn zusje nam terwijl onze mening er niets toe deed.
Overmeesterd door een verpletterend gevoel van machteloosheid en pijn dook ik onder in een roes van alcohol en drugs. Maar de pijn wist op den duur zelfs door deze roes heen te dringen en langzaam maar zeker kwam ik erachter dat je niet kan vluchten van jezelf.
    Pas rond mijn 40e begon ik te leren met deze woede om te gaan en de enorme bron van energie die woede is, positief te gebruiken.  Ik stond werkelijk versteld van wat dat opleverde! Alles waar ik altijd een gevecht voor had moeten leveren, leek ineens vanzelf te gaan. Mijn leven kreeg langzaam kleur alsof er een grauwe sluier vanaf getrokken werd en ik zag facetten waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.  Leven kon zowaar leuk zijn, ook zonder opgelegde roes.  Het was voor mij niets minder dan een openbaring.

    Nu kan ik genieten van een mooie zonsondergang, of van een vogeltje dat zich in mijn tuin laat bewonderen. Ik durf mezelf nu de vrijheid te geven om me simpelweg gelukkig te voelen.

terug